SA/Rz 1651/01

SA/Rz 1651/01 - Postanowienie WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2004-02-04
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2001-07-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Jolanta Ewa Wojtyna /sprawozdawca/
Robert Sawuła
Stanisław Śliwa /przewodniczący/
Symbol z opisem
601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Umorzenie postępowania
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 161 par. 1 pkt 1, art. 200
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA /del/ Stanisław Śliwa Sędziowie WSA Robert Sawuła AWSA Jolanta Ewa Wojtyna /spr/ Protokolant ref. staż. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 04 lutego 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi J. T. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2001 Nr [...] w przedmiocie wstrzymania użytkowania budynku mieszkalnego jako placówki handlowej postanawia 1) umorzyć postępowanie 2) zwrócić skarżącemu J.T. połowę uiszczonego wpisu sądowego w kwocie 5zł (pięć)
Uzasadnienie
SA/Rz 1651/01
U z a s a d n i e n i e
Postanowieniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2001 roku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nr sprawy: [...] działając na podstawie art. 50 ust. 1,pkt 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 – Prawo budowlane / Dz. U. Nr 89 poz. 414 z póz.zm./ oraz 123 k.p.a. po rozpatrzeniu sprawy samowolnie dokonanej zmiany sposobu użytkowania budynku mieszkalnego położonego na działce nr ewid. [...] z mieszkalnej na handlową postanowił wstrzymać użytkowanie budynku mieszkalnego jako placówki o profilu handlowym, położonego na w/w działce w P. a będącego własnością E. R., zam. [...].
W uzasadnieniu podał, że w wyniku przeprowadzonej w dniu 22 marca 2001 roku, na wniosek J. T. wizji lokalnej ustalono, że na przedmiotowej działce stoi budynek mieszkalny około stuletni, parterowy o konstrukcji drewnianej w złym stanie technicznym. W budynku stwierdzono istnienie dwóch lokali , w których prowadzona jest działalność handlowa w branży motoryzacyjnej i gospodarstwa domowego, dla potrzeb których przeprowadzono modernizację pomieszczeń polegającą na częściowym wyburzeniu ścianek działowych, wyłożonych płytami spilśnionymi i pomalowanych. Na wykonanej posadzce cementowej położono wykładzinę PCW. Roboty wykonano w 1997 roku. Ustalono, że E. R. nie posiada zezwolenia na zmianę sposobu użytkowania budynku mieszkalnego na cele handlowe. Ustalono również, że na tej samej działce E. R. rozpoczął w 1991 roku budowę nowego budynku mieszkalnego, którą realizował na podstawie pozwolenia na budowę z [...].08.1991 roku wydanego przez Kierownika Urzędu rejonowego. Podczas wizji stwierdzono, że nowy budynek jest wykończony, nadający się do użytkowania, lecz inwestor nie zgłosił właściwemu organowi zakończenia budowy i zamiaru przystąpienia do użytkowania. Jednym z warunków wydanego pozwolenia było dokonanie rozbiórki starego budynku po wybudowaniu nowego. Przedłużanie terminu zgłoszenia o zamiarze przystąpienia do użytkowania nowego budynku narusza interes sąsiada, który wyraził zgodę na zbliżenie nowego budynku na odległość 1 m do granicy, pod warunkiem rozbiórki starego budynku po wybudowaniu nowego.
W odwołaniu do Wojewódzkiego Inspektoratu Budowlanego, J. T. zarzucił, że organ I instancji nie rozpoznał sprawy zgodnie z jego wnioskiem, w n i ó s ł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, bowiem celem dla którego zwrócił się do nadzoru budowlanego o wszczęcie postępowania nie było wstrzymanie użytkowania budynku jako placówki handlowej, lecz jego rozbiórka . Decyzją bowiem z dnia [...] sierpnia 1991 r. / Nr [...]/ , Kierownik Urzędu Rejonowego wydał E. R. pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego pod warunkiem wyburzenia starego budynku.. Celem pisma z 23 stycznia 2001 r. było właśnie wyegzekwowanie w/w decyzji., zwłaszcza, że dom, który miał ulec rozbiórce został przeznaczony na działalność gospodarczą. PINB wstrzymał jedynie użytkowanie budynku, pozostając właściwy wniosek nie rozpoznany. Nadto organ I instancji nie określił z jakim dniem wstrzymuje się użytkowanie budynku na cele handlowe.
