II SA/Rz 916/22

II SA/Rz 916/22 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2022-12-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-07-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Elżbieta Mazur-Selwa
Ewa Partyka /przewodniczący sprawozdawca/
Maria Mikolik
Symbol z opisem
6269 Inne o symbolu podstawowym 626
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Samorząd terytorialny
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
Stwierdzono niezgodność z prawem  zaskarżonego aktu
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 147 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U. 2022 poz 559
art. 25a, art. 85, art. 91, art. 93 ust. 1, art. 94 ust. 1, ust. 2, art.101 ust. 1,
Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j.)
Dz.U. 2020 poz 1526
art. 291 i n.
Ustawa z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Ewa Partyka /spr./ Sędziowie WSA Elżbieta Mazur-Selwa AWSA Maria Mikolik Protokolant specjalista Anna Mazurek–Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi Wojewody Podkarpackiego na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia protokołu z kontroli "Sprzedaży Szkoły w W." I. stwierdza niezgodność z prawem zaskarżonej uchwały; II. zasądza od Rady Miejskiej w [...] na rzecz strony skarżącej Wojewody Podkarpackiego kwotę 480 zł /słownie: czterysta osiemdziesiąt złotych/ tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi Wojewody Podkarpackiego (dalej: "Wojewoda", "strona skarżąca") jest uchwała Rady Miejskiej w [...] (dalej zwana: "Radą" lub "organem") z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w sprawie zatwierdzenia protokołu z kontroli "Sprzedaży Szkoły w W.".
Kwestionowana uchwała została podjęta na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2020 r. poz. 713 i 1378; dalej: "u.s.g.") w zw. z § 54 ust. 1 Statutu Gminy [...] z dnia [....] października 2018 r. (Dz.Urz. Województwa Podkarpackiego z 2018 r. poz. [...]). W § 1 tej uchwały, Rada zatwierdziła stanowisko Komisji Rewizyjnej zawarte w protokole z kontroli "Sprzedaży Szkoły w W.". W § 2 uchwały postanowiono, że wchodzi ona w życie z dniem podjęcia.
W uzasadnieniu sporządzonym do uchwały wskazano, że Komisja Rewizyjna Rady Miejskiej w [...] w dniach od 30 kwietnia 2020 r. do 25 maja 2020 r. prowadziła kontrolę w Spółce [...] Samorządowa Spółka z o.o., na podstawie planu pracy Komisji Rewizyjnej Rady Miejskiej w [...] na 2020 rok oraz w oparciu o przepisy art. 18a ust. 5 u.s.g. Z przeprowadzonej kontroli został sporządzony protokół, który stanowi załącznik do uchwały i który zawiera stanowisko Komisji Rewizyjnej w przedmiotowej sprawie. Jak stwierdzono, na podstawie § 54 ust. 1 Statutu Gminy [...] - stanowisko Komisji Rewizyjnej, o którym mowa w § 49 ust. 3 pkt 8, podlega zatwierdzeniu przez Radę Miejską w [....], zatem podjęcie uchwały było uzasadnione.
Z kolei we wspomnianym protokole z kontroli Komisji Rewizyjnej Rady Miejskiej w [...] z dnia 30 października 2020 r., stanowiącym załącznik do ww. uchwały, wskazano, że przedmiot kontroli stanowiła: Sprzedaż Szkoły w W. wraz z działką, na której nieruchomość jest posadowiona, tj. nieruchomości zabudowanej położonej w W., na działce nr [...] objętej księgą nr [...].
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Wojewoda, reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika – radcę prawnego, wniósł o stwierdzenie niezgodności z prawem ww. uchwały, jako niezgodnej z art. 25a u.s.g., oraz zwrócił się o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi Wojewoda podał, że na dzień podjęcia kwestionowanej uchwały Przewodniczącą Rady Miejskiej w [...] była radna M.S., która w momencie sprzedaży szkoły w W. w 2015 r. była również Prezesem Zarządu gminnej spółki [...]. Spółka ta przeprowadzała sprzedaż nieruchomości. Strona skarżąca podniosła, że przepis art. 25a u.s.g., ustanawiający zakaz głosowania przez radnego, jeżeli dotyczy ono jego interesu prawnego, stanowi odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 24 ust. 1 u.s.g., w myśl którego radny jest obowiązany brać udział w pracach rady i komisji oraz innych instytucji samorządowych, do których został wybrany. Wojewoda wyjaśnił, że wprowadzenie przepisu art. 25a u.s.g. miało na celu zapobiec powstaniu konfliktu interesów: publicznego i prywatnego. Miało zapobiec działaniom korupcyjnym, czy też podejmowaniu niedopuszczalnych działań lobbingowych.
