II SA/Sz 939/22

II SA/Sz 939/22 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2023-04-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-10-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Arkadiusz Windak /przewodniczący/
Katarzyna Grzegorczyk-Meder /sprawozdawca/
Katarzyna Sokołowska
Symbol z opisem
6135 Odpady
Hasła tematyczne
Odpady
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 699
art. 3 ust. 1 pkt 19, art. 26 ust. 1
Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t. j.)
Dz.U. 2021 poz 735
art. 7, art. 77 par. 1, art. 80
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2023 poz 259
art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 135.
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.), Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazania usunięcia odpadów uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza D. P. z dnia [...] r., nr [...]
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie decyzją z dnia 31 sierpnia 2022 r. nr [...], na podstawie art. 26 ust. 2 i ust. 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2022 r. poz. 735 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), zwanej dalej "k.p.a.", po rozpatrzeniu odwołania S. S., zwanej dalej "skarżącą", utrzymało w mocy decyzję Burmistrza D. z dnia 13 maja 2022 r. nr [...] nakładającą na S. S. i A. S. usunięcie magazynowanych na nieruchomości, oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] obręb M. gmina D. , odpadów w postaci zużytych opon (kod odpadu:16 01 03) i tworzyw sztucznych ( kod 16 01 19), sklasyfikowanych według rozporządzenia Ministra Klimatu w sprawie katalogu odpadów. Organ I instancji nakazał również w rozstrzygnięciu decyzji aby wykonanie decyzji polegające na usunięciu ww. odpadów nastąpiło przez przetransportowanie odpadów do uprawnionego miejsca odzysku lub unieszkodliwienia (składowania) prowadzonego przez podmiot posiadający odpowiednie zezwolenie właściwego organu, zgodnie z ustawą o odpadach. Burmistrz D. wyznaczył nadto termin wykonania czynności objętych decyzją określając go na 40 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna.
W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji skarżąca zarzucała tej decyzji naruszenie art. 26 ust. 1 ustawy o odpadach poprzez błędną wykładnię tego przepisu oraz błąd w ustaleniach faktycznych mający istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia polegający na przyjęciu, że S. S. i A. S. jako posiadacze odpadów są solidarnie odpowiedzialni za składowanie na działce nr [...] odpadów w postaci zużytych opon i tworzyw sztucznych i solidarnie powinni być zobowiązani do ich usunięcia, podczas gdy rzetelna, pełna i obiektywna analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego powinna prowadzić do wniosku, że odpowiedzialny za składowanie odpadów jest wyłącznie A. S.. Zdaniem skarżącej, wyłącznie on winien być zobowiązany do usunięcia, przetransportowania i przekazania odpadów odpowiedniemu podmiotowi.
Skarżąca podniosła również, że działka nr [...] stanowiła do 7 sierpnia 2019 r. współwłasność byłych małżonków S. S. i A. S.. W tym czasie były mąż skarżącej prowadził na tej nieruchomości działalność gospodarczą w postaci firmy transportowej zarejestrowanej w CEIDG wyłącznie na niego. Odpady w postaci zużytych opon oraz tworzyw sztucznych były stopniowo składowane przez A. S. na działce [...] w okresie gdy prowadził na tej nieruchomości działalność gospodarczą. Skarżąca nie zgadzała się na składowanie odpadów i kwestionuje twierdzenia byłego męża, że wspólnie z nim magazynowała odpady. Podała nadto, że nie mogła skutecznie przeciwstawiać się działaniom męża, który znęcał się nad nią fizycznie i psychicznie, za co został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w D. z dnia 15 września 2021 r. (sygn. akt II K [...]).
Po podziale majątku wspólnego (akt notarialny Rep. A numer [...] z dnia 7 sierpnia 2019 r.) skarżąca stała się wyłączną właścicielką działki nr [...] i od tej chwili na działce nie pojawiły się żadne nowe odpady w postaci zużytych opon czy tworzyw sztucznych.
Skarżąca zaprzeczyła twierdzeniom Burmistrza D. zawartym w zaskarżonej decyzji albowiem nigdy nie wyrażała woli usunięcia odpadów i nawet przedłożyła zawiadomienie o przestępstwie oraz wezwanie byłego męża do usunięcia odpadów. Z treści odwołania wynika również, że A. S. zabrał z działki skarżącej około połowy opon pozostawiając 80 sztuk oraz części samochodowe, co stwarza domniemanie, że opony i tworzywa sztuczne są efektem jego działalności gospodarczej i stanowią jego własność.
