II SA/Sz 325/19

II SA/Sz 325/19 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2019-10-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-03-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Arkadiusz Windak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia
Sygn. powiązane
III OSK 2529/21 - Wyrok NSA z 2023-07-13
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 1405
art. 153ust.1 pkt 2, art. 30, 79
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko.
Dz.U. 2018 poz 2096
art. 156 par. 1, art. 49, art. 127 par. 3, art. 107 par. 3, 138 par. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2018 poz 1302
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Sentencja
Sygn. akt II SA/Sz 325/19 PROJEKT [pic] WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 października 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska Protokolant starszy sekretarz sądowy Teresa Zauerman po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 października 2019 r. sprawy ze skargi D. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia oddala skargę.
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, dalej zwane "Kolegium" lub "organem", działając na wniosek Stowarzyszenia [...] z siedzibą w D., zwanego dalej "Stowarzyszeniem", z dnia 15 grudnia 2016 r., wszczęło w dniu 6 czerwca 2017 r. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Wójta G. S. (wyznaczonego w miejsce Wójta Gminy D.), zwanego dalej "organem I instancji", [...] r., nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji polegającej na budowie zespołu elektrowni na terenie gminy D., składającej się z 12 elektrowni wiatrowych typu VESTAS V90 o mocy 2 MW każda oraz stwierdzenie nieważności szeregu innych decyzji tego organu dotyczących środowiskowych uwarunkowań dla inwestycji tego samego rodzaju, zlokalizowanych na terenie gminy D..
Jako podstawę prawną złożonego przez siebie wniosku Stowarzyszenie wskazało art. 156 § 1 ust. 1, 2, 5, 6 i 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, w zw. z art. 79 ust. 1, art. 4, art. 5 oraz art. 30 w zw. z art. 33, art. 39 i art. 3 ust. 1 pkt 11 lit. c ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.
Kolegium decyzją z dnia [...] r., nr [...], orzekło
o umorzeniu uprzednio wszczętego postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności, uznając, że Stowarzyszenie nie ma legitymacji do występowania z takim wnioskiem.
Stowarzyszenie, nie zgadzając się ze stanowiskiem Kolegium określonym w tej decyzji zwróciło się o ponowne rozpatrzenie sprawy stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji Wójta G. S..
Organ, w wyniku ponownego rozpoznania sprawy, decyzją z dnia [...] r., Nr [...], wydaną na podstawie art.138 § 1 pkt 1 w związku
z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 r.), zwanej dalej "K.p.a.", utrzymało w mocy własną decyzję z [...] r.
Powyższa decyzja została zaskarżona przez Stowarzyszenie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie.
Wyrokiem z dnia 1 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 1317/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny, uchylił decyzję Kolegium z dnia [...] r.,
nr [...] i poprzedzającą ją decyzję Kolegium z dnia [...] r.,
nr [...] Uzasadniając wyrok Sąd wskazał, iż wydanie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji nastąpiło z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 31 § 1 i art. 127 § 3 K.p.a., w zw. z art. 107 § 3 K.p.a., a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Sąd zobowiązał również organ, by ten rozpatrując ponownie sprawę podjął rozstrzygnięcie uwzględniające przedstawioną ocenę Sądu, tj. winien zbadać, czy decyzja jest dotknięta, czy też nie jest dotknięta, wadą nieważności (art. 156 K.p.a.)
i orzec stosownie do wyników tego postępowania zgodnie z regułami obowiązującymi w postępowaniu administracyjnym.
Decyzją z dnia [...] r., nr [...], Kolegium na podstawie art. 158 § 1 K.p.a., stwierdziło brak przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] r. Wójta G. S..
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że Wójt G. S. po ustaleniu stron postępowania, postanowieniem z dnia [...] zawiadomił
o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Stosowne zawiadomienie
o wszczęciu postępowania umieszczono na stronie BIP Urzędu Gminy w D.,
na tablicach Urzędu Gminy D. i Sołectw J. i J.. Następnie organ
I instancji wystąpił do organów współdziałających, tj. Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. i Starosty S. o opinię w sprawie potrzeby przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.
Kolegium podniosło, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia zawartego w kwestionowanej przez Stowarzyszenie decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, dalej zwanej "ustawą" oraz ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2017 r. poz.1405 ze zm.), dalej zwanej "u.i.ś". Przypomniało również, iż przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. weszły w życie podczas procedury wydawania decyzji z dnia [...] r. Na podstawie art. 153 ust. 1 pkt 2 u.i.ś kompetencje wojewodów i marszałków województw przejął Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska, któremu Inwestor przedłożył zaktualizowany raport oddziaływania na środowisko przedmiotowej inwestycji.
Analiza nadesłanych akt sprawy utwierdziła skład orzekający Kolegium, iż Wójt G. S. przeprowadził przedmiotowe postępowanie z poszanowaniem obowiązujących przepisów prawa. Wniosek o ustalenie środowiskowych uwarunkowań został złożony we właściwym trybie i spełniał wymogi ustawowe, dołączono do niego kartę informacyjną przedsięwzięcia i kopie map obejmujących teren inwestycji. Wójt G. S. przeprowadził postępowanie zgodnie z przepisami przywołanej wyżej ustawy; przeprowadzono postępowanie w sprawie oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko; zapewniono udział społeczeństwa; o wszelkich podejmowanych czynnościach zawiadamiano strony, których krąg został ustalony na podstawie wypisów z rejestru gruntów. Z uwagi na uczestniczenie w postępowaniu więcej niż 20 stron, zastosowano również tryb przewidziany w art. 49 K.p.a., zawiadamiając strony o toczącym się postępowaniu, podejmowanych przez organ czynnościach i wydawanych rozstrzygnięciach poprzez obwieszczenie zamieszczone na stronach BIP Urzędu G. S., jak też poprzez umieszczenie zawiadomień na tablicach ogłoszeń Urzędu Gminy S. i D. i tablicach ogłoszeń sołectw J. i J.. Organ stwierdził również, że planowana inwestycja jest zgodna z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania gminy.
Analiza akt sprawy potwierdziła, iż Wójt G. S. stosownie do uregulowań przepisu art. 64 u.i.ś wystąpił do właściwych organów o wydanie opinii dot. potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko, a informacja o tym została podana do publicznej wiadomości.
Organy opiniujące stwierdziły potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko - opinia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. i Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w S.. Postanowieniem z dnia [...] Wójt G. S. stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko i określił zakres raportu, o czym w sposób zwyczajowy powiadomiono strony.
O przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko organ zawiadomił społeczność lokalną przez podanie do publicznej wiadomości w drodze ogłoszenia z dnia 13 lutego 2008 r., wywieszonego na tablicy ogłoszeń w siedzibie organu i na tablicy ogłoszeń sołectw, wskazując w nim miejsce, gdzie można zapoznać się z dokumentacją sprawy oraz o możliwości składania uwag i wniosków, wskazując jednocześnie 21- dniowy termin ich składania.
Wójt G. S., na podstawie art. 49 K.p.a. w związku z art. 74 ust. 3 u.i.ś poinformował strony o wydanych przez organy uzgadniające postanowieniach i prawie do zapoznania się ze zgromadzoną w sprawie dokumentacją.
Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w S. postanowieniem z dnia [...] r. uzgodnił warunki realizacji przedsięwzięcia. Strony postępowania zawiadomiono o zakończeniu postępowania, a następnie decyzją z dnia [...] r., Wójt G. S. ustalił środowiskowe uwarunkowania realizacji planowanej inwestycji.
Kolegium uznało, że w postępowaniu zebrano kompletny materiał dowodowy, wystarczający do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego. Raport, stanowiący podstawowy materiał do oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest kompleksowy i odnosi się do wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją planowanego przedsięwzięcia. Wskazuje na obowiązujące standardy ochrony środowiska i logicznie wyjaśnia, dlaczego planowane przedsięwzięcie mieści się w określonych prawem ramach. Raport został sporządzony przez specjalistów, a przy jego tworzeniu wzięto pod uwagę dostępne w tym temacie opracowania krajowe
i zagraniczne. Zawiera on kompleksową i spójną merytoryczną analizę, opartą na przesłankach naukowych oraz pomiarach i obliczeniach modelowych. Raport został oparty na wynikach przeprowadzonych badań, które dawały podstawę do dokonania oceny stopnia oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i formułowania wniosków odnośnie tego oddziaływania. Raport został również pozytywnie zweryfikowany przez wyspecjalizowany i właściwy merytorycznie organ ochrony środowiska (RDOŚ w S.).
Z zapisów miejscowego planu zagospodarowania gminy D. wynika,
że w większości obszary, na które będą oddziaływały akustycznie elektrownie wiatrowe to obszary rolnicze (bez ochrony akustycznej). Obowiązujące wartości dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku wynikają z rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r., (Dz. U. Nr 120, poz. 826 ze zm.). Kolegium nie stwierdziło, aby nastąpiło naruszenie prawa, które mogłoby być uznane za istotne z punktu widzenia przepisów dotyczących ustawy, a to oznacza, że wydana decyzja nie została dotknięta sankcją nieważności z uwagi na sprzeczność z obowiązującym prawem.
Decyzja została wydana przez właściwy organ; skierowano ją do wnioskodawcy - inwestora; właściwie ustalono krąg stron postępowania; opiera się na istniejącej podstawie prawnej; przy jej wydaniu nie doszło do rażącego naruszenia prawa; nadaje się do wykonania; a jej wykonalność nie powoduje czynu zagrożonego karą; nie zawiera także wad powodujących ich nieważność z mocy prawa.
Odnośnie mapy akustycznej organ wskazał, że z przedstawionego przez wnioskodawcę Raportu wynika, że inwestycja nie spowoduje naruszenia standardów jakości klimatu akustycznego środowiska. Wbrew twierdzeniom przedstawionym we wniosku o stwierdzenie nieważności, w sporządzonej dla potrzeb niniejszego postępowania analizie akustycznej wzięte zostało pod uwagę również oddziaływanie akustyczne elektrowni już istniejących i planowanych, czyli oddziaływanie skumulowane.
