II SA/Sz 152/21

II SA/Sz 152/21 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2021-05-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-02-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Katarzyna Sokołowska
Marzena Iwankiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Patrycja Joanna Suwaj
Symbol z opisem
6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 2110/21 - Wyrok NSA z 2024-05-22
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 137
art. 1 par. 1 i 2
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 3 par. 1 i 2, art. 119 pkt 2, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2020 poz 1333
art. 28 ust. 1, art. 30 ust. 5c i 6, rt. 29 ust. 3 pkt 3 lit. c
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 maja 2021 r. sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] Wojewoda, dalej także jako: "Wojewoda", działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j. t. Dz. U. z 2020r. poz. 256 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania Przedsiębiorstwa [...] S. A. z siedzibą w P. ul. [...]. [...], dalej także jako: "Przedsiębiorstwo", utrzymał w mocy decyzję Starosty [...], dalej także jako: "Starosta", z dnia [...] października 2020 r. nr [...] wnoszącą sprzeciw wobec zgłoszenia zamiaru budowy mobilnego, wolnostojącego i niepołączonego trwale z gruntem urządzenia reklamowego na działce nr [...] obręb [...], gmina S..
Z uzasadnienia decyzji Wojewody wynika następujący stan faktyczny i prawny sprawy.
Decyzją z dnia [...] października 2020 r. Starosta wniósł sprzeciw wobec zgłoszonego przez Przedsiębiorstwo zamiaru budowy mobilnego, wolnostojącego i niepołączonego trwale z gruntem urządzenia reklamowego na działce nr [...] obręb [...], gmina S.. Organ I instancji stwierdził, że budowa przedmiotowego urządzenia reklamowego wymaga uzyskania pozwolenia na budowę i na podstawie art. 30 ust. 6 pkt. 1 ustawy Prawo budowlane, przed upływem 21 dni od doręczenia zgłoszenia, wniósł sprzeciw do zgłoszenia.
Przedsiębiorstwo wniosło odwołanie od ww. decyzji, zarzucając organowi I instancji niespójności w uzasadnieniu decyzji, nieprawidłową kwalifikację zgłaszanego urządzenia i brak podstaw do wniesienia sprzeciwu.
Rozpatrując powyższe odwołanie organ II instancji wskazał, że stosownie do treści art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane przeprowadzenie robót budowlanych, co do zasady wymaga uzyskania pozwolenia właściwego organu w formie decyzji administracyjnej. Wyjątki od obowiązku uzyskiwania pozwolenia na przeprowadzenie robót budowlanych zostały wymienione w art. 29-31 ww. ustawy i niedopuszczalne jest stosowanie w stosunku do nich wykładni rozszerzającej.
Zgodnie z art. 29 ust. 3 pkt. 3 lit. c ustawy Prawo budowlane nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Zgłoszenia należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Organ administracji architektoniczno-budowlanej, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, może, w drodze decyzji, wnieść sprzeciw (art. 30 ust. 5). Zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt. 1 ww. ustawy organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Na gruncie ustawy Prawo budowlane oprócz instalowania tablic i urządzeń reklamowych, które nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, wyodrębniono również wolnostojące trwale związane z gruntem tablice i urządzenia reklamowe, o których mowa w art. 3 pkt 3 zawierającym definicję budowli. Ww. tablice i urządzenia reklamowe, w przeciwieństwie do wymienionych w art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. c, nie powstają w wyniku instalowania. Zatem w myśl zasady określonej w art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane ich wykonanie powinno być poprzedzone uzyskaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę.
Z akt sprawy przekazanych przez organ I instancji wynika, że wnioskiem złożonym w Starostwie w dniu 29 września 2020 r. Przedsiębiorstwo - na podstawie art. 30 ustawy Prawo budowlane - zgłosiło zamiar przystąpienia do budowy mobilnego, wolnostojącego i nietrwale związanego z gruntem urządzenia reklamowego na działce nr [...] obręb [...], gmina S.. Do zgłoszenia dołączono m.in. opis planowanego przedsięwzięcia, szkic zagospodarowania terenu określający jego lokalizację oraz rysunki - widok i przekrój urządzenia.
