II SA/Sz 52/23

II SA/Sz 52/23 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2023-05-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-01-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Joanna Wojciechowska
Katarzyna Grzegorczyk-Meder /sprawozdawca/
Marzena Iwankiewicz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 2351
art. 35 ust. 1, art. 35 ust. 4
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Dz.U. 2022 poz 1225
par. 12 ust. 4 pkt 3, par. 12 ust. 4 pkt 3, par. 6
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 259
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.),, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 maja 2023 r. sprawy ze skargi K. O. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno - budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 31 października 2022 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 roku, poz. 2000, dalej: "k.p.a."), w wyniku rozpatrzenia odwołania D. D. od decyzji Starosty P. z dnia 9 sierpnia 2022 r. nr [...] odmawiającej zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego oraz odmawiającej udzielenia pozwolenia na budowę wolnostojącego garażu wielostanowiskowego na działce ewidencyjnej nr [...], wraz z utwardzeniem terenu na działce nr [...] - ul. [...], obręb P. gm. P., Wojewoda Zachodniopomorski uchylił w całości zaskarżoną decyzję organu I instancji oraz działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm., dalej zwanej: "Prawem budowlanym") zatwierdził projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielił pozwolenia na budowę wolnostojącego garażu wielostanowiskowego.
W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Wojewoda przytoczył dotychczasowy stan faktyczny sprawy w tym wskazał, że decyzją z dnia 9 sierpnia 2022 r. Starosta P. odmówił zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego a także odmówił D. D. (dalej inwestor) udzielenia pozwolenia na budowę wolnostojącego garażu wielostanowiskowego na działce ewidencyjnej nr [...], wraz z utwardzeniem terenu na działce nr [...], położonego przy ul. [...], obręb P. gm. P..
Zdaniem organu I instancji planowana inwestycja nie spełnia wymogów objętych dyspozycją § 12 ust. 4 pkt 3 oraz § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065, dalej zwanego: "rozporządzeniem"). Naruszenie miało polegać na tym, że według organu I instancji wysokość budynku garażu wynosi 5,34 m i mierzona jest od poziomu terenu do najwyżej położonego punktu konstrukcji przekrycia - kalenicy (a nie jak podaje projektant 2,99 cm), natomiast projektowana odległość ściany budynku do granicy z działką nr [...] wynosi 1,51 m, co zdaniem Starosty narusza normy odległościowe zawarte w § 12 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia.
Nie zgadzając się z decyzją organu I instancji inwestor złożył od niej odwołanie, w którym podniósł, że w jego ocenie projekt budynku posiada właściwą wysokość tj. poniżej 3 m, co daje możliwość jego sytuowania w odległości 1,5 m od granicy działki. Zarzucił organowi I instancji nieprawidłowe ustalenie wysokości budynku liczonego jako odległość od poziomu terenu do najwyżej położonego punktu konstrukcji czyli do kalenicy.
W jego ocenie w sytuacji zastosowania tzw. "stropu nagiego", który nie posiada podsufitki stanowiącej jego przekrycie od dołu, wysokość budynku garażu powinna być liczona wyłącznie do tego elementu konstrukcyjnego. To z kolei daje możliwość sytuowania obiektu w odległości 1,5 m od granicy działki.
Wojewoda w uzasadnieniu opisanej na wstępie decyzji z dnia 31 października 2022 r. przytoczył treść art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane oraz wskazał, że przed wydaniem pozwolenia na budowę właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej powinien dokładnie sprawdzić m.in., zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno- budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak też zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi.
Podkreślił, że przedmiotem inwestycji jest budowa wolnostojącego budynku garażu trzystanowiskowego na działce ewidencyjnej nr [...] wraz z utwardzeniem terenu na działce ewidencyjnej nr [...], działki położone są przy ul. [...] w P. , obręb P. gm. P..