Strona skarżąca zwróciła uwagę, że zgodnie z poglądami doktryny, gdy zaistnieje obiektywnie uzasadniona wątpliwość, czy radny będzie podejmował decyzje wyłącznie w interesie publicznym, podlega wyłączeniu od udziału w głosowaniu, ponieważ tam, gdzie mógłby się kierować swoim własnym interesem, nie powinien wpływać na treść rozstrzygnięcia. W takich sytuacjach nie można mieć pewności, że radny zachowałby pełen obiektywizm i skoncentrował się na trosce o interes gminy. W orzecznictwie wskazuje się nawet, że sama możliwość dotknięcia interesu prawnego wystarcza dla zastosowania normy zawartej w art. 25a u.s.g. Powołując się na powyższe poglądy, Wojewoda wskazał, że ocena istnienia interesu prawnego winna być przy tym dokonana indywidualnie, bowiem okoliczności konkretnej sprawy mogą mieć decydujące znaczenie dla uznania, czy głosowanie dotyczy interesu prawnego radnego.
Wojewoda zaznaczył, że przesłanką wyłączenia radnego z głosowania nie jest wyłącznie istnienie konfliktu interesów, gdyż radny winien wyłączyć się także wówczas, gdy jego interes prawny będzie zbieżny z interesem gminy. Podkreślił, że celem omawianej regulacji jest gwarancja uczciwego sprawowania przez radnego mandatu i wykluczenie sytuacji do wykorzystania mandatu do własnych korzyści. Wojewoda zwrócił uwagę, że samoistną przesłanką wyłączenia radnego z głosowania nad podejmowanym aktem jest przyjęcie, że głosowanie dotyczy interesu prawnego radnego. Interes prawny w przypadku, o którym mowa w art. 25a u.s.g. ma znaczenie materialnoprawne. W doktrynie przyjmuje się, że interes prawny w danej sprawie zachodzi wtedy, gdy sposób jej załatwienia ma skutek dla sfery stosunków prawnych danej osoby, choćby nie była ona bezpośrednio uczestnikiem tej sprawy. W sytuacji, o której stanowi art. 25a u.s.g. pojęcie interesu nie służy celom procesowym lecz będzie mieć miejsce wtedy, gdy spodziewany skutek uchwały może być dla stosunków prawnych radnego pozytywny. Wojewoda wskazał, że o braku możliwości głosowania radnego nad daną sprawą, zgodnie z wolą ustawodawcy, przemawiać ma jego interes prawny rozumiany bardzo szeroko. Nie ma znaczenia czy jest to interes z zakresu prawa cywilnego, administracyjnego, gospodarczego czy karnego. Nadto interesu prawnego, o jakim mowa w art. 25a u.s.g., nie można utożsamiać wyłącznie z interesem majątkowym, gdyż nie są to pojęcia tożsame.
Strona skarżąca podkreśliła również, że dla oceny spełnienia hipotezy ww. przepisu nie ma znaczenia kwestia ewentualnego naruszenia tego interesu, gdyż wystarczającym jest to, że przedmiot głosowania go dotyczy. Nie ma także potrzeby analizowania materii wyników głosowania i rozważania, czy udział radnego miał czy nie miał wpływu na ostateczny wynik i podjęcie uchwały. Przepis ten dotyczy wszystkich aktów podejmowanych przez organ gminy czy komisję, oraz wszelkich uchwał, w tym intencyjnych. Wojewoda zaznaczył, że ocena interesu i skutków jego ewentualnego naruszenia jest wyłączona, ponieważ nawet wówczas, gdy interes radnego jest zbieżny z interesem gminy, podlega on wyłączeniu. Sama już tylko możliwość dotknięcia interesu prawnego wystarcza zatem dla zastosowania tej normy. Radny, którego interesu dotyczy uchwała może nie tylko wpływać na jej treść przez głosowanie, ale także w wyniku podejmowania innych działań typu lobbystycznego. Udział w głosowaniu radnego podlegającego wyłączeniu stanowi istotne naruszenie prawa, a naruszenie tego zakazu skutkuje nieważnością podjętej uchwały.