Objęte wnioskiem urządzenie to - zgodnie z opisem - obiekt prefabrykowany o długości całkowitej konstrukcji stalowej - 18,23 m, wysokości - 8,12 m, szerokości - 5,69 m i powierzchni bocznej (dla wymiarów banera) - 18,0 m x 6,0 m. Obiekt będzie stanowił element wsporczy, do którego mocowane będą wymienne banery reklamowe. Z przedłożonych rysunków wynika, że słupy projektowanej konstrukcji kratowej będą zamocowane w ośmiu blokach balastowych o wymiarach 1,80 m x 1,80 m x 0,56 m (2 x 0,28 m) każdy, posadowionych na poziomie gruntu.
W ocenie organu odwoławczego, tak przyjęty sposób posadowienia urządzenia reklamowego, wbrew zastosowanemu w zgłoszeniu nazewnictwu i wyjaśnieniom inwestora, wskazuje na jego trwałe związanie z gruntem.
Pojęcie trwałego związania z gruntem nie oznacza tylko posiadania przez obiekt fundamentów, czy zagłębienia w gruncie. Decydujące znaczenie ma to, czy urządzenie reklamowe będzie się opierało czynnikom takim jak wiatr, śnieg, czy obciążeniom dynamicznym mogącym zniszczyć jej konstrukcję, gdyż wówczas musi być w odpowiedni technicznie sposób powiązana trwale z gruntem, nawet jeśli nie będzie zagłębiona w ziemi.
Okoliczność, iż nośnik reklamowy jest montowany z elementów gotowych, które mogą być rozmontowane i przenoszone w inne miejsce, nie ma istotnego znaczenia dla oceny nośnika, jako trwale związanego z gruntem. Konstrukcja nośnika reklamowego, która ma uniemożliwić łatwe jej przesunięcie, przeniesienie w inne miejsce czy zniszczenie przy silnych podmuchach wiatru musi być w odpowiedni techniczny sposób powiązana trwale z gruntem, co nadaje jej cechy budowli.
W świetle powyższego należy uznać, zdaniem Wojewody, że będące przedmiotem zgłoszenia urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem - stanowi zatem budowlę zdefiniowaną w art. 3 pkt. 3 ustawy Prawo budowlane, a jego wykonanie jest budową, o której mowa w art. 3 ust. 6 ustawy Prawo budowlane. Obiekty budowlane, których budowa zwolniona została z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę wyliczone zostały w art. 29 ustawy Prawo budowlane. W przepisie tym brak jest urządzeń reklamowych wolnostojących, trwale związanych z gruntem. W świetle powyższych ustaleń urządzenie reklamowe objęte wnioskiem z 29 września 2020 r. podlega obowiązkowi uzyskania pozwolenia na budowę zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane.
Wbrew podnoszonym argumentom roboty podejmowane przez inwestora będą polegały na wykonaniu nowego obiektu w nowym miejscu, a nie na instalacji urządzenia reklamowego, o którym mowa w art. 29 ust. 3 pkt. 3 lit. c ustawy Prawo budowlane. Instalowaniem nie można bowiem określać budowy samodzielnej konstrukcji, jaką stanowi objęte zgłoszeniem urządzenie reklamowe. Użyty w ww. przepisie termin "instalowanie" nie obejmuje wykonywania nowego obiektu budowlanego, lecz zawiera takie prace budowlane, które są związane z już istniejącym obiektem. Jeżeli wykonanie jakichś robót budowlanych ma być zakwalifikowane jako instalowanie, to wówczas powinno nastąpić przymocowanie (połączenie, przyłączenie) urządzenia instalowanego do innego obiektu w sposób pozwalający na jego odinstalowanie bez uszkodzenia, bądź naruszenia struktury obiektu "podstawowego". Instalowanie urządzeń reklamowych w rozumieniu tego przepisu dotyczy jedynie tych robót budowlanych, które nie są wykonywaniem obiektu budowlanego w określonym miejscu, czyli nie są budową w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego.
Objęte zgłoszeniem urządzenie reklamowe, wbrew sugestiom skarżącego, nie stanowi również tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt. 7 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie bowiem z ww. przepisem nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa tymczasowych obiektów budowlanych niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce - w terminie określonym w zgłoszeniu, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu.
Objęte zgłoszeniem urządzenie reklamowe nie spełnia żadnego z ww. warunków. Zgłaszany obiekt jest trwale związany z gruntem, co wyklucza możliwość zaliczenia go do obiektów, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 7 Prawa budowalnego, a tym samym zwolnienia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Ponadto zarówno z treści zgłoszenia i dołączonych do niego dokumentów jak również z treści odwołania nie wynika, aby był przeznaczony do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu.
W świetle dokonanych w przedmiotowej sprawie ustaleń, w ocenie Wojewody, zasadne jest wniesienie, na podst. art. 30 ust. 6 pkt. 1 ustawy Prawo budowlane, sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru budowy ww. urządzenia reklamowego na działce nr [...] obręb [...] gmina S., gdyż objęty zgłoszeniem obiekt budowlany podlega obowiązkowi uzyskania pozwolenia na budowę zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane.
Pismem z dnia 15 stycznia 2021 r. Przedsiębiorstwo, reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosło skargę na ww. decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zarzucając jej naruszenie:
- art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż każde urządzenie reklamowe, którego posadowienie jest "na tyle trwale, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję" stanowi budowlę, której wykonanie wymaga pozwolenia na budowę;
- art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. polegające na braku pełnego odzwierciedlenia oceny zgromadzonego materiału dowodowego w uzasadnieniu wydanej decyzji wobec niedokonania tej oceny w najmniejszym stopniu i w sprzeczności co do ustalonych wcześniej okoliczności, co w konsekwencji narusza zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że przedmiotowe urządzenie reklamowe jest specjalnie zaprojektowane tak, aby można je było zdemontować i przenosić z miejsca na miejsce - co stanowi niewątpliwie istotę jego konstrukcji. Konstrukcja ww. urządzenia uzyskuje swą stabilność przez docisk ciężaru elementów betonowych do gruntu. Tym samym, w żaden sposób nie jest związana, jak również brak jakichkolwiek łączników między konstrukcją a gruntem. Ponadto, posadowienie takiego urządzenia nie wymaga sporządzenia projektu budowlanego w rozumieniu prawa budowlanego, co jest nieodzowne przy wznoszeniu budowli. Zdaniem skarżącego, za trwale związany z gruntem należy uznać więc tylko taki obiekt, który jest zakotwiczony w gruncie swoimi fundamentami znajdującymi się poniżej poziomu gruntu, a nie taki, który utrzymuje się w stabilności jedynie siłą swojego ciężaru. Urządzenie stanowiące przedmiot zgłoszenia nie jest w żaden sposób połączone z gruntem. Składa się ono z części stalowej i betonowej, przy czym cała konstrukcja stanowi jednolite i autonomiczne urządzenie, które docelowo ma zostać swobodnie osadzone na powierzchni nieruchomości gruntowej bez jakiejkolwiek formy łączenia z gruntem. Stabilność urządzenia i jego odporność na działanie czynników zewnętrznych wynika z cech statycznych samego urządzenia, a nie wynika z jego połączenia z gruntem i jego charakteru - w każdym momencie skarżący może przenieść urządzenie w inne miejsce bez uszkodzenia lub istotnej zmiany tego urządzenia jak i gruntu, na którym został posadowiony. Skarżący wskazał również, że zdaniem organu, pojęcie "instalowania tablic i urządzeń reklamowych", o którym mowa w przepisie art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, oznacza wykonanie robót związanych z już istniejącymi obiektami, a więc w szczególności umocowania jakiegoś elementu do istniejącej już konstrukcji lub ustawienia niewielkich rozmiarów urządzenia na istniejącym już obiekcie. Tymczasem, w ocenie skarżącego, brzmienie całego przepisu art. 29 ust. 2 nie daje żadnych podstaw do takiego wnioskowania. W samym art. 29 ust. 2 pkt 6 nie ma mowy o instalowaniu urządzeń reklamowych na istniejących już obiektach. Takie ograniczenie zawarte jest natomiast w odniesieniu do innych elementów, tj. do instalowania krat na obiektach budowlanych (pkt 14) oraz instalowania