II SA/Rz 692/18

II SA/Rz 692/18 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2018-11-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2018-06-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Krystyna Józefczyk.
Paweł Zaborniak
Piotr Godlewski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6133 Informacja o środowisku
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Sygn. powiązane
III OSK 1556/21 - Wyrok NSA z 2022-12-20
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1302
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Piotr Godlewski /spr./ Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk WSA Paweł Zaborniak Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2018 r. sprawy ze skarg D. K., M. K., G. K., D. K., M. F., J. F., Z. C. oraz J. D. i A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko -skargi oddala-
Uzasadnienie
II SA/Rz 692/18
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego
z [...] marca 2018 r. nr [...] wydana w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.
Z jej uzasadnienia i pozostałych akt administracyjnych sprawy wynika, że wnioskiem z [...] kwietnia 2016 r. (uzupełnionym [...] maja 2016 r.) Prezydent Miasta wystąpił o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn.: "Budowa publicznej drogi gminnej (ul. [...]) na odcinku od ul. [...] do ul. [...], rozbudowa ul. [...] na odcinku od ul. [...] do ul. [...] wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, budowlami i urządzeniami budowlanymi" w ramach zadania inwestycyjnego pn.: "Budowa drogi dojazdowej do osiedla domków jednorodzinnych przy ul. [...] - [...]".
Po wszczęciu [...] maja 2016 r. postępowania przez Prezydenta M., stosowną informację o złożeniu przedmiotowego wniosku umieszczono w publicznie dostępnym wykazie danych o dokumentach zawierających informacje o środowisku
i jego ochronie [...]. Do wniosku dołączono kartę informacyjną przedsięwzięcia wymienioną w art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa
w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U.
z 2017 r., poz. 1405; dalej: u.u.i.ś.).
Działając na podstawie art. 64 ust. 1 tej ustawy Prezydent wystąpił do właściwych organów, tj. Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska o wyrażenie opinii w przedmiocie stwierdzenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla zamierzonego przedsięwzięcia.
PPIS w opinii sanitarnej z [...] maja 2016 r. [...] stwierdził, iż dla planowanego przedsięwzięcia nie istnieje potrzeba sporządzenia oceny oddziaływania na środowisko. Analogiczną opinię [...] maja 2016 r. ([...]) wyraził RDOŚ.
Na tej podstawie Prezydent M. postanowieniem z [...] czerwca 2016 r.
nr [...] stwierdził brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia.
Kolejno, po rozpatrzeniu uwag zgłoszonych przez strony postępowania, uzyskaniu w tym zakresie wyjaśnień projektanta oraz podtrzymaniu opinii przez RDOŚ i PPIS, Prezydent M. wydaną [...] grudnia 2016 r. decyzją
nr [...] stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla wnioskowanego przedsięwzięcia.
Decyzja ta w wyniku odwołania została uchylona decyzją SKO z [...] lutego 2017 r.
nr [...], a sprawę przekazana do ponownego rozpatrzenia. Kolegium wskazało, że decyzja organu I instancji zapadła w wyniku rozpatrzenia podania złożonego przez pełnomocnika nieumocowanego do działania przez stronę jaką był Miejski Zarząd Dróg [...] występujący jako komunalna jednostka organizacyjna zainteresowana realizacją inwestycji drogowej, a nie Prezydent M. Nadto w toku postępowania - w imieniu jego inicjatora - stanowisko zajmowała nieumocowana Spółka, tj. A Sp. j.
w [....].
W wyniku wezwania T. L. (działając jako pełnomocnik Prezydenta
M.) pismem z [...] marca 2017 r. przedłożył wniosek o wydanie przedmiotowej decyzji wraz z oświadczeniem, że merytoryczna treść wniosku i pism złożonych w trakcie postępowania nie ulega zmianie. Zawnioskował także o nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.
Po ponownie przeprowadzonym postępowaniu Prezydent M. decyzją z [...] kwietnia 2017 r. nr [...] stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla wnioskowanego przedsięwzięcia oraz nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.
Również ta decyzja wskutek odwołania została uchylona przez Kolegium (mocą decyzji z [...] lipca 2017 r. nr [...]), a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia. Zdaniem Kolegium, w uzasadnieniu wydanej decyzji organ I instancji wybiórczo odniósł się do zarzutów odwołujących podnoszonych na etapie prowadzonego postępowania.