Wojewoda wskazał, że w odniesieniu do zaskarżonej uchwały naruszenie prawa dotyczyło niewyłączenia się z głosowania nad uchwałą Przewodniczącej Rady Miejskiej w [....], której interesu prawnego dotyczyło głosowanie, bowiem jako Prezes Zarządu spółki komunalnej odpowiedzialnej za proces sprzedaży szkoły była osobiście zainteresowana przyjęciem/zatwierdzeniem protokołu z kontroli komisji rewizyjnej dotyczącego sprzedaży szkoły w W.
Pismem z dnia 3 sierpnia 2022 r. Przewodnicząca Rady Miejskiej w [...] M.S., podając że działa w imieniu Rady Miejskiej w [...], ustosunkowała się do skargi Wojewody, wnosząc o jej oddalenie.
Uzasadniając powyższe wskazała, że zarówno doktryna, jak i orzecznictwo dalekie są od jednolitego pojmowania interesu prawnego radnego i potrzeby jego wyłączenia się z głosowania. Zdaniem Przewodniczącej Rady, ostatnie rozstrzygnięcia niektórych sądów poszły w tym zakresie zbyt daleko i zbyt szeroko ten interes prawny sądy pojmują. Zaznaczyła, że jeżeli, chcąc zinterpretować zaistniały przypadek, w rzeczywistości nie można wskazać przepisu prawa, z którego można wywieść dla danego podmiotu określone prawa i obowiązki uniemożliwiające mu wzięcie udziału w głosowaniu, to nie może istnieć domniemanie takiego wyłączenia. Przewodnicząca Rady zwróciła uwagę na fakt, że przedmiotowa uchwała dotyczyła wyłącznie zatwierdzenia protokołu z podjętych już czynności przez Komisję Rewizyjną w zakresie dokonanych czynności przez spółkę w roku 2015. W ocenie Przewodniczącej Rady zakres przedmiotowy uchwały oraz czasookres dokonywania czynności kontrolnych oraz zatwierdzenia protokołu z tych czynności przesądza o braku konieczności wyłączenia Przewodniczącej Rady Miejskiej z głosowania z uwagi na fakt, że nie pełni ona funkcji Prezesa Zarządu spółki od 2017 r.
Niezależnie od powyższego Przewodnicząca Rady Miejskiej wskazała, że nie zawsze udział w głosowaniu radnego, który podlegałby wyłączeniu z mocy art. 25a u.s.g. będzie stanowił istotne naruszenie prawa. Kwestię tę należy ocenić w kontekście wyniku głosowania. Jeżeli bowiem udział w głosowaniu radnego, który powinien się wyłączyć nie miał wpływu na wynik głosowania to należy traktować tę sytuację w kontekście nieistotnego naruszenia prawa.
W piśmie z dnia 26 sierpnia 2022 r. Radna Rady Miejskiej w [...] – J.K. poinformowała, że Rada Miejska w [...] jako organ kolegialny nie upoważniała Przewodniczącej Rady Miejskiej do złożenia odpowiedzi na skargę. Zdaniem Radnej, Przewodnicząca Rady Miejskiej powinna najpierw zwrócić się do radnych o podjęcie stosownej uchwały, aby mogła imieniem Rady złożyć odpowiedź do sądu administracyjnego, co nie miało miejsca w sprawie.
Z kolei pismem procesowym z dnia 30 sierpnia 2022 r. do wniesionej skargi ustosunkował się Burmistrz [...], oświadczając, że uznaje skargę za zasadną w całości oraz w całości podziela argumentację w niej zawartą. W ocenie Burmistrza udział radnego w głosowaniu nad uchwałą rady gminy dotyczącą jego interesu prawnego, stanowi istotne naruszenie prawa w rozumieniu art. 91 ust. 4 u.s.g. Naruszenie to stanowi bowiem uchybienie, które z uwagi na swą istotę, może prowadzić do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym. Nadto zdaniem Burmistrza, udział w głosowaniu radnego podlegającego wyłączeniu z mocy przepisu art. 25a u.s.g., zawsze będzie stanowił istotne naruszenie prawa. Kwestii tej nie można oceniać w kontekście wyniku głosowania. Przepis art. 25a u.s.g. podlega ścisłej wykładni, ponieważ ustanawia zakaz określonego działania. Burmistrz podkreślił, że skoro protokół Komisji Rewizyjnej dotyczył kwestii prawidłowości sprzedaży szkoły w W. przez spółkę, to kwestionowana uchwała powinna zostać podjęta z wyłączeniem osoby, która miała wpływ (jako prezes zarządu) na dokonanie ww. transakcji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 i 6 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego a także na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż akty prawa miejscowego, podejmowane z zakresu administracji publicznej. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględniając skargę na akty, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 P.p.s.a., stwierdza nieważność aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 P.p.s.a.).
Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była uchwała Rady Miejskiej w [...] bliżej opisana na wstępie, którą zatwierdzono protokół Komisji rewizyjnej z kontroli "Sprzedaży Szkoły w W.". Zgodnie ze Statutem Gminy [...], z przebiegu posiedzenia Komisji rewizyjnej sporządza się protokół (§ 49 ust. 1 Statutu). Stosownie do § 49 ust. 3 Statutu, protokół z przebiegu kontroli ujmuje fakty służące do oceny jednostki kontrolowanej, w tym szczególnie określa m.in. stanowisko Komisji rewizyjnej (pkt 8). Według § 54 ust. 1 Statutu stanowisko Komisji rewizyjnej, o którym mowa w § 49 ust. 3 pkt 8, podlega zatwierdzeniu przez Radę Miejską.
Bezsporne było w sprawie, że skarżona uchwała została podjęta na sesji Rady Miejskiej w dniu 28 kwietnia 2021 r., a udział w głosowaniu brała Przewodnicząca tej Rady – radna M.S. Z zapisów protokołu posiedzenia wynika, że ww radna oddała głos za podjęciem tej uchwały.
Nie było także przedmiotem sporu, że w czasie kiedy odbywała się sprzedaż nieruchomości zabudowanej budynkiem byłej szkoły w W., M.S. była Prezesem Zarządu komunalnej spółki, do której powyższa nieruchomość została wniesiona aportem przez Gminę oraz że to właśnie spółka [...] Samorządowa Sp. z o.o. w [....] dokonała tej transakcji.
Jak wynika z zapisów protokołu kontroli Komisji rewizyjnej "w trakcie odczytywania treści protokołu w dniu 30 stycznia 2020 r. członkowie Komisji Rewizyjnej wystąpili o sformułowanie wniosków formalnych do radcy prawnego i Burmistrza [...] w zakresie:
1. Wniosek formalny Radnej K.: Zbadanie przetargu na sprzedaż nieruchomości na działce nr [...] objętej księgą nr [...], opinia w zakresie czy był zgodny z procedurami prawnymi oraz czy treść zapisu w ogłoszeniu przetargu o przeznaczeniu terenu z przetargu był zgodny z prawem.
2. Wniosek formalny Radnej K.
3. Kto był odpowiedzialny za sprzedaż działki o numerze [...] z nieruchomościami.
4. Wniosek formalny radnego K. do Burmistrza [...] pani R.S. o opinię w zakresie dostępnych możliwości uregulowania drogi Gminnej w W. o numerze [...] na odcinku granicy z działką [...]".
Wyżej wymienione wnioski oraz odpowiedzi, które wpłynęły do Komisji rewizyjnej stanowić miały załącznik do protokołu.
Na końcu zawarto następujące stanowisko: "W trakcie kontroli ustalono, że zarówno na etapie przekazania nieruchomości nr [...] objętej księgą nr [...] aportem na rzecz Spółki [...] w dniu 31 sierpnia 2012 r. i w trakcie procedury sprzedaży niniejszej nieruchomości nie wyodrębniono części działki będącej drogą asfaltową nie mającej statusu drogi publicznej. Ustalono, że zapis w treści ogłoszeń przetargowych: cytat: "Nieruchomość powinna być zagospodarowania na Dom Seniora – prowadzenie placówki zapewniającej całodobową i dzienną opiekę osobom starszym" mogła ograniczyć ilość potencjalnych nabywców niniejszej nieruchomości, w załączeniu opinia prawna radcy prawnego pana W. Podczas kontroli dokumentacji przetargowej ustalono, że zgodnie z artykułem 67 ustawy o gospodarce nieruchomościami z dnia 21 sierpnia 1997 r. wartość zbywanej nieruchomości winna być ustalana w oparciu o operat szacunkowy, według dostępnej dokumentacji, a mianowicie Uchwałą nr [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. z Nadzwyczajnego Zgromadzenia wspólników Spółki [...] Samorządowa Sp. z o.o. w [...] z dnia 04.08.2014 r., nadzwyczajne zgromadzenie wspólników postanowiło, iż wdraża zgodę na zbycie przedmiotowej nieruchomości w W. za kwotę nie mniejszą niż wartość aportu jakim wniesiono nieruchomość do Spółki, tj. kwotę 146 000 zł, poprzedzając sprzedaż wykonaniem operatu szacunkowego. Operat wykonano, a wartość nieruchomości oszacowano na kwotę 503 460 zł. Ostateczna cena sprzedaży nieruchomości wyniosła 313 983 zł.