Kolegium przystępując do rozpatrzenia sprawy przytoczyło treść art. 26 ust. 1 i art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy o odpadach a następnie wymieniło obowiązki ciążące na posiadaczu odpadów zgodnie z art. 26 ust. 2, ust. 3, ust. 3a , 3b i 3c, ust. 4 i ust. 5 ustawy o odpadach. Wskazało również na przepis art. 26 ust. 6 ustawy o odpadach określający treść rozstrzygnięcia.
Organ odwoławczy powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych stwierdził, że przepisy art. 26 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy o odpadach jednoznacznie wskazują, że celem ustawodawcy było stworzenie przepisów pozwalających na niezwłoczne usunięcie odpadów z miejsc do tego nie przeznaczonych i z tego powodu wprowadził instytucję domniemania, iż władający powierzchnią ziemi jest jednocześnie uznawany za posiadacza odpadów. Pozwala to na wydanie decyzji nakazującej usunięcie odpadów. Jednocześnie domniemanie to można obalić poprzez wskazanie, że odpadem władał inny podmiot (wyrok NSA z dnia 26 września 2013 r. II OSK 330/12), natomiast ciężar dowodu spoczywa na władającym powierzchnią ziemi (wyroki NSA z 6 marca 2019 r. II OSK 816/18, z 23 sierpnia 2016 r. II OSK 2936/14). Nie jest jednak możliwe przenoszenie ciężaru obalenia domniemania na organ, albowiem organy nie są zobowiązane do prowadzenia we własnym zakresie dochodzenia mającego na celu ustalenie podmiotu będącego posiadaczem odpadów jeżeli posiadacz nie przedstawi wiarygodnych dowodów w tym zakresie (wyrok NSA z 6 marca 2019 r. II OSK 816/18). Nie jest przy tym wystarczające jedynie wskazanie wytwórcy odpadów lecz konieczne jest wskazanie przez władającego powierzchnią ziemi, że wytwórca odpadów pozostawił je tam nielegalnie, wbrew woli właściciela nieruchomości (wyrok NSA z 23 sierpnia 2016 r. II OSK 2936/14).
Kolegium ustaliło, że odpady, do których usunięcia zostali zobowiązani skarżąca i jej były mąż w postaci opon i tworzyw sztucznych były magazynowane na działce nr [...] bez zezwolenia udzielonego przez właściwego starostę. Odpady były składowane w czasie gdy działka stanowiła współwłasność majątkową małżeńską. Z powyższego organ wyprowadził wniosek, że to na skarżącej i jej byłym mężu ciąży obowiązek usunięcia odpadów. Skarżąca mogłaby uwolnić się od odpowiedzialności za usunięcie odpadów i w tym celu winna przedłożyć dowody pozwalające uznać, że to były mąż skarżącej złożył odpady na nieruchomości nielegalnie, wbrew jej woli jako współwłaściciela nieruchomości.
W ocenie Kolegium, skarżąca nie dowiodła by w czasie, gdy dochodziło do składowania odpadów wyrażała dezaprobatę dla tego działania i podjęła jakiekolwiek kroki by działanie to zablokować. Nie podjęła również takich działań, gdy stała się wyłączną właścicielką nieruchomości.
Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że postępowanie w sprawie odpadów zostało wszczęte we wrześniu 2021 r. a skarżąca wyłącznym właścicielem działki stała się 7 sierpnia 2019 r. i nie składała żadnych zastrzeżeń co do znajdujących się tam odpadów. Organ uznał za wiarygodne oświadczenia byłego męża skarżącej, iż nie był informowany o konieczności usunięcia odpadów.
Kolegium oceniając dowód w postaci skazującego wyroku sądu w sprawie karnej dotyczącego znęcania się i grożenia skarżącej przez byłego męża stwierdziło, że nie wynika, iż znęcanie czy grożenie dotyczyło żądania usunięcia opon. Skarżąca nie dowiodła zatem tego, że w trakcie gdy była współwłaścicielem a następnie właścicielem działki [...] nie żądała usunięcia odpadów przez byłego męża. Wszelkie działania w tym kierunku podjęła dopiero w toku prowadzonego postępowania.
Kolegium w podsumowaniu decyzji wskazało na różnice pomiędzy postępowaniem w sprawie karnej oraz odpowiedzialnością administracyjną.
Organ odwoławczy za niezasadne uznał również zarzuty odwołania dotyczące naruszenia procedury administracyjnej. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie pozwalał na jej ostateczne rozstrzygnięcie.
S. S. wywiodła skargę na decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie domagając się zmiany zaskarżonej decyzji i zobowiązanie wyłącznie A. S. do usunięcia z działki nr [...] odpadów w postaci zużytych opon i tworzyw sztucznych oraz przetransportowania i przekazania ich podmiotowi posiadającemu wymagane prawem zezwolenie celem ich unieszkodliwienia, ewentualne uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia.
Skarżąca wniosła nadto o wstrzymanie wykonania decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a. bądź wstrzymanie jej wykonania, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., przez Sąd.
W uzasadnieniu skargi skarżąca przytoczyła argumenty tożsame z tymi, które zawarła w odwołaniu od decyzji organu I instancji oraz wskazała, że nie wykorzystywała wspólnie z mężem samochodów ciężarowych, których eksploatacja przyczyniła się do powstania odpadów magazynowanych na działce nr [...]. Zakwestionowała również ocenę Kolegium, że znęcanie i grożenie jej przez byłego męża, potwierdzone wyrokiem skazującym sądu w sprawie karnej, nie dotyczyło usunięcia opon. Podkreślała, że w obawie o swoje bezpieczeństwo i troskę o własne życie nie mogła skutecznie sprzeciwić się składowaniu odpadów na wspólnej nieruchomości. Kwestionowała również ocenę Kolegium, iż nie podejmowała działań zmierzających do usunięcia przez byłego męża pozostawionych na jej działce odpadów, gdy przeniósł działalność transportowa w inne miejsce. Podała nadto, że jej były mąż zabrał z jej działki w dniu 22 stycznia 2022 r. około połowy pozostawionych opon. Na działce nadal znajdują się części samochodowe oraz około 80 sztuk opon.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie.
W dniu 10 marca 2023 r. do Sądu wpłynęło pismo uczestnika postępowania A. S., opatrzone datą 6 marca 2023 r., będące odpowiedzią uczestnika na skargę.
Uczestnik postępowania domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i zobowiązanie organu do wydania rozstrzygnięcia zobowiązującego wyłącznie skarżącą do usunięcia odpadów magazynowanych na działce [...] lub uchylenie decyzji organów obu instancji w zakresie dotyczącym osoby uczestnika postępowania i umorzenie w tym zakresie postępowania, ewentualnie o oddalenie skargi.
Uczestnik postępowania w pierwszej kolejności wskazał, że to skarżąca jest właścicielką działki, na której składowane są odpady, zgromadzone tam za jej przyzwoleniem i przy jej udziale. Skarżąca wspólnie z uczestnikiem prowadziła przedsiębiorstwo transportowe, które było źródłem ich dochodów w czasie gdy byli małżeństwem. Po rozpadzie związku i podziale majątku wspólnego skarżąca stała się wyłącznym właścicielem działki nr [...] w tym również znajdujących się tam odpadów i przejmując na własność ww. nieruchomość wiedziała, co się na niej znajduje.
Uczestnik podkreślał, że skarżąca ani w czasie trwania ich związku, ani po jego rozpadzie, czy podczas dokonywania podziału majątku wspólnego, nie formułowała żadnych twierdzeń co do odpowiedzialności uczestnika za odpady. Podał również, że w styczniu 2022 r. w geście dobrej woli usunął z działki skarżącej połowę odpadów co nie oznacza jednak przyznania, iż odpady stanowią jego własność, czy też jest ich posiadaczem. Był bowiem przekonany, że skarżące usunie pozostałą część odpadów co pozwoli na zakończenie sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:
Wniesiona skarga okazała się zasadna.
Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 259) – dalej: "p.p.s.a." na wniosek organu a żadna z pozostałych stron nie zażądała przeprowadzenia rozprawy. Zgodnie z art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Przedmiotem sprawy poddanej kontroli legalności przez Sąd była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji, nakładającą na S. S. i A. S. obowiązek usunięcia magazynowanych na nieruchomości, oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...], odpadów w postaci zużytych opon ( kod odpadu:16 01 03) i tworzyw sztucznych ( kod odpadu: 16 01 19), sklasyfikowanych według rozporządzenia Ministra Klimatu w sprawie katalogu odpadów. Organ I instancji zobowiązał również strony aby wykonanie decyzji polegające na usunięciu ww. odpadów nastąpiło przez przetransportowanie odpadów do uprawnionego miejsca odzysku lub unieszkodliwienia (składowania), prowadzonego przez podmiot posiadający odpowiednie zezwolenie właściwego organu, zgodnie z ustawą o odpadach. Organ wyznaczył nadto termin wykonania czynności objętych decyzją określając go na 40 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna.
Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do oceny, czy w ustalonym stanie faktycznym i prawnym organy orzekające w sprawie prawidłowo ustaliły, że posiadaczami odpadów są S. S. i A. S., a co za tym idzie – są oni solidarnie zobowiązani do ich usunięcia z nieruchomości.
W rozpoznawanej sprawie okolicznością niesporną jest, iż odpady stanowią zużyte opony o kodzie odpadu 16 01 03 i tworzywa sztuczne o kodzie 16 01 19, które składowane są na działce stanowiącej od 7 sierpnia 2019 r., na skutek podziału majątku małżonków S., własność skarżącej.
Z ustaleń organów wynika również, że ww. odpady powstały w efekcie eksploatacji samochodów ciężarowych wykorzystywanych w działalności gospodarczej prowadzonej przez A. S. od 15 marca 2010 r., na działce nr [...] obręb M. , polegającej na transporcie drogowym towarów (wydruk z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej). Ustaleniom tym nie przeczy ani skarżąca, ani też uczestnik postępowania.
Zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, posiadacz odpadów jest obowiązany do niezwłocznego usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania.
W art. 3 ust. 1 pkt 19 powołanej wyżej ustawy zawarta jest definicja legalna posiadacza odpadów, którym jest wytwórca odpadów lub osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna nieposiadającą osobowości prawnej będące w posiadaniu odpadów; domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości.
Zasadnie Kolegium wskazało, że obowiązek usunięcia odpadów ciąży na posiadaczu odpadów, a jego odpowiedzialność oparta jest na obiektywnym fakcie zalegania odpadów w miejscu do tego nieprzeznaczonym oraz, że obalenie domniemania może nastąpić tylko poprzez wykazanie, że odpadem faktycznie władał inny podmiot, zaś ciężar przeprowadzenia dowodu w celu obalenia powyższego domniemania spoczywa na władającym powierzchnią ziemi.
Domniemanie, iż władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów zostało wprowadzone przez ustawodawcę w celu uniknięcia sytuacji, gdy brak jest podmiotu odpowiedzialnego za umieszczenie odpadów na nieruchomości (wytwórcy odpadów). Domniemanie to może być obalone w przypadku, kiedy możliwe jest ustalenie podmiotu odpowiedzialnego za składowanie odpadów. W konsekwencji oznacza to, że władający powierzchnią ziemi może się zwolnić z odpowiedzialności za odpady tylko w jeden sposób - wykazując, że odpadem włada lub władał faktycznie inny podmiot, czyli wskazać wyraźnie na innego posiadacza odpadów.
W rozpoznawanej sprawie skarżąca wskazała, że odpady powstały w wyniku działalności gospodarczej prowadzonej przez jej byłego męża. Jakkolwiek uczestnik postępowania twierdzi, że odpady były wytwarzane za przyzwoleniem skarżącej, albowiem wspólnie ze skarżącą prowadził przedsiębiorstwo transportowe, które stanowiło źródło utrzymania rodziny, to jednak skarżąca kwestionuje te twierdzenia.
Podmiot dysponujący tytułem prawnym do nieruchomości, na której są składowane odpady jest adresatem decyzji nakazującej usunięcie odpadów, o ile nie uda się ustalić faktycznego (rzeczywistego) posiadacza odpadów (ich wytwórcę). Jednakże obalenie wynikającego z art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy o odpadach domniemania prawnego polega na udowodnieniu, że rzeczywisty stan faktyczny lub prawny jest inny niż wynikający z domniemania. Domniemanie prawne, zawierające ustawowy nakaz przyjęcia określonego faktu w razie ustalenia innego faktu, wymaga obalenia w drodze dowodu przeciwnego (tak wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2019r., II OSK 3123/18, wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2020r., II OSK 3453/18).
Wprowadzone domniemanie prawne odpowiedzialności za odpady władającego powierzchnią gruntu zanieczyszczonego odpadami, zdejmuje z organów prowadzących postępowanie obowiązek dociekania z urzędu, kto był wytwórcą odpadów (tak wyrok NSA z dnia 26 maja 2020r., II OSK 3271/19). Niemniej jednak gdy władający nieruchomością podmiot wskaże faktycznego posiadacza odpadów, właściwy organ obowiązany jest poprowadzić kompleksowe postępowanie dowodowe i wyjaśniające, zebrać wszechstronny materiał dowodowy, a następnie rozpoznać okoliczności sprawy w oparciu o całokształt materiału dowodowego (tak wyrok NSA z dnia 26 września 2019r., II OSK 2659/17). Obowiązkiem organu jest zatem przeprowadzenie postępowania nie tylko na okoliczność rodzaju substancji i przedmiotów stanowiących odpady, ale również na okoliczność, czy obalone zostało domniemanie z art. 3 ust. 1 pkt 19 zdanie drugie ustawy o odpadach, które przemawia za tym, że posiadaczem spornych odpadów jest władający nieruchomością, na której zostały one zgromadzone i w konsekwencji, czy prawidłowo zastosowany został art. 26 ust. 1 tej ustawy (por. wyrok NSA z dnia 26 września 2019r., II OSK 2659/17).
W rozpoznawanej sprawie– w ocenie Sądu – nie sposób przyjąć, że przeprowadzone przez organy postępowanie dowodowe i wyjaśniające spełnia powyższe warunki, a zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
W szczególności organy nie wyjaśniły, jaki wpływ na składowanie odpadów pochodzących z działalności gospodarczej prowadzonej przez uczestnika postępowania oraz ich usuwanie miała skarżąca. O ile działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego prowadził wyłącznie uczestnik postępowania, to nie sposób nie uznać, że to on jest wytwórcą odpadów i na nim ciąży obowiązek ich usunięcia. Skarżąca jako współwłaścicielka działki, na której była prowadzona działalność gospodarcza przez jej ówczesnego męża, mogła domagać się usunięcia zalegających odpadów, jednakże organy (szczególnie Kolegium) nie wzięły pod uwagę, że jako osoba doświadczająca przemocy domowej oraz gróźb ze strony męża (potwierdza to skazujący wyrok Sądu Rejonowego w D. z dnia 15 września 2021 r. II K [...]), nie miała możliwości działania lub były one znacznie ograniczone. Skoro uczestnik postępowania, co potwierdził sąd w ww. wyroku od 1 stycznia 2014 r. do 30 grudnia 2020 r. znęcał się psychicznie i fizycznie nad skarżącą i jej małoletnim synem, to nie można oczekiwać, że będzie zdolna wywierać presję na określone zachowanie uczestnika postępowania.
W przekonaniu Sądu, powołany wyżej wyrok nie pozostawał bez wpływu na zachowanie skarżącej i ocenę jej działania w sprawie usunięcia odpadów pochodzących z działalności gospodarczej jej byłego męża.
W rozpoznawanej sprawie organy dopuściły się naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 80 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Przepis ten wymaga zatem, aby ocena uznania danej okoliczności za udowodnioną była oparta na całości materiału dowodowego. Wymieniona wyżej zasada pozostaje w ścisłym związku z zasadą prawdy obiektywnej sformułowaną w art. 7 k.p.a. i związaną z nią dyrektywą wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.). Ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego stanowi warunek prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego, które wyznaczają zakres postępowania dowodowego w danej sprawie.
Ponownie rozpoznając sprawę organy obu instancji obowiązane będą przeprowadzić postępowanie wyjaśniające i dowodowe na okoliczność ustalenia faktycznego posiadacza odpadów z uwzględnieniem dotychczas zebranych dowodów, dowodów przeprowadzonych na okoliczność ustalenia wytwórcy odpadów oraz działań podejmowanych przez skarżącą, czy naprowadzanych przez nią dowodów. Organ weźmie również pod uwagę sytuację rodzinną skarżącej, która niewątpliwie miała wpływ na jej działanie lub zaniechanie.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie , na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art.135 p.p.s.a., uchylił decyzje organów obu instancji.
Orzeczenia przywołane w uzasadnieniu niniejszego wyroku są dostępne w Internecie na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl