II SA/Sz 299/25

II SA/Sz 299/25 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2025-10-23
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-05-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Joanna Świerzko-Bukowska /sprawozdawca/
Katarzyna Sokołowska /przewodniczący/
Marzena Iwankiewicz
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji w części
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 145  par. 1 pkt 1 lit. a i lit. c, art. 135
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 572
art. 61  par. 4, art. 8, art. 10  par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 1539
art. 7d ust. 1 pkt 1, art. 5 ust. 2, art. 7 d ust. 1 pkt 1, art. 7d ust. 6 pkt 2
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Asesor WSA Joanna Świerzko-Bukowska (spr.) Protokolant starszy inspektor sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 października 2025 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia 4 kwietnia 2025 r. nr SKO.4123.2611.2024 w przedmiocie stwierdzenia utraty dobrej reputacji I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty S. z dnia 2 grudnia 2024 r., KM.7252.12.2024.MP w części dotyczącej zawieszenia udzielonej licencji, II. w pozostałym zakresie oddala skargę, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie na rzecz skarżącego A. K. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 2 grudnia 2024 r., nr KM.7252.12.2024.MP Starosta [...] (dalej: "Starosta", "organ I instancji") stwierdził utratę dobrej reputacji przewoźnika drogowego A. K. Usługi Transportowo-Handlowe z siedzibą B. , P. , prowadzącego przewozy drogowe na podstawie licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy, udzielonej przez Starostę [...] w dniu 31.12.2004 r. i zawiesił udzieloną licencję.
Jak wynika z uzasadnienia decyzji oraz akt administracyjnych w dniu 20 września 2024 r. do organu I instancji wpłynął prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w B. VII Zamiejscowego Wydziału Karnego w [...], sygn. akt VII K 149/24 skazujący A. K. za popełnienie przestępstwa z art. 178a § 1 kodeksu karnego. Wobec tego zawiadomieniem z dnia 27 września 2024 r. Starosta poinformował o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie spełnienia wymogu dobrej reputacji przewoźnika drogowego.
Odwołując się do treści art. 6 ust. 1 i lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE oraz art. 5 ust. 2a, art. 7d ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy o transporcie drogowym Starosta wskazał, że stwierdzenie, że wobec przewoźnika drogowego wydany został prawomocny wyrok skazujący za ww. przestępstwo obligowało go do wszczęcia postępowania w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji przewoźnika drogowego i wydania decyzji w tej sprawie.
Organ I instancji wyjaśnił przy tym, że w toku postępowania nie bada okoliczności popełnienia czynu, za który przewoźnik został skazany prawomocnym wyrokiem. Bez znaczenia jest również okoliczność, że przewoźnik w chwili popełnienia przestępstwa kierował pojazdem nie wykonując transportu drogowego. Przedsiębiorca skazany prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo polegające na kierowaniu pojazdem w stanie nietrzeźwości nie gwarantuje bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Oznacza to, że w przypadku skazania przewoźnika drogowego za przestępstwo polegające na poważnym naruszeniu przepisów krajowych w zakresie prawa o ruchu drogowym, starosta jest zobowiązany do wydania decyzji stwierdzającej utratę dobrej reputacji.
W odwołaniu od ww. decyzji A. K. (dalej: "skarżący") zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, tj.:
1. art. 7d ust. 5 pkt 1 i 2 ustawy o transporcie drogowym (dalej: u.t.d.) w zw. z art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 1 i ust. 2 lit. a załącznik IV rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (dalej: Rozporządzenie (WE) 1071/2009) poprzez wydanie decyzji stwierdzającej utratę dobrej reputacji w sytuacji, gdy ocena wszystkich okoliczności które powinny zostać wzięte przez organ pod uwagę, w tym również z urzędu, powinna prowadzić do wniosku, że utrata dobrej reputacji będzie stanowić nieproporcjonalną reakcję za popełnione naruszenia, a zatem uzasadnione jest wydanie decyzji stwierdzającej, że dobra reputacja pozostaje nienaruszona;
2. art. 7d ust. 4 u.t.d. w zw. z art. 6 ust. 2 lit. a rozporządzenia (WE) 1071/2009 poprzez nieuwzględnienie przez organ wszystkich okoliczności istotnych dla postępowania w przedmiocie oceny dobrej reputacji, które chociaż nie zostały wprost wskazane w art. 7d ust. 4 u.t.d., to z uwagi na otwarty katalog tych okoliczności (na co wskazuje sformułowanie "w szczególności") powinny zostać wzięte pod uwagę.
W uzasadnieniu skarżący podkreślił, że utrata dobrej reputacji stanowi nieproporcjonalną reakcję. Działalność transportowa jest jego wiodącą działalnością i w przypadku niemożności jej wykonywania miałby poważne trudności z obsługą zobowiązań finansowych. W takiej sytuacji pojawia się ryzyko doprowadzenia do jego niewypłacalności a w konsekwencji upadłości. Ponadto decyzja o utracie dobrej reputacji prowadzi do zawieszenia zezwolenia, a w konsekwencji do obowiązku zaprzestania prowadzenia działalności transportowej przez ten okres. Skutkiem zawieszenia zezwolenia jest "uziemienie" przewoźnika – pozbawienie go możliwości prowadzenia działalności gospodarczej.
Dodatkowo w uzupełnieniu odwołania skarżący postawił nowe zarzuty, tj.:
1. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 61 § 1 k.p.a. poprzez wyjście przez organ I instancji poza zakres przedmiotowy postępowania wyznaczony zawiadomieniem o wszczęciu postępowania,
2. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 7d ust. 5 pkt 1 u.t.d. w zw. z art. 7d ust. 6 pkt 2 u.t.d. poprzez zawarcie w jednej decyzji rozstrzygnięcia zarówno, co do utraty dobrej reputacji przewoźnika drogowego jak i zawieszenia licencji, w sytuacji gdy orzeczenie utraty dobrej reputacji nie powoduje zawieszenia licencji z mocy prawa, ale wymaga wydania odrębnej decyzji.
Zaskarżoną decyzją z dnia 4 kwietnia 2025 r., nr SKO.4123.2611.2024 wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572, dalej: "k.p.a."), art. 7 ust. 1, ust. 2 pkt 1, art. 7d ust. 1 pkt 1, ust. 6, ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2024 r., poz. 1539, dalej: "u.t.d."), art. 6 ust. 1 pkt a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz.Urz. UE L 300 z 14.11.2009 r. ze zm., dalej: "rozporządzenie nr 1071/2009") Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy") utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Uzasadniając rozstrzygnięcie, Kolegium wywiodło, że w oparciu o ustalony w sprawie stan faktyczny oraz stosownie do treści art. 7d ust. 1 pkt 1 lit. a u.t.d. organ był zobligowany do wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie spełnienia wymogu dobrej reputacji.
Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium stwierdziło że sporną okolicznością w sprawie jest, czy skazanie skarżącego prawomocnym wyrokiem jest przesłanką wystarczającą do orzeczenia utraty dobrej reputacji przez skarżącego, czy jak twierdzi skarżący, organ ma obowiązek przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w celu zbadania zasady proporcjonalności zastosowania środka jakim jest utrata dobrej reputacji.
Mając na względzie obowiązujące w tym zakresie regulacje prawa krajowego i unijnego, zdaniem Kolegium nie budzi wątpliwości, że przestępstwo określone w art. 178a § 1 k.k. jest jednym z przestępstw, za które skazanie w świetle przepisów u.t.d. oraz rozporządzenia nr 1071/2009, powinno skutkować wszczęciem postępowania w przedmiocie spełnienia warunku dobrej reputacji, a w dalszej kolejności wydaniem decyzji o pozbawieniu dobrej reputacji przedsiębiorcy lub osoby zarządzającej transportem.
Z przepisu art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 1071/2009 wynika, że wyrok skazujący za popełnienie czynu stanowiącego poważne naruszenie obowiązujących przepisów krajowych w dziedzinie prawa o ruchu drogowym podważa dobrą reputację przewoźnika. Za poważne naruszenie przepisów krajowych w dziedzinie prawa o ruchu drogowym uznane zostały, zgodnie z art. 5 ust. 2a u.t.d., przestępstwa umyślne przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, wymienione w art. 173-175 k.k. oraz art. 178-180 k.k. Przestępstwo umyślne z art. 178a § 1 k.k. niewątpliwie godzi w podstawowe zasady ruchu drogowego. Wymóg dobrej reputacji w rozumieniu ustawy nie jest spełniony, jeżeli osoba prowadząca działalność gospodarczą została skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości. Bez znaczenia jest również okoliczność, że skarżący nie wykonywał przewozu osób w ramach prowadzonej działalności w chwili popełnienia przestępstwa. Kolegium podkreśliło, że przestępstwo z art. 178a § 1 k.k. jest przestępstwem w zakresie wymogu dobrej reputacji. Powyższe wynika wprost z art. 5 ust. 2a pkt u.t.d. 2a.
