II SA/Sz 665/25 - Wyrok WSA w Szczecinie Data orzeczenia 2026-06-25 orzeczenie nieprawomocne Data wpływu 2025-08-29 Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie Sędziowie Arkadiusz Windak /przewodniczący/ Krzysztof Szydłowski Marzena Iwankiewicz /sprawozdawca/ Symbol z opisem 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s 638 Sprawy egzekucji administracyjnej; egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym Hasła tematyczne Egzekucyjne postępowanie Skarżony organ Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego Treść wyniku Oddalono skargę Powołane przepisy Dz.U. 2025 poz 132 art. 33 par.1, art. 33 par.2, art. 33 par.2 pkt 6, art. 33 par.2 pkt 3 lit.c , art. 33 par.4, art. 35 Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j.) Dz.U. 2026 poz 143 art. 145 par.1 pkt 1 lit.c, art. 151 Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sentencja Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Sędzia WSA Krzysztof Szydłowski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi Gminy T. na postanowienie Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia 26 czerwca 2025 r. nr WOA.7723.5.2025.SL w przedmiocie zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej oddala skargę. Uzasadnienie Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Szczecinie postanowieniem z dnia 26 czerwca 2025 r. nr WOA.7723.5.2025.SL, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 - dalej "k.p.a."), art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2025 r. poz. 132 z późn. zm. - dalej "u.p.e.a."), art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r. poz. 418), po rozpatrzeniu zażalenia Burmistrza Gminy T. (dalej "Gmina" lub "skarżąca"), utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia 13 marca 2025 r., znak: PINB.52.24.2024.KT, w przedmiocie zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie sprawy. Pismem z dnia 12 marca 2025 r. Gmina wniosła zarzuty w sprawie postępowania egzekucyjnego, prowadzonego w oparciu o tytuł wykonawczy TW-2 z dnia 28 lutego 2025 r., nr PlNB.52.24.2024.KT, który doręczony został jej wraz z postanowieniem z dnia 28 lutego 2025 r. o nałożeniu grzywny w wysokości 50.000 zł, w celu przymuszenia do wykonania obowiązku, zawartego w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia 7 sierpnia 2020 r. Jako podstawę zarzutów Gmina wskazała: - naruszenie art. 122 § 3 u.p.e.a. poprzez zastosowanie wobec dłużnika grzywny w celu przymuszenia, podczas gdy w okolicznościach sprawy zastosowanie środka egzekucyjnego było niedopuszczalne oraz nieprawidłowe, albowiem nastąpiło mimo przystąpienia przez skarżącą do realizacji tytułu wykonawczego, tj. nakazu wykonania czynności mających na celu usunięcie nieprawidłowości związanych z nieodpowiednim stanem technicznym budynku ratusza, położonego na terenie działki nr [...] przy ul. [...] w T., - naruszenie art. 27-27c u.p.e.a. poprzez wydanie postanowienia, podczas gdy nie dochowano obowiązku prawidłowego wystawienia tytułu wykonawczego. W uzasadnieniu dodatkowo podniosła zarzut braku wymagalności obowiązku. W argumentacji zarzutu wskazała, że organ pominął, że przystąpiła ona do czynności objętych tytułem wykonawczym, gdyż przeprowadziła osuszanie ścian piwnicznych, wykonała remont i rewaloryzację wieży zegarowej ratusza oraz wszczęła postępowanie o udzielenie zamówienia publicznego w sprawie wykonania dokumentacji projektowej na renowację pomieszczeń piwnicznych oraz uzyskała zalecenia konserwatorskie. Nadto stwierdziła, że organ nie dochował obowiązków wynikających z art. 107 w zw. z art. 126 k.p.a. oraz art. 17, 119, 120, 121 i 122 u.p.e.a., zaś sam tytuł wykonawczy jest niekompletny. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. postanowieniem z dnia 13 marca 2025 r. nr PINB.52.24.2024.KT, oddalił wniesione zarzuty jako niezasadne. Organ stanął na stanowisku, że w treści pisma zawierającego zarzuty określając podstawę zarzutów nie powołano się na żadną z przesłanek wskazanych w sposób enumeratywny w art. 33 § 2 u.p.e.a. Podkreślił, że tytuł wykonawczy zawiera wszystkie elementy wymagane prawem, zaś prawo do wniesienia zarzutów i zażalenia w przedmiotowej sprawie nie zostało w żaden sposób ograniczone przez organ. W odniesieniu do zarzutu braku wymagalności obowiązku wyjaśnił, że termin wykonania nałożonego obowiązku, jak wynika z decyzji z dnia 7 sierpnia 2020 r., został wyznaczony na dzień 31 lipca 2021 r. Z uwagi na uchylanie się podmiotu zobowiązanego od wykonania nałożonego obowiązku, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. skierował do podmiotu zobowiązanego upomnienie z dnia 1 lipca 2024 r. Jak wynika z notatki urzędowej z dnia 27 lutego 2025 r. sporządzonej przez pracownika tut. inspektoratu na okoliczność przeprowadzenia czynności w zakresie sprawdzenia wykonania nałożonego obowiązku - nałożony obowiązek nie został wykonany w całości. Powyższe ustalenia stały się podstawą do wszczęcia postępowania egzekucyjnego, w ramach którego wystawiono tytuł wykonawczy TW-2 z dnia 28 lutego 2025 r. Z tych też względów zatem zarzut dotyczący braku wymagalności obowiązku, wobec faktu nie wykonania nałożonego obowiązku w całości (nie usunięto wszystkich stwierdzonych nieprawidłowości związanych ze stanem technicznym budynku ratusza objętych decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia 7 sierpnia 2020 r.) jest niezasadny. Z kolei wskazane przez skarżącą inne naruszenia przepisów, między innymi art. 107 w zw. z art. 126 k.p.a. oraz art. 17, 119, 120, 121 i 122 u.p.e.a. w zakresie powołania podstawy prawnej rozstrzygnięcia nie mogą stanowić podstawy zarzutów. Na powyższe postanowienie Gmina wniosła zażalenie, zarzucając rażące naruszenie: - art. 15 §1 w zw. z art. 33 § 1 i 2 pkt 4 u.p.e.a. z uwagi na brak doręczenia prawidłowego upomnienia, - art. 33 § 2 pkt 6 lit. c u.p.e.a., gdyż w analizowanej sprawie mamy do czynienia z brakiem wymagalności obowiązku z powodu wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b, a przyczyna tą jest powstanie nowej szkody, która spowodowała niemożność zrealizowania obowiązku oraz sformalizowanie procesu inwestycyjnego w przypadku jednostki samorządu terytorialnego, - art. 33 § 2 u.p.e.a. poprzez wygaśnięcie obowiązku w części, - art. 15 § 1 w zw. z art. 33 § 2 pkt 3 u.p.e.a. - błąd co do zobowiązanego. Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w uzasadnieniu wydanego postanowienia wskazał, że upomnienie skierowane do Gminy z dnia 1 lipca 2024 r. zawierało przypomnienie o obowiązku wynikającym z decyzji PINB w G. z dnia 7 sierpnia 2020 r., który stał się wymagalny w dniu 31 lipca 2021 r., zawierało również uprzedzenie, iż w razie dalszej zwłoki, zostanie wszczęte postępowanie egzekucyjne. Upomnienie to zostało odebrane w siedzibie Burmistrza Gminy T. przez pracownika Urzędu Miejskiego w T., w dniu 3 lipca 2024r., o czym świadczy zwrotne potwierdzenie odbioru upomnienia, dołączone do akt sprawy organu powiatowego. Zatem nie można zgodzić się z zarzutem skarżącej, że Gminie doręczono nieprawidłowe upomnienie. Dalej wyjaśnił, że skarżąca w argumentacji zarzut naruszenia art. 33 § 2 pkt 6 lit. c u.p.e.a. z uwagi na brak wymagalności obowiązku z powodu wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b podniosła, iż przyczyną tą była awaria instalacji wodnej, która nastąpiła we wrześniu 2024 r. oraz "sformalizowanie procesu inwestycyjnego w przypadku jednostki samorządu terytorialnego". Organ zaznaczył, że obowiązek stał się wymagalny w dniu 31 lipca 2021 r., zatem zdarzenie, na które powołuje się Gmina nastąpiło ponad trzy lata po terminie, w którym obowiązek stał się wymagalny. Wobec powyższego zarzut braku wymagalności obowiązku z powodu wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b art. 33 § 2 u.p.e.a., jest niezasadny. Ustosunkowując się do zarzutu wygaśnięcia obowiązku w części z uwagi na przeprowadzenie przez skarżącego większości prac, organ wskazał, że żaden z pięciu nałożonych decyzją z dnia 7 sierpnia 2020 r. obowiązków nie został w pełni wykonany. Z pisma Burmistrza T. z dnia 28 czerwca 2024 r. choć wynika, że całkowite osuszenie powinno nastąpić w roku 2025 r., jednakże brak jest potwierdzenia, iż proces osuszania ścian został zakończony. W notatce z dnia 4 lutego 2025 r. dotyczącej serwisu po trzech latach od wdrożenia bezinwazyjnego systemu osuszania murów wskazano, że podciąganie kapilarne w murze zostało zniwelowane, ale pozostają do usunięcia inne, niekapilarne przyczyny zawilgocenia. Ponadto stwierdzono, że ściany zewnętrzne piwnicy poniżej poziomu gruntu nie są chronione od przenikania wilgoci przez skuteczną hydroizolację pionową. Natomiast PINB w piśmie z dnia 14 marca 2025 r. zaznaczył, że: "Osuszanie ścian przy nie podjęciu czynności związanych z: usunięciem istniejących uszkodzonych tynków, wykonaniem izolacji i zapewnieniem wentylacji - jest zabiegiem nieskutecznym, pozorowanym, nieodpowiadającym wnioskom zawartym w ekspertyzie autorstwa H. D.. Ściany w dalszym ciągu są nadmiernie zawilgocone". Z kolei w notatce urzędowej z dnia 27 lutego 2025 r. , sporządzonej po przeprowadzeniu oględzin przez pracowników PINB stwierdzono, że nałożone obowiązki nie zostały w pełni wykonane. W szczególności nie dokonano naprawy powstałych uszkodzeń ścian piwnicznych oraz tynków w budynku ratusza. Nie zapewniono właściwej wentylacji poszczególnych pomieszczeń. Nie stwierdzono wykonania izolacji murów ratusza w pomieszczeniach piwnicznych. Stwierdzono, że dotychczas dokonano naprawy uszkodzonych drewnianych elementów ratusza (w szczególności wieży), natomiast nie dokonano naprawy uszkodzonych drewnianych elementów okapu. Końcowo organ zaznaczył, że to Gmina jest właścicielem budynku ratusza i to do niej prawidłowo skierowano: decyzję z dnia 7 sierpnia 2020 r., upomnienie z dnia 1 lipca 2024 r., tytuł wykonawczy z dnia 28 lutego 2025 r. oraz postanowienie o nałożeniu grzywny celem przymuszenia z dnia 28 lutego 2025 r. Wobec powyższego zarzut błędu co do zobowiązanego podnoszony przez Gminę T. jest również niezasadny. Skarżąca wyżej opisane postanowienie organu odwoławczego zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zarzucając naruszenie: - prawa materialnego, tj. art. 33 i 34 u.p.e.a., które miało wpływ na wynik sprawy poprzez bezpodstawne przyjęcie, że upomnienie nie zostało wykonane prawidłowo, - przepisów postępowania, a mianowicie art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na niezebraniu i nierozpatrzeniu całego materiału dowodowego, co doprowadziło do błędnego uznania, że Gmina nie wykonała obowiązku choćby w części, a obiektywne przesłanki - kolejne zalanie spowodowało, że obowiązek nie został wykonany w całości, a tym samym brak było podstaw do wszczynania postępowania i nakładania grzywny w celu przymuszenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W dniu 16 czerwca 2026 r. wpłynęło do Sądu pismo skarżącej stanowiące uzupełnienie skargi, w którym podniosła dodatkowe zarzuty naruszenia: - art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.- poprzez pominięcie przez organ całości materiału dowodowego świadczącego o realnych, intensywnych i konsekwentnych działaniach podjętych przez Gminę w kierunku wykonania nałożonego nakazu, - art. 119 § 1 i art. 121 § 4 u.p.e.a. - poprzez utrzymanie w mocy postanowienia o nałożeniu grzywny, - art. 7 § 2 u.p.e.a. - poprzez utrzymanie w mocy środka egzekucyjnego w maksymalnej ustawowo dopuszczalnej wysokości 50 000 zł mimo podjęcia przez skarżącego szeregu działań zmierzających bezpośrednio do wykonania nałożonego obowiązku, - art. 34 § 2 pkt 1 w zw. z art. 33 § 2 u.p.e.a. - poprzez oddalenie zarzutów w sytuacji, gdy upomnienie z dnia 1 lipca 2024 r., nie określało, które z prac wynikających z decyzji PINB w G. z dnia 7 sierpnia 2020 r. uważa za wykonane i w jakim zakresie, a które nie, co uniemożliwiało zobowiązanemu precyzyjne odniesienie się do treści tytułu wykonawczego i stanowiło wadę formalną postępowania egzekucyjnego; organ II instancji, utrzymując zaskarżone postanowienie, ograniczył się do powtórzenia za PINB w G., że metoda osuszania była nieskuteczna, nie dostrzegając, że ocena skuteczności zastosowanej metody wymaga wiedzy specjalistycznej, której pracownicy organu nie posiadają, i może być dokonana wyłącznie przez biegłego. Nadto wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie przez Sąd dowodu z następujących dokumentów: decyzji Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków nr 1211/2025 z dnia 31 lipca 2025 r., czterech kosztorysów inwestorskich, projektu technicznego, w celu wykazania, że: - Gmina podjęła wszelkie prawnie wymagane działania zmierzające do wykonania nakazu wynikającego z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia 7 sierpnia 2020r., - obiektywnej niemożności realizacji pełnego zakresu robót w krótkim czasie ze względu na ich skalę i wartość (łączna wartość kosztorysowa robót przekracza [...] zł netto), - realizacja prac przy zabytkowym ratuszu bez uprzedniego uzyskania pozwolenia konserwatorskiego byłaby prawnie niedopuszczalna, zaś uzyskanie takiego pozwolenia wymagało uprzedniego opracowania dokumentacji projektowej, co samo w sobie wymagało czasu i nakładów finansowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") stanowiącym, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Stosownie do postanowień art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. W przypadku zaś gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. skarga, zgodnie z art. 151 p.p.s.a., podlega oddaleniu. Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie kontrola według powyższych kryteriów nie wykazała, aby zaskarżone postanowienie zostało podjęte z naruszeniem przepisów prawa uzasadniającym uwzględnienie skargi. Przedmiotem skargi jest postanowienie ZWINB w Szczecinie, utrzymujące w mocy postanowienie PINB w G., którym oddalono zarzuty wniesione przez skarżącą w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym obowiązku wynikającego z decyzji, polegającego na wykonaniu określonych czynności zmierzających do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości związanych z nieodpowiednim stanem technicznym budynku ratusza. Stosownie do art. 33 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Na podstawie art. 33 § 2 przywołanej ustawy podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest: 1) nieistnienie obowiązku; 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; 3) błąd co do zobowiązanego; 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b. W pierwszej kolejności oceny wymaga podniesiony przez skarżącą zarzut braku wymagalności obowiązku. Zarzut ten został zgłoszony w piśmie wszczynającym postępowanie w sprawie zarzutów w trybie art. 33 u.p.e.a., a zatem organ odwoławczy był uprawniony do jego merytorycznego rozpoznania. W orzecznictwie słusznie przyjmuje się, że przez wymagalność należy rozumieć taką cechę obowiązku administracyjnego, która zezwala wierzycielowi domagać się od zobowiązanego wykonania obowiązku. O braku wymagalności obowiązku decyduje kategoria zdarzeń wskazanych w art. 33 § 2 pkt 6 lit. a) i b) u.p.e.a., czyli takich jak odroczenie terminu wykonania obowiązku, czy rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnych. Dopuszczenie w tym