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, postanowieniem z dnia [...] czerwca 2001 roku nr [...] umorzył postępowanie odwoławcze działając na podstawie art. 138 par. 1 pkt 3 k.p.a
W uzasadnieniu podniósł, że organ I instancji nie zastosował się do art. 50 ust. 4 Prawa budowlanego i nie wydał decyzji z zachowaniem terminu 2 miesięcy od dnia doręczenia zaskarżonego postanowienia o wstrzymaniu użytkowania budynku mieszkalnego w sposób zmieniony, tym samym postanowienie straciło ważność z mocy prawa. Postępowanie stało się zatem bezprzedmiotowe i należało je umorzyć.
Organ II instancji wyjaśnił tez, że w rozpatrywanej sprawie nastąpiła samowolna zmiana sposobu użytkowania w rozumieniu art. 71 Prawa budowlanego. W myśl art. 50 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy organ wstrzymuje postanowieniem użytkowanie obiektu i jest to zakaz czasowy, obowiązujący od dnia otrzymania postanowienia. Przed upływem dwumiesięcznego terminu organ winien wydać stosowną decyzję w oparciu o art. 50 ustawy Prawo budowlane w której określi czynności jakie inwestor winien wykonać w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem. Dodatkowo wyjaśnił, że w przypadku, gdy nowo wybudowany obiekt nie został zgłoszony do użytkowania, brak jest podstaw prawnych do wyegzekwowania od inwestora spełnienia warunków wynikających z pozwolenia na budowę, a organ I instancji prawidłowo wstrzymał użytkowanie przedmiotowego budynku. Ze względu na zaistniały stan prawny, organ I instancji winien ponownie wstrzymać użytkowanie budynku , który samowolnie zaużytkowano w sposób zmieniony, jeżeli stwierdzi, że zachodzą przesłanki z art. 50 ustawy Prawo budowlane.
W skardze do NSA J. T. wniósł o uchylenie postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania zarzucając tym decyzjom nierozpoznanie jego wniosku z 1997 roku, który wynikał z decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z [...] sierpnia 1991 roku. Do poprzedniej argumentacji zawartej w odwołaniu dodał, że budynek stanowi zagrożenie w ruchu drogowym, bowiem usytuowany jest u zbiegu dwóch ulic, zasłaniając wyjazd na drogę główną M. - T., a nadto, że decyzja- pozwolenie na budowę wyraźnie określa chwilę rozbiórki starego budynku, a tą chwilą było wybudowanie nowego budynku, a nie jego zasiedlenie.
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi powtarzając poprzednią argumentację z uzasadnienia swojego postanowienia, a pismem z dnia 15 maja 2002 roku powiadomił NSA, że E. R. rozebrał przedmiotowy budynek mieszkalny i uporządkował teren.
Na rozprawie w dniu 04 lutego 2004 roku skarżący przyznał, że przedmiotowy budynek został przez jego właściciela E. R. rozebrany, a teren uprzątnięty. W tej sytuacji skarżący cofnął skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / art. 97ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Dz. U. Nr 153, poz. 1271 przepisy wprowadzające ustawę – prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ./
Dokonując w ramach postępowania sądowo administracyjnego kontroli zaskarżonego aktu Sąd bada jego zgodność z obowiązującymi w chwili jego wydania przepisami prawa materialnego i przepisami postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi.
Na rozprawie w dniu 04 lutego 2004 roku przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym skarżący J. T. cofnął skargę wniesioną na postanowienie Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2001 roku [...], którego pełnomocnik wyraził zgodę na cofnięcie skargi.
W ocenie Sądu cofnięcie skargi jest w badanej sprawie dopuszczalne , nie prowadzi do obejścia prawa oraz nie powoduje utrzymania w mocy aktu dotkniętego nieważnością. Nadto Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że postanowienie organu I instancji wygasło z mocy prawa po upływie 2-ch miesięcy od jego doręczenia, bowiem organ nie wydal decyzji o której mowa w art. 51 ust. 1 w/w ustawy.
Również istotna okolicznością w sprawie jest ta, że budynek, którego dotyczyło postępowanie , został przez jego właściciela rozburzony, a teren uprzątnięty, dlatego i z tego względu postępowanie stało się bezprzedmiotowe.
Jeżeli więc skarżący skutecznie cofnął skargę, to działając na podstawie art. 161 §1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 roku / Dz. U. Nr. 153 poz.1270 /, należało orzec jak sentencji postanowienia.
O kosztach orzeczono stosownie do art.200 w/w ustawy.