Lexedit
Wróć do analizy orzeczenia
Pełny tekst orzeczenia

II SA/SZ 352/25

Oryginalna, niezmieniona treść orzeczenia. Jeżeli chcesz przeczytać analizę (zagadnienia prawne, podstawa prawna, argumentacja, rozstrzygnięcie), wróć do strony orzeczenia.

II SA/Sz 352/25 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2025-11-13
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-05-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Katarzyna Sokołowska
Krzysztof Szydłowski
Marzena Iwankiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151;
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 725
art. 35 ust. 1 pkt lit. a, ust.3, ust. 5, art. 28 ust. 2,  art. 7 ust. 4;
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 572
art. 129 par. 2, art. 138 par. 1 pkt 2 i 3, art. 7, 77 par. 1 i art.80, art. 15;
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 2022 poz 1225
par. 36 ust. 1 i 2,  par. 31 ust. 1;
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Sędzia WSA Krzysztof Szydłowski Protokolant starszy inspektor sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 listopada 2025 r. sprawy ze skargi E. L. i J. L. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 3 kwietnia 2025 r. nr K-AP-2.7840.18.2025.PP (1) w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z 19 lutego 2025 r., nr A-I-2.6740.301.2024JB, Prezydent Miasta K. na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2024 r. poz. 725 ze zm. dalej: "u.p.b.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572 ze zm., dalej: "k.p.a."), w sprawie z wniosku E. L. i J. L., dalej: "skarżący", "inwestorzy", złożonego 2 grudnia 2024 r., zatwierdził projekt zagospodarowania terenu, projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z urządzeniami budowlanymi, w tym zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe o pojemności 10 m3 na działce ew. nr [...], obręb [...], położonej w K..
W motywach uzasadnienia organ I instancji wskazał m.in., że 18 lutego 2025 r. wpłynęło pismo I. B. i T. P. informujące, iż nie wyrażają zgody na inwestycję objętą niniejszym postępowaniem oraz na usytuowanie zbiornika bezodpływowego przy granicy z ich działką (dz. nr [...]). Odnosząc się do uwag stron postępowania wywiódł, że zaprojektowane rozwiązanie odprowadzania ścieków do tymczasowego zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe jest zgodne z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy nr [...]. Natomiast odległość pokrywy i wylotu wentylacji z zaprojektowanego bezodpływowego zbiornika wynosi więcej niż wymagane 2 m (3,20 m) od granicy działki oraz ponad 5,0 m od okien i drzwi do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, co jest zgodne z wymaganiami § 36 ust. 2 pkt 1) i 2) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
W odwołaniu I. B. i T. P., dalej: "odwołujący się", współwłaściciele działki nr ew. [...] wydanej decyzji zarzucili:
I. naruszenie przepisów postępowania:
art. 7 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. polegające na przyjęciu, iż przedłożony projekt budowlany jest zgodny z obowiązującymi przepisami prawnymi przy jednoczesnym naruszeniu art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji istotnych okoliczności, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz wykładni przepisów prawa, które stanowiły podstawę wydanej decyzji,
art. 75 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie przez organ I instancji i w ogóle niewypowiedzenie się odnośnie ich stanowiska, w ramach którego wyrazili sprzeciw wobec inwestycji objętej niniejszym postępowaniem, w tym na usytuowanie zbiornika bezodpływowego na działce [...].
II. naruszenie przepisów prawa materialnego:
art. 35 ust. 1 pkt 1a u.p.b. w zw. z art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez wydanie zaskarżonej decyzji bez uprzedniego zweryfikowania wymagań ustawowych, w szczególności niesprawdzenie przed wydaniem pozwolenia na budowę ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który zaczął obowiązywać od 20 lutego 2025 roku, zatem po doręczeniu zaskarżonej decyzji stronie - T. P., w konsekwencji czego nie stwierdzono wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy nr [...] z dnia 9 czerwca 2020 roku,
Rozporządzenia Ministra Infrastruktury - warunki techniczne jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 roku polegające na niewłaściwym ustaleniu powierzchni zabudowy bez uwzględnienia usytuowanego zabudowania na działce nr [...].
Wskazując na powyższe zarzuty odwołujący się wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania.
Decyzją z 3 kwietnia 2025 r. nr, K-AP-2.7840.18.2025.PP (1), Wojewoda, w wyniku rozpoznania sprawy na skutek wniesionego odwołania na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości i na podstawie art. 35 ust. 3 u.p.b. oraz art. 104 k.p.a. odmówił inwestorom zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wnioskowanego przedsięwzięcia.
W uzasadnieniu wydanej decyzji organ odwoławczy po zrelacjonowaniu stanu sprawy wskazał, że dokonał ponownego rozpoznania sprawy w pełnym zakresie w oparciu o materiał dowodowy zebrany w postępowaniu w pierwszej instancji, przy uwzględnieniu odwołania, dokonując własnych ustaleń stanu faktycznego i prawnego sprawy.
Organ II instancji ustalił co jest przedmiotem inwestycji objętej wnioskiem oraz powołał brzmienie przepisu art. 35 ust. 1 u.p.b. wyjaśniając, że przepis ten ustala zakres obowiązków organu w postępowaniu administracyjnym w sprawie pozwolenia na budowę. Organ administracji dokonuje w tym postępowaniu określonych czynności, których celem jest kompleksowe sprawdzenie projektu budowlanego, w tym m.in. zgodności z przepisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub w przypadku jego braku z decyzją o warunkach zabudowy.
Odnosząc powyższe do akt sprawy organ wojewódzki ustalił, że pozwolenie na budowę z 19 lutego 2025 r., nr [...], będące przedmiotem postępowania odwoławczego, oparte zostało na decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...], z 9 czerwca 2020 r., o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z urządzeniami budowlanymi na działce nr [...], w obrębie [...], przy ul. [...] w K., przeniesionej na rzecz inwestorów decyzją z 30 października 2024 r. znak [...] Aktualnie zaś dla przedmiotowego terenu obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]" w K., uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w K. z 23 stycznia 2025 r. Uchwała ta została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa 6 lutego 2025 r. (poz. [...], dalej również jako: "m.p.z.p.", "uchwała") i weszła w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, tj. 21 lutego 2025 r. Zatem 2 dni po wydaniu decyzji przez organ I instancji.
Dalej organ odwoławczy stwierdził, że niezależnie zatem od zarzutów przedstawionych w odwołaniu, podstawową okolicznością w rozpatrywanej sprawie jest to, że po wydaniu w dniu 19 lutego 2025 r. decyzji o pozwoleniu na budowę przez organ I instancji, która nie stała się ostateczna wskutek wniesienia odwołania, a która została oparta o zapisy decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, wszedł w życie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, będący aktem prawa miejscowego, mający walor powszechnie obowiązującego. Organ odwoławczy ma zatem obowiązek wziąć pod uwagę stan prawny z chwili orzekania, a więc także obowiązujące przepisy planu, a nie postanowienia wydanej wcześniej decyzji o warunkach zabudowy.
Następnie organ wojewódzki powołał brzmienie art. 65 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 z późn. zm.), dalej: "u.p.z.p.", z którego wynika, że jeżeli dla terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy, stwierdza jej wygaśnięcie. Powołał też pogląd prawny WSA w Krakowie zawarty w wyroku z 17 października 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 880/17, wskazujący, że z komentowanego przepisu wynika pierwszeństwo ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wobec ustaleń decyzji. Wyjątek stanowi sytuacja, w której została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę (art. 65 ust. 2 u.p.z.p.). Wówczas pierwszeństwo ustawodawca przyznał decyzji o pozwoleniu na budowę, uwzględniając tym samym zasadę praw nabytych. Oczywiście pierwszeństwo decyzji o pozwoleniu na budowę zachodzi tylko wówczas, kiedy decyzja ta jest decyzją ostateczną, gdyż tylko taka skutkuje nabyciem prawa do rozpoczęcia robót budowlanych i realizacji inwestycji.
Oznacza to, iż w sytuacji gdy ustalenia planu w sposób odmienny od wydanej wcześniej decyzji określają sposób i możliwości zagospodarowania danego terenu, organ obowiązany będzie uwzględnić ustalenia wynikające z planu miejscowego, a nie z decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Należy mieć na uwadze, że stwierdzenie wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy ma charakter czysto formalny. Pozostawianie takiej decyzji w obrocie prawnym w sytuacji, kiedy został uchwalony i wszedł w życie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, nie rodzi żadnych skutków materialnoprawnych dla strony. Wygaszanie decyzji o warunkach zabudowy, gdy decyzje te są sprzeczne z ustaleniami uchwalonego planu miejscowego, jest zabiegiem porządkującym (wyrok NSA z 15 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1393/15).
Orzekający organ stwierdził, że w sytuacji zatem, gdy wchodzi w życie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, będący obowiązującym prawem miejscowym na danym terenie, organy administracji architektoniczno-budowlanej muszą uwzględnić ustalenia tego planu.
Zgodnie z § 1 ust. 3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]" w K., jego przedmiotem jest określenie sposobu zagospodarowania terenów znajdujących się w granicach planu, przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z usługami towarzyszącymi, zabudowę usług turystyki, terenów zieleni urządzonej i naturalnej, a także określenie zasad rozwoju systemów infrastruktury technicznej i drogowej. Działka nr [...], obręb [...], w K. znajduje się na terenie oznaczonym w planie symbolem 1R/ZN przeznaczonym pod tereny rolnicze lub zieleni naturalnej. Ustalenia szczegółowe dla powyższego terenu elementarnego zawarte w § 34 pkt 2, określające zasady zagospodarowania wskazują m.in., że na powyższym terenie obowiązuje zakaz lokalizacji nowej zabudowy [§ 34 pkt 2 lit. a)] oraz zachowanie istniejącej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej [§ 34 pkt 2 lit. b)j.