Kolejną decyzją z [...] października 2017 r. nr [...] Prezydent M. – działając na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 73 ust. 1, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 84, art. 85 ust. 1 i 2 pkt 2 u.u.i.ś., art. 104 K.p.a. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1247, dalej: K.p.a.) oraz § 3 ust. 1 pkt 60 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U.
z 2016 r., poz. 71):
I. stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia pn.: "Budowa publicznej drogi gminnej (ul. [...]) na odcinku od ul. [...] do ul. [...], rozbudowa ul. [...] na odcinku od ul. [...] do ul. [...] wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, budowlami i urządzeniami budowlanymi" w ramach zadania inwestycyjnego pn.: "Budowa drogi dojazdowej do osiedla domków jednorodzinnych przy ul. [...] - [...]",
II. nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.
W uzasadnieniu - przedstawiając szczegółowo przebieg postępowania - organ stwierdził, iż skala i lokalizacja przedsięwzięcia nie spowodują negatywnego oddziaływania na środowisko i jednocześnie zachowana zostanie zasada zrównoważonego rozwoju miasta. Z uwagi na charakter inwestycji, jej znaczenie
i pełnioną funkcję nie wystąpi możliwość kumulowania się oddziaływań, które będą miały zasięg lokalny, małoznaczący i odwracalny. Ze względu na charakter inwestycji uznano, że rozpatrywane przedsięwzięcie nie będzie powodować zagrożenia wystąpienia poważnych awarii lub katastrof naturalnych i budowlanych.
Oddziaływanie na środowisko w trakcie realizacji przedsięwzięcia będzie ograniczone w czasie i przestrzeni, nie będzie też źródłem ponadnormatywnych oddziaływań na etapie eksploatacji, w szczególności nie będzie oddziaływać
w sposób znaczący na przedmioty, cele i integralność obszaru Natura 2000 oraz spójność sieci Natura 2000. Planowane przedsięwzięcie znajduje poza granicami głównych korytarzy ekologicznych wyznaczonych w Projekcie korytarzy ekologicznych łączących Europejską Sieć Natura 2000 w Polsce. Zamierzenie nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a tym samym oceny o której mowa w art. 6.3 Dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory. Teren planowanego zamierzenia zlokalizowany jest poza obszarami Głównych Zbiorników Wód Podziemnych (GZWP) i obszarami szczególnego zagrożenia powodzią, a także poza strefami ochronnymi ujęć wód powierzchniowych i podziemnych. Lokalny charakter inwestycji oraz odległość od najbliższej granicy państwa (ponad 90 km) powoduje, że przedsięwzięcie nie będzie generowało oddziaływań o charakterze transgranicznym w żadnym komponencie środowiska.
Planowane przedsięwzięcie nie jest zlokalizowane na obszarach wodno - błotnych czy innych obszarach o płytkim zaleganiu wód podziemnych, w tym siedliskach łęgowych oraz ujściach rzek. Inwestycja nie jest położona na obszarach wybrzeży
i w środowisku morskim oraz na obszarach górskich lub leśnych. Usytuowana jest poza obszarami mającymi znaczenie historyczne, kulturowe lub archeologiczne, przylegającymi do jezior czy obszarami ochrony uzdrowiskowej.
Inwestycja nie będzie naruszać interesów osób trzecich, nie będzie miała również wpływu na dobra materialne, a ze względu na realizację na terenie zurbanizowanym Miasta R. z zabudową jedno i wielorodzinną, wpisywać się będzie
w istniejący krajobraz.
Zamierzenie usytuowane jest na obszarze o przekroczonym standardzie jakości powietrza w strefie Miasto [...], która została zakwalifikowana do klasy C ze względu na przekroczenie poziomów dopuszczalnych jakości powietrza w zakresie pyłu zawieszonego PM 10 i pyłu zawieszonego PM 2,5 oraz przekroczenie poziomu docelowego ustalonego dla benzo(a)pirenu. Z uwagi na skalę i charakter inwestycji nie będzie to jednak miało znaczącego wpływu na jakość powietrza w tym rejonie.
Planowane przedsięwzięcie jako dotyczące infrastruktury drogowej będzie najkorzystniejsze z punktu widzenia ochrony środowiska oraz ze względów technicznych i ekonomicznych.