Prognozowany rozkład poziomu hałasu w środowisku wyznaczony został zgodnie z wymaganiami normy PN-ISO 9613-2: 2002. Akustyka -Tłumienie dźwięku podczas propagacji w przestrzeni otwartej. Norma ta została powołana w Dyrektywie 2002/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady Europejskiej z dnia 25 czerwca 2002 r. (vide: zał. Nr 12 do Raportu). Z dokonanych obliczeń wynika, że wszystkie wyniki mieszczą się w granicach wartości dopuszczalnych dla danego typu terenu. Załączona mapa akustyczna dla pory dnia wskazuje, że zarówno izofona 50 dB (A), jak i 55 dB (A) znajdują się w znacznej odległości od punktów kontrolnych. Zaś z załączonych map akustycznych dla pory nocy dot. skumulowanego oddziaływania hałasu wynika, po zastosowaniu zredukowanych trybów pracy dla planowanych turbin wiatrowych, że zasięg izofony 40 dB (A), nie przekracza wrażliwych punktów kontrolnych związanych z zabudowaniami jednorodzinnymi a zasięg izofony 45 dB (A), nie przekracza punktów kontrolnych związanych z zabudowaniami zagrodowymi.
W ocenie organu podnoszony przez Stowarzyszenie zarzut niewłaściwego zabezpieczenia interesu publicznego w związku z problematyką akustycznego oddziaływania inwestycji na środowisko w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i obowiązujących w tym zakresie przepisów nie zasługiwał na uwzględnienie.
Ponadto, Kolegium wskazało, że na etapie wydawania decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania nie jest konieczne, aby rzeczywiste, faktyczne oddziaływanie danego przedsięwzięcia na środowisko było z góry znane. Weryfikacja przedsięwzięcia na tym etapie polega na tym, aby w świetle posiadanej wiedzy i badań ustalić, czy przedsięwzięcie będzie się mieścić w ramach istniejących norm.
Legislator ustanowił przepisy, z których wynika, że weryfikacji rzeczywistego oddziaływania zrealizowanego przedsięwzięcia na środowisko służyć ma instytucja analizy porealizacyjnej. Jak wynika z zapisów ustawy, w analizie tej dokonuje się porównania ustaleń zawartych w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w szczególności ustaleń dotyczących przewidywanego charakteru i zakresu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz planowanych działań zapobiegawczych z rzeczywistym oddziaływaniem przedsięwzięcia na środowisko i działaniami podjętymi dla jego ograniczenia. Określenie zakresu przeprowadzenia wspomnianej analizy każdorazowo należy do organu. W punkcie 1.3. podpunkt 10 decyzji z dnia [...] r. nałożono na inwestora obowiązek po oddaniu inwestycji do użytkowania, zweryfikowania obliczeń poziomów hałasu na terenie farmy wiatrowej w odniesieniu do zabudowy zagrodowej i mieszkaniowej przy użyciu specjalistycznego sprzętu.
W ocenie Kolegium, powyższe zapisy w sposób należyty zabezpieczają interes ogółu w związku z problematyką akustycznego oddziaływania inwestycji na środowisko. W toku postępowania przed organem I instancji inwestor przedłożył żądane przez organy uzgadniające dokumenty i wyjaśnienia oraz zmodyfikował pierwotny wniosek, ograniczając planowane zamierzenie do budowy 12 elektrowni wiatrowych.
Biorąc pod uwagę powyższe, Kolegium stwierdziło, że decyzja organu I instancji z dnia [...] r. nie jest obarczona wadami wymienionymi w art.156 § 1 K.p.a., a w szczególności z art. 156 1 pkt 2 K.p.a., w związku z czym brak jest podstaw do stwierdzenia jej nieważności.
Zdaniem Kolegium, dokonana przez Wójta G. S. ocena zgromadzonego materiału dowodowego nie nosiła znamion dowolnej. Organ dokonał weryfikacji przedstawionego przez inwestora skontrolowanego wniosku, karty informacyjnej przedsięwzięcia, raportu o oddziaływaniu na środowisko, uzupełnionej przez wnioskodawcę po wezwaniu przez Regionalnego Inspektora Ochrony Środowiska - poczynił w sprawie prawidłowe ustalenia faktyczne, wywiódł z nich prawidłowe wnioski, przytoczył przepisy prawa znajdujące zastosowanie do ustalonego stanu faktycznego i uzasadniając kwestionowaną decyzję z dnia [...] r., omówił ich treść.
Kolegium, wobec całkowitej jawności postępowania prowadzonego początkowo przez Wójta Gminy D., a następnie przez Wójta Gminy S. , tj. zawiadamianiu o wszystkich czynnościach organu, o wszczęciu postępowania, wystąpieniu do organów o opinie co do konieczności przeprowadzania postępowania o oddziaływaniu na środowisko, uzyskanych opiniach w złożonym przez inwestora raporcie, dokonanych przez właściwe organy uzgodnieniach, za chybiony uznał stawiany organowi I instancji zarzut, iż strony postępowania, mieszkańcy Gminy D., jak i Stowarzyszenie mieli możliwość zapoznania się z decyzją Wójta Gminy S. dopiero w listopadzie 2016 r.
Podobnie za chybiony organ uznał zarzut wadliwego sposobu uchwalania przez Gminę D. zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
i wadliwego podawania do publicznej wiadomości o tych czynnościach i podjętych uchwałach. Odpowiadając na zarzut, Kolegium zauważyło, że nie jest właściwe do badania zgodności uchwał gmin z prawem. Przypomniało, że nadzór nad uchwałodawczą działalnością właściwej rady sprawuje wojewoda, który ocenia zgodność z prawem podjętych uchwał w sprawie uchwalenia, bądź zmiany uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Kolejny zarzut dotyczył naruszenia art. 79 ust. 1 ustawy o u.i.ś poprzez nie opublikowanie w prasie o odpowiednim do rodzaju dokumentu zasięgu, "projektu dokumentu wymagającego udziału społeczeństwa". Obowiązek taki, zdaniem Stowarzyszenia, wynika z treści art. 33, i 39 w związku z art. 30 i art. 79 cyt. ustawy. Zgodnie z powołanymi przepisami (art. 30, 33 i 79), w przypadku gdy jest prowadzone postępowanie w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, obowiązkiem organu jest zapewnienie w tym postępowaniu udziału społeczeństwa. Organ stwierdził, że Stowarzyszenie błędnie utożsamiło obowiązek wynikający z art. 39 u.i.ś., odnoszący się do udziału społeczeństwa przy opracowywaniu dokumentu, z obowiązkiem wynikającym z art. 33 ww. ustawy dotyczącym udziału społeczeństwa w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.
Podobnie za bezprzedmiotowe organ uznał zgłoszone przez Stowarzyszenie żądanie wstrzymania wykonalności decyzji na podstawie art. 159 K.p.a. Zgodnie
z utrwalonym orzecznictwem, przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej,
w rozumieniu tego przepisu, mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Wskazana we wniosku Stowarzyszenia decyzja nie stanowiła podstawy do rozpoczęcia realizacji inwestycji, była jedynie promesą środowiskową, wydawaną w postępowaniu stanowiącym etap poprzedzający wydanie decyzji - zatwierdzającej projekt budowlany i pozwolenie na budowę oraz decyzji wydawanej na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Ponadto, wstrzymanie wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. Skutków takich nie wywołuje decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, gdyż nie nadaje się również do ewentualnego wyegzekwowania w drodze postępowania egzekucyjnego.
Kolegium za chybiony uznało również wniosek Stowarzyszenia, aby pisma obejmujące wniosek o stwierdzenie nieważności - w przypadku odmowy stwierdzenia nieważności - potraktować ewentualnie jako odwołanie. Na tą okoliczność przywołał przepis art. 127 w związku z wyrażoną w art. 15 K.p.a. konstytucyjną zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, zgodnie z którą "Każda ze stron ma prawo do zaskarżania orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji". Sprawa administracyjna jest zatem dwukrotnie rozpoznana i rozstrzygnięta. Zakreślony przez ustawodawcę czternastodniowy termin do wniesienia odwołania w odniesieniu do wydanej w dniu [...] r. przez Wójta G. S. decyzji minął, zatem odwołanie podlegałoby odrzuceniu, jako złożone po terminie.
Reasumując powyższe, organ stwierdził, że decyzja z dnia [...] została podjęta na podstawie obszernego materiału dowodowego, stwierdziło, iż brak jest przesłanek do stwierdzenia nieważności badanej decyzji, gdyż nie stwierdzono, by dotknięta ona była jedną z wad nieważności, o których mowa w art. 156 § 1, a w szczególności z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., w tym zarzucanego przez Stowarzyszenie rażącego naruszenia prawa.
Będący stroną postępowania administracyjnego D. K., pismem z dnia
26 listopada 2018 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie
w skargę na 2 decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., w tym m.in. na decyzję nr [...].
Skarżący podał, że dokonana przez Kolegium wykładnia ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko jest chybiona, ponieważ z treści wcześniejszej oceny dokonanej przez ten organ (w decyzji z dnia [...] r.) nie wynika, że była dokonana pod względem przepisów ww. ustawy w stosunku do wnoszącego skargę. Ponadto, skarżący podtrzymał prezentowane we wniosku Stowarzyszenia stanowisko, iż organ I instancji nie wypełnił ciążącego na nim obowiązku ustawowego i nie zamieszczał żadnych obwieszczeń w toku postępowania w prasie, wskazał również, że ma duże wątpliwości co do tego, czy były one umieszczane na tablicach ogłoszeń w poszczególnych sołectwach zgodnie z przepisami prawa. Skarżący dodał, że powoływanie się na wcześniejsze rozstrzygnięcie Kolegium nie może w tym konkretnym przypadku wiązać jego wniosku, ponieważ "mamy do czynienia z inną sytuacją prawną i formalną".