stanowiących albo niestanowiących całości techniczno-użytkowej urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, a także związanego z tymi urządzeniami osprzętu i urządzeń zasilających, na obiektach budowlanych (pkt 15). Jednocześnie, dopuszcza się także wykonanie bez pozwolenia na budowę np. montażu pomp ciepła, wolnostojących kolektorów słonecznych, urządzeń fotowoltaicznych o mocy zainstalowanej elektrycznej nie większej niż 50 kW oraz mikroinstalacji biogazu rolniczego w rozumieniu art. 19 ust. 1 ustawy o odnawialnych źródłach energii (pkt 16) i tutaj słowo "montaż", które można uznać za synonim "instalowania", nie oznacza w żadnym wypadku wykonania czynności koniecznie na istniejącym już obiekcie. Także więc w tym zakresie wykładnia, na której się oparł organ, jest niespójna i niekonsekwentna i w związku z tym nie może się ostać. Mając powyższe na uwadze, brak jest uzasadnienia dla wymagania pozwolenia na budowę na ustawienie mobilnego urządzenia reklamowego, które nie jest nawet w żaden sposób wkopane /wprowadzone w grunt, przy jednoczesnym zwolnieniu z tego obowiązku (lub nawet zwolnieniu z obowiązku dokonania zgłoszenia) wykonania ponad 60 różnych kategorii obiektów budowlanych o nieporównywalnie większej skali.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: "P.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c P.p.s.a.).
W myśl art. 119 pkt 2 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi taki wniosek, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Na podstawie tego przepisu Sąd rozpoznał sprawę bez wyznaczania rozprawy.
Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji, Sąd nie dopatrzył się przy jej wydaniu naruszeń prawa, które w świetle art. 145 § 1 P.p.s.a. skutkowałyby koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego.
Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja organu II instancji utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji wnoszącą sprzeciw wobec zgłoszenia zamiaru budowy mobilnego, wolnostojącego i niepołączonego trwale z gruntem urządzenia reklamowego na działce nr [...] obręb [...], gmina S..
Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.) roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31, w którym przewidziano wyjątki od tej zasady. Są one określone enumeratywnie. Niedopuszczalne jest stosowanie wykładni rozszerzającej. Zwolnienie z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę nie zawsze oznacza rezygnację z jakiejkolwiek reglamentacji. Budowa pewnych obiektów oraz wykonywanie niektórych robót wymaga zgłoszenia właściwemu organowi.
Organ administracji publicznej ma kompetencję do wydania decyzji wnoszącej sprzeciw do zamiaru wykonania robót ujętych w zgłoszeniu. Wniesienie sprzeciwu oznacza brak zgody organu administracji architektoniczno-budowlanej na przystąpienie przez inwestora do realizacji zamierzonej działalności budowlanej. W przepisach ww. ustawy można wyodrębnić dwa powody wniesienia sprzeciwu. Pierwszym jest niedopełnienie przez inwestora we właściwym terminie obowiązku uzupełnienia brakujących dokumentów, mimo wezwania go do tego przez organ postanowieniem (art. 30 ust. 5c). Drugim rodzajem sprzeciwu jest stwierdzenie przez organ administracji architektoniczno – budowlanej, że realizacja zamierzenia inwestycyjnego na podstawie zgłoszenia nie jest dopuszczalna z powodów merytorycznych (art. 30 ust. 6). Przepis art. 30 ust. 6 przewiduje zatem obowiązek wniesienia sprzeciwu w ściśle określonych sytuacjach. Ustawowe określenie "wnosi sprzeciw" oznacza bowiem, że rozstrzygnięcie w tym zakresie nie jest pozostawione uznaniu organu, lecz jest on zobligowany do wniesienia sprzeciwu w sytuacji, gdy wystąpi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w tym przepisie (por. wyrok WSA w Poznaniu z 17 kwietnia 2019 r., sygn. akt IV SA/Po 195/19).
W rozpatrywanej sprawie, organ I instancji, po dokonaniu oceny zgodności z prawem zgłaszanego zakresu robót budowlanych, wniósł sprzeciw na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, a organ II instancji utrzymał go w mocy.
