II SA/Wa 1/26

II SA/Wa 1/26 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2026-03-18
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2026-01-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Cichoń /sprawozdawca/
Andrzej Kołodziej /przewodniczący/
Sławomir Fularski
Symbol z opisem
6197 Służba Celna
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Komisja Lekarska
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone orzeczenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 145 ust. 1 lit. c, art. 119 pkt 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Dz.U. 2014 poz 1822
art. 39 ust. 5 pkt 1, art. 47 ust. 2
Ustawa z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędzia WSA Andrzej Cichoń (spr.), Sędzia WSA Sławomir Fularski, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 marca 2026 r. sprawy ze skargi T. W. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] maja 2023 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do służby 1. uchyla zaskarżone orzeczenie; 2. zasądza od Centralnej Komisji Lekarskiej na rzecz T. W. kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] (zwany dalej "DIAS") skierował T. W. (zwany dalej "Skarżącym") pismem z 31 stycznia 2022r. do [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej w [...] (zwana dalej "RKL") w celu określenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby oraz związku poszczególnych chorób ze służbą. RKL orzeczeniem z [...] lipca 2022r. nr [...] uznała Skarżącego za zdolnego do służby, przyznając mu kategorię "A". RKL rozpoznała u Skarżącego, na mocy art. 33 ust. 3 ustawy z 28 listopada 2014r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz.U. z 2020r., poz. 398 ze zm., zwana dalej "u.k.l.") w związku z rozporządzeniem Ministra Rozwoju i Finansów z 13 kwietnia 2017r. w sprawie wykazu chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do pełnienia służb przez kandydata do służby w Służbie Celno-Skarbowej oraz funkcjonariusza Służby Celno-Skarbowej (Dz.U. z 2017r., poz. 831, zwane dalej "rozporządzeniem 1") i rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z 22 grudnia 2017r. w sprawie wykazu chorób i schorzeń pozostających w związku ze służbą w Służbie Celno-Skarbowej (Dz.U. z 2017r., poz. 2473, zwane dalej "rozporządzeniem 2") : - sytuacyjną reakcję dezadaptacyjną nieznacznie upośledzającą zdolności przystosowawcze (§ 58pl r.ch.; kategoria "A"), - hemoglobinopatię (bez podania podstawy prawnej), - przebyte złamanie obojczyka prawego leczone operacyjnie w 2016 r. - bez następstw (bez podania podstawy prawnej). RKL stwierdziła, że nie istnieje związek ww. schorzeń albo ułomności (inwalidztwa) ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby.
DIAS w odwołaniu z 8 sierpnia 2022r. od ww. orzeczenia RKL wniósł o ponowne przeprowadzenie badań psychologicznych i psychiatrycznych Skarżącego, zgłaszając wątpliwości co do trafności ww. orzeczenia. DIAS wyjaśnił, że skierował Skarżącego na badania, z uwagi na Jego zachowanie wobec współpracowników noszących znamiona stalkingu.
Centralna Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (zwana dalej "CKL") orzeczeniem z [...] maja 2023r. nr [...] uchyliła zaskarżone orzeczenie RKL i orzekła, że Skarżący jest trwale niezdolny do służby w Służbie Celno-Skarbowej (kategoria "C"). Skarżący odebrał ww. orzeczenie CKL 7 czerwca 2023r.
CKL w uzasadnieniu wskazała, że wydała orzeczenie na podstawie dokumentacji orzeczniczej zgromadzonej przez RKL oraz badania dodatkowego i badania własnego (wyniki badań lekarzy specjalistów (dodatkowych): konsultacja psychiatryczna z [...] grudnia 2022r. i [...] stycznia 2023r. w Poradni Zdrowia Psychicznego SPZOZ MSWiA w [...] - oryginały w dokumentacji orzeczniczej). Na tej podstawie CKL rozpoznała u Skarżącego: - uporczywe zaburzenia nastroju - zaburzenia afektywne upośledzające zdolności adaptacyjne (§ 56, p. 6, rub. 5 r.ch.; kategoria "B"); - hemoglobinopatię (bez podania podstawy prawnej), - przebyte złamanie obojczyka prawego leczone operacyjnie w 2016 r. - bez następstw (bez podania podstawy prawnej).