Strona w prezentowanym stanowisku wskazała także, że w decyzji
o środowiskowych uwarunkowaniach Nr [...] z dnia [...] r., stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oddziaływania na środowisko, na stronie 5 i 6 opisano w istocie rzeczywisty obszar planowanej inwestycji wraz z powiązaniami określającymi zakres budowy i obszary, na które inwestycja ta będzie oddziaływać. Wskazano tam w sposób dorozumiany, iż będzie to obszar obejmujący: sołectwa K. , D. , W. , S. J., N. J., J. , B. i S. itd. (dotyczy to 2 gmin tj. Gmina D. oraz M. ). Tym samym niezależnie od podniesionych zarzutów wskazał na naruszenie treści przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. u.i.ś.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.
Na rozprawie w dniu 10 października 2019 r. skarżący przedstawił Sądowi pismo zawierające podsumowanie stanowiska w sprawie, w tym kontrargumenty do odpowiedzi na skargę. Skarżący podniósł następujące zarzuty:
- wydanie rozstrzygnięcia z dnia [...] r. nastąpiło przez niewłaściwy miejscowo organ, biorąc pod uwagę fakt, iż zakres przedsięwzięcia objętego przedmiotem decyzji z dnia [...] r., nie wywierał żadnych skutków na terenie G. S., a wywierał skutki na terenie Gminy D. i M. , a zatem nie istniały jakiekolwiek podstawy, by Wójt G. S. wydawał wskazaną decyzję;
- w decyzji Wójta G. S. zawarto nieprawidłowy opis przedsięwzięcia poprzez pominięcie, iż przedsięwzięcie obejmowało nie tylko 12 elektrowni wiatrowych, lecz także infrastrukturę towarzyszącą, tj. drogi dojazdowe;
- brak uwzględnienia w decyzji Wójta G. S. z dnia [...] r. zakresu oddziaływania przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu elektrowni wiatrowych typu VESTAS V 90 o mocy 2MW na terenie miejscowości J. i J. gmina D., na miejsca stałego pobytu ludności, w tym na Rodzinny Dom Dziecka zlokalizowany na działce nr [...], (będący instytucją objętą szczególną ochroną ze względu na stan zdrowia osób w nim przebywających), skutkującego błędnym ustaleniem kręgu stron postępowania;
- brak uwzględnienia oddziaływania przedsięwzięcia na drogę gminną, w której obręb przedsięwzięcie wkracza;
- sprzeczność decyzji Wójta G. S. z dnia [...] r.
z zapisami w miejscowym planie zagospodarowania, wyrażającej się w tym, że:
1) w wyszczególnionej decyzji podano m.in., iż na terenie działek nr [...], [...] oraz [...] będzie zrealizowana budowa elektrowni wiatrowych, przykładowo dla ww. działek ustalono ochronę archeologiczno - konserwatorską, w sytuacji, gdy na działce nr [...], w myśl zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego znajduje się zabudowa podlegająca ochronie archeologiczno - konserwatorskiej, a ponadto, w myśl zapisów planu dla działki nr [...] wskazano brak możliwości zabudowy;
2) według map złożonych przez inwestora na działkach nr [...] oraz 18 87 obręb J. ma powstać elektrownia wiatrowa praktycznie na terenie drogi gminnej oraz na terenie oznaczonym jako granica strefy W II częściowej ochrony archeologiczno - konserwatorskiej, co jest niezgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy Darłowo (XXII/282/2005);
3) według przedmiotowego miejscowego planu elektrownie wiatrowe nie mogą być bliżej usytuowane niż 10 m od drogi gminnej;
4) według oświadczenia inwestora elektrownia wiatrowa mająca powstać na działce [...] obręb J. znajdować się będzie w zbyt bliskiej odległości terenów leśnych oraz zabudowań mieszkalnych (dla przykładu działka nr [...], obręb J.);
- brak przeprowadzenia realizacji obowiązku rzetelnej informacji zgodnej z ustawą z dnia 3 października 2008 r., wyrażający się tym, że z obwieszczenia Wójta Gminy S. podawano informację w następujący sposób: "(...) podaje do publicznej wiadomości informację o wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach polegających na budowie i eksploatacji farmy wiatrowej J. , J. w gminie D.. Przedsięwzięcie jest realizowane przez P. E. P. Sp. z.o.o. z siedzibą przy ul. [...], [...] (...)"; z powyższej treści nie wynika żadna w miarę precyzyjna informacja o lokalizacji planowanej farmy, łącznie z przebiegiem np. kabli, dróg itp. Nie są tym samym spełnione wymogi ustawy z dnia 3 października 2008 r.
- brak zgodnego z ustawą z dnia 3 października 2008 r. przeprowadzenia procedury informacyjnej w zakresie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach poprzez zamieszczenie w sposób transparentny i dostępny stosownych zawiadomień przez Wójtów Gmin sąsiednich, w obrębie których wystąpią oddziaływania inwestycji w postaci zespołu elektrowni wiatrowych typu VESTAS 90, tj. Wójta Gminy D. oraz Wójta Gminy M. na tablicach ogłoszeń Urzędu Gmin oraz tablicach stosownych sołectw J. i J. bądź poprzez zamieszczenie stosownej informacji na BIP wskazanych jednostek samorządu terytorialnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:
Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2188 ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej zwaną "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Natomiast zgodnie z art. 135 p.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
W związku z tym, że przedmiotem skargi jest decyzja wydana w wyniku rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w pierwszym rzędzie należy wyjaśnić, że jedną z podstawowych zasad, które zostały wpisane w Kodeksie postępowania administracyjnego, jest zasada trwałości decyzji ostatecznych. Zasada ta ma na celu przede wszystkim zapewnienie bezpieczeństwa i pewności obrotu prawnego. Wynika ona z art. 16 § 1 K.p.a., który stanowi, że decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji, są ostateczne. Uchylenie, zmiana i stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej albo wznowienie postępowania zakończonego taką decyzją jest możliwe jedynie w przypadkach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego lub ustawach szczególnych.
Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji należy do jednego
z nadzwyczajnych trybów postępowania. Ta nadzwyczajność przejawia się m.in. w tym, że ustawodawca określił ściśle przesłanki, których wystąpienie może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji, jak i przesłanki negatywne, które mimo wystąpienia tych pierwszych, uniemożliwiają stwierdzenie nieważności decyzji.
We wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, inicjującym postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją, Stowarzyszenie jako podstawę wniosku wymieniło
art. 156 § 1, 2, 5, 6 i 7 K.p.a. Głównym zaś uzasadnieniem żądania stwierdzenia nieważności stał się zarzut naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 11 lit. c w zw. z art. 30 i art. 79 u.i.ś, a konkretnie, brak publikacji przez Wójta Gminy S. informacji o toczącym się postępowaniu w sprawie wydania decyzji środowiskowej. Ponadto, Stowarzyszenie zarzuciło rażące naruszenie art. 9 i art. 10 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.
Zgodnie z art. 156 § 1 K.p.a., organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która:
1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości;
2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa;
3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco; została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie;
4) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały;
5) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą;
6) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.
W ramach wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji wskazano, że wydanie przez Wójta Gminy S. w dniu [...] r., decyzji nr [...], nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ Wójt nie wykonał obowiązku dokonania obwieszczenia o wydaniu decyzji zgodnie z art. 30, 33, 39 i 79 u.i.ś., tj. nie opublikował obwieszczenia o wydaniu decyzji w prasie o zasięgu odpowiednim do rodzaju dokumentu.
W piśmie z dnia 9 października 2019 r. stanowiącym uzupełnienie skargi skarżący wskazał, że decyzja z dnia [...] r. została wydana przez niewłaściwy organ, a mianowicie przez Wójta Gminy S. , pomimo że zakres przedsięwzięcia objętego decyzją nie wywierał żadnych skutków na terenie Gminy S. . Odnosząc się do tego zarzutu, Sąd zauważa, że akta sprawy zawierają m.in. postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...], wydane w trybie art. 26 w zw. z art. 25 § 1 pkt 1 K.p.a. o wyznaczeniu Wójta Gminy S. do rozpatrzenia wniosku P. E. P. Spółka z o.o., w P. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Postanowienie to zostało wydane w wyniku rozpoznania wniosku Zastępcy Wójta Gminy D., bowiem sprawa dotyczyła interesu prawnego osoby sprawującej funkcję Wójta Gminy D..
Jeżeli chodzi o rażące naruszenie prawa, w ramach którego skoncentrowane zostały pozostałe argumenty wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, jak i te sformułowane w skardze, mające wskazywać na wystąpienie przesłanki określonej
w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., celowym jest zwrócenie uwagi, że w pojęciu rażącego naruszenie prawa nie mieści się jakiekolwiek naruszenie prawa. Musi ono mieć postać kwalifikowaną (rażącą), która zachodzi w przypadku naruszenia przepisów niepozostawiającego wątpliwości co do jego bezpośredniego rozumienia. Można o nim mówić tylko wówczas, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność. Oczywistość naruszenia prawa ma miejsce w szczególności wówczas, gdy decyzja została wydana wbrew zakazom lub nakazom ustanowionym w przepisie, a także wtedy, gdy wbrew przesłankom przepisu nadano prawa lub nałożono obowiązki lub też odmówiono ich nadania. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który nadaje się do zastosowania w tzw. bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa, a skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawa, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności (por. K. Glibowski w: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz pod red. R. Hauser, M. Wierzbowski, wyd. z 2018 r., s. 1193 wraz z przywołanym orzecznictwem, oraz M. Jaśkowska w: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz pod red. A. Wróbel, M. Jaśkowska, wyd. z 2018 r., s. 1055).
W ramach wniosku wszczynającego postępowanie o stwierdzenie nieważności, jak i w zarzutach skarżącego akcentuje się naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 11 lit. c w zw. z art. 30 i art. 79 u.i.ś, polegające na braku publikacji przez Wójta Gminy S. właściwej informacji o toczącym się postępowaniu w sprawie wydania decyzji środowiskowej.
