II SA/SZ 533/22

II SA/Sz 533/22 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2022-09-22
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-06-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Arkadiusz Windak /przewodniczący/
Katarzyna Grzegorczyk-Meder
Patrycja Joanna Suwaj /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Kara administracyjna
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U. 2019 poz 2141
par. 6a ust.1 pkt 1
Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji  z dnia 5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego
Dz.U. 2022 poz 180
92 ust.1, art. 92a,  art. 92c ust.1 pkt 1 i 2, zał 3 lp. 9,1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j.)
Dz.U. 2020 poz 110
art. 71 ust.1, art. 81, art. 82
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Klimek po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 września 2022 r. sprawy ze skargi Spółka na decyzję Inspektor Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę.
Uzasadnienie
1. Decyzją z dnia [...]09.2021r. nr [...] Z. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zdecydował o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 2 000 zł (słownie: dwa tysiące złotych) na A. Sp. z o.o. (dalej przywoływana jako: "Skarżąca"), jako podmiot wykonujący przewóz drogowy.
Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego - za każdy pojazd.
Powyższe stwierdzono w dniu 26.05.2021 r. podczas kontroli drogowej na drodze wojewódzkiej nr [...] w miejscowości M., samochodu ciężarowego marki [...] o nr rej. [...] oraz naczepy marki [...] o nr rej. [...] Pojazdem kierował Pan L. W.. Pojazdem wykonywany był krajowy przewóz drogowy rzeczy. Kontrolowany przewóz kierowca wykonywał na rzecz i w imieniu przedsiębiorcy A. SP. Z O.O. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli nr [...] z dnia 26.05.2021r.
2. Pismem z dnia 12.10.2021r. Skarżąca wniosła odwołanie podnosząc, iż nie jest odpowiedzialna za powstanie naruszeń, gdyż odpowiedzialność za stwierdzone naruszenie zgodnie z zawartą umową o pracę ponosi zarządzający transportem.
3. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2022 r. nr [...] [...]
Główny Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej przywoływana jako: "K.p.a."), art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1, art. 92b ust. 1, art. 92c ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 180 ze zm., dalej przywoływana jako: "u.t.d."), lp. 9.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 71, art. 81, art. 82 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2020r. poz. 110, dalej przywoływana jako: "P.r.d.") § 6a ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 listopada 2019r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (t.j.Dz. U. z 2019r., poz. 2141), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji wskazał, że na podstawie okazanego dowodu rejestracyjnego pojazdu seria [...] stwierdzono, iż ważność badania technicznego pojazdu marki [...] upłynęła dnia 22.05.2021r., co zostało potwierdzone w bazie CEPiK.
Organ przytoczył mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa i uznał za zasadne utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 2 000 złotych za stwierdzone naruszenia określone w lp. 9.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.
Odnosząc się do zarzutów Skarżącej Organ uwypuklił, że nie wskazała ona okoliczności których nie mogła przewidzieć oraz na które nie miała wpływu. Wobec czego w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, bowiem do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia.
Organ odwoławczy podkreślił, że obowiązek wykonania badań technicznych spoczywa na właścicielu/ posiadaczu pojazdu. Nawet jeżeli właściciel zleca wykonanie badań technicznych osobie trzeciej nie zwalnia go to z obowiązku sprawdzenia, czy osoba ta wykonała powyższe. Nadto, że za naruszenie tych przepisów, odpowiedzialność ponoszą niezależnie przedsiębiorca, kierowca oraz zarządzający transportem, co potwierdza treść art. 92 ust. 1 u.t.d., art. 92a ust. 1 u.t.d. oraz art. 92a ust. 2 u.t.d. Kierujący pojazdem może zgodnie z art. 92 ust. 1 zostać ukarany karą grzywny w wysokości do 2.000,00 zł za naruszenia wymienione w załączniku nr 1 do ww. ustawy, podmiot wykonujący przewóz drogowy może zostać ukarany zgodnie z art. 92a ust. 1 i ust. 3 karą pieniężną w wysokości od 50,00 zł do 12.000,00 zł za każde naruszenie wskazane w załączniku nr 3 do ww. ustawy, lecz suma kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć 12.000,00 zł, natomiast zgodnie z art. 92a ust. 2 i 4 zarządzający transportem, który naruszył obowiązki lub warunki przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 złotych do 2000 złotych za każde naruszenie wskazane w załączniku nr 4 do ww. ustawy lecz suma kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć 3000,00 zł.
Organ podkreślił, iż to przedsiębiorca powinien udowodnić okoliczności, które stanowiłyby podstawę do zastosowania przepisu art. 92c ustawy o transporcie drogowym, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tego przepisu.
4. Niezadowolona z treści rozstrzygnięcia Skarżąca wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zarzucając naruszenie:
1) przepisów prawa procesowego:
a) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego a w szczególności poprzez brak uwzględnienia okoliczności, że to kierowca ponosi odpowiedzialność w zakresie zarządzania transportem,
b) art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez nieodstąpienie od nałożenia kary administracyjnej w sprawie.
2) przepisów prawa materialnego:
a) art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. przez jego niezastosowanie i uznanie, że Skarżąca pozostaje odpowiedzialna za stwierdzone naruszenie, podczas gdy odpowiedzialnym za utrzymanie prawidłowego stanu technicznego pojazdu jest kierowca, a Skarżąca nie miała jakiegokolwiek wpływu na powstanie ww. naruszenia gdyż nastąpiło ono wskutek zdarzeń i okoliczności, których Skarżąca nie mogła przewidzieć.
b) art. 4 ust. 2 lit. b rozporządzenia WE 1071/2009 poprzez jego nieuwzględnienie i przyjęcie, że podmiotem odpowiedzialnym jest Skarżąca, podczas gdy z umowy o pracę wynika, że to kierowca ponosi odpowiedzialność w zakresie zarządzania transportem.
5. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje:
Skarga jest niezasadna.
6. W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne są powołane do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy - art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329, ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."). Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 p.p.s.a. stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji, a także
- z mocy art. 135 p.p.s.a. – decyzji Organu I instancji według powyższych kryteriów wykazała, że akty te odpowiadają prawu.
7. Przedmiotem skargi uczyniono decyzję Inspektor Transportu Drogowego utrzymującą w mocy decyzję Z. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego o nałożeniu na Skarżącą kary pieniężnej w wysokości 2000 zł.
8. Na wstępie wywodu należy nakreślić ramy prawne sprawy.
Stosownie do art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie.
Zgodnie z art. 92a ust. 3 tej ustawy, suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć 12 000 zł.
Stosownie do art. 92a ust. 7 pkt 1 ww. ustawy, wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1 -9 załącznika nr 3 do ustawy.
Zgodnie z art. 92c ust. 1 pkt 1 i 2 u.t.d., nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ.
Zgodnie z art. 4 pkt 22 ustawy o transporcie drogowym, obowiązki lub warunki przewozu drogowego oznaczają obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz m.in. ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym.
Jak z kolei stanowi art. 189a § 2 K.p.a. w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych:
przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej,
odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia,
terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej,
terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej,
odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej,
udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej
- przepisów niniejszego działu w tym zakresie nie stosuje się.
Stosownie do treści § 6a ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie kontroli ruchu drogowego podczas wstępnej drogowej kontroli technicznej kontrolujący sprawdza wymaganą dokumentację dotyczącą dopuszczenia pojazdu do ruchu drogowego, a w szczególności dowód poddania pojazdu wymaganemu badaniu okresowemu, oraz ostatni protokół kontroli drogowej, o którym mowa w § 6 ust. 10, jeżeli kierujący pojazdem posiada go przy sobie.
Zgodnie natomiast z treścią art. 71 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru lub przyczepy jest dowód rejestracyjny albo pozwolenie czasowe.
Na podstawie art. 81 P.r.d:
Właściciel pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru lub przyczepy jest obowiązany przedstawiać go do badania technicznego.
Badania techniczne dzieli się na badania okresowe, badania dodatkowe oraz badania co do zgodności z warunkami technicznymi.
Okresowe badanie techniczne po raz pierwszy jest przeprowadzane przed pierwszą rejestracją pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Badaniu, o którym mowa w ust. 3, nie podlega:
1) nowy pojazd, dla którego wydano świadectwo zgodności WE, świadectwo zgodności, dopuszczenie jednostkowe pojazdu, decyzję o uznaniu dopuszczenia jednostkowego pojazdu albo świadectwo dopuszczenia indywidualnego WE pojazdu;
2) zarejestrowany pojazd:
a) na którego typ wydano świadectwo homologacji typu WE pojazdu - w okresie od dnia pierwszej rejestracji za granicą do dnia terminu okresowego badania technicznego, ustalonego na podstawie ust. 5, lub
b) w którego dowodzie rejestracyjnym lub innym dokumencie wydanym przez właściwy organ państwa członkowskiego przedstawionym do rejestracji, zawarta jest informacja o wykonanym badaniu technicznym i jego terminie ważności
- z wyjątkiem taksówki, pojazdu uprzywilejowanego lub pojazdu odpowiednio przystosowanego lub wyposażonego zgodnie z przepisami o przewozie towarów niebezpiecznych, pojazdu z zamontowanym urządzeniem technicznym podlegającym dozorowi technicznemu oraz pojazdu przystosowanego konstrukcyjnie do ruchu lewostronnego.
