II SA/RZ 771/25

II SA/Rz 771/25 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2025-10-21
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-06-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Jolanta Kłoda-Szeliga
Karina Gniewek-Berezowska /sprawozdawca/
Stanisław Śliwa /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 572
art. 28, art. 138 § 1 pkt 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 311
art. 11d ust. 5
Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Stanisław Śliwa Sędziowie WSA Karina Gniewek – Berezowska /spr./ AWSA Jolanta Kłoda-Szeliga Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2025 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia 7 kwietnia 2025 r. nr I-III.7821.20.2024 w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego – skargę oddala –
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi W.K. (dalej: "skarżący") jest decyzja Wojewody Podkarpackiego z 7 kwietnia 2025 r. nr I-III.7821.20.2024 wydana w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego.
Jak wynika z uzasadnienia i akt administracyjnych sprawy 25 listopada 2024 r. Prezydent Miasta [...] wydał decyzję nr 8/2024 znak: AR-P.6740.705.2024.BP7 zezwalającą na realizację inwestycji drogowej pn.: "Rozbudowa publicznej drogi powiatowej – ul. [...] wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, budowlami i urządzeniami budowlanymi" w ramach zadania inwestycyjnego pn.: "Budowa ścieżki rowerowej wzdłuż ul. [...] od ul. [...] do ul. [...]" na rzecz Prezydenta Miasta [...] na działkach wymienionych w decyzji, położonych w jednostce ewidencyjnej [...] [...], obręb [...].
Odwołanie od tej decyzji złożyli D.G. oraz W.K.. Wyjaśnili, że jako mieszkańcy osiedla [...], sąsiadujący z ul. [...] zostali dotknięci powodziami poprzez wylanie wody z koryta i brzegów cieku (potoku) [....] na ul. [...] w [...].. Wyjaśnili, że w trakcie całego postępowania nie otrzymali od organu pierwszej instancji żądanych kopii dokumentów z akt sprawy, które jako całość miały służyć wyjaśnieniu. Podkreślili, że odwołanie ma charakter formalny i decyzja zaskarżona jest wyłącznie z powodów formalnych, tj. z powodu istotnego naruszenia przez organ pierwszej instancji przepisów postępowania. Wymienieni domagają się uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.
Po rozpoznaniu ww. odwołań Wojewoda Podkarpacki, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm. - dalej: "k.p.a."), umorzył postępowanie odwoławcze.
Wojewoda wyjaśnił, że analiza akt sprawy wykazała, że odwołującym nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu dotyczącym zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, co skutkować musi umorzeniem postępowania odwoławczego. Odwołujący nie zostali uznani przez organ pierwszej instancji ze strony postępowania. Krąg podmiotów mających prawo strony w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę został sprecyzowany w art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r., poz. 418 ze zm. - dalej: "P.b."). Natomiast zgodnie z art. 11i ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2024r., poz. 311 ze zm. - dalej: "specustawa") w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w niniejszej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, z wyjątkiem art. 28 ust. 2. Zatem przymiot strony w sprawie o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej należy ustalać w oparciu o art. 28 k.p.a., zgodnie z którym stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.
W rozpoznawanej sprawie Wojewoda wezwał odwołujących do przedłożenia dokumentów potwierdzających status strony w prowadzonym postępowaniu. Odwołujący wskazali, że organ I instancji uznał ich za strony postępowania.
Wojewoda rozważając pojęcie strony postępowania w sprawie wydania decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej wyjaśnił, że ustawodawca posługuje się tu dwoma pojęciami, kategoriami stron postępowania. Do pierwszej zaliczono wprost podmioty wymienione w art. 11d ust. 5 specustawy drogowej. Natomiast druga kategoria podmiotów to tzw. "pozostałe strony" i w odniesieniu do tej grupy ma zastosowanie art. 28 k.p.a. Wojewoda zauważył, że odwołujący już na etapie postępowania przed organem pierwszej instancji występowali z wnioskiem o uznanie ich za stronę postępowania. Prezydent uznał, że odwołujący posiadają status tzw. "pozostałych stron" postępowania, przy czym nie wyjaśnił w żaden sposób z czego ten status wynika. Na wezwanie organu pierwszej instancji odwołujący nie przedłożyli żadnych dokumentów z których wynikałoby, że przysługuje im przymiot strony postępowania, tj. że posiadają prawo własności lub ograniczone prawa rzeczowe do nieruchomości znajdujących się w granicach obszaru oddziaływania inwestycji drogowej. Nie wskazali również innej konkretnej normy prawa materialnego która uzasadniałaby i interes prawny, a nie faktyczny.
Wojewoda zwrócił uwagę, że jako organ odwoławczy nie jest związany wynikami ustaleń dokonanych przez organ pierwszej instancji, lecz dokonuje samodzielnej ich weryfikacji. Stwierdził, że przedmiotowa inwestycja polegająca na rozbudowie drogi publicznej stanowi rodzaj inwestycji liniowych. Co do zasady oddziaływanie takich inwestycji dotyczy tylko i wyłącznie terenów działek przez które one przebiegają. Z analizy dokumentacji projektowej wynika, że działki ewidencyjne na których posadowione są budynki skarżących nie są objęte ani liniami rozgraniczającymi projektowany pas drogowy ani liniami terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, które ulegną budowie lub przebudowie w związku z planowaną inwestycją. Tym samym działki te nie znajdują się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji a ich właściciele i użytkownicy wieczyści, ewentualnie inne podmioty posiadające ograniczone prawa rzeczowe nie mogą zostać uznani za stronę postępowania.
Jako niezasadne Wojewoda ocenił twierdzenia odwołujących, że przysługuje im przymiot strony z uwagi na fakt, że doświadczyli powodzi. Kwestie dotyczące potoku "[...]" i związane z nim zagrożenia powodziowe stanowią o ewentualnym interesie faktycznym a nie prawnym.
W tych okolicznościach Wojewoda uznał, że odwołującym nie przysługuje przymiot strony postępowania a zatem postępowanie odwoławcze przez nich zainicjowane musi podlegać umorzeniu.
Nie zgadzając się z powyższą decyzją W.K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Wniósł o uchylenie decyzji ze względu na naruszenie jego interesu prawnego oraz naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego. Zwrócił się także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania
Skarżący podkreślił, że jego status jako strony postępowania został ustalony i przesądzony przez Prezydenta. Ten status został ukształtowany na podstawie przepisów k.p.a. oraz przepisów specustawy, już na etapie postępowania przed organem pierwszej instancji.
Zdaniem Skarżącego o jego przymiocie strony postępowania świadczą dokumenty wystawiane przez Prezydenta a mianowicie pisma z 4 października oraz 5 i 29 listopada 2024 r. Skarżący zarzucił, że Wojewoda nie rozważył należycie i nie odniósł się do tych pism w sposób rzeczowy, pełny i całościowy. Nie przedstawił wiarygodnej kontrargumentacji przeciwko stanowisku Prezydenta, czym uchybił wymogom określonym w art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 k.p.a. W żaden sposób nie odniósł się do tych dokumentów. Nie podważył w żaden sposób prawidłowego stanowiska organu pierwszej instancji a wynikającego z tych pism. Zajął natomiast inne stanowisko odnośnie posiadania przez Skarżącego przymiotu strony w postępowaniu i w konsekwencji wydał decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego. Z powyższym wiążą się negatywne dla Skarżącego konsekwencje materialne i procesowe - pozbawienie uprawnień procesowych w postępowaniu odwoławczym. Powyższe powinno być przedmiotem oceny prawnej dokonanej przez Sąd.
Końcowo Skarżący zaznaczył, że w podobnej sytuacji znalazła się D.G..
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczas zaprezentowane stanowisko.
W piśmie z 9 lipca 2025 r., skierowanym do Sądu, D.G. złożyła wniosek o uznanie jej za uczestnika postępowania na prawach strony. Powyższe wywodzi z następujących twierdzeń; po pierwsze wraz ze Skarżącym złożyła odwołanie od decyzji Prezydenta z 25 listopada 2024 r. W jej ocenie powinno ono zostać rozpoznane pod względem merytorycznym a nie tylko formalnym; po drugie graniczy swoją posesją z ul. [...] w [...] i wszelkie skutki faktyczne i prawne związane z tą publiczną ulicą powiatową, tak na odcinku przy jej zamieszkałej działce, jak i w jej okolicach bezpośrednio wpływają na jej codzienne życie i bieżący komfort (m. in. zagrożenie powodziami przy wylewaniu wód potoku [...]); po trzecie oddziaływanie realizowanej inwestycji drogowej będzie bezpośrednio jej dotykać. Co zresztą uznał Prezydent przyznając jej status "pozostałej strony postępowania". Wymieniona swój interes wywodzi także z faktu zaistnienia powodzi związanych z wylaniem potoku [...], co spowodowało szkody na jej posesji. Oświadczyła, że w całości popiera skargę złożoną przez Skarżącego.
W piśmie z 11 sierpnia 2025 r. D.G. wskazała, że w toku postępowania prowadzonego przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [....] w przedmiocie wydania decyzji środowiskowej dotyczącej przedsięwzięcia związanego z zabezpieczeniem przeciwpowodziowym w zlewni rzeki [...] została uznana za stronę postępowania. Dlatego również taki przymiot strony postępowania powinna posiadać w toku postępowania prowadzonego przez Prezydenta a następnie Wojewodę dotyczącego zezwolenia na realizację inwestycji drogowej związanej z rozbudową publicznej drogi powiatowej. Decyzja zrid zawiera także stosowne rozwiązania hydrotechniczne i budowlane co do zabezpieczenia przeciwpowodziowego potoku [...]. Na poparcie tych twierdzeń przedłożyła pismo RDOŚ w [...] z 25 lipca 2025 r. świadczące o uznaniu jej za stronę postępowania. D.G. została z urzędu wzięta pod uwagę jako uczestnik postępowania sądowoadministracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;
Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji, to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji.
Działając zatem w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: "p.p.s.a.") Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 lub art. 151 ww. ustawy.
Dokonując kontroli decyzji w zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja umarzająca postępowanie odwoławcze, wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a.
Podkreślić należy, że celem postępowania administracyjnego jest załatwienie sprawy przez wydanie decyzji rozstrzygającej ją co do istoty (art. 104 § 2 k.p.a.). Umorzenie postępowania stanowi zaś orzeczenie formalne, kończące postępowanie, bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 21 września 2010 r., sygn. akt II OSK 1393/09, to i wszystkie powołane w sprawie orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych orzeczenia.nsa.gov.pl).
W niniejszej sprawie przesłanką wydania decyzji umarzającej postępowanie odwoławcze jest bezprzedmiotowość postępowania. W zasadzie obejmuje ona dwie sytuacje: skuteczne cofnięcie odwołania oraz stwierdzenie przez organ odwoławczy, że wnoszący odwołanie nie jest stroną postępowania. Postępowanie przed organem wyższej instancji może zostać uruchomione tylko wskutek inicjatywy uprawnionego podmiotu. Legitymację strony do wniesienia odwołania w niniejszej sprawie należało ocenić według art. 11d ust. 5 spec ustawy.
Zgodnie z tym przepisem:
Wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych wysyłają zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wnioskodawcy, właścicielom lub użytkownikom wieczystym nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie tej decyzji na adres wskazany w katastrze nieruchomości, a w przypadku, o którym mowa w art. 11a ust. 2, wojewodom albo starostom, na których obszarze właściwości znajdują się nieruchomości lub ich części objęte wnioskiem o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, oraz zawiadamiają pozostałe strony w drodze obwieszczeń, odpowiednio w urzędzie wojewódzkim lub starostwie powiatowym, a także w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi, w urzędowych publikatorach teleinformatycznych - Biuletynie Informacji Publicznej tych urzędów i w prasie lokalnej. Doręczenie zawiadomienia na adres wskazany w katastrze nieruchomości jest skuteczne.
Przymiot pozostałych stron postępowania wyznacza się w oparciu o art. 28 k.p.a., zgodnie z którym stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.
Jak wynika z akt postepowania W.K. w toku postępowania kilkakrotnie zwracał się do Organu I instancji o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze strony. W piśmie z 23 września 2024 r. wskazał, że jest właścicielem nieruchomości adres [...]. Wskazał jednocześnie, że jako mieszkaniec osiedla [...] wielokrotnie interweniował w prawie wylania cieku [...] biegnącego wzdłuż ul. [...]. W jego ocenie ze względu na okoliczności i fakty związane z zagrożeniem powodziowym stwarzanym przez ciek [...] w [....] dla jego posesji powinien zostać uznany za stronę tego postępowania. Jednocześnie wskazał, że jeżeli organ uzna, że na poparcie statusu strony postępowania, konieczne jest przedstawienie stosownych dowodów, przedstawi je w wyznaczonym do tego terminie.
W odpowiedzi Organ poinformował, że zgodnie z treścią wyżej powołanych przepisów pozostałe strony postępowania zawiadamia się w drodze obwieszczeń odpowiednio w urzędzie wojewódzkim lub starostwie powiatowym, a także w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi, w urzędowych publikatorach teleinformatycznych – Biuletynie Informacji Publicznej tych urzędów i w prasie lokalnej.
Skarżący wniosek ponowił w dniu 30 listopada 2024 r., zwracając się w nim o doręczenie decyzji z 25 listopada 2024 r.
W piśmie z dnia 6 grudnia 2024 r. Organ poinformował Skarżącego o doręczeniu odpisu decyzji potwierdzonej za zgodność z oryginałem informując jednocześnie o możliwości zapoznania się z załącznikami do decyzji.
O wydaniu decyzji obwieszczono w dniu 25 listopada 2024 r. w prasie lokalnej, na tablicy ogłoszeń, na której obwieszczenie wisiało od 25 listopada 2020 r. do 10 grudnia 2024 r.
W dniu 17 grudnia 2024 r. Skarżący złożył odwołanie.
Umarzając postępowanie odwoławcze Organ II instancji stwierdził, że wprawdzie Organ I instancji przyznał Skarżącemu status "innej strony postępowania", nie mniej jednak nie wyjaśnił z czego ten status wynika. Skarżący nie przedłożył żadnych dokumentów, z których wynikałoby, że posiada prawo własności albo ograniczone prawo rzeczowe do nieruchomości znajdujących się w granicach obszaru oddziaływania inwestycji drogowej, nie wskazał konkretnej normy prawa materialnego, która uzasadniałyby jego interes prawny. Wojewoda podkreślił, że nie jest związany wynikami ustaleń dokonanych przez organ I instancji i może dokonać samodzielnej weryfikacji stanowiska. Z tego też względu wezwał Skarżącego do przedstawienia dokumentów potwierdzających status strony postępowania.
W odpowiedzi na to wezwanie Skarżący podał, że jego status został przesądzony w postępowaniu przed Prezydentem Miasta [...] i powołał się na adresowane do niego pisma z 4 października 2024 r., 5 listopada 2024 i 29 listopada 2024 r.
Zgodzić należy się ze stanowiskiem Organu II instancji. Na każdym etapie sprawy administracyjnej na organie spoczywa obowiązek badania, czy podmiot inicjujący postępowanie, a więc i odwoławcze, jest do tego legitymowany, a zatem czy może być stroną postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a.
Zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną postępowania jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W orzecznictwie podkreśla się, że stwierdzenie interesu prawnego wymaga ustalenia istnienia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą a sytuacją prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Interes prawny w postępowaniu administracyjnym jest więc związany z przepisem prawa materialnego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu.
Stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a., następuje w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie 7 sędziów NSA z dnia 5 lipca 1999 r. OPS 16/98.
Podobnie NSA w wyroku z dnia 10 września 2019 r. II OSK 2480/17: Jeżeli po wniesieniu środka zaskarżenia (odwołania lub zażalenia) od aktu administracyjnego organu pierwszej instancji organ odwoławczy ma wątpliwości co do posiadania przez stronę skarżącą interesu prawnego, to wówczas powinien podjąć określone czynności dowodowe celem ustalenia tej okoliczności. Uznanie, że na podstawie uzupełniającego postępowania dowodowego prowadzonego przed organem odwoławczym dany podmiot nie ma przymiotu strony powinno skutkować umorzeniem postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., a nie wydaniem postanowienia o niedopuszczalności odwołania na podstawie art. 134 k.p.a.
W ocenie Sądu słuszne były wątpliwości Organ II stancji co do posiadania przez Skarżącego przymiotu strony postępowania. Wprawdzie Organ I instancji, na skutek licznie kierowanych przez Skarżącego pism potraktował go jako stronę postępowania, nie mniej zgodzić należy się z Organem II instancji, że stanowisko Organu I instancji nie zostało w tym zakresie wyjaśnione i nie sposób zweryfikować je na podstawie dokumentacji aktowej. Z pisma Skarżącego z 23 września 2024 r. wynika, że mieszka przy ul. [...]. Podał, że na skutek powodzi, wylania cieku [...] biegnącego wzdłuż ul. [...], on i wielu mieszkańców osiedla [...] ucierpiało, zalane zostały jego działki nr [...] i [...], w związku z czym twierdzi, że powinien być stroną postępowania w sprawie realizacji inwestycji drogowej: rozbudowy publicznej drogi powiatowej – ul. [...] pn.: "budowa ścieżki rowerowej wzdłuż ul. [...] od ul. [...] do ul. [...]".
Ani w toku postępowania przed Organem I instancji ani na wezwanie Organu II instancji nie przedstawił dowodów własności bądź innego prawa rzeczowego do wskazanych działek.
Podkreślić w tym miejscu należy, że organ administracji nie ma obowiązku poszukiwania i ujawniania interesu prawnego za podmiot, który wnosząc o wszczęcie postępowania, wykazuje w tym zakresie całkowitą bierność. ( wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 2022 r. II OSK 2118/19).
To obowiązkiem strony (a nie organu) jest wykazanie własnego interesu prawnego (legitymacji materialnej) w zainicjowaniu jakiegokolwiek postępowania administracyjnego, natomiast organ ma jedynie ocenić, czy wskazywana przez podmiot inicjujący postępowanie norma prawa materialnego może być naruszona w sposób powodujący powstanie legitymacji materialnej i w konsekwencji nakazujący uznać ten podmiot za stronę w rozumieniu art. 28 k.p.a. (podobnie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 6 września 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 2695/21).
Wobec powyższego stwierdzić należy, ze skoro Skarżący na wezwanie Organu II instancji nie przedstawił żadnych dowodów na potwierdzenie swojego statusu jako strony postępowania, to Organ II instancji nie miał obowiązku samodzielnie poszukiwać dowodów na poparcie jego twierdzeń. Poza tym zwrócić należy także uwagę, że okoliczności wskazywane przez Skarżącego, tj. mające miejsce w przeszłości powodzie mogły być oceniane wyłącznie w kategoriach potencjalnego wpływu na ewentualnie przysługujące mu prawo. Tymczasem pojęcie strony postępowania zawsze powinno być oceniane w aspekcie realnego i aktualnego zagrożenia, czyli wpływu inwestycji na znajdujące się w obszarze odziaływania działki, a to w żaden sposób nie zostało przez Skarżącego przedstawione.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.