W opinii członków Komisji rewizyjnej Rady Miejskiej w [...], Burmistrz [...] powinien dążyć do odzyskania części nieruchomości z działki nr [...], tj. część drogi asfaltowej, kierując się dbałością o środki publiczne i interes mieszkańców".
Z protokołu [...] sesji rady Miejskiej w [...], na której została podjęta zaskarżona uchwała wynika, że w związku z zatwierdzeniem protokołu z kontroli Komisji Rewizyjnej radna J.K. kierowała do Przewodniczącej Rady szereg pytań związanych ze sprzedażą nieruchomości. Na pytania te nie otrzymała jednak odpowiedzi. Przewodnicząca Rady odsyłała do pisemnych odpowiedzi, których zobowiązała się udzielić.
Zarówno akty prawa miejscowego, jak i inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej mogą być zaskarżone do sądu administracyjnego na podstawie ustaw ustrojowych, m.in. na podstawie art.101 ust. 1 u.s.g. W ramach sprawowanego z mocy art. 85 u.s.g. nadzoru nad działalnością gminną, możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego uchwał i zarządzeń organów gminy posiada także na podstawie art. 93 ust. 1 u.s.g. organ nadzoru (w oparciu o art. 86 u.s.g. wojewoda). Przepis art. 93 ust. 1 u.s.g. łączy się z postanowieniami art. 93 u.s.g., w oparciu o który organ nadzoru w ciągu 30 dni od doręczenia mu uchwały lub zarządzenia może stwierdzić ich nieważność. Po upływie tego terminu wojewoda traci kompetencje do wydania rozstrzygnięcia nadzorczego, lecz może zaskarżyć dany akt do sądu administracyjnego. W przedmiotowej sprawie Wojewoda nie wykorzystał swych kompetencji nadzorczych, jednak złożył skargę, przy której nie był związany terminem przewidzianym w art. 53 § 1 – 3 P.p.s.a. Termin zaskarżenia nie wynika także z przepisów u.s.g.
Jak wynika z art. 147 § 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi przez sąd administracyjny polega na stwierdzeniu ich nieważności w całości lub w części albo na stwierdzeniu, że został on wydany z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.
Zgodnie z art. 91 u.s.g. uchwała organu sprzeczna z prawem jest nieważna (ust. 1), przy czym w przypadku nieistotnego naruszenia prawa nie stwierdza się nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, że uchwałę wydano z naruszeniem prawa (ust. 4).
Ustawa o samorządzie gminnym wyróżnia zatem dwie kategorie wad uchwał organów gminy: istotne naruszenie prawa oraz nieistotne naruszenie prawa. To rozgraniczenie kategorii wad uchwał organów gminy ma znaczenie prawne, jednak ustawa o samorządzie gminnym nie określa rodzaju naruszenia prawa, które należy zakwalifikować do istotnego naruszenia prawa.
W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że są to takiego rodzaju naruszenia prawa, jak: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenie procedury podjęcia uchwały.
Procedura podjęcia uchwały obejmuje szereg wymogów, wśród których istotne znaczenie ma udział w głosowaniu legitymowanych radnych.
Przypomnieć zatem należy, że artykuł 25a u.s.g. stanowi, że radny nie może brać udziału w głosowaniu w radzie ani w komisji, jeżeli dotyczy ono jego interesu prawnego. Artykuł ten wprowadził zatem instytucję wyłączenia radnego od udziału w głosowaniu.
Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych pojęcie interesu prawnego, o którym mowa w cytowanym przepisie, które wskazuje na osobisty, konkretny i aktualny prawnie chroniony interes, który może być realizowany na podstawie określonego przepisu, bezpośrednio wiążący się z indywidualnie i prawnie chronioną sytuacją strony. Dla oceny spełnienia hipotezy ww. przepisu nie ma znaczenia kwestia ewentualnego naruszenia interesu prawnego radnego, gdyż wystarczającym jest to, że przedmiot głosowania go dotyczy. Nie ma też potrzeby analizowania kwestii wyników głosowania i rozważania, czy udział radnego miał, czy nie miał wpływu na ostateczny wynik i podjęcie uchwały. Omawiany przepis posługuje się kategorycznym stwierdzeniem, co uzasadnia obiektywne rozumienie ujętego tam interesu prawnego. Zatem już tylko sama możliwość dotknięcia interesu prawnego wystarcza dla zastosowania omawianej tu normy (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 17 maja 2016 r., II SA/Wr 1229/16; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 21 września 2015 r., I SA/Gl 510/15; wyrok NSA z dnia 9 kwietnia 2013 r., I OSK 125/13 – powołane orzeczenia dostępne na stronie internetowej: www. orzeczenia.nsa.gov.pl).
Wobec powyższego nie budzi żadnych wątpliwości zasada, zgodnie z którą, radny nie może brać udziału w głosowaniu w sprawach, które dotyczą jego osoby, z uwagi na to, że z mocy art. 25a u.s.g. podlega wyłączeniu.
Przyjmuje się, że interes prawny może wynikać zarówno z przepisów prawa materialnego, prawa procesowego czy też ustrojowego (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 10.09.2002r., sygn. akt II SA/Wr 1498/02). W niniejszym przepisie pojęcie interesu prawnego nie służy celom procesowym, ponieważ podejmowanie uchwał przez radę czy jej komisję nie jest czynnością procesową. Nie ma zatem znaczenia, czy interes prawny radnego jest z zakresu prawa cywilnego, administracyjnego, karnego, czy też z zakresu prawa pracy. Każdy z nich uruchamia ten zakaz. W przepisie art. 25a u.s.g. znaczenie ma zatem czysto materialnoprawny aspekt pojęcia interesu prawnego (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia z dnia 11 października 2012r. sygn. II SA/Po 521/120).
Nie ulega wątpliwości, że także w odniesieniu do spółek komunalnych obowiązują przepisy Kodeksu spółek handlowych (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 1467, dalej "k.s.h.") a więc także te dotyczące odpowiedzialności odszkodowawczej członków zarządu (w odniesieniu do spółek z ograniczoną odpowiedzialnością - art. 291 i nast. k.s.h.). Także w ustawie z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej nie ma przepisów wyłączających taką odpowiedzialność m.in. wobec spółki, gdzie wspólnikiem jest gmina.
W świetle powyższego nie budzi wątpliwości, (oczywiście w żaden sposób nie przesądzając kwestii ewentualnej odpowiedzialności), że istnieją przepisy prawa materialnego, które mogą dotyczyć sfery prawnej osoby, która w czasie sprzedaży nieruchomości przez spółkę komunalną pełniła funkcję prezesa zarządu tej spółki. Stąd uprawnione było stanowisko Wojewody, że radna M.S. miała obowiązek powstrzymać się od udziału w głosowaniu nad uchwałą, która odnosiła się do stanowiska Komisji rewizyjnej z kontroli procedury sprzedaży nieruchomości wniesionej do spółki przez gminę jako aport, skoro ta sprzedaż odbyła się w okresie kiedy była prezesem spółki. Skoro zaś brała udział w głosowaniu to niewątpliwie naruszony został przepis art. 25a u.s.g. w sposób istotny.
Jednakże z uwagi na upływ terminu jednego roku od daty podjęcia uchwały a więc terminu z art. 94 ust. 1 u.s.g., w oparciu o art. 94 ust. 2 Sąd stwierdził, że zaskarżona uchwała jest niezgodna z prawem ze względu na powyższe naruszenie. W pkt 1 wyroku orzeczono więc na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a.
O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a. zasądzając na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów zastępstwa procesowego według norm wynikających z § 14 ust. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.).
Sąd nadmienia na koniec, że w niniejszym postępowaniu zdolność procesową miał Burmistrz [....], a nie Przewodniczący Rady Miejskiej (zob. uchwała 7 Sędziów NSA z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. I OPS 3/12). Z tego też powodu odpowiedź na skargę stanowiło pismo podpisane przez Burmistrza.