Tym samym organ odwoławczy nie podzielił zarzutów skarżącego, w świetle których skazanie za przestępstwo określone w art. 178a § 1 k.k. nie jest wystarczającą przesłanką pozbawienia skarżącego dobrej reputacji. Prawidłowe zdaniem Kolegium jest stanowisko organu I instancji, że w stanie faktycznym sprawy, tj. w przypadku ustalenia, że skarżący został skazany wyrokiem karnym za jedno z przestępstw wymienionych w art. 5 ust. 2a pkt 1 u.t.d., wydanie decyzji o utracie przez skarżącego będącego przedsiębiorcą i zarządzającym transportem, dobrej reputacji jest automatyczne. Wynika to wprost z art. 7d ust. 2 u.t.d.
Wymóg dobrej reputacji w rozumieniu ustawy nie jest bowiem spełniony lub przestał być spełniony, jeżeli osoba prowadząca działalność gospodarczą w zakresie świadczenia usług transportowych, została skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości.
W konsekwencji, organ nie jest zobowiązany, jak tego chce skarżący, do badania kwestii proporcjonalności reakcji za popełnione naruszenia. Obowiązek taki został bowiem nałożony na organ w przypadku stwierdzenia wydania wobec przedsiębiorcy decyzji nakładającej karę pieniężną, a nie prawomocnego wyroku skazującego za przestępstwo określone w art. 5 ust. 2a pkt 1 u.t.d.
W odniesieniu do pozostałych zarzutów Kolegium zwróciło uwagę, że w przypadku stwierdzenia przez organ utraty dobrej reputacji przez przedsiębiorcę oraz w świetle przepisów art. 7d ust. 5 pkt 1 i ust. 6 u.t.d. organ zobligowany jest do zawieszenia przedsiębiorcy zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Organ w tym zakresie nie ma żadnej swobody decyzyjnej, skutkiem czego prawidłowym i zasadnym z punktu widzenia szybkości postępowania jest wydanie jednej decyzji administracyjnej o utracie dobrej reputacji przez przedsiębiorcę wykonującego zawód przewoźnika drogowego oraz zawieszenia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. W ocenie Kolegium przepisy ustawy nie wymagają w tym przypadku prowadzenia dwóch odrębnych postępowań i dwóch decyzji administracyjnych.
Nie zgadzając się z opisaną decyzją A. K. zaskarżył ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zarzucając jej:
1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- art. 61 § 1 k.p.a. poprzez wyjście przez organ poza zakres przedmiotowy postępowania wyznaczony zawiadomieniem o wszczęciu postępowania z dnia 27 września 2024 r. o wszczęciu postępowania w przedmiocie spełnienia wymogu dobrej reputacji przewoźnika drogowego;
- art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez rozpoznanie odwołania strony tylko w części, bowiem wyłącznie w odniesieniu do tej części decyzji organu I instancji, która dotyczy utraty dobrej reputacji, natomiast bez wyraźnego rozstrzygnięcia w zakresie dotyczącym zawieszenia licencji;
2. naruszenie przepisów prawa materialnego przez ich niewłaściwe zastosowanie, tj.:
- art. 7d ust. 5 pkt 1 u.t.d. w zw. z art. 7d ust. 6 pkt 2 u.t.d. poprzez zawarcie w jednej decyzji rozstrzygnięcia zarówno co do utraty dobrej reputacji przewoźnika drogowego jak i zawieszenia licencji transportowej, w sytuacji gdy orzeczenie utraty dobrej reputacji nie powoduje zawieszenia licencji z mocy prawa, ale wymaga przeprowadzenia odrębnego postępowania administracyjnego, a w konsekwencji wydania odrębnej decyzji. Wynika to jednoznacznie z treści przepisu (art. 7d ust. 6 pkt 2 u.t.d.) dotyczącego możliwości wydania następczej decyzji (o zawieszeniu zezwolenia) dopiero po wydaniu pierwszej decyzji (o utracie dobrej reputacji) i wyłącza możliwość wydania dwóch decyzji równolegle, a tym bardziej wydania jednocześnie dwóch rozstrzygnięć w ramach jednej decyzji;
- art. 7d ust. 6 pkt 2 u.t.d. przez niewskazanie okoliczności lub terminu do którego ma trwać zawieszenie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, podczas gdy prawidłowo sformułowana decyzja w tym zakresie powinna zawierać albo wskazanie konkretnego terminu zawieszenia lub sformułowanie "do czasu zastosowania środka rehabilitacyjnego, o którym mowa w art. 7e pkt 1 u.t.d.", bowiem zawieszenie zezwolenia, w przeciwieństwie do jego cofnięcia, nie ma charakteru trwałego - bezterminowego, a zatem wymaga określenia czasu trwania.
W oparciu o powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania, zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych, przeprowadzenie dowodu z dokumentów - ewidencji przychodów, rejestru VAT, deklaracji rozliczeniowej, wykazu pracowników na okoliczność wykazania, że działalność transportowa stanowi główne źródło utrzymania skarżącego, a tym samym zawieszenie licencji spowoduje dla niego negatywne i nieodwracalne konsekwencje.
Uzasadniając postawione zarzuty skarżący wywiódł, że zaskarżona decyzja rozstrzygająca jednocześnie o utracie dobrej reputacji i zawieszeniu udzielonej licencji jest nieprawidłowa, ponieważ rozstrzygnięcia te winny być przedmiotem dwóch odrębnych postępowań. Postępowanie dotyczące zawieszenia licencji może zostać wszczęte dopiero, gdy decyzja dotycząca utraty reputacji stanie się ostateczna. Zatem w pierwszej kolejności prowadzić należy postępowanie w przedmiocie utraty dobrej reputacji.
Oprócz wskazanych nieprawidłowości, zaskarżona decyzja nie zawiera również wskazania okoliczności lub terminu do którego ma trwać zawieszenie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Ponadto organ wyszedł poza zakres postępowania wskazany w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, które nie wskazywało zawieszenia licencji.
W odpowiedzi na skargę, organ podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie.
Dodatkowo w piśmie z dnia 30 kwietnia 2025 r. skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia 23 kwietnia 2025 r., nr SKO.4123.305.2025 w celu wykazania zasadności podniesionego w skardze zarzutu dotyczącego nieprawidłowości zawarcia w jednej decyzji rozstrzygnięcia zarówno co do utraty dobrej reputacji przewoźnika drogowego jak i zawieszenia licencji transportowej.
Na rozprawie w dniu 23 października 2025 r. Sąd na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. przeprowadził dowód z dokumentów załączonych do skargi oraz oddalił wniosek dowodowy zawarty w piśmie z dnia 30 kwietnia 2025 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c); 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub innych przepisach. W przypadku zaś gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. skarga, zgodnie z art. 151 p.p.s.a., podlega oddaleniu. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przedmiotem skargi jest decyzja Kolegium utrzymująca w mocy decyzję Starosty, który stwierdził utratę dobrej reputacji przewoźnika drogowego przez skarżącego i zawiesił udzieloną mu licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy.
Postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte przez Starostę z urzędu.
Wskazać zatem należy, że stosownie do art. 61 § 4 k.p.a. o wszczęciu postępowania z urzędu należy zawiadomić wszystkie osoby będące stronami w sprawie. Wymóg skierowania do strony postępowania zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu pociąga za sobą określone konsekwencje. Zakreśla bowiem przedmiot tego postępowania i daje adresatowi tego zawiadomienia, który staje się stroną prowadzonego postępowania administracyjnego wiedzę o tym jakiego prawa lub obowiązku będzie dotyczyć to postępowanie.
Jednocześnie należy zauważyć, że organ administracji publicznej uprawniony jest prowadzić a następnie wydać rozstrzygnięcie w zakresie jaki był objęty przedmiotem prowadzonego postępowania, o którym strona została w sposób prawidłowy powiadomiona. Wymogi, jakie w tym zakresie spoczywają na organie administracji publicznej należy wiązać z koniecznością zapewnienia stronie realizacji jej podstawowych uprawnień wynikających z zasad ogólnych k.p.a. Prowadzenie przez organ postępowania w zakresie wykraczającym poza jego przedmiot określony zawiadomieniem o wszczęciu postepowania z urzędu naruszać bowiem będzie zasadę pogłębiania zaufania jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.), zasadę należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków (art. 9 k.p.a.), jak i zasadę zapewnienia czynnego udziału stronie w każdym stadium postępowania (art. 10 § 1 k.p.a.).
W niniejszej sprawie pismem z dnia 27 września 2024 r., wskazując na art. 61 § 1 i § 4 k.p.a. oraz art. 7d ust. 1 pkt 1 u.t.d., Starosta zawiadomił skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego przedmiocie spełnienia wymogu dobrej reputacji przewoźnika drogowego w związku z licencją na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy [...] udzieloną przez Starostę.
Zawiadomienie o wszczęciu postępowania wyznaczyło przedmiot prowadzonego postępowania, które w niniejszej sprawie związane było ze skazaniem skarżącego za przestępstwo z art. 178a § 1 k.k. i dotyczyło spełniania wymogu dobrej reputacji przewoźnika drogowego.
Rozstrzygnięcie zawarte w decyzji organu I instancji utrzymanej w mocy przez organ odwoławczy obejmuje zaś orzeczenie o utracie dobrej reputacji przez skarżącego i zawieszeniu mu licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego.
Wobec powyższego należy stwierdzić, że orzeczenie w zakresie zawieszenia skarżącemu licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego – wobec treści skierowanego do skarżącego zawiadomienia o wszczęciu postępowania – wykracza poza zakres przedmiotowy wszczętego z urzędu postępowania, co stanowi naruszenie art. 61 § 4, a także art. 10 § 1 i art. 8 k.p.a.
Niezależnie od powyższego należy wskazać, że stosownie do art. 6 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 1071/2009, z zastrzeżeniem ust. 2 niniejszego artykułu, państwa członkowskie określają warunki, które przedsiębiorca i zarządzający transportem muszą spełniać, aby zapewnić zgodność z wymogiem dobrej reputacji, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. b).
Przy określaniu, czy przedsiębiorca spełnił ten wymóg, państwa członkowskie uwzględniają postępowanie przedsiębiorcy, jego zarządzających transportem, dyrektorów wykonawczych oraz innych odpowiednich osób określonych przez dane państwo członkowskie. Każde odniesienie w niniejszym artykule do wyroków skazujących, sankcji lub naruszeń dotyczy wyroków skazujących lub sankcji wobec samego przedsiębiorcy, jego zarządzających transportem, dyrektorów wykonawczych oraz innych właściwych osób określonych przez dane państwo członkowskie lub naruszeń popełnionych przez wyżej wymienione osoby.
Warunki, o których mowa w akapicie pierwszym, obejmują przynajmniej następujące wymogi:
a) dobrej reputacji zarządzającego transportem lub przedsiębiorcy transportowego nie podważają żadne poważne zarzuty, takie jak wyroki skazujące lub sankcje za popełnienie poważnego naruszenia obowiązujących przepisów krajowych w następujących dziedzinach:
(i) prawo handlowe;
(ii) prawo upadłościowe;
(iii) płace i warunki zatrudnienia w zawodzie;
(iv) prawo o ruchu drogowym;
(v) odpowiedzialność zawodowa;
(vi) handel ludźmi lub narkotykami;
(vii) prawo podatkowe.
Krajowy ustawodawca, w art. 5 ust. 1 u.t.d. wskazał, że podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i 2, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu nr 1071/2009.
Na podstawie art. 5 ust. 2 u.t.d. zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego udziela się przedsiębiorcy, jeżeli spełnia wymagania określone w rozporządzeniu nr 1071/2009.
W art. 5 ust. 2a u.t.d. przewidziano, że za przestępstwa w dziedzinach określonych w art. 6 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 1071/2009 w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji uznaje się przestępstwa umyślne określone m.in. w art. 173-175, art. 178-180, art. 189a, art. 218-221, art. 296-306 i art. 308 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. z 2024 r. poz. 17 i 1228) - art. 5 ust. 2a pkt 1 u.t.d.
