II SA/Sz 716/25

II SA/Sz 716/25 - Postanowienie WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2025-11-20
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-09-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Wiesław Drabik /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
6392 Skargi  na  uchwały rady powiatu  w przedmiocie ...  (art. 87  i  88  ustawy o  samorządzie powiatowym)
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Rada Powiatu
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 572
art. 227, art. 231 par. 1, art. 237 par. 1 i 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 3 par. 2 pkt 1-9. par. 2a, par. 3, art. 58 par 1 pkt 1 i 6
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wiesław Drabik po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. N. na uchwałę Rady Powiatu w Myśliborzu z dnia 25 czerwca 2025 r. nr XV/94/2025 w przedmiocie rozpatrzenia skargi na działalność Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Myśliborzu postanawia: odrzucić skargę.
Uzasadnienie
Rada Powiatu w M. podjęła w dniu 25 czerwca 2025 r. uchwałę
nr [...], wydaną na podstawie art. 12 pkt 11 ustawy z 5 czerwca 1998 r.
o samorządzie powiatowym (Dz.U. z 2024 r., poz. 107 ze zm.) w związku z art. 234 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.
z 2024 r. poz. 572 ze zm., dalej: "k.p.a."), w której ww. Rada uznała się
za niewłaściwą do rozpatrzenia skargi A. N. z 19 marca 2025 r.
na działalność Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności
w M. (§ 1 uchwały) i przedmiotową skargę przekazała do Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w M. (§ 2 uchwały).
Pismem z 12 sierpnia 2025 r. A. N. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie ze skargą na ww. uchwałę Rady Powiatu
w M..
W odpowiedzi na skargę organ, zastępowany przez radcę prawnego, wniósł
o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:
Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że w przypadku wniesienia skargi, sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność ustalając m.in., czy mieści się w katalogu spraw należących do właściwości sądu administracyjnego.
W przypadku stwierdzenia braku kognicji sądu do rozpoznania sprawy, taka skarga, podlega odrzuceniu stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej "p.p.s.a.").
Zgodnie z treścią przepisu art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
1) decyzje administracyjne;
2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie;
4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego;
4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii;
5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;
9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (§ 2a), a także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3).
W niniejszej sprawie, złożona do tutejszego Sądu skarga dotyczy uchwały Rady Powiatu w M. z 25 czerwca 2025 r., nr [...], podjętej w trybie postępowania skargowego, uregulowanego działem VIII ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572, dalej "k.p.a."), zatytułowanym "Skargi i wnioski".
W tym miejscu wyjaśnienia wymaga, że tryb skargowy jest jednoinstancyjnym postępowaniem o charakterze uproszczonym, którego zakończenie, czyli zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi, nie daje podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, a więc nie tylko postępowania odwoławczego, ale także postępowania sądowoadministracyjnego. Postępowanie skargowe nie kończy się władczym aktem podlegającym ocenie sądu administracyjnego z punktu widzenia legalności (por. postanowienia: NSA z dnia 25 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 241/09; WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 16 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Go 398/08; WSA w Poznaniu z dnia 25 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Po 30/10, WSA w Olsztynie z dnia 23 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Ol 47/14, także postanowienie NSA z dnia 17 stycznia 2014 r., sygn. II OSK 3134/13, publ. na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zgodnie z art. 227 k.p.a., przedmiotem skargi w tym trybie może być
w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Stosownie
do art. 228 k.p.a., skargi składa się do organów właściwych do ich rozpatrzenia.
Jak wynika z art. 231 § 1 k.p.a., jeżeli organ, który otrzymał skargę, nie jest właściwy do jej rozpatrzenia, obowiązany jest niezwłocznie, nie później jednak niż
w terminie siedmiu dni, przekazać ją właściwemu organowi, zawiadamiając równocześnie o tym skarżącego, albo wskazać mu właściwy organ.
Kodeks postępowania administracyjnego nie narzuca organom formy w jakiej może nastąpić załatwienie skargi złożonej w opisywanym trybie. Stanowi jednak, że sprawa ma być załatwiona bez zbędnej zwłoki, a skarżącego zawiadamia się
o sposobie załatwienia skargi (art. 237 § 1 i § 3 k.p.a.). Oznacza to, że podejmowane w trybie 237 § 3 k.p.a. zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi nie przybiera żadnej z prawnych form działania organu administracji publicznej, podlegających kontroli sądu administracyjnego. Uwagi powyższe dotyczą także zawiadomienia wydanego na podstawie art. 231 § 1 k.p.a. o uznaniu się organu za niewłaściwy
i przekazaniu skargi powszechnej zgodnie z właściwością do organu właściwego.
W postępowaniu skargowym z art. 227 k.p.a. nie rozstrzyga się bowiem sprawy administracyjnej. Niezależnie bowiem od formy rozpatrzenia wniesionej we wskazanym wyże trybie skargi, wyrażone przez organ ją rozpoznający stanowisko nie może być - jako nie mieszczące się w zakresie właściwości sądów administracyjnych - kwestionowane w drodze wnoszonej do sądu skargi podmiotu korzystającego uprzednio z uprawnienia normowanego przepisami działu VIII k.p.a.
W świetle powołanych przepisów sąd administracyjny nie jest uprawniony do oceny prawidłowości prowadzonego postępowania skargowego, w tym jego zawiadomień o sposobie załatwienia skargi/przekazania skargi, które może mieć formę uchwały jak w niniejszej sprawie.
Również w orzecznictwie podnosi się, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania skarg powszechnych w rozumieniu działu VIII k.p.a., a więc związanych z krytyką nienależytego wykonywania zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników (art. 227 i następne k.p.a.), nawet jeżeli zawiadomienie
o załatwieniu skargi ma formę uchwały rady gminy (miasta), ponieważ sprawy te nie zostały poddane jego kontroli na podstawie art. 3 p.p.s.a. (por. postanowienie WSA w Poznaniu z 25 marca 2010 r., II SA/Po 30/10, z 18 kwietnia 2023 r., I OSK 179/23, I OSK 180/23, I OSK 181/23, I OSK 198/23, publ. na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Pogląd ten jest jednolicie prezentowany także w piśmiennictwie (zob. M. Jaśkowska, Komentarz do art. 238 k.p.a., teza 4, LEX/el.2025; P. Przybysz, Komentarz do art. 238 k.p.a., teza 3 i 4, wyd. XIII, Warszawa 2021, LEX/el).
Skoro zatem kwestionowana uchwała informuje skarżącą o przekazaniu
jej skargi powszechnej na działalność Powiatowego Zespołu ds. Orzekania
o Niepełnosprawności w M. do organu właściwego, to nie podlega kognicji sądu administracyjnego.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę.