II SA/Sz 314/25

II SA/Sz 314/25 - Postanowienie WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2025-06-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-05-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Katarzyna Sokołowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 58 par 1 pkt 5a i par 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. M. na uchwałę Rady Miejskiej w Mieszkowicach z dnia 13 marca 2025 r. nr IX/85/2025 w przedmiocie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla fragmentów obrębów ewidencyjnych Goszkówek, Kamionka, Kępa, Kłosów, Kurzycko, Troszyn oraz Zielin, w gminie Mieszkowice postanawia: odrzucić skargę.
Uzasadnienie
Pismem z 14 kwietnia 2025 r., G. M. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, ze skargą na uchwałę Rady Miejskiej
w M. , z 3 marca 2025 r., nr [...], w przedmiocie przystąpienia
do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla fragmentów obrębów ewidencyjnych G. , w gminie M.
W treści skargi skarżący podał, że kwestionowana uchwała nie jest aktem prawa miejscowego, ale jedynie jest uchwałą intencyjną, skierowana do organu wykonawczego gminy. Skarżący podkreślał jednocześnie rolę załącznika graficznego do tego rodzaju aktu, którym jest mapa z naniesionymi granicami obszaru objętego miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Według skarżącego, wyznaczenie tych granic na odpowiedniej mapie powinno być na tyle precyzyjne, aby nie powstały wątpliwości, czy dana nieruchomość została objęta procedurą planistyczną.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie
o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:
Przed przystąpieniem do merytorycznej oceny skargi na akty prawa miejscowego, Sąd zobligowany jest skontrolować, czy spełnia ona wszystkie wymagania ustawowe, w tym zbadać legitymację skargową podmiotu wnoszącego skargę.
Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej p.p.s.a.) sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego.
Stosownie zaś do art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2024 r., poz. 1465 ze zm.) każdy, czyj interes prawny
lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może, zaskarżyć uchwałę
lub zarządzenie do sądu administracyjnego.
Skargę na uchwałę rady gminy w tym trybie może zatem wnieść wyłącznie ta osoba, której interes prawny (uprawnienie) zostały naruszone zaskarżoną uchwałą.
Naruszenie interesu prawnego musi mieć charakter bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i aktualny. Na skarżącym ciąży obowiązek wykazania, w jaki sposób uchwała narusza jego własny indywidualny interes prawny.
Skarga wniesiona na podstawie art. 101 ust. 1 ww. ustawy nie ma charakteru actio popularis, co oznacza, że nawet sprzeczność aktu organu gminy z prawem
nie uprawnia do jej wniesienia. Składający skargę musi wskazać na normę materialnego prawa administracyjnego, z którego swój interes prawny wywodzi
(por. wyrok NSA z dnia 10 lutego 2015 r. I OSK 2349/14).
Skarżący nie wykazał ani interesu prawnego (brak jest wskazania w skardze, z czego skarżący interes ten wywodzi), ani jego naruszenia przez zaskarżony akt.
Brak ten jednak nie stanowił przeszkody do stwierdzenia przez Sąd, że zaskarżona w sprawie uchwała w przedmiocie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z istoty swej nie może naruszać interesu prawnego skarżącego.
Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, uchwała o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego nie kształtuje sytuacji prawnej nawet osób posiadających tytuł prawny do nieruchomości znajdujących się na terenie, którego dotyczy (por. orzeczenia NSA: z 7 kwietnia 2016 r., sygn. akt II OSK 720/16; z 15 lipca 2016 r. sygn. II OSK 1560/16; z 22 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 1359/17; z 27 października 2017 r., sygn. akt II OSK 2502/17; z 19 września 2018 r., sygn. akt II OSK 2641/18; z 9 listopada 2018 r., sygn. kt II OSK 2951/18; z 26 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 1523/19; z 12 października 2021 r., sygn. akt II OSK 1914/21).
Odnosząc się do argumentacji skargi, w pierwszej kolejności należy wskazać, że sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, o ile skarżący takim się rzeczywiście legitymuje, kształtuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. To w nim zawarte są określone zakazy i nakazy związane
z planowanym zagospodarowaniem terenu. W planie miejscowym określa się przeznaczenie danego terenu pod zabudowę oraz dopuszczalne parametry takiej zabudowy. Trudno natomiast doszukiwać się w uchwale w sprawie przystąpienia
do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – a taka uchwała jest przedmiotem skargi – cech, które wpływają na sposób wykonywania prawa własności. Po drugie, uchwała taka - na co uwagę zwracał sam skarżący - ma charakter wewnętrzny, wiążący tylko organ wykonawczy gminy i stanowi pierwszy etap procesu planistycznego.
Uchwała nie narusza aktualnie istniejącego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego. Nie reguluje ona bowiem indywidualnych uprawnień lub obowiązków skarżącego oraz jego sytuacji materialnoprawnej. Zaskarżona uchwała ma charakter organizacyjny, porządkujący i inicjujący proces planowania przestrzennego i wyrażający wolę uregulowania zasad kształtowania polityki przestrzennej na terenie, w stosunku do którego uruchomiona zostaje procedura planistyczna związana z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W konsekwencji nie powoduje ona naruszeń w sferze materialnoprawnych uprawnień skarżącego, nawet jeżeli obejmuje należącą do niego nieruchomość. Nie zmienia to bowiem faktu, że zaskarżona uchwała wciąż pozostaje aktem o charakterze formalnym, nie stanowiącym aktu prawa miejscowego, którego wyłącznym przedmiotem jest określenie granic obszaru objętego przyszłym planem. Istotą treści uchwały intencyjnej nie jest przeznaczenie terenów i określenie sposobu ich zagospodarowania. Treść tego aktu ogranicza się wyłącznie do wszczęcia procedury planistycznej oraz określenia granic terytorialnych zamierzonych działań planistycznych. Uwzględniając aktualny etap planistyczny, skarżący zbyt daleko idące skutki wywodzi z potrzeby dopełnienia wymogów co do załącznika graficznego do tej uchwały. Skarżący nie wykazał, że w tym zakresie treść zaskarżonej uchwały zmienia cokolwiek w sferze jego praw czy obowiązków Podkreślić również należy, że rada gminy może w toku prac planistycznych dokonywać zmian co do obszaru objętego przyszłym planem a nawet, gdy uzna to za konieczne, przerwać procedurę sporządzenia planu i wycofać się z inicjatywy planistycznej.
W tym stanie rzeczy, Sąd nie miał podstaw do dokonania merytorycznej kontroli zaskarżonej uchwały. Dokonanie przez Sąd takiej oceny kwestionowanego aktu byłoby możliwe dopiero po ustaleniu, że stronie skarżącej przysługuje - zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym - legitymacja do jej zaskarżenia. Skoro stronie skarżącej w niniejszej sprawie legitymacja taka nie przysługuje, nie jest możliwe rozpoznawanie zarzutów dotyczących niezgodności z prawem zaskarżonej uchwały. Dopiero bowiem naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę na uchwałę rady gminy otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania skargi (por. wyrok NSA z dnia 26 lutego 2008 r., II OSK 1765/07).
Sąd wyjaśnia, iż odstąpił od rozpoznania zawartego w skardze wniosku
o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały, skoro zachodzą przesłanki niedopuszczalności tej skargi.
Podsumowując Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a i § 3 ustawy Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o odrzuceniu skargi.
Orzeczenia sądów administracyjnych powołane w uzasadnieniu niniejszego postanowienia są dostępne w Internecie na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl.