I OSK 368/06

I OSK 368/06 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2007-04-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-03-13
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Izabella Kulig - Maciszewska
Marek Stojanowski /sprawozdawca/
Zbigniew Rausz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Hasła tematyczne
Ruch drogowy
Sygn. powiązane
II SA/Rz 694/04 - Wyrok WSA w Rzeszowie z 2005-11-04
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zbigniew Rausz Sędziowie sędzia NSA Izabella Kulig –Maciszewska sędzia NSA Marek Stojanowski (spr.) Protokolant Anna Krakowiecka po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej rozpoznawał sprawę skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 4 listopada 2005 r. sygn. akt II SA/Rz 694/04 w sprawie ze skargi E. SA w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zmiany wpisu w dowodzie rejestracyjnym oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 4 listopada 2005 r., sygn. akt II SA/Rz 694/04, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie po rozpoznaniu sprawy ze skargi E. S.A. w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia [...]. Decyzją z dnia roku Nr [...], w przedmiocie wpisu w dowodzie rejestracyjnym, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia [...] roku nr [...] oraz zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie na rzecz E. S.A. w [...] 200 zł. tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd ustalił następujący stan faktyczny. W dniu 27 października 1997 r. Prezydent Miasta [...] na wniosek D. P. zarejestrował pojazd samochodowy marki Daewoo NUBIRA 1,6 jako samochód osobowy o nr rej. [...], a następnie również na jej wniosek w dniu 29 października 1997 r., na podstawie zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym, iż w pojeździe dokonano zmian przystosowujących go do przewozu osób i ładunku, Prezydent Miasta [...] dokonał zmiany w dowodzie rejestracyjnym tego pojazdu określając jego rodzaj, jako samochód ciężarowy. Z kolei pojazd został przerejestrowany na E. S.A. w [...]. Decyzją z dnia 18 marca 2002 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie stwierdziło nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia 29 października 1997 r., którą dokonano zmiany w dowodzie rejestracyjnym pojazdu z samochodu osobowego na ciężarowy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie za rażące naruszenie prawa uznało fakt naruszenia art. 68 ust. 9, art. 72 ust. 1 pkt 3 i art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym i § 5 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 lutego 1993r. w sprawie warunków technicznych i badań pojazdów, polegający na dokonaniu zmiany dowodzie rejestracyjnym w oparciu o zaświadczenie o pozytywnym wyniku badań technicznych pojazdu, a nie w oparciu o świadectwo homologacji na dany typ samochodu. Wnioskiem z dnia 5 czerwca 2003 r. - E. S.A. w [...] wystąpił o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją SKO w Rzeszowie z dnia 18 marca 2002 r. w związku z tym, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.
Decyzją z dnia 11 sierpnia 2003r. [...], odmówiono wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją SKO w Rzeszowie z dnia 18 marca 2002r. [...], a w wyniku złożonego przez E. S.A. w [...] wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy załatwionej decyzją odmawiającą wznowienia postępowania SKO w Rzeszowie decyzją z dnia 13 października 2003r. [...], uchyliło własną decyzję z dnia 11 sierpnia 2003 r. [...] i wznowiło postępowanie w przedmiotowej sprawie. Następnie decyzją z dnia [...] [...], odmówiło uchylenia własnej decyzji z dnia 18 marca 2002r. [...], w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia 29 października 1997r,. następstwem której było dokonanie zmiany w dowodzie rejestracyjnym pojazdu marki Daewoo Nubira nr rej. [...] z samochodu osobowego na ciężarowy. Rozpoznając wniosek E. S.A. we Wrocławiu o ponowne rozpoznanie sprawy SKO w Rzeszowie decyzją z dnia [...] [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie z przyczyn wywiedzionych w decyzji z dnia [...] Wykazano w niej bowiem, że decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia 29 października 1997r. dokonująca zmiany w dowodzie rejestracyjnym przedmiotowego pojazdu została wydana z rażącym naruszeniem przepisów art. 68 ust. 9, art. 72 ust. 1 pkt 3 i art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym i rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 lutego 1993r. w sprawie warunków technicznych i badań pojazdów. Zmiana rodzaju pojazdu z samochodu osobowego na ciężarowy została bowiem dokonana bez wymaganego świadectwa homologacji na samochód ciężarowy.
Opisaną decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie E. S.A. w [...], zarzucając jej mogące mieć wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, w postaci przyjęcia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jako podstawy unieważnienia decyzji o rejestracji samochodu jako ciężarowego, podczas gdy w przedmiotowej sprawie nie wystąpiło rażące naruszenie prawa, o którym mowa w w/w przepisie i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie ocenił, iż skarga jest uzasadniona. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, E. przysługuje przymiot strony w niniejszym postępowaniu /art. 28 k.p.a./, co skutkuje tym, że skoro nie był stroną postępowania dotyczącego stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...], to mógł złożyć wniosek w trybie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Zasadnym więc było wznowienie postępowania przez Kolegium celem rozważenia, czy zaistniały przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i jednocześnie odpowiedzi na pytanie, czy dokonanie zmiany typu samochodu osobowego na ciężarowy na podstawie zaświadczenia o pozytywnym wyniku badań technicznych pojazdu - a nie świadectwa homologacji - stanowiło naruszenie prawa, a jeżeli tak, to czy może być ono zakwalifikowane jako rażące.
W ocenie Sądu pierwszej instancji nie budzi jakichkolwiek wątpliwości, że dokonanie zmiany typu samochodu z osobowego na ciężarowy na podstawie zaświadczenia o pozytywnym wyniku badań technicznych pojazdu - a nie świadectwa homologacji - stanowiło naruszenie prawa.
Przepis art. 68 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym, obowiązujący w dacie wydania decyzji o zmianie w dowodzie rejestracyjnym pojazdu z dnia 29 października 1997r., przewidywał, że producent lub importer nowego typu pojazdu samochodowego był obowiązany uzyskać na taki pojazd świadectwo homologacji, wydane przez Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej - /w myśl ust. 2 tego przepisu/ za producenta uważa się również podmiot dokonujący montażu lub zabudowy pojazdów/.
Zgodnie zaś z art. 68 ust. 9 Prawa o ruchu drogowym, w razie wprowadzenia zmian w typie pojazdu, przedmiocie wyposażenia lub części wpływających na zmianę warunków stanowiących podstawę wydania świadectwa homologacji, producent lub importer jest obowiązany uzyskać nowe świadectwo homologacji na dany typ pojazdu, przedmiot wyposażenia lub część. Pojęcie typu pojazdu obejmuje także jego rodzaj. Równocześnie art. 72 ust. 1 pkt 3 Prawa o ruchu drogowym, określający wyłącznie prawne przesłanki rejestracji pojazdu i stanowiący w tym zakresie, że może być ona dokonana między innymi także na podstawie wyciągu ze świadectwa homologacji albo odpisu decyzji zwalniającej pojazd z homologacji lub zaświadczenia o pozytywnym wyniku badania technicznego pojazdu, jeżeli są wymagane, nie daje podstaw do równorzędnego traktowania dwóch różnych rodzajów badań i potwierdzających ich wyniki dokumentów: z jednej strony - tzw. "badań homologacyjnych", mających na celu między innymi także określenie "rodzaju pojazdu", a stanowiących podstawę dla wydania "świadectwa homologacji" /art. 68 Prawa o ruchu drogowym z zw. z § 5 ust. 1 pkt 1 i § 55 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 14 kwietnia 1993r. w sprawie rejestracji, ewidencji i oznaczenia pojazdów - Dz. U. Nr 37, poz. 164 ze zm./, a z drugiej strony - tzw. "badań technicznych pojazdów" /art. 66 Prawa o ruchu drogowym w zw. z § 5 ust. 1 pkt 2 i § 57 rozporządzenia Ministra Transportu z 1993r./, których celem jedynie wyjątkowo może być ewentualne także określenie danych objętych "świadectwem homologacji" - może mieć to miejsce wówczas, gdy pojazd w ogóle nie posiada świadectwo homologacji /art. 68 ust. 10 i ust. 11 oraz art. 72 ust. 1 pkt 3 Prawa o ruchu drogowym w zw. z § 5 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Transportu z 1993 r./
Nie jest dopuszczalna zmiana danych określonych w "świadectwie homologacji" pojazdu w drodze wydania "zaświadczenia o wyniku badań technicznych" tego pojazdu. Gdy więc rejestracji pojazdu dokonuje się zasadniczo na podstawie dokumentów wymienionych w art. 72 Prawa o ruchu drogowym, przy czym w ust. 1 pkt 3 tego przepisu ustawodawca użył w tym kontekście łącznika "lub", to uczynił to z tego powodu, że jakkolwiek do dokumentu rejestracji pojazdu powinny być wpisane również stosowne dane /informacje/ wynikające ze "świadectwa homologacji pojazdu" i z "zaświadczenia o pozytywnym wyniku badania technicznego pojazdu", to jednak w przypadku, gdy zostanie wydana decyzja zwalniająca w konkretnym wypadku pojazd z obowiązku uzyskania "świadectwa homologacji" /art. 72 ust. 1 pkt 3 Prawa o ruchu drogowym/, a także w sytuacji, gdy przepisy o obowiązku homologacji nie dotyczą określonego pojazdu /art. 72 ust. 2 w zw. z art. 68 ust. 12 Prawa o ruchu drogowym/, można dokonać rejestracji pojazdu pomimo braku "świadectw homologacji".
Fakt dokonania przez Prezydenta Miasta [...] zmiany typu przedmiotowego samochodu z osobowego na ciężarowy na podstawie zaświadczenia o pozytywnym wyniku badań technicznych pojazdu, stanowiło, w ocenie Sądu pierwszej instancji, naruszenie prawa. Natomiast przez Kolegium nie zostało w należyty sposób wyjaśnione, czy to naruszenie prawa miało charakter "naruszenia rażącego". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zaakcentował, iż pojęcie "rażącego naruszenia prawa" w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nie jest jednoznacznie pojmowane /brak definicji legalnej/.
Analiza orzecznictwa NSA pozwala na stwierdzenie, że decyzja jest wydana z rażącym naruszeniem prawa materialnego wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy jest ewidentnie sprzeczne z wyraźnym i nie budzącym wątpliwości przepisem, co na podstawie jego brzmienia niejako od razu "rzuca się w oczy". Rażące naruszenie prawa materialnego będzie zachodzić wówczas, gdy organ administracji wbrew literalnemu brzmieniu przepisu, nałoży na stronę obowiązek, przyzna uprawnienie bądź odmówi jego przyznania, mimo że powinien zdawać sobie sprawę, że w świetle obowiązującego prawa tego rodzaju stosunek materialnoprawny nie może być nawiązany. A zatem "rażące naruszenie prawa" jest to naruszenie wyraźnej, niebudzącej wątpliwości interpretacyjnej normy prawa materialnego lub procesowego. Takie rozumienie pojęcia "rażące naruszenie prawa" prowadzi, zdaniem Sądu pierwszej instancji do wniosku, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a.
Kodeks postępowania administracyjnego stanowiąc w art. 7 zasadę prawdy obiektywnej, obliguje organy administracji publicznej do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w art. 77 § 1 nałożył obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego.
We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, skarżący wskazał na pisma wyjaśniające Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej, jak i wydane przez niego decyzje merytorycznie rozstrzygające odwołania od decyzji wojewody w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji rejestracyjnej /np. z dnia 5 grudnia 1997r. TD-4e-802-82/97/ podnosząc, że organ ten uważał, iż do zmiany wpisu w dowodzie rejestracyjnym pojazdu z osobowego na ciężarowy wystarczające jest potwierdzenie tego faktu badaniem technicznym w stacji kontroli pojazdów. Rozpoznając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ nie podjął żadnych kroków w kierunku zapoznania się z tymi pismami /i decyzjami/, a przecież Minister Transportu i Gospodarki Morskiej jest jednym z organów zajmujących się interpretacją przepisów - dotyczących rejestracji pojazdów i jego stanowisko musi być oceniane przy określaniu jednoznaczności rozumienia przepisów, których niniejsze postępowanie dotyczy.
Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie, że orzeczenia wydane przez inne kolegia na terenie kraju nie wiążą w niniejszej sprawie. Jednakże, zdaniem Sądu, analiza orzeczeń innych organów w analogicznych do badanego stanach faktycznych, pozwoliłaby organowi ustalić, czy przepisy prawa materialnego są jednoznaczne, przy czym jednoznaczność należy rozumieć obiektywnie, a nie jako subiektywne przekonanie organu o oczywistości brzmienia stosownych przepisów, zwłaszcza po podjęciu przez NSA uchwały z dnia 23 października 2000r., OPK 17/00, a także po wyroku SN z dnia 9 listopada 2001r., III RN 194/01. Podkreślić przy tym należy, co trafnie podniesiono we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, że pytanie prawne może być postawione wówczas, gdy nasuwają się poważne wątpliwości odnoszące się do jednoznacznego rozumienia określonego przepisu prawa.
Brak w uzasadnieniu decyzji odniesienia się do podnoszonej przez skarżącego problematyki niejednolitego orzecznictwa organów orzekających w tego rodzaju sprawach w okresie poprzedzającym podjęcie przez NSA uchwały powołanej powyżej prowadzi do wniosku, że zaskarżona decyzja nie odpowiada, zdaniem Sądu pierwszej instancji warunkom określonym w art. 107 § 3 k.p.a.
Sąd pierwszej instancji wskazał, iż przy ponownym rozpatrzeniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie winno dokonać analizy przepisów stanowiących podstawę wydania decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia 29 października 1997r. według stanu sprzed podjęcia przez NSA uchwały w dniu 23 października 2000r.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 141 § 4, 133 § 1 i art. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż art. 141 § 4 p.p.s.a. stanowi, że Sąd Administracyjny jest zobligowany do zawarcia w motywach rozstrzygnięcia wskazań odnośnie postępowania przy ponownym rozpoznawaniu sprawy.
W konkretnym przypadku naruszenie przepisów prawa procesowego miało wpływ na wynik orzeczenia Sądu, co oznacza, że istniał związek przyczynowy między uchybieniem procesowym a podlegającym zaskarżeniu orzeczeniem. Związek ów był realny, co oznacza dalej, iż istniała hipotetyczna możliwość odmiennego wyniku sprawy. W ocenie strony skarżącej, w zamieszczonych w uzasadnieniu motywach wyroku, Sąd nie zawarł jakichkolwiek wskazówek dla organu co do dalszego toku postępowania. Sąd ograniczył się jedynie do podania wariantów ewentualnych rozstrzygnięć, polegających na analizie orzecznictwa w podobnych sprawach przez "różne organy stosujące prawo"; nie opowiedział się tym samym w ogóle, który z tychże wariantów byłby uznany przez Sąd za trafny. W ten sposób Sąd uchylił się od ustawowej powinności badania zgodności z prawem zaskarżonej do niego decyzji (art. 1 i 3 § 1 p.p.s.a.). Wywody zawarte w uzasadnieniu kwestionowanego wyroku w żadnym miejscu nie wskazują dyrektyw odnośnie dalszego toku postępowania.
Zdaniem strony skarżącej uzasadnienie zawiera wiele hipotez, które trudno zrekonstruować jako wiążące dla organu mającego ponownie rozpoznać sprawę. Takie stanowisko Sądu odbiega stanowczo od przyjętych standardów dotyczących uzasadniania orzeczeń sądowych. Uzasadnienie wyroku ma przecież bardzo istotne znaczenie procesowe polegające w szczególności na:
- ma stworzyć rękojmię, iż Sąd dołożył w konkretnym przypadku należytej staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia,
- ma umożliwić ocenę organowi czy przesłanki, na których oparł orzeczenie są trafne,
- ma wreszcie zawrzeć jednoznaczne wskazania dla organu co do dalszego toku postępowania w sprawie, determinujących dalsze postępowanie administracyjne w sprawie, które zapobiegłoby powtórzeniu błędów, które legły u podstaw uwzględnienia skargi ( por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Warszawa 2005 r., s. 451).
W ocenie skarżącego, Sąd pierwszej instancji nie dokonał wnikliwej analizy akt sprawy do czego obligował go przepis art. 133 § 1 p.p.s.a., lecz w sposób niedopuszczalny scedował ustawową powinność dokonywania ocen prawnych na organ administracji publicznej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ppsa), skargę kasacyjną oprzeć można na następujących podstawach: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do art. 183 § 1 ppsa, rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym – zdaniem skarżącego – uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego – wskazania dodatkowo, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna odpowiada wymogom, o których mowa w wymienionych wyżej przepisach prawa, jednakże przytoczone zarzuty nie zasługują na uwzględnienie.
Zarzutami podniesionymi w skardze kasacyjnej były zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy tj. art. 141 § 4, 133 § 1 i art. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z uwagi na to, że Sąd w uzasadnieniu orzeczenia nie zawarł jakichkolwiek wskazówek dla organu co do dalszego toku postępowania. W ocenie skarżącego Sąd ograniczył się jedynie do podania wariantów ewentualnych rozstrzygnięć, polegających na analizie orzecznictwa w podobnych sprawach przez "różne organy stosujące prawo"; nie opowiedział się tym samym w ogóle, który z tychże wariantów byłby uznany przez Sąd za trafny. Co oznacza, iż Sąd uchylił się od ustawowej powinności badania zgodności z prawem zaskarżonej do niego decyzji. Wywody zawarte w uzasadnieniu kwestionowanego wyroku w żadnym miejscu nie wskazują dyrektyw odnośnie dalszego toku postępowania.
Stanowisko to nie jest trafne. Przede wszystkim należy zauważyć, że w niniejszej sprawie nakładają się na siebie dwa odrębne postępowania, a mianowicie organy administracji wznowiły postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji co oznacza, że wznowienie postępowania nałożyło się na postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Jednakże z treści uzasadnienia Sądu I instancji wynika, że przeanalizował on wszystkie zarzuty zamieszczone w skardze, konfrontując je z ustaleniami organu i materiałami dowodowymi sprawy mając na uwadze jej charakter. Sąd kontrolując zaskarżony akt, nie przyjmował bezkrytycznie ustaleń poczynionych w postępowaniu administracyjnym, tym bardziej, że były one podważane przez stronę E. Wszelkie wątpliwości ujawnione na etapie postępowania zostały właściwie i jednoznacznie zinterpretowane z powołaniem się na konkretne przepisy prawa. W motywach wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie powołując się na treść art. 68 ust.1, 2 i 9 oraz art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy – Prawo o ruchu drogowym stwierdził, iż dokonanie zmiany typu samochodu z osobowego na ciężarowy w oparciu o zaświadczenie o pozytywnym wyniku badań technicznych pojazdu, a nie na podstawie świadectwa homologacji, stanowiło naruszenie prawa. Redakcja art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy nie daje podstaw do równorzędnego traktowania badań homologacyjnych oraz badań technicznych pojazdu. W tej sytuacji nie jest dopuszczalna zmiana danych określonych w świadectwie homologacji pojazdu w drodze wydania zaświadczenia o wyniku badań technicznych. Sąd I instancji wskazał jednak przy tym, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie nie zbadało i nie umotywowało w należyty sposób, czy to naruszenie prawa miało rażący charakter. Przywołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego podał, że rażące naruszenie prawa jest to naruszenie wyraźnej, niebudzącej wątpliwości interpretacyjnych normy prawa materialnego lub procesowego. Poza tym, Sąd I instancji podniósł, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów art. 7, 77 § 1 zaś jej uzasadnienie nie spełnia wymogów z art. 107 § 3 k.p.a. Kodeks postępowania administracyjnego nakłada na organy administracji publicznej obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, lecz w zaskarżonej decyzji Kolegium nie odniosło się do przytaczanych przez E. szeregu argumentów.
W konsekwencji, prawidłowo Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie przyjął, że fakt dokonania przez Prezydenta Miasta [...] zmiany typu przedmiotowego samochodu z osobowego na ciężarowy na podstawie zaświadczenia o pozytywnym wyniku badań technicznych pojazdu stanowiło, w ocenie Sądu pierwszej instancji, naruszenie prawa. Natomiast Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie nie wyjaśniło w należyty sposób, czy to naruszenie prawa miało charakter "rażący". Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił przy tym, iż pojęcie "rażącego naruszenia prawa" w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nie jest pojmowane jednoznacznie. Ponadto brak w uzasadnieniu decyzji odniesienia się do problematyki niejednolitego orzecznictwa organów orzekających w tego rodzaju sprawach w okresie poprzedzającym podjęcie przez NSA uchwały powołanej powyżej prowadzi do wniosku, że zaskarżona decyzja nie odpowiada warunkom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. W związku z tym, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie powinno dokonać analizy przepisów stanowiących podstawę wydania decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia 29 października 1997r. według stanu sprzed podjęcia przez Naczelny Sąd Administracyjny w/w uchwały z dnia 23 października 2000r.
Obowiązkiem sądu było precyzyjne określenie czynności, jakie winien przeprowadzić organ administracji przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, tak by przy ewentualnym kolejnym rozpatrywaniu skargi w takiej sprawie zapobiec błędom stwierdzonym przez Sąd Administracyjny i nie narazić się na zarzut naruszenia przepisów postępowania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego te kryteria w orzeczeniu Sądu I instancji zostały spełnione.
Z tych też względów zarzuty strony skarżącej podniesione w skardze kasacyjnej nie mogą zostać uznane za słuszne.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.