Okresowe badanie techniczne pojazdu przeprowadza się corocznie, z zastrzeżeniem ust. 6-10.
Okresowe badanie techniczne samochodu osobowego, samochodu ciężarowego o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 t, motocykla lub przyczepy o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 t przeprowadza się przed upływem 3 lat od dnia pierwszej rejestracji, następnie przed upływem 5 lat od dnia pierwszej rejestracji i nie później niż 2 lata od dnia przeprowadzenia poprzedniego badania technicznego, a następnie przed upływem kolejnego roku od dnia przeprowadzenia badania. Nie dotyczy to pojazdu przewożącego towary niebezpieczne, taksówki, pojazdu samochodowego konstrukcyjnie przeznaczonego do przewozu osób w liczbie od 5 do 9, wykorzystywanego do zarobkowego transportu drogowego osób, pojazdu marki "SAM", pojazdu zasilanego gazem, pojazdu uprzywilejowanego oraz pojazdu używanego do nauki jazdy lub egzaminu państwowego, które podlegają corocznym badaniom technicznym.
Stosownie do treści art. 82 P.r.d. organ dokonujący rejestracji pojazdu wpisuje do dowodu rejestracyjnego termin badania technicznego pojazdu. Jeżeli pojazd jest zarejestrowany, kolejny termin badania technicznego wpisuje do dowodu rejestracyjnego uprawniony diagnosta po stwierdzeniu pozytywnego wyniku badania technicznego.
9. Na wstępie rozważań Sąd wskazuje, że w tej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 przywoływanej ustawy o transporcie drogowym. Treść art. 92a ust. 1 i 7 w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d. określa w sposób precyzyjny i sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do u.t.d. W tym zakresie zatem zastosowania nie znajdzie art. 189f K.p.a. wskazany w skardze, który reguluje przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Kwestie te zostały uregulowane odrębnie przez ustawę o transporcie drogowym w art. 92c ust. 1 pkt 1.
Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189a § 2 K.p.a. daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa ustawy procesowej.
10. W kontrolowanej sprawie prawidłowo Organ stwierdził naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego - za każdy pojazd; Ip. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d.
Bowiem konsekwencją powyżej przedstawionych rozwiązań prawnych jest treść lp. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego - za każdy pojazd karą pieniężną w wysokości 2 000 zł.
11. W rozpoznawanej sprawie Organy obu instancji zgodnie uznały, że zgromadzony materiał dowodowy dawał podstawę do nałożenia na Skarżącego kary pieniężnej w wysokości 2000 zł za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nie posiadającym aktualnych badań technicznych i Sąd w pełni podziela argumentację Organu odwoławczego w sprawie.
Biorąc pod uwagę nie budzącą wątpliwości treść przywołanych wyżej przepisów Sąd zauważa, że przepisy prawa wprost wskazują, iż obowiązek wykonania badań technicznych spoczywa na właścicielu/ posiadaczu pojazdu. Rację zatem należy przyznać Organowi, że nawet w sytuacji zlecenia wykonania badań technicznych osobie trzeciej nie zwalnia to właściciela z obowiązku sprawdzenia prawidłowego wykonania zlecenia.
Podkreślenia wymaga, iż zgodnie z przepisami u.t.d. za naruszenie tych przepisów, odpowiedzialność ponoszą niezależnie przedsiębiorca, kierowca oraz zarządzający transportem, co wynika wprost z art. 92 ust. 1 u.t.d., art. 92a ust. 1 u.t.d. oraz art. 92a ust. 2 u.t.d. Kierujący pojazdem może bowiem na podstawie z art. 92 ust. 1 zostać ukarany karą grzywny w wysokości do 2.000,00 zł za naruszenia wymienione w załączniku nr 1 do ww. ustawy, podmiot wykonujący przewóz drogowy może zostać ukarany zgodnie z art. 92a ust. 1 i ust. 3 karą pieniężną w wysokości od 50,00 zł do 12.000,00 zł za każde naruszenie wskazane w załączniku nr 3 do ww. ustawy, lecz suma kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć 12.000,00 zł, natomiast zgodnie z art. 92a ust. 2 i 4 zarządzający transportem, który naruszył obowiązki lub warunki przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 złotych do 2000 złotych za każde naruszenie wskazane w załączniku nr 4 do ww. ustawy lecz suma kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć 3000,00 zł.
12. Mając na względzie treść wyżej przytoczonego przepisu art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, Sąd w pełni podziela stanowisko wyrażone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który w wyroku z dnia 26 listopada 2015 r., (sygn. akt III SA/Kr 584/15) wskazał, że ciężar udowodnienia okoliczności wymienionych w art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym spoczywa na przedsiębiorcy, który musi wykazać, a nie tylko wskazać, że dołożył należytej staranności organizując przewóz i nie miał wpływu na naruszenie prawa przez kierowcę, przy czym brak takiego wpływu musi istnieć realnie. W orzecznictwie zasadnie przyjmuje się, że jest rzeczą oczywistą, że za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze ponosi odpowiedzialność przedsiębiorca. Stąd też ciężar dowodu, że w sprawie wystąpiły przesłanki, przewidziane w przepisach prawa, do zwolnienia z tej odpowiedzialności spoczywa na przedsiębiorcy, gdyż to on wywodzi z tych przepisów skutki prawne.
Sąd podkreśla, że przesłanki egzoneracyjne określone w cytowanych przepisach ustawy o transporcie drogowym nie odnoszą się do zwykłego zachowania przedsiębiorcy lub działań osób, którymi posługuje się przy prowadzeniu działalności gospodarczej i organizacji pracy przedsiębiorstwa – w tej sprawie kierowcy, lecz do sytuacji wyjątkowych, których profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy przy zachowaniu należytej staranności i przezorności nie był w stanie racjonalnie przewidzieć, np. będących rezultatem siły wyższej, bądź działań osoby trzeciej, za której winę przedsiębiorca nie może odpowiadać.
Samowolne działanie kierowcy, którym przedsiębiorca posługuje się przy wykonywaniu działalności, w żadnym razie nie może zostać zakwalifikowane jako zdarzenie spowodowane wystąpieniem nieprzewidywalnych i niezależnych od przedsiębiorcy okoliczności, o których mowa w art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, a w istocie rzeczy jest ono wyłącznie skutkiem niewłaściwej organizacji pracy samego przedsiębiorstwa oraz wynikiem braku właściwych rozwiązań organizacyjnych. Sprawą zatem przedsiębiorcy jest wprowadzenie takich organizacyjnych rozwiązań, które będą zapewniać realizację obowiązków i eliminować naruszenia.
Przestrzeganie reguł normatywnych określających wymogi w zakresie bezpieczeństwa pojazdu, dopuszczenia pojazdu do ruchu, w tym dbania o aktualność badań technicznych pojazdu, należą do podstawowych obowiązków przedsiębiorcy prowadzącego działalność transportową. Odpowiedzialność podmiotu prowadzącego działalność transportową jest w przepisach ujęta w sposób rygorystyczny, mający na uwadze dążenie do zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego
13. W powyższym zakresie Skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów na powstanie takich okoliczności, mogących obalić ustalenia Organów obu instancji. Wszystkie okoliczności sprawy związane z naruszeniem lp. 9.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym były okolicznościami, na które przedsiębiorca miał wpływ i mógł je przewidzieć. Badania techniczne pojazdu należą do czynności powtarzalnych i przewidywalnych, z dowodu rejestracyjnego pojazdu wynika bowiem kiedy upływa ważność badań. Nawet jeśli wewnętrzna organizacja pracy u przedsiębiorcy zakłada, że do zadań kierowcy należy sprawdzanie aktualności badań technicznych pojazdu, to pozostaje to bez wpływu na odpowiedzialność przedsiębiorcy za naruszenie polegające na braku stosownych badań kontrolowanego pojazdu. Wpływ przedsiębiorcy przejawia się w braku kontroli nad kierowcą, oraz braku reakcji na popełniane przez niego naruszenia. Przedsiębiorca nie wskazał wystąpienia żadnych innych okoliczności na które nie miał wpływu, lub których nie mógł przewidzieć.
14. W tym stanie rzeczy, nie dopatrując się podnoszonych przez Skarżącą naruszeń, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie - działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.