W dalszej części uzasadnienia organ dokonując szczegółowej analizy zebranego
w sprawie materiału dowodowego oraz odnosząc się do zarzutów i uwag sformułowanych przez strony wyjaśnił, że zebrany w sprawie materiał dowodowy dawał podstawę do sformułowania stanowiska (kilkukrotnie podtrzymanego także przez RDOŚ i PPIS) o odstąpieniu od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. Domniemanie negatywnego wpływu na środowisko, podnoszone przez strony, nie stanowi przesłanki do zmiany decyzji. Podkreślił, że przedmiotowa decyzja, niezależnie od wymagań K.p.a., zawiera wszystkie elementy przewidziane w art. 85 ust. 2 pkt 2 u.u.i.ś., a która w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko wymaga wyłącznie przedstawienia uwarunkowań o których mowa
w jej art. 63 ust. 1.
Końcowo Prezydent zauważył, że istniejąca ul. [...] jest drogą klasy Z, dlatego wskazane jest, by jej dalszy odcinek miał tą samą klasę. Za wystarczające uznał też przedstawione przez inwestora w piśmie z [...] marca 2017 r. uzasadnienie wniosku
o nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Podkreślił też, że wydawana decyzja nie ma charakteru samoistnego, a inwestor by móc realizować inwestycję, musi uzyskać decyzję o zezwoleniu na realizację przedsięwzięcia.
Odwołanie od decyzji Prezydenta z [...] października 2017 r. złożyli współwłaściciele nieruchomości oznaczonej nr ewid 357/30 i 357/32 oraz Wspólnota Mieszkaniowa właścicieli nieruchomości oznaczonej nr ewid 357/30 oraz 357/32 położnej przy ul. [...]. Zawnioskowali o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia innemu organowi administracyjnemu lub w razie nieuwzględnienia tego wniosku – organowi I instancji, ewentualnie jej uchylenie
i umorzenie postępowania.
Zwrócili się także o bezzwłoczne wstrzymanie nadanego decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności oraz wstrzymanie rozpoznania sprawy do czasu prawomocnego zakończenia postępowania toczącego się przed Radą M. [...] o uznanie obiektów przyrodniczych znajdujących się przy ul. [...]
w R., w bezpośrednim sąsiedztwie planowanego zadania inwestycyjnego, za pomniki przyrody. Podkreślili nieważność postępowania z uwagi na prowadzenie go przez niewłaściwy organ, zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego
i materialnego. Wskazali na konieczność uzupełnienia przez organ postępowania dowodowego poprzez przeprowadzenie wszystkich dowodów zawnioskowanych przez strony.
SKO wskazaną na wstępie decyzją z [...] marca 2018 r.
nr [...]:
1. uchyliło pkt II zaskarżonej decyzji dotyczący nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności;
2. utrzymało w mocy w pozostałej części decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu szczegółowo przedstawiło dotychczasowy przebieg postępowania
i odniosło się do podniesionych zarzutów.
W zakresie nieprawidłowego umocowania T. L. wyjaśniło, że pełnomocnictwo umocowujące go przyjęte zostało w odpisie, lecz wada ta usunięta została [...] maja 2016 r., kiedy to przedłożony został oryginał pełnomocnictwa wraz z wersją elektroniczną mapy ewidencyjnej i karty informacyjnej przedsięwzięcia. Zauważyło ponadto, że organ I instancji wezwał pełnomocnika do przedłożenia wniosku o wydanie przedmiotowej decyzji, podpisanej zgodnie z udzielonym pełnomocnictwem. Pełnomocnik ponownie przedłożył wniosek o wydanie decyzji w swoim imieniu wraz z oświadczeniem, iż treść merytoryczna pism i wyjaśnień złożonych w trakcie postępowania nie ulega zmianie.
Odnosząc się do natomiast do zarzutu naruszenia przepisów prawa procesowego,
w szczególności art. 7 i 77 § 1 K.p.a. Kolegium wskazało, że rolą organu prowadzącego postępowanie administracyjne jest systematyczna i bieżąca ocena, czy w ramach toczącego się postępowania konieczne jest przeprowadzanie kolejnych dowodów, w tym wnioskowanych przez strony. Zdaniem Kolegium, organ
I instancji w sposób szczegółowy odniósł się do każdego ze złożonych przez strony wniosków dowodowych, wykazując na jakich dowodach oparł wydane rozstrzygnięcie oraz przeprowadzenia jakich dowodów odmówił wnioskującym stronom.
