II SA/Sz 334/21

II SA/Sz 334/21 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2021-06-02
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-04-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Katarzyna Grzegorczyk-Meder /przewodniczący sprawozdawca/
Patrycja Joanna Suwaj
Stefan Kłosowski
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 2475/21 - Wyrok NSA z 2024-06-25
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 137
art. 1
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 3 par. 2 pkt 2, art. 134 par. 1, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2020 poz 256
art. 152 par. 1, art. 145 par. 1 pkt 4, art. 146 par 2, art. 75
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2019 poz 1065
par. 13, par. 60, par. 3 pkt 1
Rozporządzenie Miniistra Infrastruktury  z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.
Dz.U. 2020 poz 1333
art. 28 ust. 2
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 2 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi A. P. na postanowienie Wojewody Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy, w wyniku wznowienia postępowania wstrzymania wykonania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę oddala skargę.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...]; UNP:22031/WUiAB/-0/20 Prezydent Miasta S. na podstawie art. 152 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.), po wznowieniu postępowania, odmówił A. P. wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta Miasta S. nr [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę zespołu 4 budynków mieszkalnych wielorodzinnych i 1 budynku mieszkalno-usługowego, instalacji zewnętrznych wodociągowych, kanalizacyjnych, elektroenergetycznych, oświetlenia terenu, przebudowę sieci kanalizacyjnej ogólnospławnej i elektroenergetycznej oraz rozbiórkę budynku starej trafostacji wraz z zagospodarowaniem terenu przy ul. [...] w S. (działka nr [...] z obrębu [...]).
W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji podał, że w dniu 25 marca 2020r. pełnomocnik A. P. w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wniósł o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją ostateczną Prezydenta Miasta S. nr [...] wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji w oparciu o art. 152 k.p.a. W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji pełnomocnik podał, że podstawą wniosku jest pominięcie skarżącej w toku postępowania administracyjnego. Pełnomocnik wyjaśnił też, że zamierzenie inwestora narusza interesy właścicieli mieszkań na działce [...], na której znajduje się lokal wnioskodawczyni w związku z ograniczeniem dostępu do światła. Wstrzymanie wykonania wskazanej decyzji skutkować będzie postawieniem tamy dla wywołania nieodwracalnych skutków prawnych oraz wyrządzenia wnioskodawcy szkody majątkowej wielkich rozmiarów.
Organ I instancji wskazał dalej, że zgodnie z art. 152 k.p.a., po wznowieniu postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną nr [...], przeprowadził postępowanie wyjaśniające i ustalił, że brak jest argumentów przemawiających za prawdopodobieństwem uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę w wyniku wznowienia postępowania, a zatem odmowa wstrzymania wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę jest uzasadniona.
A. P., reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, zarzucając naruszenie:
- art. 7 k.p.a. ze względu na brak przeprowadzenia postępowania dowodowego i nie odniesienie się w wyczerpujący sposób do jej zarzutów,
- art. 9 § 1 k.p.a. ze względu na ograniczenie skarżącej dostępu do akt sprawy i niedołączenie do akt sprawy dokumentacji dotyczącej pozwolenia na budowę i w konsekwencji nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego,
- art. 124 § 2 k.p.a. ze względu na brak wystarczającego uzasadnienia faktycznego i prawnego wydanego rozstrzygnięcia, naruszenie przepisu art. 152 § 1 k.p.a. ze względu na odmowę wstrzymania wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę, pomimo istnienia ku temu podstaw.
Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] stycznia 2021 r.
nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 i art. 152 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.), po rozpoznaniu zażalenia, utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji w całości.
Wojewoda wyjaśnił w uzasadnieniu postanowienia, że w związku ze stanowiskiem odwołującej się, iż powinna być stroną postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę ze względu na naruszenie norm określonych w § 13 ust. 1 oraz § 60 ust. 2 w związku z § 3 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie zwrócił się do inwestora celem ustosunkowania się do twierdzeń strony i o przedstawienie analizy przesłaniania i nasłonecznienia. Inwestor w dniu 17 grudnia 2020 r. przedłożył do akt wnioskowany dokument.
Wojewoda wskazał następnie, że zgodnie z art. 152 § 2 k.p.a., aby wstrzymać wykonanie decyzji w toku wznowionego postępowania konieczne jest uprawdopodobnienie spełnienia przesłanki uchylenia decyzji wymienionej w art. 145 § 1 k.p.a.
Na gruncie ustawy Prawo budowlane, zgodnie z art. 28 ust. 2 oraz z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, stroną postępowania - poza inwestorem - będą zatem właściciele bądź użytkownicy wieczyści tylko tych nieruchomości, które wskutek zrealizowania inwestycji będą miały ograniczoną możliwość zagospodarowania terenu, w tym zabudowy, a to ograniczenie będzie miało oparcie w konkretnych przepisach prawa. Sam fakt sąsiedztwa z działką inwestycyjną nie oznacza, że właściciel działki sąsiedniej staje się stroną postepowania w sprawie pozwolenia na budowę. Inwestycja może być bowiem zaprojektowana w taki sposób, że oddziaływanie obiektu będzie zamykało się w granicach działki inwestycji. Nadto graniczenia w sposobie korzystania z nieruchomości znajdujące oparcie normach prawnych nie są tożsame z uciążliwościami wygenerowanymi przez inwestycje takimi jak hałas, kurz. Poza tym jeżeli żądanie wszczęcia postępowania pochodzi od właściciela lokalu znajdującego się w budynku wielolokalowym zobligowany jest on także do wykazania istnienia indywidualnego interesu prawnego, opartego w na przepisach prawa materialnego.
Przepisami odrębnymi, o których mowa w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego są przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065 ze zm., dalej jako "rozporządzenie"), w którym w § 12 określone są minimalne odległości od granicy działki, w § 271-273 określone są minimalne odległości między budynkami ze względu na bezpieczeństwo pożarowe, zaś w § 13 i § 60 określone są granice przesłaniania i wymogi nasłonecznienia budynków.
Organ odwoławczy przytoczył w tym miejscu treść przepisów § 13 ust. 1 i § 60 rozporządzenia, a także § 3 pkt 1 rozporządzenia i wyjaśnił, że na obszarze na którym położona jest działka inwestycyjna nie ma uchwalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie natomiast z uchwałą Rady Miasta S. nr [...] z [...] marca 2012 r. w sprawie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta S. teren inwestycji położony jest w dzielnicy "[...]", osiedlu [...]", jednostce planistycznej [...], dla której ustalono kierunek zagospodarowania pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną wysokiej intensywności. Przy czym z zabudową śródmiejską możemy mieć do czynienia nie tylko w przypadku centrum miasta, ale także w przypadku poszczególnych dzielnic miasta. Ponadto jeżeli na badanym obszarze nie ma uchwalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego istotne jest też faktyczne zagospodarowanie danego obszaru, a zwłaszcza intensywny charakter zabudowy.
W ocenie Wojewody, z uwagi na przewidziany w Studium kierunek zagospodarowania spornego terenu oraz fakt, że teren inwestycji znajduje się w obszarze śródmieścia z intensywnie zgrupowaną zabudową, w przedmiotowej sprawie zaistniały podstawy do uznania, że mamy do czynienia z tzw. zabudową śródmiejską.
Organ wskazał dalej, że skarżąca jest właścicielem lokalu nr [...] na drugim piętrze budynku, którego okna skierowane są w stronę działki nr [...]. Z fotografii elewacji budynku przedłożonych przez pełnomocnika strony wynika, że lokal ten znajduje się w pionie nad lokalem nr [...]. Z analizy nasłonecznienia wynika, że lokal nr [...] w dniach równonocy będzie posiadał nasłonecznienie wynoszące 4 godziny i 05 minut. Tym samym nasłonecznienie o takiej długości będzie posiadał również lokal nr [...]. Zachowana zatem zostanie norma minimalnego nasłonecznienia określona w § 60 rozporządzenia. Ponadto, w analizowanej sprawie odległość pomiędzy licem ścian budynków oznaczonych na projekcie zagospodarowania terenu jako "C" i "D" zaprojektowanych na działce nr [...], a ścianą budynku położonego na działce nr [...] w najbliżej położonym miejscu wynosi: w przypadku budynku "C" 13,36 m przy wysokości przesłaniania mierzącej 14m, w przypadku budynku "D" - 13,31 m przy wysokości przesłaniania mierzącej 13m. Wynika z tego, że budynek "D" zaprojektowany zostały w odległości większej niż wysokość przesłaniania i nie wystąpi tutaj zjawisko ponadnormatywnego przesłaniania w stosunku do okien pomieszczeń położonych na parterze budynku. Natomiast budynek "C" zaprojektowany został w odległości nieznacznie mniejszej niż wysokość przesłaniania, tj. 0,64 m. Organ podkreślił, że wysokość przesłaniania mierzona jest od dolnej krawędzi najniżej położonego okna pomieszczeni przeznaczonego na stały pobyt ludzi, czyli w stosunku do pomieszczenia położonego na parterze budynku. Z uwagi na fakt, że lokal skarżącej położony jest na drugiej kondygnacji budynku z oczywistych względów nie wystąpi tutaj zjawisko ponadnormatywnego przesłaniania, a co za tym idzie zachowana jest norma określona w § 13 ww. rozporządzenia.
Zdaniem organu odwoławczego, przeprowadzona analiza nie wykazała, aby w związku z jakimkolwiek przepisem prawa materialnego planowana inwestycja wprowadziła ograniczenia w korzystaniu z lokalu skarżącej. Skarżąca nie wskazała też na istnienie innej przesłanki z której wynikałby jej interes prawny w niniejszej sprawie. W tej sytuacji skarżącej nie przysługuje przymiot strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Tym samym, w ocenie organu, nie wykazano istnienia prawdopodobieństwa przesłanki, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i brak jest podstaw do wstrzymania wykonania badanej decyzji Prezydenta Miasta S. nr [...].
Powyższe postanowienie A. P., reprezentowana przez radcę prawnego, zaskarżyła w całości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zarzucając naruszenie:
1. art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez ustalenie, że nie przysługuje jej przymiot strony postepowania, pomimo że wykazała indywidualny interes prawny, jej lokal jest w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji i okna wychodzą na inwestycję i realizowana inwestycja w sposób oczywisty zmieni możliwość korzystania z lokal w sposób dotychczasowy, ograniczając nasłonecznienie.
2. art. 4 w zw. z art. 5 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, w zw. z art. 140 k.c. oraz art. 21 ust. 1 i 2 Konstytucji RP poprzez uznanie, że budynki realizowane na działce nr [...], które nie odpowiadają warunkom i pozbawiają skarżącą prawa do dotychczasowego nasłonecznienia jej lokalu, odpowiadają prawu,
3. § 13 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 oraz § 60 ust. 1 i ust. 3 w zw. z § 3 pkt 1 rozporządzenia poprzez przyjęcie, że możliwe było zmniejszenie odległości pomiędzy budynkami oraz ograniczenie dotychczasowego czasu nasłonecznienia z uwagi na zakwalifikowanie przez organ terenu objętego inwestycją jako zabudowa śródmiejska, podczas gdy:
- studium wyraźnie rozróżnia zabudowę śródmiejską od innych rodzajów zabudowy (vide: tereny [...] oraz [...] oraz [...]) i takiej zabudowy na analizowanym terenie nie przewiduje,
- położenie działki w środku miasta nie oznacza, że jest na niej dopuszczalna zabudowa śródmiejska, co oznacza dokonanie przez organ niedopuszczalnej i naruszającej przepisy rozszerzającej wykładni § 13 ust. 4 rozporządzenia.
4. art. 7 i art. 77 § 1 i art. art. 8 § 1 k.p.a. polegające na:
- ograniczeniu czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego do zwrócenia się do inwestora o przedłożenie analizy nasłonecznienia i wydanie postanowienia w oparciu o tę analizę, w sytuacji gdy inwestor z oczywistych względów pozostaje stroną postępowania, w której interesie leży orzeczenie przez organ o utrzymaniu w mocy postanowienia organu I instancji,
- uznaniu przez organ za bezcelowe przeprowadzenie dowodu z oględzin nieruchomości skarżącej oraz z opinii biegłego z zakresu budownictwa, a tym samym prowadzenie postępowania w sposób stronniczy i całkowite pominięcie interesu skarżącej w prowadzonym postępowaniu.
5. art. 80 k.p.a., poprzez przeprowadzenie oceny dowodów w sposób dowolny i wewnętrznie sprzeczny, tj.:
- oparcie się na analizie nasłonecznienia inwestora, mimo iż jest to dokument prywatny i w żadnym wypadku nie powinien być podstawą postanowienia, a podstawę taką stanowić mógł dowód z opinii biegłego,
- ustalenie przez organ, że skoro studium na terenie objętym przedmiotową inwestycją operuje sformułowaniem "wysokiej intensywności", a teren znajduje się na obszarze śródmieścia, to na tym obszarze możliwa jest zabudowa śródmiejska, mimo iż z treści studium wynika, że rozróżnia ono wyraźnie jednostki planistyczne, na których obszarze zabudowa śródmiejska może być realizowana oraz jednostki, które takiej cechy nie posiadają, jak jednostka, w której znajduje się teren objęty przedmiotową inwestycją,
- organ wskazał, że z analizy nasłonecznienia wynika, iż jej lokal będzie posiadał nasłonecznienie takie jak lokal nr [...] na parterze, a więc różniące się w tym zakresie od lokalu nr [...], którego właściciele zostali uznani za stronę w postępowaniu, o 5 min.
5. art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że nie wykazano w sprawie przesłanki z tego przepisu,
6. art. 152 § 1 k.p.a. gdyż okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, i obejmuje również orzekanie m.in. w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym (vide : art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako p.p.s.a.).
Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Przedmiotem kontroli Sądu, na skutek skargi A. P., stało się postanowienie Wojewody Z. z dnia [...] stycznia 2021 r. utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta S. wydane na podstawie art. 152 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.) po wznowieniu postępowania, rozstrzygające o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta Miasta S. nr [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę zespołu 4 budynków mieszkalnych wielorodzinnych i 1 budynku mieszkalno-usługowego wraz z instalacjami oraz na rozbiórkę budynku starej trafostacji wraz z zagospodarowaniem terenu przy ul. [...] w S. (działka nr [...] z obrębu [...]).
W wyniku przeprowadzonej kontroli opisanego postanowienia Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie jest zasadna, albowiem rozstrzygnięcie organu odwoławczego, jak i postanowienie je poprzedzające Prezydenta Miasta S.
w żaden sposób nie naruszają prawa, w tym przepisów wskazanych w skardze.
Jak wynika z akt jako podstawę żądania wstrzymania wykonania opisanej decyzji (jak też jako podstawę żądania wznowienia postępowania) skarżąca zgłosiła okoliczność, iż bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, w którym wydana została decyzja o pozwoleniu na budowę (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), a - jej zdaniem - na skutek realizacji inwestycji nastąpi niezgodne z prawem ograniczenie nasłonecznienia jej lokalu nr [...], znajdującego się w sąsiednim do inwestycji budynku wielorodzinnym przy ul. [...] na działce nr [...] w S..
Według skarżącej projektowana zabudowa działki nr [...] narusza § 13 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 oraz § 60 ust. 1 i ust. 3 w związku z § 3 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim winny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, co świadczy o prawdopodobieństwu uchylenia spornej decyzji o pozwoleniu na budowę w wyniku wznowienia postępowania i stanowiło podstawę do zastosowania
w sprawie art. 152 k.p.a.
Zgodnie z tym przepisem, organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wszczyna z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania.
Wyjaśnić należy, że zaistnienie przesłanki "prawdopodobieństwa" (uchylenia decyzji dotychczasowej) nie wymaga udowodnienia, że w wyniku wznowienia postępowania, dotychczasowa decyzja nie mogłaby się ostać tj. zapadłaby decyzja o odmowie wydania pozwolenia na budowę, nie odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (art. 146 § 2 k.p.a.). Do zastosowania art. 152 § 1 k.p.a. wystarczy tylko wskazanie na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania i to bez względu na stopień tego prawdopodobieństwa. Przy czym ocena prawdopodobieństwa uchylenia decyzji musi być dokonana przez pryzmat możliwości zaistnienia w sprawie zgłoszonej we wniosku podstawy wznowienia postępowania, w świetle zebranego dotychczas materiału dowodowego oraz możliwości uchylenia badanej decyzji (por. wyroki NSA: z dnia 10 lutego 2011 r., sygn. II OSK 295/10, a także z dnia 23 lutego 2012 r., sygn. akt. II OSK 2353/10 - orzeczenia.nsa.gov.pl; wyrok NSA z 16 września 2016 r., II OSK 3060/14; Legalis).
Należy też podkreślić, że samo wszczęcie postępowania wznowieniowego w sprawie w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., co miało miejsce w niniejszej sprawie postanowieniem z dnia 28 maja 2020 r., nie jest tożsame z prawdopodobieństwem uchylenia decyzji wydanej w wyniku wznowienia postępowania (por. wyrok NSA z dnia 15 września 2016 r., II OSK 3060/14, CBOSA) i nie dawało organom podstaw do wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta S. o pozwoleniu na budowę.
Dlatego też organ odwoławczy prawidłowo, w celu ustalenia czy nie zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia decyzji Prezydenta Miasta S., odniósł się do kwestii spełnienia przez planowaną inwestycję, wymagań określonych w § 13 i § 60 w związku z § 3 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz do kwestii statusu strony w związku
z podaną przesłanką wznowieniową z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.
Zdaniem Sądu, powyższe kwestie zostały rzetelnie i wystarczająco przeanalizowane przez organ II instancji, w oparciu o zastany stan prawny i faktyczny sprawy oraz na podstawie dodatkowego dowodu w sprawie jakim jest "Analiza nasłonecznienia mieszkań zlokalizowanych przy południowej elewacji w budynku przy ul. [...] (dz.nr [...]) zwróconych w stronę sąsiedniej działki nr [...]".
W tym miejscu podkreślić należy, że dodatkowa analiza nasłonecznienia została sporządzona przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane w specjalności architektonicznej. Nie ma zatem podstaw, aby nie uznać przedłożonej analizy za dowód w przedmiotowej sprawie lub podważać wnioski projektanta w niej zawarte. Sąd zauważa przy tym, że skarżąca poza ogólnym negowaniem dokumentu inwestora jako wiarygodnego dowodu w sprawie, nie przedstawiła alternatywnej analizy, mogącej stanowić dowód (art. 75 k.p.a.) uprawniający organ do zakwestionowania dotychczas zgromadzonego materiału dowodowego. Skarżąca w istocie też nie zakwestionowała prawidłowości założeń metodycznych, danych wyjściowych lub sposobu wykonania analizy pochodzącej od inwestora i nie wskazała na takie błędy w dokumencie, które zdeklasyfikowałyby go jako wiarygodny dowód w sprawie.
Odnosząc się do natomiast do wniosków skarżącej o dopuszczenie dowodu z oględzin jej nieruchomości i zlecenia sporządzenia opinii przez rzeczoznawcę na okoliczność ustalenia wpływu realizacji inwestycji na czas nasłonecznienia pomieszczeń lokalu skarżącej w ramach postępowania administracyjnego, Sąd wyjaśnia, że w sytuacji gdy organ na podstawie dowodów zebranych w toku postępowania może dokonać ustalenia stanu faktycznego niebudzącego wątpliwości, wówczas dalsze prowadzenie postępowania dowodowego nie jest zasadne. Organ nie ma zatem obowiązku uwzględniania wszystkich wniosków dowodowych, jeśli w jego ocenie wniosek dowodowy strony dotyczy okoliczności dostatecznie wyjaśnionych w postępowaniu (por. wyrok NSA z dnia 24 listopada 2020 r. II GSK 3369/17).
Odnosząc się do dalszych zarzutów skargi trzeba wskazać, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, iż termin "zabudowa śródmiejska", zdefiniowany w § 3 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, bazuje na dwóch zasadniczych elementach, które decydują o uznaniu danej zabudowy za "śródmiejską". Po pierwsze, zabudowa ta musi mieć charakter intensywny, to znaczy typowy dla charakteru, wielkości i cech zabudowy danego miasta (np. zgrupowanie zabudowań w wielkomiejskiej aglomeracji jest znacznie większe niż mieście małym lub średnim). Po drugie, zabudowa ta musi znajdować się na obszarze funkcjonalnego śródmieścia, co oznacza, że prawodawca rozporządzeniowy odwołuje się do kryterium funkcji zabudowy, która - zgodnie z dalszą częścią definicji - ma "faktycznie" lub "planistycznie" stanowić centrum miasta lub centrum dzielnicy miasta. Z definicji tej wynika zatem szerokie rozumienie zabudowy śródmiejskiej, która obejmuje nie tylko jeden teren centralny miasta (zazwyczaj w mniejszych miastach), lecz także wielość "terenów centrotwórczych" w dzielnicach miast (vide: wyrok NSA z dnia 9 października 2018 r. II OSK 2442/16 , LEX nr 2582409).
Nie ulega zatem wątpliwości - zdaniem Sądu, że zabudowę terenu inwestycji i działki sąsiedniej nr [...] (niezależnie o rozróżnienia w Studium funkcji uzupełniającej i podstawowej kierunku zagospodarowania ww. terenów pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną wysokiej intensywności, o czym pisze skarżąca) należy zakwalifikować do rodzaju zabudowy śródmiejskiej. Wynika to wprost z lokalizacji działek nr [...] i [...], które według Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta S. (uchwała Rady Miasta S. nr [...]) położone są w dzielnicy funkcjonalnie oznaczonej jako "[...]", na osiedlu [...]".
Tak więc skoro projektowana inwestycja i działki sąsiednie należą do tzw. zabudowy śródmiejskiej to, wbrew stanowisku skarżącej, w stosunku do jej lokalu mieszkalnego warunek nasłonecznienia obowiązuje warunek ustalony w § 60 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w ramach którego, w przypadku budynków zlokalizowanych w zabudowie śródmiejskiej dopuszcza się ograniczenia wymaganego czasu nasłonecznienia do 1,5 godziny.
Nie mniej jednak, jak wynika z dodatkowej analizy nasłonecznienia mieszkań zlokalizowanych przy południowej elewacji budynku przy ul. [...] w S., wszystkie lokale mieszkalne przylegające do południowej elewacji budynku, w tym lokal skarżącej nr [...] usytuowany na drugim piętrze budynku, po zrealizowaniu sąsiedniej budowy, będą miały zapewniony czas nasłonecznienia od minimum 3 godzin 10 minut do ponad 7 godzin. Wynik ten potwierdza graficzna symulacja rozkładu światła słonecznego i cienia pokazana w czterech ujęciach. Stąd też lokal skarżącej spełnia również ogólne normy nasłonecznienia, o których mowa w § 60 ust. 1 i 2 rozporządzenia.
