II SA/Sz 1273/05

II SA/Sz 1273/05 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2006-05-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-11-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Danuta Strzelecka-Kuligowska
Maria Mysiak /sprawozdawca/
Stefan Kłosowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne
Nadzór budowlany
Sygn. powiązane
II OSK 1239/06 - Wyrok NSA z 2007-10-03
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędziowie Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.),, Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Protokolant Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2006 r. sprawy ze skargi W. S. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary z tyt. nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego oddala skargę
Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] postanowieniem
z dnia [...] r., znak [...], wydanym na podstawie art. 57 ust. 7 i art. 59g ust. 1 w związku z art. 54 znowelizowanej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z nr 207 z 2003 r., poz. 2016 ze zm.), oraz art.123 Kpa, po dokonaniu kontroli budynku warsztatu samochodowego, wymierzył W. S. karę w wysokości [...] zł, za nielegalnego użytkowania budynku warsztatu samochodowego, wybudowanego na działce nr [...] położonej w [...] przy ul. [...], na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę [...] z dnia [...] r.
Na powyższe postanowienie W.S. złożył zażalenie, wnosząc
o jego uchylenie i umorzenie wymierzonej kary.
W uzasadnieniu wyjaśniał, że projekt budynku, ze względów finansowych, został zmieniony przez projektanta. W związku z nowym projektem zasięgał informacji
w UMiG [...] czy musi zmieniać pozwolenie na budowę, ale powiedziano mu, że nie musi.
Dalej podniósł, że w decyzji o pozwoleniu na budowę z [...] r. nie było ani słowa na temat obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Natomiast nie zgłoszenie zawiadomienia o zakończeniu budowy wynikało z faktu, że nie została ona zakończona. Miała być kontynuowana z chwilą uzyskania środków finansowych.
Ponadto wyjaśnił, że zgłosił prowadzoną działalność gospodarczą, opłaca podatki
i nie uchyla się od żadnych płatności. Jednak nałożona kara jest bardzo krzywdząca w stosunku do małego warsztatu usługowego, który zaliczony został do tej samej kategorii co centra handlowe, domy towarowe, hale targowe, a nawet restauracje. Wymierzona kara spowoduje zamknięcie warsztatu i pozbawi środków do życia jego rodzinę, co jest sprzeczne z Konstytucją RP art. 32 ust. 2 i art. 65 ust. 1 i ust. 5 oraz narusza art. 7, 8, 9 i 10 Kpa.
Nadto organ pierwszej instancji naruszył podstawową zasadę prawa "nie dwa razy za to samo", bowiem wymierzył mu już karę grzywny na podstawie art. 93 pkt 6 ustawy Prawo budowlane.
Po rozpatrzeniu zażalenia Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] postanowieniem z dnia [...] r., [...], utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji w sprawie wymierzenia ww. kary.
W uzasadnieniu podał, że Kierownik Wydziału Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Miasta i Gminy w [...] decyzją z dnia [...] r., Nr [...], udzielił W. S. pozwolenia na budowę warsztatu mechaniki samochodowej z częścią socjalo-biurową i magazynem części zamiennych. Inwestor zobowiązany został do zgłoszenia użytkowania obiektu w terminie 7 dni od daty rozpoczęcia użytkowania.
Przeprowadzona w dniu [...] r. przez organ pierwszej instancji kontrola wykazała przystąpienie do użytkowania obiektu bez dokonania zgłoszenia do właściwego organu. W takim przypadku zastosowanie znajduje przepis art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego który stanowi, że w przypadku stwierdzenia przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem przepisów art. 54
i 55 właściwy organ wymierza karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. Do kary tej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f ust. 1, z tym że stawka opłaty podlega dziesięciokrotnemu podwyższeniu. Oznacza to, że podjęte przez organ pierwszej instancji rozstrzygnięcie jest zgodne z prawem, a wysokość kary ustalona została zgodnie
z przepisami.
Ustosunkowując się do argumentów skarżącego organ odwoławczy wyjaśnił, że przepisy ustawy Prawo budowlane nie przewidują możliwości indywidualnego naliczenia kary za przystąpienie do użytkowania obiektu tej kategorii. Ponadto wskazał, że mandat karny nałożony został w odrębnym postępowaniu dotyczącym istotnych odstępstw od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę.
Powyższe postanowienie W. S. zaskarżył skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] wnosząc o:
I. stwierdzenie wyrokiem nieważności zaskarżonego postanowienia w całości jako wydanego z rażącym naruszeniem prawa,
II. stwierdzenie wyrokiem nieważności postanowienia organu pierwszej instancji w całości, jako wydanego z rażącym naruszeniem prawa,
ewentualnie o chylenie wyrokiem zaskarżonego postanowienia w całości.
Zaskarżonym postanowieniom zarzucił:
I. rażące naruszenie przepisów polegające na :
1. rażącym naruszeniu przepisów art. 7, 8 oraz 9 Kpa, poprzez naruszenie zasady
uwzględnienia słusznego interesu strony, zasady pogłębiania zaufania do organów
Państwa oraz zasady obowiązku organów do udzielania informacji faktycznej
i prawnej;
2. rażącym naruszeniu przepisu art. 10 Kpa, poprzez niezapełnienie skarżącemu
możliwości czynnego udziału w postępowaniu jako strona tego postępowania;
3. rażącym naruszeniu przepisów art. 12 Kpa i art. 35 Kopa, poprzez naruszenie
nakazu szybkości załatwiania spraw administracyjnych.
Odpowiadając na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone
w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sad Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:
Skarga okazała się nieuzasadniona.
Dokonana stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), kontrola zaskarżonego postanowienia pod względem zgodności z prawem, nie dała podstaw do uznania, iż wydane ono zostało z naruszeniem prawa.
Okoliczności faktyczne, stanowiące podstawę wydania zaskarżonego postanowienie są niesporne; mimo, iż organ wydający pozwolenie na budowę nałożył na skarżącego obowiązek dokonania zgłoszenia przystąpienia do użytkowania
w terminie 7 dni od daty przystąpienia do użytkowania, skarżący rozpoczął użytkowanie obiektu lecz stosownego zgłoszenia nie dokonał.
Organ nadzoru budowlanego stwierdził ten fakt w dniu [...] r.
W związku z powyższym dnia [...] r. wydane zostało zaskarżone postanowienie, wymierzające skarżącemu karę z tytułu nielegalnego użytkowania budynku warsztatu samochodowego na podstawie art. 57 ust. 7 i art. 59g ust. 1 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2005 r. oraz
w oparciu o dane wynikające z załącznika do niej.
Stwierdzić należy, że prawidłowo określono poszczególne elementy działania matematycznego, którego wynik stanowi wysokość kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego dla warsztatu samochodowego: stawkę opłaty (s) przyjęto w kwocie [...] zł, współczynnik kategorii obiektu budowlanego (k) - 15,0, współczynnik wielkości obiektu budowlanego (w) 1,0, a następnie podwyższono stawkę 10. Działanie matematyczne jest w tej sytuacji następujące: [...] x 15 x 1 x 10 = [...]. Prawidłowo zatem wysokość kary ustalono na kwotę [...] zł.
Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przez organy przepisów Kpa, które miałoby istotny wpływ na wynik sprawy.
Należy podkreślić, że organy administracji publicznej nie naruszają naczelnych zasad postępowania administracyjnego wyrażonych w przepisach art. 7, 8 i 9 Kpa, jeżeli działają w granicach prawa i zgodnie z tymi przepisami. Inaczej mówiąc, jeżeli przepisy prawa nakładają na stronę określone obowiązki, a organy zobowiązują do kontroli ich wykonania, to dokonując takiej kontroli i stosując określone w ustawie sankcje za nie wykonanie przez stronę prawem nałożonych obowiązków, organy nie naruszają ww. przepisów Kpa.
W przedmiotowej sprawie organy nie naruszyły również zasady wyrażonej
w przepisie art. 10 Kpa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Skarżący brał udział w kontroli obiektu przeprowadzonej w dniu [...] r. Ponadto organ pierwszej instancji pismem z dnia [...] r. poinformował skarżącego o możliwości złożenia wyjaśnień w sprawie. Z prawa tego skarżący skorzystał składając pismo z dnia [...] r. wraz z załącznikami. Wprawdzie organ odwoławczy nie umożliwił skarżącemu ponownego zapoznania z aktami administracyjnymi i wypowiedzenia się w sprawie, co stanowi naruszenie przepisu art. 10 Kpa. Jednakże naruszenie to, należy uznać za nie mające istotnego wpływu na wynik sprawy, bowiem organ ten nie przeprowadził żadnych nowych dowodów, ani nie zebrał nowych materiałów w sprawie, lecz orzekł w oparciu o materiał dowodowy zebrany przez organ pierwszej instancji, z którym skarżący miał możliwość zapoznania się.
Za nie mające wpływu na końcowe rozstrzygnięcie sprawy należy również uznać naruszenie przez organy przepisów art. 12 i 35 Kpa. Przewlekłość postępowania stanowić może pewną uciążliwość dla strony, jednakże jedyną sankcją dla organu pozostającego w zwłoce, jaką przewidują przepisy prawa, jest możliwość wniesienia przez stronę skargi na bezczynność organy. Przewlekłość postępowania nie stoi na przeszkodzie do wydania końcowego orzeczenia w sprawie, ani nie wpływa na jego treść.
W związku z tym, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia przedstawia szczegółowe i prawidłowe wyliczenie kary przewidzianej przez art. 59f
w związku z art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego uznać należało, iż skarga nie znajduje uzasadnionych podstaw, wobec czego podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).