Odnośnie kwestii nieuwzględnienia położenia inwestycji w bezpośrednim sąsiedztwie budynków zabytkowych z XIX w., placu zabaw przy ul. [...], przy planowanym muzeum techniki i militariów oraz w bezpośrednim sąsiedztwie drzew a także odmowy przeprowadzenia dowodu z projektu planowanego przedsięwzięcia "park leśny" oraz z występującej flory i fauny, organ odwoławczy uznał, że nie mają one znaczenia na obecnym etapie prowadzonego postępowania, a okoliczności z tym związane powinny być przedmiotem badania na kolejnych etapach inwestycji.
W ocenie Kolegium nie znajdują także zastosowania powołane przez odwołujących przepisy prawa wspólnotowego, jako nie mające zawiązku z postępowaniem.
Jako słuszny Kolegium oceniło jedynie zarzut stron dotyczący naruszenia art. 108 § 1 K.p.a. Nie zachodzą bowiem jakiekolwiek przesłanki uzasadniające nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności w trybie art. 17 ust. 1 ustawy z 10 kwietnia 2003 r.
o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1496). Przepis ten ma zastosowanie na etapie realizacji zamierzenia inwestycyjnego, tj. w chwili wydawania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, a nie na etapie badania kwestii ewentualnego przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.
Skargi na decyzję SKO do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego
w Rzeszowie złożyli A. S. i J. D., a także P. K., D. K., M. K., G. K., D. K., M. F., J. F. i Z. C. (działający przez pełnomocnika - adwokata). A. S. i J. D. (współwłaściciele działki nr 357/30 i 357/32) zawnioskowali o uchylenie decyzji, wstrzymanie jej wykonania oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Zarzucili nieważność prowadzonego postępowania z uwagi na brak prawidłowego pełnomocnictwa T. L. do występowania w sprawie w imieniu wnioskodawcy. W razie nieuwzględnienia tego zarzutu podnieśli:
1. rażącą obrazę prawa procesowego mającą wpływ na treść wydanych rozstrzygnięć, a mianowicie art. 7, art. 78 i art. 77 K.p.a. w zw. z art. 107, art. 9 i art. 11 K.p.a. poprzez:
- brak rozpoznania przez SKO wniosku o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu organowi administracyjnemu z uwagi na zmianę przepisów w tym zakresie,
- brak rozpoznania wniosku stron o zwieszenie postępowania do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia prowadzonego postępowania o ustanowienie pomników przyrody na terenie sąsiadującym z terenem przedsięwzięcia,
- nieprawidłowe sporządzenie uzasadnienia decyzji, w sprzeczności z ustawą,
- brak ustosunkowania się przez organ do nierozstrzygniętych przez organ I instancji a skierowanych do akt sprawy wniosków dowodowych mających znaczenie dla ustalenia kluczowych okoliczności faktycznych,
- brak ustosunkowania się przez organ do twierdzeń dotyczących położenia zadania inwestycyjnego w bezpośrednim sąsiedztwie otwartego, nieogrodzonego placu zabaw dla dzieci (po zrealizowaniu inwestycji ma przejeżdżać tamtędy 1500 pojazdów na dobę);
2. naruszenie przepisów prawa wspólnotowego, a mianowicie art. 57 Rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 z 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności a także art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2988/95, art. K.3 Traktatu o Unii Europejskiej, poprzez kolejny brak ich zastosowania i uwzględnienia przy wydaniu orzeczenia oraz w dotychczas prowadzonym postępowaniu – bez uzasadnienia tego faktu;
3. naruszenie przepisów o charakterze materialnoprawnym:
a) art. 62a u.u.i.ś. (w aktualnym brzmieniu) w zw. z art. 5 ust. 1 dyrektywy z 16 kwietnia 2014 r. (2014/52/UE) – poprzez brak elementów, które obowiązkowo powinny zostać opisane w karcie informacyjnej przedsięwzięcia;
b) art. 66 ust. 1 pkt 3b ustawy poprzez nieuwzględnienie i nieodniesienie się
w wydanej decyzji do informacji na temat powiązań z innymi przedsięwzięciami,
w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć realizowanych lub
planowanych oraz brak zamieszczenia w karcie informacyjnej przedsięwzięcia informacji i danych o przedsięwzięciach realizowanych i już zrealizowanych
w zakresie w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem w stosunku m. in. do:
- projektu Parku Leśnego planowanego na osiedlu [...] w R. (przygotowanego do realizacji przez Biuro Projektowe Miasta [...]);
- utworzonego publicznego placu zabaw dla dzieci posadowionego w bezpośrednim sąsiedztwie planowanego zadania inwestycyjnego;
- przeprowadzonego postępowania w sprawie ustanowienia pomników przyrody,
- utworzonej strefy zieleni izolacyjnej w ramach projektu "Park Naukowo -Technologiczny [...] – [...]",
c) naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z 6 października
2014 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt poprzez brak ich zastosowania
w sprawie.
