VI SA/Wa 1126/06

VI SA/Wa 1126/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-09-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-06-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Kuna
Dorota Wdowiak
Halina Emilia Święcicka /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Sygn. powiązane
II GSK 7/08 - Wyrok NSA z 2008-03-28
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Dorota Wdowiak Asesor WSA Andrzej Kuna Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2006 r. sprawy ze skargi N. z siedzibą w V., W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2006 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę
Uzasadnienie
W dniu [...] lipca 2005 roku na drodze krajowej nr [...] w C., w kierunku granicy miała miejsce kontrola drogowa. Została ona udokumentowana protokołem nr [...], który został podpisany przez kierowcę bez zastrzeżeń. Kontroli został poddany pojazd marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], należący do [...] przedsiębiorstwa N., kierowany przez Z. H. Kierowanym pojazdem wykonywany był transport drogowy z P. na W.
[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] wydał w dniu [...] lipca 2001 r. decyzję nr [...] nakładającą na N. z siedzibą w V., W. karę pieniężną w wysokości 750 złotych. Po rozpoznaniu złożonego przez stronę odwołania, Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości w mocy.
Główny Inspektor Transportu Drogowego uznał, że [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawidłowo zastosował przepisy ustawy o transporcie drogowym, rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85, rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r., ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców.
W toku kontroli stwierdzono następujące naruszenia:
1) przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy na podstawie wykresówki z dnia [...] lipca 2005 r. o 2 godziny i 35 minut. Kierowca prowadził pojazd bez wymaganej przerwy przez 7 godzin i 5 minut. Stanowi to naruszenie art. 7 ust. 1-5 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. WE L 370 z 31. 12. 1985) oraz art. 28 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879),
2) nieokazanie wykresówek lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu, podczas kontroli drogowej - za każdą wykresówkę. Kierowca podczas kontroli okazał zaświadczenie o dniach wolnych od pracy z okresu [...] lipca 2005 r., a nie okazał wykresówki z ostatniego dnia poprzedniego tygodnia, w którym prowadził pojazd, ani żadnego innego dokumentu potwierdzającego, że nie prowadził pojazdu w dniach [...] lipca 2005 r. Opisane wykroczenie wyczerpuje dyspozycję przepisu art. 15 ust. 7 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z 31. 12. 1985) oraz art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców,
3) zastosowany typ wykresówki nie był zatwierdzony i przeznaczony do danego typu przyrządu kontrolnego – za każdą wykresówkę, jeżeli nie ma wątpliwości co do zapisów na wykresówce. Okazane wykresówki nie były przewidziane do zainstalowanego w pojeździe typu tachografu – [...] typ [...], numer seryjny [...] – oznaczenie [...] nie znajdowało się na okazanych wykresówkach. Powyższe przewinienie stanowi naruszenie art. 14 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85.
Zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (Dz. U z 2004 r., Nr 204, poz. 20088 ze zm.), kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów wiążących Rzeczypospolitą Polską umów międzynarodowych podlega karze pieniężnej. Konsekwencją tego rozwiązania są:
- przepis lp. 1.11.4. załącznika do ustawy, który sankcjonuje przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia bez przerwy przy wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne powyżej 15 do 30 minut w wysokości 100 złotych i również 50 złotych za każde rozpoczęte 30 minut,
- przepis lp. 1.11.10. pkt 2 lit. c załącznika do ustawy, który karą pieniężną w wysokości 100 złotych za każdą wykresówkę sankcjonuje używanie nieprawidłowych wykresówek (zastosowany typ wykresówki nie był zatwierdzony i przeznaczony do danego typu przyrządu kontrolnego), jeżeli nie ma wątpliwości co do zapisów na wykresówce,
- przepis lp. 1.11.11. pkt 1 lit. b, nakłada karę pieniężną w wysokości 200 złotych za nieokazanie wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu podczas kontroli drogowej.
Organ wskazał, iż za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia bez przerwy, wobec przekroczenia czasu o 2 godziny i 35 minut powinna być orzeczona kara w wysokości 350 złotych, a nie jak orzekł organ I instancji – 250 złotych. Mając na uwadze zasadę zakazu reformationis in peius, określoną w art. 139 k.p.a. utrzymał w mocy karę pieniężną w wysokości 250 złotych w tym zakresie.
Odnosząc się do argumentów skarżącego podniesionych w odwołaniu, w którym kwestionowano stwierdzone naruszenia, Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, iż przedłożone wykresówki potwierdzają stwierdzone naruszenia, kierowca nie okazał wykresówki z ostatniego dnia poprzedniego tygodnia, tj. z dnia [...] lipca 2005 r. oraz okazane wykresówki nie posiadały oznaczenia [...], które to oznaczenie posiadał zainstalowany tachograf.
Skargę na decyzję Głównego inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2006 r. utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2005 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł w imieniu N. z siedzibą w V., W. pełnomocnik – radca prawny P. K. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji.
Zaskarżonym decyzjom zarzucił naruszenie:
1. prawa materialnego: art. 2, 87 ust. 1, 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego,
2. naruszenie prawa procesowego: art. 10 § 1 k.p.a. poprzez nie zapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu, art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosił o jej oddalenie przywołując argumentację zawarta w decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych zasad skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Kontrolowany pojazd należał do firmy [...]. Naruszenia, jakie stwierdzono zostały szczegółowo opisane w protokole, z okazanych dokumentów zostały sporządzone kserokopie i załączone do akt sprawy, do protokołu kontrolowany kierowca nie wnosił zastrzeżeń. Stwierdzone w dacie kontroli naruszenia ze swojej istoty nie dają się powtórzyć. Zebrany materiał dowodowy został rozpatrzony i oceniony w sposób wyczerpujący. Skarżący wprawdzie w postępowaniu odwoławczym zaprzeczał ustalonemu stanowi faktycznemu ale skutecznie nie podważył dokonanych i potwierdzonych sporządzoną dokumentacją ustaleń organu (kserokopie wykresówek, zdjęcia pojazdu i tachografu). Także na etapie skargi powtarzając te same zarzuty, tj. zaprzeczając dokonanym ustaleniom skarżący nie podważył dokonanych ustaleń organu.
Skarżący w skardze zarzuca organowi, iż odebrał oświadczenie od kierującego pojazdem, który nie był stroną postępowania. Sąd nie podziela tego zarzutu. Stosownie do art. 75 § 1 k.p.a., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny.
Zasadny jest natomiast zarzut odnośnie naruszenia w postępowaniu art. 10 § 1 k.p.a. Organ w dacie kontroli wydał decyzję o nałożeniu kary pieniężnej za stwierdzone naruszenia, czym uniemożliwił stronie wypowiedzenie się co do zebranych dowodów. W ocenie Sądu, naruszenie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, naruszenie przepisów postępowania jest podstawą dla uwzględnienia skargi ale jedynie w sytuacji, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Taka sytuacja nie ma miejsca w niniejszej sprawie. Skarżący ani w odwołaniu ani do dnia rozprawy nie przedstawił żadnych dowodów, które mogłyby zmienić rozstrzygnięcie dokonane przez organ I instancji czy też organ odwoławczy.
W prawidłowo ustalonym stanie faktycznym organ zastosował właściwe normy prawa materialnego. Zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (Dz. U z 2004 r., Nr 204, poz. 20088 ze zm.), kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów:
1) ustawy z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych (Dz. U. Nr 199, poz. 1671 oraz z 2004 r. Nr 96, poz. 959, Nr 97, poz. 962 i Nr 173, poz. 1808),
2) ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 123, poz. 1354, z 2002 r. Nr 155, poz. 1286 oraz z 2003 r. Nr 149, poz. 1452),
3) ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. Nr 62, poz. 628, z póź. zm.),
4) ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz. U. z 2003 r. Nr 106, poz. 1002 oraz z 2004 r. Nr 69, poz. 625, Nr 92, poz. 880 i Nr 96, poz. 959),
5) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym oraz w zakresie ochrony środowiska, okresowych ograniczeń ruchu pojazdów na drogach lub zakazu ruchu niektórych ich rodzajów,
6) wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych
- podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych.
2. Suma kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli nie może przekroczyć kwoty:
1) 15.000 złotych - w odniesieniu do kontroli drogowej;
2) 30.000 złotych - w odniesieniu do kontroli w przedsiębiorstwie.
3. Jeżeli czyn będący naruszeniem przepisów, o których mowa w ust. 1, wyczerpuje jednocześnie znamiona wykroczenia, stosuje się wyłącznie przepisy niniejszej ustawy.
4. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy.
Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał właściwą podstawę prawną decyzji. Została ona dokładnie określona ze wskazaniem mających zastosowanie w sprawie przepisów określonego aktu prawnego oraz powołaniem źródła jego publikacji. Organy obu instancji miały prawo powoływać się na rozporządzenia Rady (EWG) z dnia 20 grudnia 1985 roku nr 3821/85 i 3820/85, jako źródeł prawa.
Ponownie rozpatrując sprawę, Główny Inspektor Transportu Drogowego jako organ odwoławczy prawidłowo ustalił, iż kara za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia bez przerwy o 2 godziny i 30 minut, zgodnie z lp. 1.11.4. załącznika do ustawy o transporcie drogowym, winna wynosić 350 złotych a nie 250 złotych, jak orzekł organ I instancji. Utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w tym zakresie będąc związanym zakazem reformationis in peius z art. 139 kpa.
Mając powyższe na uwadze i na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd orzekł jak w wyroku.