Przepis art. 79 ust. 1 ww. ustawy stanowił, że przed wydaniem decyzji
o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do jej wydania zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zgodnie z art. 30 ww. ustawy, organy administracji właściwe do wydania decyzji lub opracowania projektów dokumentów w przypadku których przepisy niniejszej ustawy lub innych ustaw wymagają zapewnienia możliwości udziału społeczeństwa, zapewniają możliwość udziału społeczeństwa odpowiednio przed wydaniem tych decyzji lub ich zmianą oraz przed przyjęciem tych dokumentów lub ich zmianą. Według art. 3 ust. 1 pkt 11 lit. c ustawy, przez podanie informacji do publicznej wiadomości - rozumie się:
udostępnienie informacji na stronie Biuletynu Informacji Publicznej organu właściwego w sprawie,
ogłoszenie informacji przez obwieszczenie w sposób zwyczajowo przyjęty,
w siedzibie organu właściwego w sprawie,
ogłoszenie informacji przez obwieszczenie w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscu planowanego przedsięwzięcia, a w przypadku projektu dokumentu wymagającego udziału społeczeństwa - w prasie o odpowiednim do rodzaju dokumentu zasięgu,
w przypadku gdy siedziba organu właściwego w sprawie mieści się na terenie innej gminy niż gmina właściwa miejscowo ze względu na przedmiot postępowania - także przez ogłoszenie w prasie lub w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscowości lub miejscowościach właściwych ze względu na przedmiot postępowania.
Oceniając ważkość zarzutu dotyczącego prawidłowości zastosowania przez organ przepisów nakładających obowiązek informowania społeczeństwa o toku postępowania wymagającego jego udziału, w orzecznictwie zwraca się uwagę, że mimo że art. 3 ust. 1 pkt 11 lit. c u.i.ś. przewiduje jako sposób podania informacji do publicznej wiadomości w odniesieniu do projektu dokumentu wymagającego ogłoszenia informacji w prasie o odpowiednim do rodzaju dokumentu zasięgu, to nie można uznać, że jest to wymóg bezwzględny, którego niespełnienie w każdym wypadku musi automatycznie skutkować uznaniem, że społeczeństwo nie zostało należycie poinformowane o toku postępowania wymagającego jego udziału. Jeżeli w sprawie, w której udział społeczeństwa w toku postępowania jest niezbędny, organy administracji publicznej zastosowały pozostałe formy podania informacji związanych z przebiegiem tego postępowania do publicznej wiadomości, nawet zaniechanie realizacji sposobu informowania społeczeństwa przewidzianego w art. 3 ust. 1 pkt 11 lit. c powyższej ustawy nie oznacza, że nie został spełniony obowiązek zapewnienia udziału społeczeństwa w tym postępowaniu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 974/16). Obwieszczenia ogłaszane na tablicach oraz na stronie internetowej z pominięciem prasy lokalnej w sposób zwyczajowo przyjęty w rozumieniu art. 3 pkt 11 lit. c u.i.ś jest uchybieniem lecz nie w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 października 2013 r., sygn. akt II OSK 2003/13).
Z nadesłanych Sądowi akt sprawy wynika, że organ I instancji powiadamiał społeczność lokalną zarówno o:
wszczęciu postępowania o środowiskowych uwarunkowaniach wywieszane na tablicy ogłoszeń sołectwa J. , J. , na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy i na stronie BIP Urzędu Gminy D. (zawiadomienia z dnia 4 września 2007 r.);
wydaniu postanowienia o wymaganiu sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko (obwieszczenia Wójta Gminy D. z 27 września 2007 r.);
możliwości składania wniosków i uwag w ramach procedury udziału społeczeństwa w postępowaniu (zawiadomienie z dnia 13 lutego 2008 r. przekazane do sołtysów wsi J. i J. oraz Wójta Gminy D. przez Wójta G. S.);
wydaniu postanowień przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego
w S. oraz przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w S. dotyczące uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia (ogłoszenie z dnia
24 września 2009 r.).
Brak zatem dowodu świadczącego o podaniu ww. informacji do publicznej wiadomości w prasie, można uznać jako uchybienie proceduralne. Jednak wobec realizacji obowiązku informowania społeczności lokalnej w innych formach, takich jak umieszczenia ich w na stronie BIP, na tablicach ogłoszeń, nie jest uzasadnionym przyjęcie, że zasada zapewnienia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu została naruszona w stopniu rażącym, który skutkować miałby stwierdzeniem nieważności decyzji postępowanie to kończące. Tożsamo należy ocenić w tym kontekście zarzut rażącego naruszenia art. 9 i art. 10 ustawy z dnia 27 kwietnia
2001 r. Prawo ochrony środowiska.
Przez pryzmat rażącego naruszenia prawa za nietrafny Sąd uznał również zarzut nieprawidłowego opisu przedsięwzięcia poprzez pominięcie, iż obejmowała ona nie tylko dwanaście elektrowni wiatrowych, lecz także infrastrukturę towarzyszącą, tj. drogi dojazdowe. Pomimo że w informacjach (zawiadomieniach) posłużono się skrótowym opisaniem zakresu przedsięwzięcia jako budowa fermy elektrowni wiatrowych typu VESTAS V90 o mocy 2 MW każda w miejscowości J. i J. gm. D., to wskazano w nich również konkretne numery działek objęte przedsięwzięciem. Ponadto, sama budowa dróg dojazdowych na ww. nieruchomościach nie była istotą zamierzenia, a osoby zainteresowane mogły zapoznać się z całą dokumentacją, szczegółowo charakteryzującą przedmiot postępowania.
Za nieskuteczny Sąd uznał zarzut zamieszczony w piśmie stanowiącym uzupełnienie skargi a dotyczący błędnego ustalenia stron postępowania, poprzez pominięcie Rodzinnego Domu Dziecka zlokalizowanego na działce nr [...], bowiem mógłby on stanowić co najwyżej przesłankę do wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., nie zaś do stwierdzenia nieważności decyzji. Przy tym z wnioskiem o wznowienie postępowania z powołaniem się na art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. mogłaby zwrócić się do organu jedynie strona, która bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.
Niezrozumiały jest zarzut skarżącego braku uwzględnienia oddziaływania przedsięwzięcia na drogę gminną. Podobnie, nie został również w żaden sposób sprecyzowany jak i uzasadniony pod względem prawnym zarzut braku zbadania "rzeczywistego zakresu oddziaływania przedsięwzięcia na miejsca stałego pobytu ludności". Podkreślić raz jeszcze należy, że w ramach procedury stwierdzenia nieważności decyzji nie chodzi o wykazanie jakiegokolwiek, subiektywnie postrzeganego przez stronę naruszenia prawa, ale o wykazanie takiego naruszenia konkretnych norm prawnych, które wpisuje się w jedną z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a., np. poprzez rażące naruszenie prawa.
Odnosząc się do zarzutów obejmujących kwestię sugerowanej przez skarżącego niezgodności przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Sąd uznał, że nie zasługują one na uwzględnienie. Skarżący, ponownie nie odwołując się do poszczególnych zapisów planu, podnosi, że dla działek nr [...], [...] oraz nr [...] ustalono w planie ochronę archeologiczno - konserwatorską, a na działce nr [...] znajduje się zabudowa podlegająca ochronie archeologiczno - konserwatorskiej.
Według Uchwały Nr XXII/282/05 Rady Gminy Darłowo z dnia 30 czerwca 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Darłowo obowiązuje ona na całym obszarze, z wyłączeniem działek: obręb C.: nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], obręb B.: nr ew. [...], [...], [...], [...], obręb K.: nr ew. [...], [...], [...], obręb Z.: nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] (w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania decyzji z dnia [...] r.).
W § 20 i następnych ww. Uchwały wyznaczono strefy "W" pełnej albo częściowej ochrony archeologiczno - konserwatorskiej określając obowiązki i zakazy w nich obowiązujące. W żadnej z tych stref nie wprowadzono bezwzględnego zakazu sytuowania nowych obiektów.
Chybiony jest również zarzut naruszenia zakazu zabudowy na ww. działkach przy uwzględnieniu, że znajdują się one na obszarach oznaczonych w planie symbolem RO-2. Zgodnie z § 7 pkt 27, teren funkcjonalny oznaczony jako RO-2 miał następujące przeznaczenie i sposób zagospodarowania: teren produkcji rolnej bez zabudowy, z dopuszczeniem elektrowni wiatrowych. Przy tym warto wspomnieć, że przez zabudowę, według § 5 ust. 1 pkt 8 Uchwały, należy rozumieć budynki lub ich zespoły z wyłączeniem budowli. Oznacza to, że wbrew twierdzeniom skargi na terenach RO-2 plan dopuszczał budowę takich obiektów jak elektrownie wiatrowe i jak wynika z analizy Planu, właśnie te tereny zostały przez lokalnego prawodawcę pod tego typu inwestycje przewidziane.
Ustosunkowując się do zarzutów związanych z niezachowaniem należytych odległości sytuowania elektrowni wiatrowych względem poszczególnych terenów sąsiadujących o odmiennym przeznaczeniu, w tym m.in. od drogi gminnej, Sąd zwraca uwagę, że w dniu wydawania kwestionowanej decyzji, tj. [...] r., obowiązywał przepis § 30 ust. 3 Uchwały, który stanowił, że wielkości stref ochronnych mogą ulec zmniejszeniu w przypadku zastosowania odpowiednich zabezpieczeń. Tak więc ustalenie w § 30 ust. 1 stref ochronnych m.in. dla dróg publicznych, elektrowni wiatrowych, i związanych z nimi zakazów lokalizowania w obrębie stref ochronnych miejsc stałego przebywania ludzi, w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, turystyczną, rekreacyjną (§ 30 ust. 2), mogło ulec zmniejszeniu w oparciu o § 30 ust. 3 Uchwały i nie może stanowić samoistnej podstawy do uznania, że poprzez zmniejszenie stref ochronnych doszło do rażącego naruszenia prawa.
Odmienna ocena materiału dowodowego przez skarżącego lub subiektywne, ogólne przekonania co do poprawności zebranej dokumentacji nie mogą stanowić wystarczającej podstawy do stwierdzenia rażącego naruszenia prawa. Jak wynika
z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, Kolegium przeanalizowało sprawę w szerokim zakresie i nie dostrzegło takich uchybień, które skutkować miałyby stwierdzeniem nieważności decyzji Wójta Gminy S. z dnia [...] r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznając, że skarga nie opiera się na uzasadnionych podstawach i nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia również z innych przyczyn, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.