Stosownie do postanowień Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego Uchwałą nr XLV/346/01 Rady Miejskiej w P. z dnia 20 grudnia 2001 r. obszar, na którym położone są działki nr [...] o pow. 0,0708 ha oraz nr [...] oznaczony został na rysunku planu symbolem 18 MJ, U (teren zabudowy mieszkalno-usługowej: jednorodzinnej) dla której przewidziano zabudowę wolnostojącą, określając powierzchnię zabudowy do 30% powierzchni działki, wysokość nowej zabudowy do 1,5 kondygnacji (do max 9,5 m do kalenicy); dachy w zabudowie wysokie, symetryczne, kąt nachylenia połaci głównych 35° i 45°; udział powierzchni biologicznie czynnej min. 40% powierzchni działki.
Zdaniem organu odwoławczego, w kontekście przedstawionych powyżej założeń zawartych w miejscowym planie analiza projektu budowalnego wykazała jego zgodność co do kwestii funkcji obiektu, który ma zostać zrealizowany w ramach inwestycji na działce nr [...] o pow. wynoszącej 708 m2, a ustaleniami zawartymi w planie miejscowym. Wysokość garażu liczona do kalenicy ma wynieść - zgodnie z rysunkiem przekroju - 5,34 m, tym samym mieści się w ustalonych w planie miejscowym wymogach dotyczących dopuszczalnej wysokości. Projekt przewiduje budowę garażu jako obiektu wolnostojącego, co także spełnia wymagania planu. Przyjęta w projekcie powierzchnia zabudowy garażu wynosi 123,70 m2 (długość - 19,03 m; szerokość- 6,5 m). Powierzchnia biologicznie czynna zgodnie z ustaleniami projektanta wynosi 561,3 m2, co przekłada się na wskaźnik udziału powierzchni biologicznie czynnej w działce na poziomie 79,3% (plan miejscowy przewiduje ten wskaźnik na min. 40% powierzchni działki). Projektowany garaż ma posiadać dach symetryczny czterospadowy o powierzchni nachylenia połaci głównych wynoszący 35°, co wpisuje się we wspomniane wyżej założenia planistyczne w tym zakresie.
Wojewoda nie stwierdził również aby planowany obiekt wywołał ograniczenia z uwagi na normy określające odległości, o których mowa w § 271 rozporządzenia. Poza tym, uwzględniając formę architektoniczną projektowanego budynku i położenie względem obiektów znajdujących się na działkach sąsiednich, w niniejszej sprawie nie może wystąpić zjawisko przesłaniania i zacieniania określone w § 13, § 57 i § 60 rozporządzenia. Wysokość zaprojektowanego budynku ma wynieść 5,34 m a odległość do najbliższego budynku mieszkalnego znajdującego się na działce nr [...] wynosi 6,61 m, zatem inwestycja nie może powodować potencjalnego przesłaniania tego budynku przez projektowany obiekt. W badanym przypadku nie występuje także zjawisko zacieniania, ponieważ zarówno wysokość garażu jak i jego położenie względem innych obiektów nie ogranicza dostępu do światła słonecznego.
Do akt sprawy dołączono ponadto oświadczenie inwestora o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowalne podpisane przez D. D., co wypełnia przesłankę zawartą w art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowalnego.
W dalszej części uzasadnienia decyzji wskazano, że odległość ściany projektowanego budynku - (elewacja zachodnia - projektowane bramy wjazdowe do garażu) - do granicy z działką nr [...] wynosi 6,53 m. Z kolei z działką zabudowaną nr [...] położoną od strony południowej odległość ta wynosi 1,51 m. Sporną kwestią jest stanowisko organu I instancji co do braku spełnienia wymogów odległościowych zawartych w § 12 ust. 4 pkt 3 w związku z treścią § 6 rozporządzenia.