Stosownie natomiast do art. 7d ust. 1 pkt 1 u.t.d. organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, wszczyna postępowanie administracyjne w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji przewoźnika drogowego, zarządzającego transportem lub osoby fizycznej, o której mowa w art. 7c, jeżeli wobec członka organu zarządzającego osoby prawnej, osoby zarządzającej spółką jawną, komandytową lub komandytowo-akcyjną, dyrektora wykonawczego, o którym mowa w art. 300?? ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych, osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, zarządzającego transportem lub osoby fizycznej, o której mowa w art. 7c, został wydany prawomocny wyrok skazujący za przestępstwo w dziedzinach określonych w art. 6 ust. 1 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji wymienione w art. 5 ust. 2a i 2b.
Zgodnie z art. 7d ust. 2 u.t.d. po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, wydaje decyzję stwierdzającą utratę dobrej reputacji.
Z kolei według art. 7d ust. 6 pkt 2 u.t.d. w przypadku wydania decyzji stwierdzającej utratę dobrej reputacji organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, zawiesza zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego do czasu zastosowania środka rehabilitacyjnego, o którym mowa w art. 7e (przez który należy rozumieć m.in. zatarcie skazania za przestępstwa określone w art. 5 ust. 2a - art. 7e pkt 1 u.t.d.).
Wbrew stanowisku Kolegium, analiza powyższych przepisów prowadzi do jednoznacznego wniosku, że rozstrzygnięcie w przedmiocie spełniania wymogu dobrej reputacji i w przedmiocie zawieszenia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego wymaga wydania dwóch odrębnych decyzji, przy czym decyzję o zawieszeniu zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego poprzedzać musi decyzja o utracie dobrej reputacji przez przewoźnika. Przywołany powyżej przepis art. 7d ust. 6 pkt 2 u.t.d. determinuje zakres ustaleń faktycznych, które właściwy organ musi w sprawie poczynić, aby mieć podstawy do jego zastosowania. W postępowaniu w przedmiocie zawieszenia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego konieczne jest bowiem ustalenie czy została wydana decyzja stwierdzająca utratę dobrej reputacji oraz czy doszło do zastosowania środka rehabilitacyjnego (skoro zawieszenie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego następuje jedynie do czasu zastosowania środka rehabilitacyjnego).
Tym samym orzeczenie o utracie przez skarżącego dobrej reputacji przewoźnika drogowego i jednoczesne zawieszenie mu licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego narusza art. 7d ust. 2 i ust. 6 pkt 2 u.t.d.
Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji w części dotyczącej zawieszenia udzielonej licencji (pkt I sentencji wyroku).
W pkt II sentencji wyroku mieści się oddalenie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., wniosku skarżącego o uchylenie decyzji również w zakresie orzeczenia co do utraty dobrej reputacji.
W realiach rozpatrywanej sprawy okoliczność, że skarżący został prawomocnie skazany za przestępstwo z art. 178a § 1 k.k. nie budzi wątpliwości i jest bezsporna. Wobec tego ziściła się przesłanka do wydania decyzji w przedmiocie utraty dobrej reputacji na podstawie art. 7d ust. 2 u.t.d. Podkreślić przy tym należy, że dla wydania decyzji stwierdzającej utratę dobrej reputacji na podstawie tego przepisu wystarczającym jest stwierdzenie, że osoba wymieniona w art. 7d ust. 1 pkt 1 została prawomocnie skazana za przestępstwo w dziedzinach, o których mowa w art. 6 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 1071/2009, wymienione w art. 5 ust. 2a u.t.d., bez potrzeby dokonywania innych ustaleń.
O kosztach postępowania (pkt III sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1964 ze zm.). Na rzecz skarżącego zasądzono od organu kwotę 697 zł tytułem poniesionych kosztów postępowania sądowego, w tym 200 zł – wpisu sądowego, 480 zł – wynagrodzenia pełnomocnika i 17 zł – opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.
Sąd oddalił wniosek dowodowy zawarty w piśmie skarżącego z dnia 30 kwietnia 2025 r. Na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd administracyjny może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Sąd nie przeprowadza dowodu z dokumentu "w celu wykazania zasadności podniesionych w skardze zarzutów" czy też zawartej w tym dokumencie interpretacji przepisów prawa.