II SA/Sz 404/25

II SA/Sz 404/25 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2025-09-30
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-06-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Joanna Świerzko-Bukowska /sprawozdawca/
Joanna Wojciechowska
Renata Bukowiecka-Kleczaj /przewodniczący/
Symbol z opisem
6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Żołnierze zawodowi
Skarżony organ
Dowódca Jednostki Wojskowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 248
art. 225 ust. 1
Ustawa z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 572
art. 7, art. 77  par. 1, art. 80  par. 1, art. 107  par. 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj Sędziowie Sędzia WSA Joanna Wojciechowska Asesor WSA Joanna Świerzko-Bukowska (spr.), Protokolant Sekretarz sądowy Emilia Szeliga-Rydzewska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 września 2025 r. sprawy ze skargi P. B. na decyzję Dowódcy 1 Skrzydła Lotnictwa Taktycznego w Świdwinie z dnia 24 marca 2025 r. nr 42 w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją nr 49/2025 z dnia 30 stycznia 2025 r. Dowódca [...] (dalej: "organ I instancji"), działając na podstawie art. 225 ust. 1, ust. 4-6 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. z 2024 r., poz. 248 ze zm., dalej: "u.o.o."), zawiesił szer. P. B. (dalej: "żołnierz", "skarżący") pełniącego zawodową służbę wojskową w [...] zajmującego stanowisko służbowe: wartownik (kompania ochrony – eskadra dowodzenia – Grupa Wsparcia) z dniem 31 stycznia 2025 r. na okres 3 miesięcy w czynnościach służbowych na zajmowanym stanowisku służbowym, przy czym nie dłużej niż okres trwania przyczyny zawieszenia.
W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że w dniu 27 stycznia 2025 r. do [...] wpłynęło zawiadomienie o nadzorowanym przez Prokuraturę Rejonową [...] Dział do Spraw Wojskowych w Szczecinie postępowaniu karnym przeciwko szer. P. B. w związku z popełnieniem przestępstwa z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Organ I instancji wyjaśnił, że przyczyną zawieszenia w czynnościach służbowych jest konieczność czasowego odsunięcia żołnierza od wykonywania zadań i czynności służbowych z uwagi na charakter zarzucanego mu czynu w postępowaniu karnym oraz na dobro służby. Charakter zarzucanego żołnierzowi przewinienia powoduje, że zachodzi konieczność ochrony interesu służby poprzez wykluczenie żołnierza z pełnienia zadań i czynności służbowych. Organ I instancji zaznaczył, że wprawdzie pojęcie "dobro służby" nie jest zdefiniowane w ustawie o obronie Ojczyzny, tym niemniej składa się ono z dobra szczegółowego, jak: dobre imię Sił Zbrojnych, zaufanie obywateli do jej organów, gwarancje praworządnego działania aparatu administracji, czy też niezależność formacji zmilitaryzowanej od wpływów zewnętrznych, ale również dobra charakterystycznego dla mundurowej formacji jak podporządkowanie się szczególnej dyscyplinie służbowej, zachowanie zasad etyki zawodowej. Popełnienie przez żołnierza przestępstwa rażąco godzi w wymienione dobra stanowiące również wartość społeczną. Przy czym żołnierz obwiniony o popełnienie przewinienia karnego nie tylko naraża służbę na szkody wynikające z faktu rażącego naruszenia wysokich wymagań stawianych funkcjonariuszom publicznym, ale również pogarsza obraz służby publicznej przez przyjęcie nagannej postawy względem interesu służby.
Odwołanie od powyższej decyzji złożył szer. P. B. zarzucając jej naruszenie art. 225 ust. 1 u.o.o. przez niedokonanie przez organ I instancji wnikliwej analizy przesłanek mających znaczenie dla prowadzonego postępowania, a dotyczących wpływu zarzucanego mu czynu na wykonywanie przez niego obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku służbowym i błędnym rozstrzygnięciu, co do okresu zawieszenia w czynnościach służbowych, który jego zdaniem jest nieadekwatny do charakteru i wagi zarzucanego czynu. Ponadto zarzucił naruszenie art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. przez nienależyte uzasadnienie decyzji, art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, art. 11 k.p.a. przez uchybienie zasadzie przekonywania oraz art. 10 k.p.a. przez niezapewnienie udziału w toczącym się postępowaniu.
Decyzją nr 42 z dnia 24 marca 2025 r. Dowódca [...] (dalej: "organ odwoławczy"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 104 § 1 i art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: "k.p.a.") oraz art. 225 ust. 1, ust. 4 i ust. 6 u.o.o., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny sprawy oraz przytoczył treść art. 225 ust. 1 i ust. 8 u.o.o. i wskazał, że w stosunku do żołnierza zostało wszczęte postępowanie karne w sprawie o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego, tj. o czyn z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i nie zostało wobec niego zastosowane zawieszenie w czynnościach służbowych przez prokuratora lub sąd.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że celem zawieszenia w czynnościach służbowych jest konieczność natychmiastowego odsunięcia od codziennych zajęć służbowych z uwagi na dobro postępowania prowadzonego przeciwko żołnierzowi lub dobro służby. Przy czym dopuszczalność zawieszenia w wykonywaniu czynności służbowych uzależniona została przez ustawodawcę od samego faktu postawienia zarzutów w postępowaniu karnym, nie zaś od stwierdzenia winy, co do popełnionych czynów. Wobec tego organ odwoławczy nie zgodził się z argumentacją skarżącego, że decyzja w zakresie zawieszenia go w czynnościach służbowych na zajmowanym stanowisku służbowym stanowi swoiste wymierzenie mu kary za czyn zabroniony, którego popełnienie i przypisanie winy nie zostało jeszcze stwierdzone prawomocnym wyrokiem właściwego sądu. Z treści art. 225 ust. 1 u.o.o. wynika obligatoryjność zastosowania zawieszenia w czynnościach służbowych wobec żołnierza zawodowego w sytuacji spełnienia określonych w nim przesłanek, tj. gdy zostało przeciwko niemu wszczęte postępowanie karne w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne ścigane z oskarżenia publicznego. Organ w tym zakresie nie został wyposażony w uznaniowość, ale nałożono na niego bezwzględny obowiązek orzeczenia o zawieszeniu. Okoliczność wszczęcia postępowania karnego przeciwko skarżącemu stanowiła podstawę zawieszenia go w czynnościach służbowych. Organ odwoławczy wskazał przy tym, że okoliczność ta nie była w żadnym zakresie przez skarżącego kwestionowana, zaś charakter wykonywanych obowiązków służbowych oraz dotychczasowy przebieg służby pozostaje bez wpływu na obligatoryjne zawieszenie w czynnościach służbowych.
Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, że uznaniowością objęty jest jedynie okres na jaki orzeczone ma zostać zawieszenie w czynnościach służbowych, przy czym ustawodawca określając jego maksymalny czas – 3 miesiące, nie wskazał przesłanek warunkujących jego długość. Odnosząc się do okresu zawieszenia, w ocenie organu okoliczności sprawy i zebrany materiał dowodowy, tj. zabezpieczenie przy skarżącym suszu o masie 1.694 grama zawierającego marihuanę, stwierdzenie przez niego, że używanie narkotyków jest dla niego odskocznią, a następnie powołanie się na niekonwencjonalny sposób leczenia ojca, prowadzenie wobec skarżącego czynności wyjaśniających w związku z zaniechaniem czynności służbowych, albo ich wykonaniu w sposób nieprawidłowy polegający na nieregulaminowym pełnieniu służby wartowniczej w pozycji siedzącej uniemożliwiającej sprawne wykonywanie obowiązków na posterunku wartowniczym, fakt, że skarżący pełni zawodową służbę na stanowisku wartownik i w związku z tym ma dostęp do broni palnej, uzasadnia 3-miesięczny okres zawieszenia, który pozwoli na odseparowanie skarżącego od pozostałych żołnierzy pododdziału, którzy na co dzień również pełnią obowiązki z użyciem broni palnej. Tym samym zarzut skargi co do okresu zawieszenia, organ odwoławczy uznał za bezzasadny.
Organ odwoławczy podzielił zarzut skarżącego naruszenia art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a., wyjaśniając przy tym, że z uwagi na prawidłowość rozstrzygnięcia nie stanowił on podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji, której braki zostały usunięte w aktualnie wydanej decyzji.
Za bezzasadny uznał natomiast zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 11 k.p.a. wyjaśniając, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie przez organ I instancji oraz uzupełniony przez organ II instancji o pismo [...] z dnia 28 stycznia 2025 r. i pismo Prokuratury Rejonowej [...] Dział do Spraw Wojskowych w Szczecinie z dnia 13 lutego 2025 r. został prawidłowo zebrany i oceniony.
Organ odwoławczy podkreślił, iż wbrew stanowisku skarżącego zawieszenie w czynnościach służbowych w żaden sposób nie stanowi kary w związku z popełnieniem zarzucanego żołnierzowi przestępstwa a jedynie stanowi pewnego rodzaju reakcję zabezpieczającą, co do osoby będącej żołnierzem zawodowym, czyli o szczególnej roli i uprawnieniach, a której postawiono zarzut popełnienia przestępstwa. W żadnym razie orzeczenie o zawieszeniu w czynnościach służbowych nie jest związane z oceną w zakresie winy. Celem i zadaniem postępowania dotyczącego zawieszenia nie jest ocena zasadności zarzutów postawionych podejrzanemu, badanie kwestii winy odnośnie popełnionego czynu, stąd brak podstaw do uznania, iż instytucja ta mogłaby naruszać domniemanie niewinności określone w Konstytucji.
Organ odwoławczy nie podzielił również zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. wskazując, że co prawda brak jest w aktach sprawy zawiadomienia skarżącego o wszczęciu postępowania, jednak skarżący nie wskazał w jaki sposób zarzucane uchybienie uniemożliwiło mu dokonanie określonej czynności, która mogła mieć wpływ na wynik sprawy.
Nie zgadzając się z powyższą decyzją skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:
1. prawa materialnego, tj. art. 225 ust. 1 u.o.o. przez jego niewłaściwe zastosowanie bez analizy przesłanek mających znaczenie dla okresu zawieszenia strony w czynnościach służbowych i związku zarzucanego czynu zabronionego z wykonywaniem przez skarżącego obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku służbowym i tym samym błędne rozstrzygnięcie co do okresu zawieszenia w czynnościach służbowych na tak długi, nieadekwatny okres;
2. prawa procesowego, tj.:
- art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji, tj. niewskazanie i niewyjaśnienie faktycznych i konkretnych powodów oraz nieprzytoczenie żadnych dowodów potwierdzających konieczność zawieszenia strony w czynnościach służbowych na tak długi okres, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa i dokonanie pełnej kontroli zasadności decyzji;
- art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego i niepodjęcie koniecznych kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym pominięcie takich okoliczności jak zakres obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku i wymogów ich wykonywania oraz powołanie się na okoliczności popełnienia czynu zabronionego o popełnienie którego podejrzana jest strona, które miało miejsce poza czasem służby i w żadnym związku z jej pełnieniem, które to okoliczności popełnienia czynu nie są badane w postępowaniu w przedmiocie zawieszenia żołnierza zawodowego w czynnościach służbowych na zajmowanym stanowisku służbowym;
- art. 11 k.p.a. przez uchybienie zasadzie przekonywania, tj. organ odwoławczy dokonał próby wyjaśnienia przesłanek, którymi organ I instancji kierował się przy załatwieniu sprawy, lecz w świetle okoliczności sprawy oraz ratio legis instytucji zawieszenia w czynnościach służbowych żołnierzy zawodowych na zajmowanym stanowisku nie mają one znaczenia i pozostają w sprzeczności z celami tej instytucji prawnej, przez co rozstrzygnięcie zapadło w sposób arbitralny i nieracjonalny.
W oparciu o tak postawione zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
W ocenie skarżącego w niniejszej sprawie brak jest jakichkolwiek przesłanek uzasadniających zawieszenie go w czynnościach służbowych na najdłuższy przewidziany przepisami prawa okres 3 miesięcy, a zastosowanie go przez organ stanowi swoiste wymierzenie kary przez organ administracyjny za skierowanie przeciwko niemu podejrzenia popełnienia przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego, co w świetle przepisów ustawy o obronie Ojczyny jest niedopuszczalne i spowodowało naruszenie przez organy art. 7 i 8 k.p.a. Powyższe zasady nie są bowiem zrealizowane jeżeli organ administracji pomija istotne okoliczności związane ze sprawą, ponieważ decyzja taka jest niezrozumiała i nie do przyjęcia dla strony skarżącej jako krzywdząca i niezgodna z przepisami prawa. Ponadto zgodnie z art. 11 k.p.a. organy administracji powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. W niniejszej sprawie organ odwoławczy nie wyjaśnił w sposób jednoznaczny przyjętej podstawy prawnej wydanej decyzji oraz zasadności czasu zawieszenia w czynnościach służbowych.
W odpowiedzi na skargę organ nie znajdując podstaw do zmiany stanowiska, wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej, ponownie wyjaśniając, że zaskarżona decyzja wydana została w ramach nałożonego obowiązku, a nie w granicach uznania administracyjnego. Zgromadzony materiał dowodowy (pisma prokuratury, dokumentacja służbowa, notatka dowódcy kompanii, oświadczenie skarżącego, meldunki) jednoznacznie potwierdza konieczność tymczasowego odsunięcia skarżącego od obowiązków służbowych. Zastosowanie natomiast maksymalnego okresu zawieszenia podyktowane było charakterem czynu (posiadanie narkotyków), przyznaniem się do ich używania oraz dotychczasowe nieprawidłowości służbowe.
Na rozprawie w dniu pełnomocnik skarżącego podtrzymał stanowisko i wnioski zawarte w skardze oraz wskazał, że postępowanie karne wobec skarżącego zakończyło się prawomocnie warunkowym umorzeniem postępowania na okres próby 1 roku. Pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c); 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub innych przepisach. W przypadku zaś gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. skarga, zgodnie z art. 151 p.p.s.a., podlega oddaleniu. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie kontrola według powyższych kryteriów nie wykazała, aby zaskarżona decyzja została podjęta z naruszeniem przepisów prawa uzasadniającym uwzględnienie skargi.
Przedmiotem kontroli jest decyzja Dowódcy [...] utrzymująca w mocy decyzję Dowódcy [...] o zawieszeniu skarżącego w czynnościach służbowych na zajmowanym stanowisku służbowym.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 225 ust. 1 u.o.o., zgodnie z którym żołnierza zawodowego zawiesza się w czynnościach służbowych na zajmowanym stanowisku służbowym w przypadku wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne ścigane z oskarżenia publicznego - na czas nie dłuższy niż 3 miesiące.
Zarówno w orzecznictwie, jak i piśmiennictwie wskazuje się, że celem zawieszenia w czynnościach służbowych jest konieczność natychmiastowego odsunięcia od codziennych zajęć służbowych z uwagi na dobro postępowania prowadzonego przeciwko funkcjonariuszowi lub dobro służby. Przy czym dopuszczalność zawieszenia w wykonywaniu czynności służbowych uzależniona została przez ustawodawcę od samego faktu postawienia zarzutów w postępowaniu karnym, nie zaś od stwierdzenia winy co do popełnionych czynów (por. J. Bulira (w:) Obrona Ojczyzny. Komentarz, red. H. Królikowski, Warszawa 2023, art. 225).
Z treści przytoczonego art. 225 ust. 1 u.o.o. wynika obligatoryjność zastosowania przez organ zawieszenia w czynnościach służbowych wobec żołnierza zawodowego w sytuacji gdy zostało przeciwko niemu wszczęte postępowanie karne w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne ścigane z oskarżenia publicznego.
Kluczową okolicznością faktyczną, wynikającą ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, determinującą wydanie decyzji przez organy obu instancji, było nadzorowane przez Prokuraturę Rejonową [...] Dział do Spraw Wojskowych w Szczecinie postępowanie karne przeciwko skarżącemu w związku z popełnieniem przestępstwa z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii.
Na żadnym etapie postępowania administracyjnego i sądowego skarżący nie kwestionował faktu wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego. Istniała zatem podstawa do zawieszenia go w czynnościach służbowych w oparciu o przepis art. 225 ust. 1 u.o.o.
Jak wskazywał organ odwoławczy jedynie okres zawieszenia w czynnościach służbowych (maksymalnie 3 miesiące) objęty jest uznaniowością organu. Wbrew stanowisku skarżącego organ odwoławczy uzasadnił i tę część rozstrzygnięcia. Fakt toczącego się postępowania karnego w stosunku do żołnierza, podejrzanego o posiadanie narkotyków, i związana z tą okolicznością obawa organu odwoławczego co do należytego wykonywania obowiązków służbowych, mając na uwadze stanowisko służbowe zajmowane przez skarżącego tj. wartownik w kompani ochrony – eskadrze dowodzenia – Grupie Wsparcia, w tym i to że skarżący ma dostęp do broni, stanowiła w ocenie organu odwoławczego uzasadnienie do zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy, przy czym – czego organy nie zaakcentowały, a na co należy zwrócić uwagę – nie dłużej niż okres trwania przyczyny zawieszenia. Zatem dopuszczona została możliwość krótszego czasookresu zawieszenia w czynnościach służbowych – w zależności od toku postępowania karnego.
Podkreślić w tym miejscu należy, iż wbrew stanowisku skarżącego zawieszenie skarżącego w czynnościach służbowych w żaden sposób nie stanowi kary w związku z zarzutem popełnienia przestępstwa. Ocena sytuacji służbowej, charakteru zarzucanego mu czynu oraz wpływu tego czynu na pełnione obowiązki nie stanowi przesądzenia o winie, lecz jest uzasadnionym działaniem prewencyjnym służącym zapewnieniu bezpieczeństwa i prawidłowego funkcjonowania służby.
Z powyższych względów Sąd uznał za nieuzasadnione zarzuty dotyczące naruszenia art. 8 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a.
Wbrew stanowisku skarżącego wojsko jest instytucją zaufania publicznego, tym samym wykonywanie obowiązków służbowych przez żołnierza, wobec którego toczy się postępowanie karne, pozostaje w sprzeczności z interesem społecznym tożsamym z interesem służby oraz prowadzi do naruszenia dobrego imienia służby. Nie powinno również ulegać wątpliwości, że taka sytuacja negatywnie wpływałaby na morale innych żołnierzy.
Nie są trafne zarzuty dotyczące naruszenia przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Wskazywane przez skarżącego zaniechania organów w zgromadzeniu materiału dowodowego czy też zarzut nieuprawnionego powoływania się na okoliczności popełnienia czynu zabronionego, co do którego toczy się postępowanie karne, a które miały miejsce poza czasem służby są indyferentne dla rozstrzygnięcia sprawy.
Za niezasadny Sąd uznał również zarzut dotyczący naruszenia art. 10 k.p.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Wskazać należy, że organ odwoławczy nie kwestionował okoliczności braku formalnego wszczęcia przez organ I instancji postępowania w sprawie i tym samym braku zawiadomienia skarżącego na tym etapie o treści art. 10 k.p.a. Podkreślić należy jednak, iż sam fakt pozbawienia strony czynnego uczestnictwa w toku postępowania administracyjnego nie oznacza, że decyzja taka, choć naruszająca zasadę postępowania administracyjnego będzie musiała w każdej sytuacji zostać uchylona w trybie sądowej kontroli. Uchylenie bowiem takiej decyzji może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy strona skarżąca wykaże, że umożliwienie jej wzięcia udziału w postępowaniu, a w szczególności przedsięwzięcie konkretnych czynności procesowych, mogłoby mieć istotny wpływ na treść wydawanej decyzji. A contrario, nie stanowi podstawy do uchylenia decyzji sam brak zawiadomienia strony o toczącym się postępowaniu administracyjnym w sytuacji, gdy jej czynny udział i tak nie mógłby doprowadzić do wydania rozstrzygnięcia odmiennego niż to wydane bez jej aktywnego uczestnictwa. Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, iż opisane uchybienie nie miało wpływu na wynik postępowania. Skarżący skutecznie bowiem skorzystał z możliwości wniesienia odwołania oraz skargi do tutejszego Sądu, a ponadto nie wykazał w jaki sposób zarzucane uchybienie uniemożliwiło mu dokonanie określonej czynności, która mogła mieć wpływ na wynik sprawy.
Zdaniem Sądu organ odwoławczy wskazał przesłanki, którymi kierował się przy załatwianiu sprawy, w tym dotyczące okresu zawieszenia w czynnościach służbowych, wyjaśnił też treść podstawy prawnej i faktycznej wydanego rozstrzygnięcia. Tym samym zarzut naruszenia art. 11 k.p.a. jest nieuzasadniony. Fakt, że skarżący nie zgadza się z decyzją nie oznacza, że została ona wydana z naruszeniem prawa.
Uznając, że brak jest podstaw do stwierdzenia niezgodności zaskarżonej decyzji z przepisami prawa, zarówno prawa materialnego, jak i postępowania administracyjnego Sąd, na podstawie art. 151 k.p.a., oddalił skargę.