Ponadto, organ II instancji, po szczegółowym zweryfikowaniu odległości poszczególnych budynków, potwierdził również, że przyszła inwestycja nie narusza normy § 13 ww. rozporządzenia, a zatem i ten zarzut, podniesiony w celu uzasadnienia żądania wstrzymania wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę, okazał się nietrafny.
Wobec powyższego, słusznie organ odwoławczy uznał zarzuty skarżącej, iż projektowana inwestycja oddziałuje na jej nieruchomość w sposób niezgodny z prawem za bezpodstawne.
Nadto, jak trafnie wskazał Wojewoda, w sytuacji gdy żądanie wszczęcia postępowania pochodzi od właściciela lokalu znajdującego się w budynku wielorodzinnym zobligowany on jest także do wykazania istnienia indywidualnego interesu prawnego, opartego na przepisach prawa materialnego.
Sąd podziela wyrażany w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, iż w postępowaniu administracyjnym do reprezentowania interesu podmiotu zbiorowego - ogółu właścicieli odrębnych lokali tworzących wspólnotę mieszkaniową - co do zasady legitymację ma wspólnota mieszkaniowa, a nie poszczególni członkowie tej wspólnoty, co znajduje swoje uzasadnienie w treści art. 6 ustawy o własności lokali (por. wyrok NSA z 4 lipca 2013r., sygn. II OSK 583/12, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie wyklucza to automatycznie udziału w tym postępowaniu poszczególnych członków wspólnoty samodzielnie, ale jest to sytuacja wyjątkowa i uzależniona od wykazania przede wszystkim swojego własnego, indywidualnego interesu prawnego (por. wyrok NSA z 16 września 2016 r., sygn. akt II OSK 3101/14, wyrok NSA z dnia 13 kwietnia 2016 r., sygn. akt II OSK 1325/15).
Przypomnieć należy, że zagadnienie bycia stroną w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę reguluje przepis art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1333), zgodnie z którym stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujący się w obszarze oddziaływania obiektu. W myśl art. 3 pkt 20 ustawy - Prawo budowlane, przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego, na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu.
W zaistniałej sytuacji, zgodzić się należy z Wojewodą, iż skarżąca nie wykazała indywidulanego, odrębnego od Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...], interesu prawnego, warunkującego jej osobisty udział w postępowaniu zakończonym decyzją nr [...]. Nie wystąpiły bowiem w sprawie takie okoliczności, które powodowałyby, że po zrealizowaniu zabudowy objętej decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia [...] grudnia 2019 r. jej lokal znalazłby się w szczególnej sytuacji na tle wszystkich innych mieszkań, a skarżąca zostałaby narażona na naruszenia jej prawa do korzystania z nieruchomości w większym stopniu aniżeli pozostali właściciele lokali w budynku.
Przy czym Sąd zauważa, że z akt administracyjnych sprawy wynika, iż Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] w S. brała udział w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, w ramach którego zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, dokonano sprawdzenia projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi i ostatecznie zatwierdzono projekt kwestionowaną indywidualnie przez skarżącą decyzją Prezydenta Miasta S..
Mając na uwadze powyższe, zdaniem Sądu rację ma też Wojewoda uznając brak podstaw do uchylenia decyzji Prezydenta Miasta S. o pozwoleniu na budowę spornej inwestycji z powodu przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., tj. pozbawienia skarżącej, bez jej winy, udziału w zakończonym ww. decyzją postępowaniu.
Podsumowując, w ocenie Sądu, Wojewoda dostatecznie zbadał sprawę i ocenił dostępny materiał dowodowy w kontekście przesłanki z art. 152 k.p.a. oraz zarzutów strony i następnie właściwie rozstrzygnął i uzasadnił, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia, po wznowieniu, ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta S. nr [...].
W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.