CKL w uzasadnieniu orzeczenia wskazała, że Skarżącego zaproszono do siedziby CKL na [...] grudnia 2022r., na badanie w trybie odwołania. Podczas badania Skarżącego skierowano na konsultacje psychiatryczną. CKL dokonała wstępnej oceny stanu zdrowia Skarżącego i zaleciła dostarczenie kompletnej dokumentacji z poradni psychiatrycznej i psychologicznej. Lekarz psychiatra [...] stycznia 2023r. zapoznał się z dostarczoną przez orzekanego dokumentacja medyczną i rozpoznał u Skarżącego uporczywe zaburzenia nastroju – zaburzenia afektywne, upośledzające zdolności adaptacyjne, wymagające kontynuacji dotychczasowego leczenia specjalistycznego. CKL uznała, że schorzenia Skarżącego mają charakter przewlekły, wymagający dalszego leczenia i czynią Go niezdolnym do służby w Służbie Celno-Skarbowej, na podstawie rozporządzenia 1. CKL zaliczyła Skarżącego do III grupy inwalidzkiej (bez związku ze służbą).
Skarżący pismem z 7 lipca 2023r. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ww. orzeczenie CKL, wnosząc o stwierdzenie jego nieważności, względnie jego uchylenie, zarzucając mu naruszenie:
a) art. 47 ust. 1 i 2 u.k.l. i art. 8, art. 16, art. 80 art. 109 oraz art. 110 § 1 w związku z art. 156 § 1 pkt. 2 i 3 ustawy z 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r., poz. 775; zwana dalej "k.p.a.") – gdyż CKL [...] maja 2023r. wydała dwa orzeczenia o nr CKL [...], które dotyczą zdolności Skarżącego do służby, o sprzecznych treściach, na podstawie ww. skierowania DIAS na badania i w związku z jednym odwołaniem. W jednym z ww. orzeczeń stwierdzono niezdolność Skarżącego do pełnienia służby, a w drugim uchylono orzeczenie RKL i przekazano RKL sprawę do ponownego rozpatrzenia;
b) art. 47 ust. 2 u.k.l. - przez wydanie nowego orzeczenia na niekorzyść osoby badanej, gdy nie doszło do sprzeczności z prawem lub wydania z pominięciem istotnych okoliczności faktycznych orzeczenia przez RKL;
c) art. 39 ust. 5 pkt 1 u.k.l. w zw. z art. 107 § 3 i art. 7, art. 6, art. 8 i art. 11 k.p.a. - przez niewłaściwe ich zastosowanie i błędne uznanie, że CKL działa prawidłowo, w zgodzie z ww. przepisami - nieuzasadnienie przyczyny wydania nowego orzeczenia, a także wewnętrznych sprzeczności w orzeczeniu oraz błędów, w szczególności nieprawidłowego wskazania funkcji i stopnia Skarżącego;
d) art. 33 ust. 1 u.k.l. - przez niewłaściwe zastosowanie, a tym samym błędne uznanie, że CKL na podstawie zebranego materiału dowodowego mogła wydać orzeczenie o niezdolności do pełnienia służby, gdy brak dokumentacji medycznej funkcjonariusza z leczenia.
Skarżący w uzasadnieniu skargi ponownie wskazał, że CKL wskutek rozpoznania odwołania DIAS wydała dwa orzeczenia z tego samego dnia i o tym samym numerze, jednak o odmiennej treści: pierwsze, uchylające orzeczenie RKL, w którym orzekła co do istoty sprawy, zostało doręczone DIAS; drugie natomiast, uchylające orzeczenie RKL i przekazujące jej sprawę do ponownego rozpatrzenia, zostało doręczone Skarżącemu i RKL. W związku z tym, zdaniem Skarżącego, do obrotu prawnego weszły dwie równorzędne, sprzeczne ze sobą decyzje, co uzasadnia stwierdzenie ich nieważności.
CKL w odpowiedzi na skargę wniosła o umorzenie postępowania, względnie o jego zawieszenie, uzasadniając, że zwróciła się do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji (zwany dalej "Ministrem") o stwierdzenie nieważności zaskarżonego orzeczenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 5 czerwca 2024 r., II SA/Wa 1570/23, po rozpoznaniu skargi T. W. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z [...] maja 2023 r. oddalił skargę.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu nieważności zaskarżonego orzeczenia, Sąd pierwszej instancji wskazał, że kwestia rzekomego wydania przez CKL w tym samym dniu dwóch odmiennych, co do treści orzeczeń dotyczących tej samej osoby i ewentualnego wprowadzenia do obrotu prawnego drugiego z tych orzeczeń (z którym pełnomocnik zapoznał się w siedzibie organu i którego kopię załączył do skargi) nie może być uznana za pewną. Uzasadniając swoją ocenę Sąd wskazał po pierwsze, że załączona przez skarżącego do skargi kopia "orzeczenia" CKL z [...] maja 2023 r., jak również załączona przez CKL kopia "orzeczenia" CKL z [...] maja 2023 r., poświadczona za zgodność z oryginałem - nie zawierają podpisów członków CKL, uprawnionych do wydania takiego orzeczenia. Sąd Wojewódzki odnotował przy tym, że w świetle art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. w związku z art. 4 ustawy o komisjach lekarskich podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu upoważnionego do wydania decyzji jest składnikiem niezbędnym do uznania, że mamy do czynienia z orzeczeniem, a nie z jego projektem, który nie spotkał się z akceptacją osób uprawnionych do jego podpisania. Po drugie Sąd stwierdził, że w aktach administracyjnych i sądowych nie ma dowodów wskazujących, że projekt "orzeczenia" CKL z [...] maja 2023 r. został doręczony skarżącemu, czy DIAS. Tym samym, zdaniem Sądu pierwszej instancji, należało przyjąć, że projekt ww. "orzeczenia" nie wszedł do obrotu prawnego, gdyż nie został doręczony. Po trzecie w oparciu o pismo Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] marca 2024 r., w którym poinformowano, że organ ten nie prowadzi postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności ww. orzeczenia CKL, Sąd pierwszej instancji uznał, że nie toczy się żadne postępowanie nadzwyczajne związane z ww. projektem orzeczenia, który nie wszedł do obrotu prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w tym wyroku, stwierdził ponadto, że pozostałe podniesione w skardze zarzuty w związku z wnioskiem o ewentualne uchylenia zaskarżonego orzeczenie CKL nie mogły być uznane za zasadne. W ocenie WSA w sprawie orzekał właściwy miejscowo i rzeczowo organ. CKL przed wydaniem zaskarżonego orzeczenia, zebrała obszerny materiał dowodowy, jak również rozpatrzyła tenże materiał dowodowy w sposób należyty, uwzględniając przy tym podnoszone przez DIAS w odwołaniu zarzuty.
Od powyższego wyroku skarżący wywiódł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucił mu naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1. art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., wobec jego niezastosowania w stosunku do zaskarżonego orzeczenia, które podlegało stwierdzeniu nieważności wskutek rażącego naruszenia prawa przez organ drugiej instancji,
2. art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a., poprzez brak jakiegokolwiek merytorycznego rozpoznania każdego z zarzutów zawartych w skardze,
3. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz c p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a., poprzez wadliwą konstrukcję uzasadnienia wyroku i brak jakiegokolwiek merytorycznego odniesienia się w uzasadnieniu wyroku do każdego z zarzutów zawartych w skardze, a nawet brak opisania choćby w części historycznej uzasadnienia wyroku niektórych zarzutów zawartych w skardze,
4. art. 134 § 1 p.p.s.a, i nieskontrolowanie zaskarżonej decyzji poza granice zakreślone w skardze,
5. art. 106 § 3 p.p.s.a., poprzez nieprzeprowadzenie przez WSA dowodu z akt postepowania przygotowawczego prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową w [...] o sygnaturze akt: [...] w tym w szczególności z zeznań Przewodniczącej Centralnej Komisji Lekarskiej SO w [...] w A. P. oraz Przewodniczącego Rejonowej Komisji Lekarskiej w [...] W. K., postanowienia o wszczęci u śledztwa w zakresie przekroczenia uprawnień przez funkcjonariusza publicznego, stanowiska Centralnej Komisji Lekarskiej skierowanego do Prokuratury,
6. art. 145 § 1 lit a, b, c p.p.s.a. w zw. z art. 47 ust. 1 i 2 ustawy o komisjach lekarskich oraz art. 8, art. 16, art. 80 art. 109 oraz art. 110 § 1 k.p.a., w zw. z art. 156 § 1 pkt. 2 i 3 k.p.a., poprzez błędne uznanie przez Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie, że nie wydano dwóch orzeczeń o nr [...] z [...] maja 2023 r. przez CKL Skład Orzekający w [...], normującą kwestie zdolności do służby na podstawie jednego skierowania na badania oraz jednego odwołania, o sprzecznych treściach w jednej stwierdzającą niezdolność do pełnienia służby oraz w drugiej uchylającej orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej w [...] przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia sprawy przez Komisję Rejonową oraz błędne uznanie przez WSA, że orzeczenie stwierdzające niezdolność do pełnienia służby jest orzeczeniem prawidłowym i prawidłowo doręczonym stronie, w sytuacji gdy stoi to w sprzeczności z zeznaniami świadków oraz stanowiskiem wyrażonym przez CKL kierowanym do różnych instytucji w szczególności potwierdzonym w dowodach z postepowania przygotowawczego,
7. art. 145 § 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 47 ust. 2 ustawy o komisjach lekarskich, poprzez błędne uznanie przez Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie, że Centralna Komisja Lekarska mogła wydać orzeczenie na niekorzyść osoby badanej, w sytuacji braku sprzeczności z prawem lub wydania z pominięciem istotnych okoliczności faktycznych orzeczenia I instancji wydanego przez [...] Rejonową Komisję Lekarską,
8. art. 145 § 1 lit. a, b, c p.p.s.a. w zw. z art. 39 ust. 5 pkt 1 ustawy o komisjach lekarskich w zw. z art. 107 § 3, 7, 8 i 11 k.p.a., poprzez błędne uznanie przez Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie, że CKL działała prawidłowo, w zgodzie z powołanymi ww. przepisami i mogła nie uzasadniać przyczyny wydania nowego orzeczenia,
9. art. 145 § 1 lit. a, b, c p.p.s.a. w zw. z art. 39 ust. 5 pkt 1 ustawy o komisjach lekarskich w zw. z art. 107 § 3, 7, 8 i 11 k.p.a., poprzez błędne uznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, że CKL mógł wydać ważne orzeczenie, które posiada istotne wewnętrznych sprzeczności w zakresie stwierdzeniu niezdolności do służby wzajemnie wykluczające się zapisy w orzeczeniu, w sytuacji gdy mając na uwadze wewnętrzne sprzeczności orzeczenia, Sąd pierwszej Instancji winien uznać to za przyczynę nieważności orzeczenia na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i 7 k.p.a.,
10. art. 145 § 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 33 ust. 1 ustawy o komisjach lekarskich, poprzez błędne uznanie przez Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie, że CKL na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego mogła wydać orzeczenie o niezdolności do pełnienia służby w sytuacji braku dokumentacji medycznej funkcjonariusza z leczenia, a zatem miało to istotny wpływ na wynik sprawy.
W skardze kasacyjnej skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a także zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 19 grudnia 2025 r. sygn. III OSK 2568/24 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie. NSA uznał, że zasadny okazał się zarzut skargi kasacyjnej, który wytyka wady uzasadnienia zaskarżonego wyroku, a tym samym doszło do naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. Według sądu II instancji ocena dokonana przez Sąd pierwszej instancji jest enigmatyczna, sprowadzająca się do wyrażenia ogólnych tez, bez odniesienia ich do okoliczności przedmiotowej sprawy. Brak stanowiska Sądu jest istotny zwłaszcza w odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 47 ust. 2 ustawy o komisjach lekarskich, zgodnie z którym Centralna Komisja Lekarska nie może wydać nowego orzeczenia na niekorzyść osoby badanej, chyba że zaskarżone orzeczenie jest sprzeczne z prawem lub zostało wydane z pominięciem istotnych okoliczności faktycznych. NSA uznał także, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku brak również oceny zarzucanej przez skarżącego sprzeczności występującej w zaskarżonym orzeczeniu. W orzeczeniu tym jedno z rozpoznań zostało zakwalifikowane do kategorii B czyli "zdolny do służby z ograniczeniem", pozostałe rozpoznania nie zostały zaliczone do chorób i ułomności w rozumieniu wykazu chorób i ułomności ujętych w rozporządzeniu Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 13 kwietnia 2017 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do pełnienia służby przez kandydata do służby w Służbie Celno-Skarbowej oraz funkcjonariusza Służby Celno-Skarbowej. Finalnie Komisja zaliczyła skarżącego do kategorii C – trwale niezdolny do służby.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po ponownym rozpoznaniu sprawy zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności jednak podkreślenia wymaga, że Sąd badając zgodność z prawem zaskarżonego orzeczenia CKL orzekał w warunkach związania wykładnią prawa dokonaną przez NSA w wyroku 19 grudnia 2025 r. sygn. III OSK 2568/24, stosownie do treści art. 190 p.p.s.a., który stanowi, że sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wykładnia prawa w piśmiennictwie prawniczym określana jest jako zespół czynności zmierzających do ustalenia treści normy prawnej zawartej w przepisie prawnym, ciąg czynności odkodowujących znaczenie wyrażeń wchodzących w skład przepisu prawnego (zob. M. Zieliński, Wykładnia prawa. Zasady, reguły, wskazówki, Warszawa 2012). Ponownie rozpoznając sprawę administracyjną Sąd nie dysponuje całkowitą swobodą, co oznacza, że zakres jego swobody jest węższy, niż gdy rozpoznawał sprawę po raz pierwszy. Jak podkreśla się w literaturze prawniczej, sąd I instancji ponownie rozpoznając sprawę przekazaną mu przez Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. - nie stosuje art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a. Sąd I instancji z jednej strony pozostaje skrępowany granicami skargi kasacyjnej, nie mogąc wykroczyć poza oznaczony zakres kontroli, z drugiej strony jest związany wykładnią dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny. Naruszenie chociażby jednego ze wskazanych ograniczeń stanowiłoby pogwałcenie norm o istotnym znaczeniu dla sprawy (J. Drachal, A. Wiktorowska, R. Stankiewicz, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 624). Odwracając sytuację należy przyjąć, że gdy WSA wyda wyrok z pominięciem wykładni dokonanej w sprawie przez NSA, przy zgłoszeniu takiego zarzutu w skardze kasacyjnej, doprowadzi do uwzględnienia tej skargi (zob. W. Piątek, Podstawy skargi kasacyjnej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Warszawa 2011, s. 338). Takie stanowisko doktryny znajduje aprobatę w orzecznictwie sądowym. Naczelny Sąd Administracyjny wskazywał, że związanie wykładnią oznacza, że sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, nie ma całkowitej swobody przy wydawaniu nowego orzeczenia. Przede wszystkim, "granice sprawy", o których mowa w art. 134 § 1 p.p.s.a. podlegają zawężeniu do granic, w jakich NSA rozpoznawał sprawę (art. 183 p.p.s.a.) i w jakich wydał orzeczenie na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 15 września 2020 r. sygn. akt II GSK 244/20 – pub. CBOSA).
