II SA/Rz 780/19
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuPrzedmiotem skargi była uchwała Rady Miejskiej w Ropczycach z dnia 30 października 2015 r. nr XV/132/15, która ustaliła stawki opłat za korzystanie z przystanków i dworców komunikacyjnych w wysokości 0,05 zł za zatrzymanie środka transportu na przystanku i 0,50 zł za zatrzymanie na dworcu. Uchwała została podjęta na podstawie przepisów ustawy o samorządzie gminnym oraz ustawy o publicznym transporcie zbiorowym (u.p.t.z.). Skarżąca spółka A. sp. z o.o. sp. k. zarzuciła uchwale naruszenie art. 16 ust. 4 u.p.t.z. poprzez ustalenie dyskryminujących stawek opłat, które nie uwzględniały niedyskryminujących zasad, w szczególności poprzez brak rozróżnienia opłat w zależności od wielkości taboru wykorzystywanego przez przewoźników. Spółka argumentowała, że mniejsze pojazdy generują niższe koszty utrzymania infrastruktury niż większe, a zrównanie opłat narusza zasadę niedyskryminacji. Rada Miejska w Ropczycach broniła uchwały, twierdząc, że ustawa nie definiuje pojęcia "niedyskryminujących zasad", a uzasadnienie projektu ustawy nie jest źródłem prawa. Organ argumentował, że jednolita stawka jest prosta w poborze i nie ogranicza przewoźników w wyborze taboru, a także że wielkość taboru nie przekłada się bezpośrednio na większe koszty utrzymania przystanków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uznał skargę za zasadną i stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały. Sąd podkreślił, że art. 16 ust. 4 u.p.t.z. nakłada na organy samorządu obowiązek uwzględnienia "niedyskryminujących zasad" przy ustalaniu opłat. Brak uzasadnienia w uchwale lub materiałach z procesu uchwałodawczego, które wykazywałoby uwzględnienie tych zasad, w szczególności poprzez analizę wielkości taboru, standardu przystanków czy innych czynników różnicujących, skutkował stwierdzeniem istotnego naruszenia prawa. Sąd zaznaczył, że choć ustawa nie definiuje pojęcia "niedyskryminujących zasad", to orzecznictwo i uzasadnienie projektu ustawy wskazują na konieczność uwzględniania takich czynników jak wielkość taboru. Brak takiego uzasadnienia w uchwale uniemożliwił ocenę, czy wymóg ten został spełniony, co doprowadziło do stwierdzenia nieważności uchwały.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: WysokaInterpretacja zasady niedyskryminacji przy ustalaniu opłat za korzystanie z infrastruktury samorządowej, zwłaszcza w kontekście transportu zbiorowego.
Dotyczy specyficznej sytuacji ustalania opłat za przystanki i dworce przez jednostki samorządu terytorialnego na podstawie ustawy o publicznym transporcie zbiorowym.
Zagadnienia prawne (1)
Czy uchwała rady gminy ustalająca jednolite stawki opłat za korzystanie z przystanków i dworców komunikacyjnych, bez uwzględnienia wielkości taboru przewoźników, narusza zasadę niedyskryminacji?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Tak, uchwała narusza zasadę niedyskryminacji, ponieważ nie zawiera uzasadnienia wskazującego na uwzględnienie czynników różnicujących, takich jak wielkość taboru czy standard przystanków, co jest wymogiem ustawowym.
Uzasadnienie
Sąd uznał, że brak uzasadnienia w uchwale lub materiałach z procesu uchwałodawczego, które wykazywałoby uwzględnienie "niedyskryminujących zasad" (w tym wielkości taboru), stanowi istotne naruszenie prawa, prowadzące do stwierdzenia nieważności uchwały.
Przepisy (13)
Główne
P.p.s.a. art. 147 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
u.p.t.z. art. 16 § 4
Ustawa z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym
Opłaty za korzystanie z przystanków i dworców przez operatorów i przewoźników mogą być pobierane, a stawka opłaty musi być ustalana z uwzględnieniem niedyskryminujących zasad.
u.s.g. art. 101 § 1
Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym
Umożliwia zaskarżenie uchwały organu gminy naruszającej interes prawny lub uprawnienie strony.
Pomocnicze
P.p.s.a. art. 200 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
P.p.s.a. art. 205 § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
u.p.t.z. art. 16 § 5
Ustawa z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym
u.p.t.z. art. 18
Ustawa z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym
u.s.g. art. 18 § 2
Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym
u.s.g. art. 40 § 1
Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym
u.s.g. art. 40 § 2
Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym
Konstytucja RP art. 87 § 2
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Konstytucja RP art. 94
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Konstytucja RP art. 7
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Argumenty
Skuteczne argumenty
Uchwała narusza zasadę niedyskryminacji poprzez ustalenie jednolitych stawek opłat za korzystanie z przystanków i dworców, bez uwzględnienia wielkości taboru przewoźników. • Brak uzasadnienia w uchwale lub materiałach z procesu uchwałodawczego, które wykazywałoby uwzględnienie "niedyskryminujących zasad" wymaganych przez art. 16 ust. 4 u.p.t.z.
Odrzucone argumenty
Ustawa nie definiuje pojęcia "niedyskryminujących zasad", a uzasadnienie projektu ustawy nie jest źródłem prawa. • Jednolita stawka opłaty jest prosta w poborze i nie ogranicza przewoźników w wyborze taboru. • Wielkość taboru nie przekłada się bezpośrednio na większe koszty utrzymania przystanków.
Godne uwagi sformułowania
"z uwzględnieniem niedyskryminujących zasad" • "nierówne traktowanie prawnie nieusprawiedliwione i nieuzasadnione obiektywnymi przyczynami" • "brak możliwości oceny motywów jakimi kierował się organ ustalając jednolite stawki opłat dla wszystkich przewoźników"
Skład orzekający
Piotr Godlewski
przewodniczący sprawozdawca
Stanisław Śliwa
sędzia
Paweł Zaborniak
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja zasady niedyskryminacji przy ustalaniu opłat za korzystanie z infrastruktury samorządowej, zwłaszcza w kontekście transportu zbiorowego."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji ustalania opłat za przystanki i dworce przez jednostki samorządu terytorialnego na podstawie ustawy o publicznym transporcie zbiorowym.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa dotyczy ważnej zasady niedyskryminacji w kontekście lokalnych opłat, co ma znaczenie praktyczne dla przewoźników i samorządów. Pokazuje, jak sądy interpretują wymogi ustawowe dotyczące sprawiedliwego traktowania.
“Czy jednolite opłaty za przystanki są legalne? WSA w Rzeszowie mówi: nie zawsze!”
Sektor
transport
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.