Biorąc powyższe pod uwagę w ocenie organu odwoławczego, inwestycja w postaci budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z urządzeniami budowlanymi nie jest możliwa na terenie oznaczonym w miejscowym planie symbolem 1R/ZN. Ponadto nie stanowi ona zabudowy istniejącej, podlegającej zachowaniu. Jednocześnie organ ten wyjaśnił, że odstąpił od wezwania inwestora do uzupełnienia wniosku i doprowadzenia jego treści do zgodności z zapisami miejscowego planu. Jak wynika z powyższego, na wskazanym terenie niedopuszczalna jest realizacja obiektów kubaturowych, wobec czego nie ma możliwości usunięcia naruszeń planu w sytuacji, gdy przedmiotowa inwestycja polegała na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Wobec powyższego, zdaniem organu II instancji, zastosowanie procedury wynikającej z art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane nie znajduje uzasadnienia. Stwierdzenie sprzeczności z zapisami planu miejscowego może zaś nastąpić bez wzywania o uzupełnienie projektu, w sytuacji, gdy z góry wiadomo, że nie może dojść do usunięcia naruszeń (por. wyrok z 17 października 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 880/17).
Organ odwoławczy podkreślił także, że decyzja w sprawie pozwolenia na budowę nie ma charakteru uznaniowego, lecz jest decyzją związaną. Oznacza to, że jeżeli inwestor, który nie spełnił określonych prawem wymogów, w tym w szczególności w zakresie zgodności projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, nie może zostać wydane rozstrzygnięcie uwzględniające jego wniosek o pozwolenie na budowę. Unormowania regulujące kwestię zgodności inwestycji z porządkiem w zakresie zagospodarowania przestrzennego, wyrażonym w planie powinny być postrzegane restrykcyjnie. Dlatego ocena w tym zakresie jest podstawowym obowiązkiem organu architektoniczno-budowlanego orzekającego o pozwoleniu na budowę. Zatem zgodność projektu budowlanego z planem miejscowym jest podstawowym warunkiem zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Niezależnie od powyższego, organ II instancji odpowiadając na zarzuty przedstawiane przez odwołujących się zauważył, że wobec braku możliwości realizacji inwestycji nie znajduje uzasadnienia zarzut dotyczący lokalizacji na działce nr [...] zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe. Jednocześnie w odniesieniu do informacji dotyczących usytuowania na przedmiotowej nieruchomości innego obiektu budowlanego, co stoi w sprzeczności z przedstawionym przez inwestora projektem zagospodarowania terenu, ustalenia organu wojewódzkiego wykazały, że Prezydent Miasta K. 12 stycznia 2021 r. zaświadczeniem znak A-l-9.6743.297.2021.RP stwierdził brak podstaw do wniesienia sprzeciwu do budowy budynku rekreacji indywidualnej, nazwanego przez inwestora "domkiem kempingowym" przy ul. [...] - działka nr [...], obręb [...], w K.. Ocena prawidłowości jego wykonania i usytuowania nie należy jednak do kompetencji organów administracji architektoniczno-budowlanej. Właściwym w sprawie kontroli przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego na nieruchomościach znajdujących się w granicach miasta K. jest Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w K..
E. L. i J. L., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, wnieśli na powyżej opisaną decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, w której zarzucili naruszenie:
art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 13 8 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez błędne zastosowanie i ustalenie, że odwołujący się mają status strony w postępowaniu,
art. 7 k.p.a. poprzez zaniechanie przez organ II instancji ustalenia legitymacji procesowej czynnej odwołujących się uczestników,
art. 7a k.p.a. poprzez uznanie, że odwołujący się uczestnicy są stronami postępowania i ich interesy sprzeciwiają się rozstrzygnięciu na korzyść skarżących inwestorów.
Na tych podstawach skarżący wnieśli o przeprowadzenie rozprawy, uchylenie zaskarżonej decyzji, umorzenie postępowania wywołanego odwołaniem I. B. i T. P. od decyzji organu I instancji z 19 lutego 2025 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi wnoszący ją wskazali, że uchwalenie ww. planu miejscowego jest okolicznością bezsporną, mającą znaczenie tylko w sytuacji gdy od decyzji organu I instancji, nr 26/2025, z 19 lutego 2025 r., wniesiono by skuteczne odwołanie i decyzja ta podlegałaby merytorycznemu ponownemu rozpoznaniu przez organ II instancji już po wejściu w życie ww. planu miejscowego.
Według skarżących status odwołujących się, jak wynika z zaskarżonej decyzji, nie był w ogóle przedmiotem oceny przez organ II instancji, który uznał, że taki status (strony) przysługuje im wyłącznie ze względu na status współwłaścicieli działki [...], sąsiedniej wobec działki nr [...], objętej planowaną inwestycją.
Stanowisko w tym zakresie kwestionują skarżący wskazując, że fakt bycia właścicielem nieruchomości sąsiedniej nie stanowi podstawy do uznania takiego właściciela stroną postępowania w rozumieniu art. 28 ust. 2 u.p.b., zgodnie z którym stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Uzasadniając stanowisko organ odwoławczy wyjaśnił, że zadaniem organu jest w postępowaniu wstępnym ocena dopuszczalności odwołania (m.in.: czy jest wniesiony przez legitymowaną do tego osobę). W myśl art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, stanowiącego lex specialis w stosunku do art. 28 k.p.a., w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę krąg stron postępowania zawężony został do inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu, o którym mowa w art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, tj. na terenie wyznaczonym w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu.
Według organu II instancji obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji określony został zatem na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 z późn. zm., dalej: "rozporządzenie MI"), a także ustawy Prawo budowlane. Nabycie statusu strony oparte musi być na przepisie prawa materialnego.
W niniejszej sprawie przepisami wprowadzającymi ograniczenia są warunki techniczne, z uwagi na projektowany na działce nr [...] obręb [...] w K. bezodpływowy zbiornik do gromadzenia nieczystości ciekłych oraz własne ujęcie wody (studnia wiercona) na potrzeby projektowanego budynku jednorodzinnego. Zgodnie bowiem z § 36 ust. 2 warunków technicznych, odległość pokryw i wylotów wentylacji ze zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe, dołów ustępów nieskanalizowanych o liczbie miejsc nie większej niż 4 i podobnych urządzeń sanitarno-gospodarczych o pojemności do 10 m3 powinna wynosić co najmniej 5 m od okien i drzwi zewnętrznych do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi (pkt 1) oraz 2 m od granicy działki sąsiedniej, drogi (ulicy) lub ciągu pieszego (pkt 2).
Stosownie natomiast do treści § 31 ust. 1 warunków technicznych, odległość studni dostarczającej wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi, niewymagającej, zgodnie z przepisami dotyczącymi ochrony ujęć i źródeł wodnych, ustanowienia strefy ochronnej, powinna wynosić - licząc od osi studni - co najmniej: 5 m do granicy działki (pkt 1), 7,5 m do osi rowu przydrożnego (pkt 2), 15 m do zbiorników do gromadzenia nieczystości (pkt 3), 30 m do najbliższego przewodu rozsączającego kanalizacji indywidualnej, jeżeli odprowadzane są do niej ścieki oczyszczone biologicznie w stopniu określonym w przepisach dotyczących ochrony wód (pkt 4).
Lokalizacja projektowanych na działce nr [...] urządzeń nie uniemożliwia lokalizacji takich samych urządzeń w obrębie działki skarżących - działki nr [...], Jednocześnie należy zwrócić uwagę, że oznaczony graficznie obszar oddziaływania studni o promieniu 30 m (rys. 1) miałby zastosowanie tylko w sytuacji zamiaru budowy na działce nr [...] oczyszczalni ścieków (§ 31 ust. 1 pkt 4 warunków technicznych). W przypadku budowy zbiornika bezodpływowego odległość ta ulegnie zmniejszeniu o połowę (§ 31 ust. 1 pkt 3 warunków technicznych).
Powyższe potwierdza, zdaniem organu odwoławczego, że właściciele działki nr [...] posiadają przymiot strony w prowadzonym postępowaniu. Wprawdzie w uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy nie przedstawił wprost powyższych ustaleń, jednakże nie oznacza to, iż nie przeprowadził stosownych analiz w powyższym zakresie, co znalazło odzwierciedlenie w podjętym rozstrzygnięciu. Nieuznanie za strony osób wnoszących odwołanie zobowiązywałoby bowiem organ wojewódzki do podjęcia rozstrzygnięcia o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a.
Niezależnie od powyższego organ odwoławczy stwierdził, że wnoszący odwołanie posiadali status strony w postępowaniu prowadzonym przez organ I instancji, zaś zmiana stanu prawnego w postaci późniejszego wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie może pozbawiać przymiotu strony uczestniczącego w tym postępowaniu właściciela sąsiedniej nieruchomości w rozumieniu art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Odmienna wykładnia art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 tej ustawy świadczyłaby o naruszeniu przez organ jednej z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, jaką jest zasada prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 k.p.a. - por. wyrok NSA z 4.04.2024 r. sygn. akt II OSK 1787/21).
W replice do odpowiedzi na skargę skarżący wskazali, że ograniczenia własności wynikające z przepisów rozporządzenia MI winny być interpretowane literalnie i wąsko, umożliwiając minimalizację ograniczeń prawa własności do gruntów inwestorów. Organ II instancji przyznał w odpowiedzi na skargę, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawiera oceny statusu strony przez właścicieli działki [...], choć w ocenie organu właściciele działki nr [...] posiadają przymiot strony w prowadzonym postępowaniu.
Według skarżących znamienne jest jednak, że organ II instancji nie odniósł się w ogóle do zarzutu dotyczącego statusu działki [...] jako działki rolnej, z wyłączeniem możliwości jakiejkolwiek zabudowy. To jest okoliczność kluczowa dla oceny spełnienia warunków uznania właścicieli działki [...] za strony ze względu na akcentowaną treść § 36 ust. 2 ww. rozporządzenia MI i § 31 ust. 1 tych warunków technicznych. § 36 ust. 2 ww. rozporządzenia stanowi wyraźnie, że ograniczenia wynikające z tej normy występują w zabudowie jednorodzinnej, zagrodowej i rekreacji indywidualnej, co w ocenie skarżących wyklucza właścicieli działki rolnej [...] z kręgu stron ze względu na tę normę prawną.
Odnosząc się do normy § 31 ust. 1 i 2 rozporządzenia MI w ocenie skarżących także brak jest podstaw do kwalifikowania właścicieli działki [...] jako stron postępowania, bowiem niedopuszczalność prawna budowy nie tylko studni na działce nr [...], ale także wszystkich innych obiektów przewidzianych tą normą sprawia, że w obecnej sytuacji faktycznej i prawnej przepis dotyczący odległości nie ma zastosowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 - dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie.
Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.
Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według powyższych kryteriów wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż akt ten odpowiada prawu
w stopniu uprawniającym do pozostawienia go w obrocie prawnym.
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody, którą uchylono w całości decyzję organu I instancji zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowalny i udzielającą pozwolenia na budowę, a następnie odmówiono zatwierdzenia skarżącym projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla wnioskowanego zamierzenia na działce ew. nr [...], obręb [...], położonej w K..
Materialnoprawna podstawa wydanych w sprawie decyzji znajduje się
w przepisach ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Zgodnie z art. 35 ust. 1 u.p.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:
zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:
a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,
b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,
c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;
2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie:
a) (uchylona),
b) (uchylona),
c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego,
d) (uchylona);
3a) dołączenie:
a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,
b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;
4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie:
a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane,
b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru;
4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie:
a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane,
b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru.
5) (uchylony).
2. (uchylony).
3. W razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia.
W myśl § 31 ust. 1 z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, odległość studni dostarczającej wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi, niewymagającej, zgodnie z przepisami dotyczącymi ochrony ujęć i źródeł wodnych, ustanowienia strefy ochronnej, powinna wynosić - licząc od osi studni - co najmniej:
1) do granicy działki - 5 m;
2) do osi rowu przydrożnego - 7,5 m;
3) do budynków inwentarskich i związanych z nimi szczelnych silosów, zbiorników do gromadzenia nieczystości, kompostu oraz podobnych szczelnych urządzeń - 15 m;
4) do najbliższego przewodu rozsączającego kanalizacji indywidualnej, jeżeli odprowadzane są do niej ścieki oczyszczone biologicznie w stopniu określonym w przepisach dotyczących ochrony wód - 30 m;
5) do nieutwardzonych wybiegów dla zwierząt hodowlanych, najbliższego przewodu rozsączającego kanalizacji lokalnej bez urządzeń biologicznego oczyszczania ścieków oraz do granicy pola filtracyjnego - 70 m.
Dopuszcza się sytuowanie studni w odległości mniejszej niż 5 m od granicy działki, a także studni wspólnej na granicy dwóch działek, pod warunkiem zachowania na obydwu działkach odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 2-5 9 (ust. 2).
Stosownie do brzmienia § 36 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia MI odległość pokryw i wylotów wentylacji ze zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe, dołów ustępów nieskanalizowanych o liczbie miejsc nie większej niż 4 i podobnych urządzeń sanitarno-gospodarczych o pojemności do 10 m3 powinna wynosić co najmniej:
1) od okien i drzwi zewnętrznych do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz do magazynów produktów spożywczych - 15 m;
2) od granicy działki sąsiedniej, drogi (ulicy) lub ciągu pieszego - 7,5 m.
2. W zabudowie jednorodzinnej, zagrodowej i rekreacji indywidualnej odległości, o których mowa w ust. 1, powinny wynosić co najmniej:
1) od okien i drzwi zewnętrznych do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi - 5 m, przy czym nie dotyczy to dołów ustępowych w zabudowie jednorodzinnej;
2) od granicy działki sąsiedniej, drogi (ulicy) lub ciągu pieszego - 2 m.
Zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a., odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Jednocześnie zgodnie z art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. organ odwoławczy wydaje decyzję w której umarza postępowanie odwoławcze. Umorzenie postępowania odwoławczego następuje w razie skutecznego cofnięcia odwołania albo w razie bezprzedmiotowości samego postępowania odwoławczego. Bezprzedmiotowość postępowania odwoławczego może nastąpić z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych. Bezprzedmiotowość postępowania odwoławczego z przyczyn przedmiotowych uzasadniać może brak przedmiotu odwołania (odwołanie od decyzji jeszcze niewydanej, czy uchylonej w innym trybie). Podmiotową bezprzedmiotowość postępowania odwoławczego uzasadnia np. śmierć strony, gdy sprawa ma charakter osobisty, a także brak posiadania statusu strony przez podmiot odwołujący się (por. uchwała NSA z dnia 5 lipca 1999 r., sygn. akt OPS 16/98, ONSA 1999 Nr 4, poz. 119, Lex nr 37956) .
Wyjaśnić również należy, że organ administracji publicznej może sprawę załatwić merytorycznie tylko wówczas, gdy w sposób należyty ustali stan faktyczny. Takie ustalenie pozwoli bowiem na właściwą subsumcje prawną i będzie działaniem organu zgodnym z obowiązkiem wynikającym z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Uchybienia procesowe organu w tym zakresie uniemożliwią załatwienie sprawy w rozumieniu art. 104 § 2 k.p.a.
Organ odwoławczy, rozpatrując odwołanie od decyzji pierwszoinstancyjnej powinien w pierwszej kolejności – jako organ meriti (art. 15 k.p.a.) – stwierdzić, czy ustalony stan faktyczny umożliwia mu merytoryczne rozpoznanie sprawy. Organ ten nie jest bowiem wyłącznie organem kasatoryjnym, ale organem ponownie sprawę ab initio rozpoznającym. Dopiero ustalenie, że organ I instancji w sposób wystarczający zebrał dowody, pozwalające na rzetelne opisanie stanu faktycznego pozwala organowi II instancji na wydanie decyzji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 lub 2 k.p.a., o ile nie zaistnieje potrzeba i możliwość prawna uzupełnienia przez ten organ postępowania w trybie art. 136 § 1 k.p.a. Stwierdzenie przez organ odwoławczy, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, a nie został ustalony w postępowaniu pierwszoinstancyjnym na skutek naruszenia przepisów postępowania (w szczególności art. 7, 77 § 1 k.p.a.) i nie może być uzupełniony na podstawie ww. art. 136 § k.p.a., wówczas organ II instancji zastosuje art. 138 § 2 k.p.a. i może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, wskazując, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.
Przy tym w niniejszej sprawie, jak to wynika z przedłożonych akt administracyjnych, organ odwoławczy wydał rozstrzygnięcie merytoryczne na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Podkreślenia wymaga, że rozstrzygnięcie, jest jednym z najistotniejszych elementów decyzji administracyjnej, albowiem stanowi rezultat stosowania normy prawa materialnego do konkretnego przypadku, w kontekście okoliczności faktycznych i materiału dowodowego (por. wyrok WSA w Szczecinie z 4 października 2012 r. sygn. akt II SA/Sz 777/12 czy wyrok WSA w Poznaniu z 22 września 2010 r. sygn. akt IV SA/Po 296/10). Podstawą do umorzenia postępowania odwoławczego w przypadku gdyby organ ten stwierdziłby, że strona składająca odwołanie nie posiada legitymacji do wniesienia odwołania byłby art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a.
W skardze do tut. Sądu i w replice do odpowiedzi na skargę skarżący podnosili, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawiera oceny statusu strony przez właścicieli działki [...], wnoszący odwołanie nie powinni być stroną postępowania, a co za tym idzie, należało umorzyć postępowanie odwoławcze, albowiem nieruchomość odwołujących się nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu a nadto ma charakter rolny oraz że w myśl § 36 ust. 2 rozporządzenia MI brak jest podstaw do kwalifikowania właścicieli działki [...] jako stron postępowania, bowiem niedopuszczalność prawna budowy nie tylko studni na działce nr [...], ale także wszystkich innych obiektów przewidzianych tą normą sprawia, że w obecnej sytuacji faktycznej i prawnej przepis dotyczący odległości nie ma zastosowania.
Rozważając powyższy zarzut skargi uznać należało, że jest całkowicie dowolny. Jak wynika z art. 28 ust. 2 u.p.b., stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Działka należąca do odwołujący się położona przy ul. [...] to działka nr ewid. [...], a więc bezpośrednio granicząca z terenem inwestycji. Nieruchomość ta została uwzględniona przez projektanta w projekcie zagospodarowania działki w zakresie obszaru oddziaływania zbiornika bezodpływowego i studni (Część graficzna - Projekt zagospodarowania terenu Rys. nr 1). Wobec tego już z projektu budowlanego wynika, że działka nr [...], własności odwołujących się, leży, przynajmniej potencjalnie, w obszarze oddziaływania.
Ponadto dostrzec należy, że z informacji z rejestru gruntów wynika, że działki, o których mowa, (nr [...]-inwestorska i [...]-odwołujących się), są użytkami sklasyfikowanymi jako grunty orne, łąki trwałe, pastwiska trwałe, gdzie nie ma zabudowy istniejącej, zatem projektowane obiekty na działce inwestycyjnej, byłyby nowym zagospodarowaniem w stosunku do obecnego stanu, położonym w bezpośrednim sąsiedztwie. Nie ma więc racjonalnych podstaw by przy takim samym dotychczasowym charakterze gruntów różnicować sytuację procesową właściciela gruntu sąsiedniego względem właściciela terenu inwestycyjnego.
Jak to trafnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia z dnia 10 maja 2017 r. II OSK 2258/15, LEX nr 2355046: "W sprawach pozwolenia na budowę przyjmuje się, że jeżeli istnieją przepisy prawa materialnego, które nakładają na inwestora określone obowiązki czy ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową jego działki względem działki sąsiedniej, to tym samym właściciel tejże działki ma status strony i to niezależnie od tego, czy projekt budowlany w ocenie organu spełnia wymagania określone stosownymi przepisami. Dlatego przy ocenie, czy dana osoba jest stroną postępowania, nie ma decydującego znaczenia, czy planowana inwestycja oddziałuje na nieruchomości sąsiednie w sposób naruszający przepisy prawa, lecz czy niesie ze sobą ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem".
Z kolei w wyroku NSA z 23 czerwca 2016 r. II OSK 2619/14, LEX nr 2106702 wskazano, że: "Ustalenie stron w postępowaniu o pozwolenie na budowę zawiera element potencjalności. Stroną tego postępowania powinny być zatem nie tylko osoby, których prawa zostają naruszone określonym rozwiązaniem projektowym, ale też takie, na których nieruchomości obiekt projektowany może oddziaływać, nawet jeśli z projektu budowlanego wynika, że spełniono wszystkie wymagania wynikające z przepisów ustawy z 1994 r. - Prawo budowlane i przepisów odrębnych". Potwierdzenie tej linii orzeczniczej NSA zawarł w wyroku z 17 maja 2017 r., II OSK 2347/15, LEX nr 2313232: "Niedopuszczalne jest uzależnianie przymiotu strony wyłącznie od negatywnego oddziaływania inwestycji na prawa osób trzecich, czy też od naruszenia ich interesu prawnego".
Nie mają więc racji skarżący wskazujący w replice do odpowiedzi na skargę, że przepis § 36 ust. 2 rozporządzenia MI, dotyczący odległości urządzeń sanitarno-gospodarczych w zabudowie jednorodzinnej, zagrodowej i rekreacji indywidualnej wyklucza właścicieli działki rolnej [...] z kręgu stron ze względu na tę normę prawną. Zagadnienie to uregulowane jest w przepisie prawa materialnego art. 28 ust. 2 u.p.b. i dotyczy obszaru oddziaływania obiektu bądź obiektów "na zewnątrz" inwestycji, które mają powstać zgodnie z wnioskiem. Zaś przepisy techniczno-budowalne wydane na podstawie art. 7 ust. 4 u.p.b. w rozporządzeni MI pozwalają ująć to odziaływanie "na zewnątrz" określając szczegółowe parametry. Warto ponownie odnotować, że już z dołączonego przez inwestorów do projektu zagospodarowania działki załącznika nr 1 (Rys. nr 1) wynika że autor projektu uznał, iż zarówno zbiornik bezodpływowy (R-15m) jaki i studnia (R-30m) oddziaływałyby na teren działki [...].
Zdaniem Sądu w sprawie należałoby przyjąć, że zastosowanie § 36 ust. 2 i § 31 ust. 1 rozporządzenia MI na terenie inwestycyjnym, z racji zbliżonej szerokości działek, powodowałoby, że odwołujący się mieliby ograniczone możliwości inwestycyjne w przypadku gdyby zamierzali zrealizować podobną inwestycję jak inwestorzy tj. z podobnymi, oprócz zabudowy, urządzeniami w postaci studni i zbiornika bezodpływowego. Tym samym były podstawy do ich udziału jako stron w toczącym się postępowaniu administracyjnym. Nie jest też wykluczone, że korzystanie z ich nieruchomości w sposób dotychczasowy doznałoby, innego oddziaływania z uwagi na zrealizowanie inwestycji, dlatego też mieli prawo do rozpatrzenia ich argumentacji przez orzekający organ.
Ponadto z akt sprawy wynika, że odwołujący się uznani zostali przez organ I instancji za stronę w postępowaniu prowadzonym przez ten organ. Świadczą o tym pośrednio dowody doręczenia wydawanych przez organ I instancji postanowień o uzupełnieniu wniosku oraz zawiadomień (np. z art. 10 k.p.a.), a przede wszystkim doręczenia decyzji organu I instancji oraz odniesienie się, w uzasadnieniu uchylonej decyzji, do stanowiska odwołujących się z 18 lutego 2025 r. o braku zgody na jakiekolwiek inwestycje na działce skarżących. Notabene w trakcie postępowania przed organem I instancji skarżący nie kwestionowali udziału odwołujących się w prowadzonym postępowaniu.
W świetle powyższych ustaleń nie ulega wątpliwości, że odwołujący się byli w sposób prawidłowy traktowani jako strony postępowania, uprawnione do wniesienia odwołania. Nie zachodzą zatem wskazane w skardze naruszenia art. 28 u.p.b. i art. 138 § 1 pkt 2, w związku z zarzucanymi skargą przepisami rozporządzenia MI.
Odnosząc się z kolei do kontroli zgodności projektu budowlanego z wymogami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dokonanej przez orzekający organ należy wskazać, że jest to podstawowy warunek zaakceptowania projektu budowlanego wynikający z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit a u.p.b. Co więcej, wskazany przepis jest uzupełniany przez wiele innych szczegółowych regulacji, poszerzając tym samym zakres obowiązków inwestora. Słusznie organ odwoławczy wywiódł, że miał zatem obowiązek wziąć pod uwagę stan prawny z chwili orzekania, a więc także obowiązujące zapisy planu, a nie postanowienia wydanej wcześniej decyzji o warunkach zabudowy.
Z lektury zaskarżonej decyzji wynika ustalenie, że uchwalono w K. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "[...]", uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia 23 stycznia 2025 r. Uchwała ta została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa 6 lutego 2025 r. (poz. [...]) i weszła w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia. Oznacza to, że prawo miejscowe, mające walor powszechnie obowiązujący, weszło w życie po wydaniu w dniu 19 lutego 2025 r. decyzji o pozwoleniu na budowę przez organ I instancji, od której wniesiono odwołanie. Nie stała się więc decyzja z 19 lutego 2025 r. ostateczna w administracyjnym toku instancji.
Należy uwzględnić to, że plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 u.p.z.p.) i z tego względu stanowi jedno ze źródeł prawa (art. 87 ust. 2 Konstytucji RP), a zatem organ architektoniczno-budowlany, także odwoławczy, w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę - w sytuacji, gdy ustalenia planu w sposób odmienny od wydanej wcześniej decyzji określają sposób i możliwości zagospodarowania danego terenu - obowiązany będzie uwzględnić ustalenia wynikające z planu miejscowego, a nie z decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Należy mieć na względzie, że decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi bezpośrednich skutków prawnych wobec podmiotu, w stosunku do którego została wydana i stwierdzenie jej wygaśnięcia ma charakter czysto formalny. Pozostawianie takiej decyzji w obrocie prawnym w sytuacji, kiedy został uchwalony i wszedł w życie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który - jako akt prawa miejscowego - jest konstytucyjnie przewidzianym źródłem powszechnie obowiązującego prawa, nie rodzi żadnych skutków materialnoprawnych dla strony. W takim przypadku pierwszeństwo mają ustalenia aktu prawa miejscowego. Wygaszanie decyzji o warunkach zabudowy, gdy są one sprzeczne z ustaleniami uchwalonego planu miejscowego, jest natomiast zabiegiem porządkującym, służącym wyeliminowaniu z obrotu prawnego zbędnej, w sytuacji gdy uchwalono już miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, decyzji (zob. wyrok NSA z dnia 11 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 2195/12). Sąd orzekający w niniejszym składzie podziela zaprezentowany pogląd prawny sądu kasacyjnego jako trafny na kanwie kontrolowanej sprawy.
W świetle powyższego niewadliwie organ odwoławczy ustalił, że zgodnie z § 1 ust. 3 m.p.z.p., jego przedmiotem jest określenie sposobu zagospodarowania terenów znajdujących się w granicach planu, przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z usługami towarzyszącymi, zabudowę usług turystyki, terenów zieleni urządzonej i naturalnej, a także określenie zasad rozwoju systemów infrastruktury technicznej i drogowej. Działka nr [...], obręb [...], w K. znajduje się na terenie oznaczonym w planie symbolem 1R/ZN przeznaczonym pod tereny rolnicze lub zieleni naturalnej. Ustalenia szczegółowe dla powyższego terenu elementarnego zawarte w § 34 pkt 2 określające zasady zagospodarowania wskazują m.in., że na powyższym terenie obowiązuje zakaz lokalizacji nowej zabudowy [§ 34 pkt 2 lit. a)] oraz zachowanie istniejącej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej [§ 34 pkt 2 lit. b)].
W ocenie Sądu organ odwoławczy słusznie uznał, że inwestycja w postaci budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z urządzeniami budowlanymi nie jest możliwa na terenie oznaczonym w miejscowym planie symbolem 1R/ZN. Ponadto nie stanowi ona zabudowy istniejącej, podlegającej zachowaniu.
Wobec jednoznacznych przepisów uchwały za racjonalne w tych okoliczności uznać należy odstąpienie przez organ II instancji od wezwania inwestora do uzupełnienia wniosku (zastosowanie procedury wynikającej z art. 35 ust. 3 u.p.b.) i doprowadzenia jego treści do zgodności z zapisami miejscowego planu. Z oceny orzekającego organu wynika, że na wskazanym terenie niedopuszczalna jest realizacja obiektów kubaturowych, wobec czego nie ma możliwości usunięcia naruszeń m.p.z.p., w sytuacji gdy przedmiotowa inwestycja polegała na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego.
Podsumowując ten wątek uzasadnienia, Sąd podkreśla, że rację miał organ odwoławczy twierdząc, że planowane zamierzenie inwestycyjne nie spełnia wymagań planu miejscowego. Skoro przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę obowiązkiem organu jest zweryfikowanie zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu (art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.b.), a w razie stwierdzenia nieprawidłowości w tym zakresie ocena tego organu co do wykonalności nałożenia postanowieniem obowiązku usunięcia wskazanych nieprawidłowości (art. 35 ust. 3 u.p.b.) – co też organ I instancji uczynił w sprawie. To w przypadku niewykonalności nałożenia postanowieniem obowiązku usunięcia wskazanych nieprawidłowości w związku z obowiązującymi przepisami prawa miejscowego, organowi pozostaje wydanie decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 5 u.p.b.).
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności,
które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, Sąd - na podstawie art. 151 p.p.s.a.
- oddalił skargę.