Dokonując zatem kontroli zaskarżonego orzeczenia oraz działając w ramach związania wyrokiem NSA z 19 grudnia 2025 r., sygn. akt III OSK 2568/24 należy przypomnieć, że spór w sprawie dotyczył orzeczenia Centralnej Komisji podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych Skład Orzekający w [...] z [...] maja 2023 r., stwierdzające trwałą niezdolność skarżącego do służby w Służbie Celno-Skarbowej. Skarżący zarzucał temu orzeczeniu naruszenia art. 47 ust. 2 ustawy o komisjach lekarskich, zgodnie z którym Centralna Komisja Lekarska nie może wydać nowego orzeczenia na niekorzyść osoby badanej, chyba że zaskarżone orzeczenie jest sprzeczne z prawem lub zostało wydane z pominięciem istotnych okoliczności faktycznych. W pierwszej instancji bowiem RKL orzeczeniem z [...] lipca 2022 r. uznała skarżącego za zdolnego do służby, przyznając mu kategorię "A". Po rozpoznaniu odwołania, Centralna Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (dalej "CKL", "CKL Skład Orzekający w [...]") orzeczeniem z [...] maja 2023 r., nr [...] uchyliła zaskarżone orzeczenie RKL i orzekła, że skarżący jest trwale niezdolny do służby w Służbie Celno-Skarbowej (kategoria "C"). Organ odwoławczy w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia w żaden sposób nie odniósł do treści art. 47 ust. 2 ustawy o komisjach lekarskich i nie wskazał, czy zaskarżone orzeczenie jest sprzeczne z prawem czy też zostało wydane z pominięciem istotnych okoliczności faktycznych. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy i ewentualnym wydaniu nowego orzeczenia na niekorzyść osoby badanej okoliczności te w uzasadnieniu muszą być przeanalizowane i wykazane.
W tym zakresie pamiętać też należy, że stosownie do art. 39 ust. 5 pkt 1 ustawy o komisjach lekarskich orzeczenia komisji lekarskich, które ustalają trwałą lub całkowitą niezdolność do służby, uzasadnia się szczegółowo.
Rację też ma Strona, że w zaskarżonym orzeczeniu brak jest oceny wykazanej przez skarżącego sprzeczności. W orzeczeniu tym bowiem jedno z rozpoznań zostało zakwalifikowane do kategorii B czyli "zdolny do służby z ograniczeniem", pozostałe rozpoznania nie zostały zaliczone do chorób i ułomności w rozumieniu wykazu chorób i ułomności ujętych w rozporządzeniu Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 13 kwietnia 2017 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do pełnienia służby przez kandydata do służby w Służbie Celno-Skarbowej oraz funkcjonariusza Służby Celno-Skarbowej. Finalnie Komisja zaliczyła skarżącego do kategorii C – trwale niezdolny do służby. Nieścisłość tą organ będzie musiał wyjaśnić podejmując ponowne rozstrzygnięcie. Podkreślić w tym miejscu należy, że Sąd administracyjny kontrolując orzeczenie komisji lekarskiej nie ocenia kwestii medycznych (por. wyroki WSA w Warszawie: z dnia 28 lutego 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 1365/17; z dnia 14 listopada 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 654/14; publ. CBOSA). Sąd nie jest więc uprawniony do kwestionowania dokonanego przez komisję lekarską rozpoznania prowadzącego do ustalenia kategorii zdolności funkcjonariusza do służby. Innymi słowy nie może badać prawidłowości samej diagnozy, ani oceniać metod stosowanych przez lekarzy w celu jej postawienia. To na Komisji lekarskiej spoczywa obowiązek oceny całej dokumentacji medycznej i przekonujące wyjaśnienie podjętej decyzji w zakresie rozpoznania, kwalifikacji do odpowiedniej pozycji załącznika do ww. rozporządzenia oraz określenia kategorii zdolności do służby. Obowiązkiem Komisji jest również ustosunkowanie się do argumentów orzekanego co do istniejących rozbieżności w materiale dowodowym, które mogą rzutować na kwalifikację schorzenia, a w konsekwencji na określenie kategorii do służby.
Rozpoznając sprawę ponownie CKL uwzględni dokonaną ocenę prawną, ustosunkuje się do wszystkich zarzutów skarżącego i rzetelnie wyjaśni i uzasadni swoje stanowisko.
Mając na względzie powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 119 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania obejmujących wynagrodzenie pełnomocnika Skarżącego Sąd postanowił w oparciu o art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., jak w punkcie 2 sentencji wyroku.