II SA/Sz 1280/06

II SA/Sz 1280/06 - Postanowienie WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2007-03-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-11-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Arkadiusz Windak
Barbara Gebel /przewodniczący/
Katarzyna Grzegorczyk-Meder /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6136 Ochrona przyrody
642  Skargi na akty prawa miejscowego wojewodów i organów administracji niezespolonej oraz na niewykonywanie przez nich czynn
Hasła tematyczne
Ochrona przyrody
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.) Sędziowie: Asesor WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder(spr) Asesor WSA Arkadiusz Windak Protokolant Katarzyna Skrzetuska-Gajos po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2007r. przy udziale Prokuratora Prokuratury sprawy ze skargi Gminy [...] i Gminy [...] na rozporządzenie Wojewody z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie planu ochrony Parku p o s t a n a w i a: odrzuca skargę
Uzasadnienie
Gmina [...] i Gmina [...] wniosły w dniu [...]r. skargę na rozporządzenie Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...]r. w sprawie planu ochrony [...] parku [...] (Dz.Urz.Woj.[..] Nr [...], poz. [...]), domagając się stwierdzenia nieważności zaskarżonego rozporządzenia oraz zarzucając mu:
1/ rażące naruszenie przepisu prawa procesowego – art. 19 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. ochronie przyrody ( Dz.U. Nr 62, poz. 880 ze zmianami), polegające na wydaniu zaskarżonego aktu prawa miejscowego pomimo braku uzgodnienia jego projektu z Radami [...] w [...] w zakresie ustaleń dotyczących infrastruktury technicznej, zagospodarowania turystycznego, sposobu użytkowania gruntów, eliminacji lub ograniczania zagrożeń zewnętrznych oraz ustaleń do studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w odniesieniu do nieruchomości nie będących własnością Skarbu Państwa,
2/ naruszenie przepisu procesowego – art. 89 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zmianami), poprzez uznanie, iż naruszenie terminu do dokonania uzgodnienia wywołuje skutki określone w art. 89 tej ustawy i tym samym skutkuje uzgodnieniem projektu planu ochrony [...] Parku Krajobrazowego w zakresie określonym w pkt.1.
Skarżące gminy poprzedziły wniesienie skargi wnioskiem z dnia [...] r. skierowanym do Prezesa Rady Ministrów o uchylenie rozporządzenia Nr 36/2005 Wojewody [...] z dnia [...]r. w sprawie planu ochrony [...] Parku Krajobrazowego.
Pismem z dnia [...]r. Sekretarz Stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji poinformował pełnomocnika gmin, iż brak jest podstaw prawnych przemawiających za uchyleniem, wskazanego we wniosku z dnia [...] r., rozporządzenia Wojewody [...].
Pismem z dnia [...]r. pełnomocnik gmin ponownie wezwał Prezesa Rady Ministrów do uchylenia w trybie nadzoru rozporządzenia Wojewody [...] z dnia [...]r.
Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie wskazując, że zaskarżone rozporządzenie zostało wydane zgodnie z obowiązującą procedurą i stwierdził, że złożenie przez rady gmin opinii i uzgodnień po terminie określonym w art. 89 ustawy o samorządzie gminnym uznaje się za pozytywne zaopiniowanie i uzgodnienie projektu planu ochrony [...] Parku Krajobrazowego, zaś wyrażenie przez gminy stanowiska po tym terminie należało uznać za oczywiście spóźnione i nie zasługujące na uwzględnienie.
Prokurator [...], który zgłosił swój udział w sprawie, wniósł oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 52§ 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami), zwanej dalej "P.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W myśl § 3 tego przepisu, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Z kolei zgodnie z § 4, w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Termin, o którym mowa w § 3, nie ma zastosowania.
W myśl powołanego wyżej przepisu, warunkiem wniesienia skargi powszechnej do sądu administracyjnego na akt prawa miejscowego ustanowionego przez wojewodę jest, zgodnie z art. 44 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o administracji rządowej w województwie ( Dz.U. z 2001 r. Nr 80, poz. 872 ze zmianami), uprzednie, bezskuteczne wezwanie organu, który wydał przepis lub organu upoważnionego do uchylenia przepisu w trybie nadzoru, do usunięcia naruszenia. W sprawie wezwania do usunięcia naruszenia stosuje się – zgodnie z ust. 4 powołanego wyżej przepisu- przepisy o terminach załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym.
Termin do zaskarżania rozporządzenia wojewody został określony w art. 53 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W takich przypadkach skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Początkiem biegu tego terminu jest zatem dzień udzielenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, chyba że organ nie udzieli odpowiedzi w terminie miesięcznym, określonym przez przepisy Kpa. Wtedy upływ tego terminu jest początkiem biegu terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W kontekście przytoczonych regulacji prawnych należy więc przyjąć, że skargę do sądu administracyjnego na akt prawa miejscowego wojewody wnosi się między trzydziestym a sześćdziesiątym dniem licząc od daty wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, jeżeli odpowiedź na to wezwanie nie zostanie udzielona przez organ, który wydał przepis lub organ upoważniony do uchylenia przepisu w trybie nadzoru w ciągu miesiąca -art. 35 Kpa w zw. z art. 44 ust. 4 ustawy o administracji rządowej w województwie i art. 53 § 2 P.p.s.a. ( podobnie postanowienie NSA z dnia 22.07.2005 – I OSK 108/05 – Lex nr 186589).
Jak wynika z akt sprawy, organ upoważniony do uchylenia aktu prawa miejscowego wojewody – Prezes Rady Ministrów ( art. 41 ust. 1 ustawy o administracji rządowej w województwie)- został wezwany przez pełnomocnika gmin [...] i [...] do uchylenia w trybie nadzoru rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] w sprawie planu ochrony [...] Parku Krajobrazowego pismem z dnia [...] r. Natomiast skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na powołane wyżej rozporządzenie została nadana w polskim urzędzie pocztowym w dniu [...] r. Nie ulega zatem wątpliwości, że nastąpiło to po upływie terminu do wniesienia skargi, albowiem termin ten minął w dniu [...]r.
Nie ma przy tym znaczenia, że pełnomocnik gmin po otrzymaniu w dniu [...] r. wniósł w dniu [...]r. kolejne pismo wzywające organ nadzoru- Prezesa Rady Ministrów- uchylenia rozporządzenia. Wezwanie do usunięcia naruszenia jest czynnością prawną, która przysługuje danemu podmiotowi w stosunku do określonego aktu prawa miejscowego wojewody jednokrotnie, zaś następne pisma nie są wezwaniami w rozumieniu art. 44 ust. 1 ustawy o administracji rządowej województwa, nawet jeśli zawierają w swej treści klauzulę o możliwości zaskarżenia aktu prawa miejscowego – w razie nie udzielenia odpowiedzi w terminie - do sądu administracyjnego.
Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela przy tym pogląd wyrażony w postanowieniu NSA w składzie 7 sędziów z dnia 24.06.2002 r. OSA2/02 – ONSA z 2003 r. Nr 1 poz. 2.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.