Problem prawny w niniejszej sprawie sprowadzał się do oceny, czy budowa opisanego urządzenia reklamowego wymagała pozwolenia na budowę, czy tylko zgłoszenia. Kluczowe znaczenie miało zatem ustalenie, czy roboty budowlane przy ww. urządzeniu reklamowym polegały na "instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych" w myśl art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. c ustawy Prawo budowlane, czy też były robotami polegającymi na budowie "budowli" objętej obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę.
W ocenie Sądu, rację ma organ wskazując, że ustawa Prawo budowlane nie wskazuje jakie przesłanki przesądzają o uznaniu obiektu budowlanego za trwale związany z gruntem, bo nie definiuje tego terminu. Opierając się na definicji słownikowej przez "instalowanie" należy rozumieć zakładanie, montowanie jakiegoś urządzenia technicznego (w nowym miejscu). Zatem pojęcie to odnosi się do sposobu, rodzaju działania, w wyniku którego powstaje nowy obiekt. W konsekwencji zakres prac, jakie winny być wykonane przy realizacji urządzenia zawsze będzie wynikał z konkretnej sytuacji, na którą wpływa wielkość tego urządzenia, ciężar jak i miejsce posadowienia. Inny bowiem charakter będą miały prace przy wykonywaniu urządzenia wolno stojącego o wadze kilku kilogramów i wysokości jednego metra, a inny urządzenia o kilkuset kilogramowej wadze i wysokości kilkunastu metrów. Tym samym to wielkość obiektu, jego masa i względy bezpieczeństwa decydują o przyjęciu, czy może być on urządzeniem reklamowym wolnostojącym, trwale związanym z gruntem, czy obiektem wolnostojącym nietrwale związanym z gruntem.
Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych, w którym podkreśla się, że o tym, czy obiekt jest trwale związany z gruntem nie przesądza sposób, w jaki posadowiono go w gruncie, czy na gruncie, jak również technika w jakiej tego dokonano. O trwałym bądź nietrwałym związaniu obiektu budowlanego z gruntem nie decyduje też technologia wykonania fundamentu oraz możliwości techniczne przeniesienia tego obiektu w inne miejsce. Podstawowe znaczenie ma natomiast ustalenie, czy posadowienie jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję i zapewnia bezpieczeństwo. O tym, czy dane urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem w istocie decydują więc jego parametry techniczne (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 stycznia 2010 r., sygn. akt II OSK 134/09; z 3 września 2009 r., sygn. akt II OSK 1331/09; z 15 maja 2009 r. sygn. akt II OSK 811/08; z 12 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 324/08 oraz wyroki NSA z dnia 11 stycznia 1999 r., sygn. akt II SA 1617/98; z dnia 23 czerwca 2006 r., sygn. akt II OSK 923/05; z dnia 4 stycznia 2010 r., sygn. akt II OSK 10/09; z dnia 4 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 427/10).
Kierując się powyższym, należało podzielić stanowisko organów, że przedmiotowy nośnik reklamowy jest urządzeniem reklamowym trwale związanym z gruntem. Świadczy o tym ewidentnie: zamocowanie słupów projektowanej konstrukcji kratowej w ośmiu blokach balastowych o wymiarach 1,80 m x 1,80 m x 0,56 m (2 x 0,28 m) każdy, posadowionych na poziomie gruntu, długość całkowita konstrukcji stalowej - 18,23 m, wysokość - 8,12 m, szerokość - 5,69 m i powierzchni bocznej (dla wymiarów banera) - 18,0 m x 6,0 m. Wzniesienie takiego nośnika reklamowego stanowi zatem budowę, o której mowa w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, a nie instalację tablic i urządzeń reklamowych, o której mowa w art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. c ww. ustawy, jak wskazywała strona skarżąca.
W ocenie Sądu, mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że zasadnie zatem organy wskazały, że przedmiotowe urządzenie reklamowe, ze względu na swoje rozmiary i parametry techniczne, wymaga uzyskania pozwolenia na budowę.
W konsekwencji - zdaniem Sądu - dokonano prawidłowej kwalifikacji ww. inwestycji na gruncie przepisów ustawy Prawo budowlane oraz poddano prawidłowej analizie materiał dowodowy. Tym samym organy nie dopuściły się - wbrew zarzutom strony skarżącej - naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, jak i nie uchybiły przepisom prawa materialnego.
Z podanych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.