samym przepisie (lit. c) kwalifikacji braku wymagalności obowiązku z innej przyczyny niż określona w lit. a) i b), musi mieć zatem charakter tego rodzaju co wymienione w tym przepisie. Zarzut braku wymagalności obowiązku z innej przyczyny niż odroczenie terminu wykonania obowiązku lub rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, może zaistnieć w przypadku: wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej, przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji ostatecznej, uchylenia postanowienia nadającego rygor natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji wymiarowej, otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego, czy ogłoszenia upadłości (por. wyroki NSA z 12 marca 2026 r., sygn. akt I GSK 1175/23 czy z dnia 3 lipca 2026 r. sygn. akt II GSK 3798/25). W niniejszej sprawie obowiązek wynikał z ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7 sierpnia 2020 r., która określała zarówno jego zakres, jak i termin wykonania, który upływał w dniu 31 lipca 2021 r. Trafnie zatem wskazał organ, że z tym zatem dniem stał się on wymagalny, a wierzyciel uzyskał możliwość dochodzenia jego wykonania w drodze egzekucji administracyjnej. Oceny tej w żaden sposób nie podważa przywoływana przez skarżącą awaria. Z ustaleń organu wynika bowiem, że wystąpiła ona dopiero we wrześniu 2024 r., a więc ponad trzy lata po upływie terminu wykonania obowiązku. Zdarzenie to nie mogło zatem spowodować, że obowiązek, przestał być wymagalny. Późniejsze wystąpienie przeszkody faktycznej nie może bowiem cofnąć skutku prawnego w postaci wcześniejszego powstania wymagalności ani pozbawić wierzyciela prawa do żądania wykonania obowiązku, które powstało już z dniem 31 lipca 2021 r. Również powoływane przez skarżącą sformalizowanie procesu inwestycyjnego prowadzonego przez jednostkę samorządu terytorialnego nie uzasadnia przyjęcia braku wymagalności obowiązku. Okoliczność ta może mieć znaczenie dla organizacji procesu wykonania obowiązku, nie wpływa jednak na jego sytuację prawną. Skarżąca nie wykazała bowiem, aby w związku z prowadzonym procesem inwestycyjnym doszło do wstrzymania wykonania decyzji, odroczenia terminu wykonania obowiązku, uchylenia jej wykonalności bądź wystąpienia innego zdarzenia wywołującego analogiczny skutek prawny. Sam fakt konieczności przeprowadzenia określonych procedur inwestycyjnych nie prowadzi zatem do utraty wymagalności obowiązku w rozumieniu art. 33 § 2 pkt u.p.e.a. W tym stanie rzeczy organ odwoławczy prawidłowo uznał zarzut braku wymagalności obowiązku za niezasadny. Wskazane przez skarżącą okoliczności nie stanowiły bowiem zdarzeń powodujących powstanie, utratę lub zawieszenie wymagalności obowiązku w rozumieniu art. 33 § 2 pkt 3 lit. c u.p.e.a. Samo niewykonanie obowiązku w całości, podobnie jak wystąpienie późniejszych trudności technicznych lub organizacyjnych, nie jest równoznaczne z jego niewymagalnością. Od powyższej kwestii należy odróżnić pozostałe podstawy zarzutów, do których organ odwoławczy odniósł się w zaskarżonym postanowieniu. W tym zakresie Sąd wskazuje, że zarzuty dotyczące braku prawidłowego doręczenia upomnienia, wygaśnięcia obowiązku oraz błędu co do osoby zobowiązanej zostały powołane przez skarżącą dopiero w zażaleniu na postanowienie organu pierwszej instancji, a nie w piśmie zawierającym zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej. Podkreślenia wymaga, że stosownie do treści art. 33 § 4 u.p.e.a. zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej określa istotę i zakres żądania oraz dowody uzasadniające to żądanie. Zatem to na stronie wnoszącej zarzuty w toczącym się postępowaniu egzekucyjnym spoczywa obowiązek sformułowania wnoszonych zarzutów zgodnie z podstawami wymienionymi w § 2 pkt 1 - 6 powołanego przepisu. Zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej jest sformalizowanym środkiem ochrony zobowiązanego, który wnosi się nie później niż w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego (art. 35 u.p.e.a). Po upływie terminu do wniesienia zarzutów nie jest dopuszczalne zgłaszanie nowych zarzutów To treść zarzutów zgłoszonych przez zobowiązanego w ustawowym terminie wyznacza granice postępowania w przedmiocie tych zarzutów. Oznacza to, że zobowiązany nie może przez wniesienie zażalenia rozszerzyć przedmiotu postępowania o nowe podstawy zarzutów, które nie zostały zgłoszone w trybie art. 33 § 1 u.p.e.a. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 2025 r. sygn. akt II GSK 973/25, w którym wskazano, że organ odwoławczy rozpoznający zażalenie na postanowienie w przedmiocie zarzutów nie jest uprawniony do rozpoznawania nowych lub dotychczas nieujawnionych przez stronę okoliczności, które mieszczą się one w katalogu podstaw zarzutów określonych w art. 33 § 2 u.p.e.a. Przedstawienie takich okoliczności stanowi bowiem w istocie zgłoszenie nowych zarzutów, które powinny zostać wniesione zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a., a nie dopiero na etapie postępowania zażaleniowego. Podobnie wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w wyroku z dnia 27 listopada 2025 r. sygn. akt I SA/Ke 424/25, wskazując, że organ odwoławczy rozpatrujący zażalenie na postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów nie jest uprawniony do rozpatrywania zarzutów zgłoszonych po raz pierwszy w zażaleniu. W niniejszej sprawie zarzuty złożone przez skarżącą w postępowaniu egzekucyjnym, podlegające ocenie wierzyciela, organu II instancji oraz sądu administracyjnego, ograniczały się do tych opisanych w piśmie z 12 marca 2025 r. W piśmie tym skarżąca jako podstawę zarzutów wskazała na: wadliwe zastosowanie wobec dłużnika grzywny w celu przymuszenia, niekompletność tytułu wykonawczego oraz brak wymagalności obowiązku. Dwa pierwsze zarzuty w ogóle nie mieszczą się w zakresie podstaw określonych w art. 33 § 2 u.p.e.a., natomiast trzeci z zarzutów znajduje podstawę w art. 33 § 2 pkt 6 u.p.e.a. Z kolei w zażaleniu skarżąca wskazała na kolejne zarzuty, w tym: brak doręczenia prawidłowego upomnienia (art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a.), wygaśnięcia obowiązku w części (art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a.) oraz błąd co do zobowiązanego (art. 33 § 2 pkt 3 u.p.e.a.). Oznacza to, że organ odwoławczy, odnosząc się merytorycznie do ww. nowych podstaw zarzutów powołanych dopiero w zażaleniu, przekroczył granice przedmiotu postępowania wyznaczone treścią zarzutów zgłoszonych przez skarżącą w trybie art. 33 u.p.e.a. Jednakże na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. samo stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania nie uzasadnia uchylenia zaskarżonego aktu. Konieczne jest bowiem ustalenie, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie warunek ten nie został spełniony. Pominięcie ww. nowych zarzutów nie mogło bowiem doprowadzić do odmiennego rozstrzygnięcia, skoro jedyny zarzut, który został skutecznie zgłoszony w trybie art. 33 u.p.e.a. i który mógł być przedmiotem merytorycznej oceny, tj. zarzut braku wymagalności obowiązku, okazał się niezasadny. Podsumowując stwierdzić należy, że zarzuty powołane w skardze okazały się nieskuteczne podobnie jak i wniosek o przeprowadzenie dowodów. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a. Orzeczenia przywołane w treści niniejszego uzasadnienia dostępne są w Internecie w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych.
Pełny tekst orzeczenia
II SA/Sz 665/25
Oryginalna, niezmieniona treść orzeczenia. Jeżeli chcesz przeczytać analizę (zagadnienia prawne, podstawa prawna, argumentacja, rozstrzygnięcie), wróć do strony orzeczenia.