II SA/Sz 986/22

II SA/Sz 986/22 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2023-07-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-11-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Arkadiusz Windak /przewodniczący/
Joanna Wojciechowska
Wiesław Drabik /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 735
art. 113 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2023 poz 259
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak Sędziowie Sędzia WSA Wiesław Drabik (spr.), Sędzia WSA Joanna Wojciechowska Protokolant starszy inspektor sądowy Alicja Poznańska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 lipca 2023 r. sprawy ze skargi J. G. na postanowienie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2022 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] października 2021 r., nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. nakazał J. G. (zwanemu skarżącym), rozbiórkę obiektu budowlanego, oznaczonego numerem 9 wg załącznika do protokołu znak [...] z dnia [...] maja 2021 r., tj. budynku gospodarczego dwukondygnacyjnego o kształcie nieregularnym i wymiarach zewnętrznych 4,75 x 3,20 m, związanego trwale z gruntem, ustawionego w roku 1992, przy ul. [...] w K. na działce nr [...], obręb [...] miasta K..
Postanowieniem z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. na podstawie art. 113 § 1 k.p.a w zw. z art. 126 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm. zwanego "k.p.a.") z urzędu sprostował oczywistą omyłkę pisarską w decyzji poprzez zastąpienie wyrażenia "wg załącznika do protokołu znak [...] z dnia [...]05.2021" wyrażeniem wg załącznika do protokołu znak PINB [...] z dnia [...]05.2021".
Skarżący pismem z dnia 22 listopada 2021 r. zatytułowanym odwołaniem, zbiorowo zaskarżył pięć indywidualnych aktów administracyjnych w tym postanowienie stanowiące przedmiot niniejszego postępowania.
W uzasadnieniu odwołania skarżący podniósł zarzut, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., nie uwzględnił jego wniosku o zawieszenie postępowań z uwagi na toczące się postępowania w sprawie zasiedzenia nieruchomości na której znajduje się obiekt przeznaczony do rozbiórki oraz postępowania toczącego się o zniesienie współwłasności działki [...], położonej przy ul. [...] w K.. Skarżący w żaden sposób nie wskazał zarzutów do zaskarżonego postanowienia o sprostowaniu.
Postanowieniem z dnia [...] września 2022 r., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, (zwany jako organ II instancji), utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
W uzasadnieniu organ II instancji podał, że w przedmiotowej sprawie, organ I instancji w decyzji opisanej na wstępie, umieścił niewłaściwy znak (numer) protokołu. Podsumowując organ II instancji wskazał oczywistość omyłki pisarskiej w sentencji przedmiotowej decyzji , a jej charakter nie prowadził do merytorycznej zmiany decyzji, a zatem spełnia przesłanki zezwalające na sprostowanie decyzji w trybie art. 113 k.p.a.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wniósł skarżący, zarzucając postanowieniu organowi II instancji naruszenie przepisów prawa procesowego art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz art. 100 § 1 i § 2 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie w sprawie pomimo spełnienia przesłanek do zawieszenia postępowania do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego tj. wydania orzeczenia przez Sąd Cywilny w K. w sprawie zasiedzenia i zniesienia współwłasności,
- prawa materialnego art. 42 Konstytucji RP poprzez naruszenie i uniemożliwienie stronie prawa do skutecznej obrony w obliczu grożącej niepowetowanej straty, jaka może nastąpić w związku z wydaniem decyzji o rozbiórce obiektów budowlanych stanowiących własność skarżącego.
Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zobowiązanie organów do zawieszenia toczących się postępowań w sprawie rozbiórek obiektów budowlanych.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną
(art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia w zakresie wyznaczonym wskazanymi przepisami prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Podstawę prawną powyższego postanowienia stanowił art. 113 § 1 k.p.a., zgodnie z którym, organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Na postanowienie w sprawie sprostowania służy zażalenie (art. 113 § 3 k.p.a.).
Wszystkie błędy prostowane w trybie art. 113 § 1 k.p.a powinny cechować się oczywistością. Oczywistość omyłki wynika z natury samego błędu lub z porównania treści rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, treścią wniosku, innymi dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy albo z innymi czynnikami. Interpretacja pojęć "błędy pisarskie i rachunkowe" oraz "oczywiste omyłki" powinna uwzględniać ich potoczne znaczenie (por. P. Przybysz, K.p.a. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2022, t. 1 i 3 do art. 113 i powołane tamże orzecznictwo). Podstawowym wyznacznikiem oczywistości omyłki w rozumieniu art. 113 § 1 k.p.a. jest możność natychmiastowego i niepozostawiającego jakichkolwiek wątpliwości wykrycia uchybienia w drodze nawet powierzchownego zestawienia treści rozstrzygnięcia z dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy (por. wyrok NSA z 19 maja 2016 r., I OSK 2040/14). Oczywistość omyłki polega na widocznej w świetle akt sprawy rozbieżności między zamierzeniem organu, a doborem poszczególnych słów lub cyfr dla określenia niebudzących wątpliwości faktów (por. wyrok NSA z 19 lipca 2002 r., IV SA 498/01).
Sprostowanie nie może powodować zmiany stanu faktycznego przedstawionego w decyzji, na stan, który nie odpowiada zgromadzonemu w sprawie materiałowi dowodowemu. (por. wyrok NSA z 24 września 2009 r., II OSK 1439/08). Przy czym art. 113 § 1 k.p.a. nie ogranicza przedmiotu sprostowania do niektórych składników decyzji (por. A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do k.p.a., LEX/el. 2023, t. 3 do art. 113). Należy zatem podzielić pogląd zawarty w wyroku WSA w Lublinie z 13 sierpnia 1998 r.,(I SA/Lu 1091/96), że możliwe jest prostowanie wymienionych w art. 113 § 1 k.p.a. okoliczności zaistniałych zarówno w sentencji, jak i w uzasadnieniu decyzji, bowiem dopiero łącznie te elementy stanowią decyzję.
W judykaturze i piśmiennictwie dominuje stanowisko, które dopuszcza możliwość sprostowania w trybie art. 113 k.p.a. oczywistych niezgodności sentencji decyzji z jej uzasadnieniem.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, iż zasadnie organy obu instancji uznały, iż możliwe jest sprostowanie w trybie art. 113 § 1 k.p.a. błędu pisarskiego poprzez wskazanie prawidłowego numeru protokołu dotyczącego budynku gospodarczego przeznaczonego do rozbiórki, tym bardziej, że ww. obiekt został oznaczony w orzeczeniu (sentencji) co do tożsamości, pozwalający na jego identyfikację. Na pierwszy rzut oka bez analizy można dostrzec, że doszło do popełnienia błędu pisarskiego poprzez wpisanie omyłkowego niewłaściwego numeru protokołu.
W omawianej sprawie nie ma miejsca sytuacja, gdy organ, używając tej instytucji procesowej, tworzy nowy stan faktyczny sprawy, który nie odpowiada zgromadzonym materiałom dowodowym, albo gdy w ten sposób uzupełnia stan faktyczny, zmieniając swoje ustalenia i przydając im nowy, nieznany dotąd wymiar, mający zupełnie inne znaczenie niż przed sprostowaniem.
Sąd podkreśla, że jest niczym nieuzasadnione oczekiwanie przez skarżącą, że Sąd niejako "przy okazji" skontroluje " inne proceduralne" postanowienia i dokona oceny innych aktów administracyjnych wydanych w przedmiotowej sprawie dotyczących rozbiórki budynku gospodarczego zlokalizowanego przy ul [...] nr [...] w K.. Przypomnieć trzeba, że kognicja Sądu jest zakreślona granicami rozstrzygnięcia zaskarżonego postanowienia, wydanego na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. Z tej przyczyny przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu było wyłącznie to, czy postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. o utrzymaniu postanowienia w sprawie sprostowania z urzędu omyłki pisarskiej nie narusza prawa.
W ocenie Sądu, nie doszło do naruszenia przepisu art. 113 § 1 k.p.a. Mając na uwadze powyższe Sąd - na podstawie art. 151 p.p.s.a. – oddalił skargę.