Ponadto wyjaśniono, że wysokość budynku, mierzy się od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku lub jego części, znajdującym się na pierwszej kondygnacji nadziemnej budynku, do górnej powierzchni najwyżej położonego stropu, łącznie z grubością izolacji cieplnej i warstwy ją osłaniającej, bez uwzględniania wyniesionych ponad tę płaszczyznę maszynowni dźwigów i innych pomieszczeń technicznych, bądź do najwyżej położonego punktu stropodachu lub konstrukcji przekrycia budynku znajdującego się bezpośrednio nad pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi (§ 6). Z kolei stosownie do § 12 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia - w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, dopuszcza się budowę budynku gospodarczego lub garażu o długości nie większej niż 6,5 m i wysokości nie większej niż 3 m bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez okien i drzwi.
Starosta uznał, że jednym z elementów, za pomocą którego wyznacza się wysokość budynku jest strop. W ocenie organu I instancji, przyjęty przez projektanta opis elementów konstrukcyjnych wskazuje, że strop z drewna jest elementem dachu garażu.
Uwzględniając powyższe Starosta przyjął, że wysokość garażu należy mierzyć od poziomu terenu do najwyżej położonego punktu konstrukcji przekrycia (tj. do kalenicy), tym samym ustalił wysokość budynku na 5,34 m, a to z kolei uniemożliwia sytuowanie go w odległości 1,51 m do granicy z działką.
Wojewoda nie zgodził się ze stanowiskiem organu I instancji. W jego ocenie przyjęcie przez projektanta założenia wykonania tzw. "stropu nagiego" czyli stropu drewnianego - złożonego z belek, nieposiadającego przekrycia od dołu a jedynie przekrycie od góry - jest dopuszczalnym rozwiązaniem konstrukcyjnym, które pozwala przyjąć, że budynek ma wysokość 2,99 m, tym samym jego posadowienie w odległości 1,51 m do granicy z działką nr [...], leży w odległości dopuszczonej w § 12 ust. 4 pkt. 3 rozporządzenia. Zdaniem Wojewody, nie można tego elementu konstrukcyjnego traktować jako części konstrukcji dachu, ale jako samodzielny element wydzielający przestrzeń kondygnacji nadziemnej i poddasza, tym samym wysokość budynku powinna być mierzona od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku lub jego części, znajdującym się na pierwszej kondygnacji nadziemnej budynku, do górnej powierzchni najwyżej położonego stropu, łącznie z grubością izolacji cieplnej i warstwy ją osłaniającej.
Podsumowując organ II instancji podał, że wobec spełnienia przez inwestora wymogów określonych w przepisach art. 33 ust. 3 i 35 ust. 1 Prawa budowlanego, decyzję organu I instancji należało - w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. — uchylić i orzec o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzieleniu pozwolenia na budowę wolnostojącego garażu wielostanowiskowego.
Nie zgadzając się z powołaną decyzją K. O. złożyła na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie jednocześnie zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego:
a) art. 34 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane polegające na uznaniu, iż projekt architektoniczno - budowalny objęty skargą jest zgodny z przepisami, w tym techniczno - budowalnymi i tym samym zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowanego oraz udzieleniu pozwoleniu na budowę, w sytuacji kiedy projekt planowanej inwestycji nie spełnia wymogów określonych w § 12 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie;
b) § 12 ust. 4 pkt 3 w związku z § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez uznanie, iż wysokość budynku garażu wolnostojącego na działce ewidencyjnej nr [...], wraz z utwardzeniem terenu na działce nr [...] - ul. [...], obręb P. gm. P. wynosi 2,99 m i mierzona jest do stropu drewnianego traktowanego jako samodzielna konstrukcja budynku nie będąca elementem dachu garażu i odmówienie racji ustaleniom organu I instancji, w myśl których wysokość budynku objętego inwestycją wynosi 5,39 m i mierzona jest od poziomu terenu do najwyżej położonego punktu konstrukcji przekrycia (kalenicy), zaś strop drewniany jest elementem konstrukcyjnym dachu garażu, a nie samodzielnym elementem wydzielającym przestrzeń kondygnacji nadziemnej i poddasza.
Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a., poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, w szczególności polegającego na braku zbadania zgodności projektu budowlanego z przepisami Prawa budowlanego oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Skarżąca powołując się na treść art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniosła o przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci wydruku ze strony internetowej Małopolskiej Okręgowej Izby Architektów (mpoia.pl) zawierającego treść Opinii nr 120 ww. Izby na okoliczność stanowiska Małopolskiej Okręgowej Izby Architektów dotyczącego ustalania wysokości budynków. Mając powyższe na uwadze wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu skarżąca zgodziła się ze stanowiskiem organu I instancji, który w jej ocenie prawidłowo ustalił stan faktyczny i prawny, czyniąc to w sposób kompletny i wyczerpujący. Podniosła, że spór w sprawie sprowadza się do kwestii czy wysokość budynku objętego planowaną inwestycją winna być mierzona od poziomu terenu do najwyżej położonego punktu konstrukcji, którym w ocenie organu I instancji jest kalenica, czy też do stropu drewnianego. Odnosząc się do przekroju garażu zawartego w projekcie budowlanym (rys. nr 4), strona stwierdziła, że dach garażu stanowią: blachodachówka, folia, strop z drewna, dźwigar, co oznacza, że wysokość garażu powinna być mierzona do kalenicy, nie zaś do stropu nagiego. Nie zgodziła się aby w tak sporządzonym i opisanym projekcie inwestycji, strop drewniany mógł stanowić samodzielny element konstrukcyjny.
Powyższe stanowisko zostało potwierdzone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 października 2019 r. w sprawie o sygn. akt II SA/GI 819/19, w którym wskazano, że z punktu widzenia ładu przestrzennego istotna jest wysokość budynku mierzona do kalenicy, a nie do stropu.
Ponadto, zgodnie z opinią nr ZR 120 Zespołu Rzeczoznawców przy Radzie Małopolskiej Okręgowej Izby Architektów RP kluczowym elementem służącym do określania wysokości budynku jest warstwa osłaniająca. Jako "warstwę osłaniającą" należy rozumieć zespół elementów mający charakter powłokowy (warstwa zewnętrzna), pozwalający na wyodrębnienie budynku z przestrzeni zewnętrznej. Nie są to więc jakiekolwiek elementy wewnątrz stropu lub stropodachu a element wierzchni. W omawianym przypadku będzie to kalenica.
W dalszej części skargi podkreślono, że organ II instancji, nie odniósł się w uzasadnieniu skarżonej decyzji do kwestii uwzględnienia przez samego inwestora stropu z drewna jako elementu dachu garażu. Zatem skoro sam inwestor w spornym projekcie wskazał, iż strop z drewna stanowi element konstrukcyjny dachu, to nie można skutecznie twierdzić, iż jest on jednocześnie samodzielnym elementem wydzielającym przestrzeń kondygnacji nadziemnej i poddasza, wyznaczającym wysokość budynku.
Tym samym, zdaniem skarżącej wysokość budynku objętego inwestycją wynosi 5,39 m, która mierzona jest od poziomu terenu do najwyżej położonego punktu konstrukcji przekrycia (kalenicy), zaś strop drewniany jest elementem konstrukcyjnym dachu garażu, a nie samodzielnym elementem wydzielającym przestrzeń kondygnacji nadziemnej i poddasza. Oznacza to, iż sporny projekt architektoniczno - budowalny nie spełnia przesłanek z § 12 ust. 4 pkt 3 w związku z § 6 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i tym samym nie zasługuje na zatwierdzenie.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Zachodniopomorski wniósł o jej oddalenie oraz utrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:
Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ) - dalej: "p.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.
Wniesiona skarga okazała się niezasadna.
Zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:
1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:
a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,
b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,
c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;
2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie:
a) (uchylona),
b) (uchylona),
c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego,
d) (uchylona);
3a) dołączenie:
a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,
b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;
4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie:
a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane,
b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru;
4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie:
a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane,
b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru.
Przepis art. 35 ust. 4 stanowi z kolei, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Powyższe oznacza, że wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę jest następstwem nie tylko złożenia wymaganych przez prawo dokumentów, ale też stwierdzenia przez organ, na ich podstawie, że zachodzą wynikające z prawa materialnego przesłanki do uwzględnienia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę.
Ponieważ postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę jest ściśle określone przepisami Prawa budowlanego, decyzja o pozwoleniu na budowę ma charakter związany, a nie uznaniowy. W razie spełnienia wskazanych w niej przesłanek, organ ma obowiązek wydać decyzję o pozwoleniu na budowę. Tak też uczyniły organy w tej sprawie.
Wskazać należy, że zaskarżona decyzja dotyczy pozwolenia na budowę budynku garażu wolnostojącego wraz z utwardzeniem terenu na działce stanowiącej własność uczestnika postępowania D. D..
Istota sporu sprowadza się do prawidłowości ustalenia przez organy, czy garaż, który inwestor zamierza usytuować w odległości 1,5 m od granicy działki budowlanej ścianą bez okien i drzwi spełnia normę wysokościową, tzn. czy jego wysokość jest nie większa niż 3 metry ( § 12 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie -Dz.U. z 2022 r. poz. 1225- dalej: "rozporządzenie") oraz, czy organy architektoniczno-budowlane prawidłowo ustaliły wysokość budynku garażu, od której uzależniona jest możliwość usytuowania tego budynku w odległości 1,5 metra od granicy działki.
Zgodnie z § 12 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, dopuszcza się budowę budynku gospodarczego lub garażu o długości nie większej niż 6,5 m i wysokości nie większej niż 3 m bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez okien i drzwi.
Przepis § 6 stanowi z kolei, że wysokość budynku, służącą do przyporządkowania temu budynkowi odpowiednich wymagań rozporządzenia, mierzy się od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku lub jego części, znajdującym się na pierwszej kondygnacji nadziemnej budynku, do górnej powierzchni najwyżej położonego stropu, łącznie z grubością izolacji cieplnej i warstwy ją osłaniającej, bez uwzględniania wyniesionych ponad tę płaszczyznę maszynowni dźwigów i innych pomieszczeń technicznych, bądź do najwyżej położonego punktu stropodachu lub konstrukcji przekrycia budynku znajdującego się bezpośrednio nad pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi.
Nie budzi wątpliwości Sądu, że garaż posiada strop drewniany, złożony z belek i nieposiadający przekrycia od dołu a jedynie z góry. Wynika to z załączonego projektu budowlanego. Niewątpliwie taki rodzaj stropu wydziela – jak to ujął organ odwoławczy- przestrzeń kondygnacji naziemnej i poddasza- i tym samym nie ma podstaw do mierzenia wysokości budynku do najwyżej położonego punktu konstrukcji przekrycia zamiast do wysokości jedynego w tym budynku stropu. Skoro projektant budynku przewidział w jego konstrukcji strop drewniany i ujął go w projekcie to brak jest podstaw do kwestionowania rodzaju stropu, a tym samym sposobu mierzenia wysokości budynku.
Ustalona wysokość budynku 2,99 m pozwala zatem na jego lokalizacje w odległości 1,5 m od granicy działki ścianą bez okien i drzwi.
Załączona do skargi opinia rzeczoznawców przy Radzie Okręgowej Izby Architektów z dnia 20 maja 2019 r. zawiera w swojej treści stwierdzenie, iż należy ją traktować jako materiał pomocniczy. W rozpoznawanej sprawie opinia ta jest nieprzydatna albowiem została wydana w innym stanie faktycznym sprawy a poza tym nie odnosi się do tego rodzaju stropu, który został zastosowany w budynku będącego przedmiotem zainwestowania.
Podsumowując, w rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się ani to naruszenia przepisów prawa materialnego ( art. 35 ustawy Prawo budowlane, § 6 i § 12 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia), ani też przepisów postępowania (art. 7, art. 77 § 1 k.p.a.), gdyż organy prawidłowo zgromadziły materiał dowodowy i ustaliły stan faktyczny sprawy.
Biorąc pod uwagę przedstawione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie , na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę uznając ją za bezzasadną.