Natomiast w drugiej ze skarg złożonej przez skarżących za pośrednictwem adwokata zawnioskowano o uchylenie decyzji SKO i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, zarzucając:
- naruszenie art. 33 § 1 i § 3 K.p.a. w zw. z art. 64 § 2 K.p.a. oraz art. 138 § 3 K.p.a.
i w zw. z art. 29 § 1 i § 2 Kodeksu spółek handlowych poprzez ich niezastosowanie
w sprawie mimo obowiązku nałożonego na organ I instancji decyzją Kolegium
z [...] lutego 2017 r., co czyni aktualnie prowadzone postępowanie wadliwym. Wskazano także na naruszenie art. 75 ust. 1 pkt 1 litera l ustawy poprzez jego niezastosowanie w obliczu nowelizacji przepisów w zakresie objętym normą art. 3;
- naruszenie przepisów prawa procesowego art. 7, art. 78, art. 77 K.p.a. w zw. z art. 107 K.p.a. i art. 9 i art. 11 K.p.a. poprzez ich błędną wykładnię i brak prawidłowego zastosowania ww. przepisów w przedmiotowej sprawie, co miało wpływ na treść orzeczenia;
- naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 3 pkt 13, art. 112, art. 144, art. 173, art. 174, art. 179 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska
i rozporządzeń wydanych na jej podstawie, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie. Naruszenie art. 66 ust. 1, art. 65 ust. 3, art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 69 ust. 3, art. 79 ust.1, art. 82 ust. 1, art. 84 i art. 85 ustawy, przepisów rozporządzenia RM z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących
znacząco oddziaływać na środowisko poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z 6 października 2014 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt poprzez brak ich zastosowania w sprawie,
- naruszenie przepisów prawa wspólnotowego, tj. naruszenie art. 6 K.p.a. w zw. z art. 57 Rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 z 11 lipca 2006 r. oraz art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2988/95, art. K.3 Traktatu o Unii Europejskiej poprzez brak ich zastosowania i brak uwzględnienia przy wydaniu zaskarżonego orzeczenia;
- art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77 § 1, art. 107 § 3 K.p.a.
W odpowiedzi na skargi SKO wniosło o ich oddalenie i podtrzymało stanowisko zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu.
Odrębnymi postanowieniami z 31 sierpnia 2018 r. WSA w Rzeszowie odrzucił skargę P. K. jako obarczoną brakami formalnymi oraz odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia
30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
(Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: P.p.s.a.), wg którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Stosownie do art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia (jeżeli dotknięte są naruszeniem prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź innym naruszeniem przepisów postępowania jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy), do stwierdzenia ich nieważności lub ich wydania z naruszeniem prawa (jeżeli zachodzą przyczyny określone w K.p.a. lub innych przepisach).
Przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie pozostaje prawidłowość przeprowadzonego w sprawie postępowania, w wyniku którego stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oddziaływania na środowisko dla inwestycji polegającej na budowie (ul. [...]) i rozbudowie (ul. [...]) dróg gminnych w ramach zadania pn. "Budowa drogi dojazdowej do osiedla domków jednorodzinnych przy
ul. [...] - [...]" w R.
Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzję organu pierwszej instancji Sąd uznał, że są one zgodne z prawem.
W związku z podniesionymi zarzutami, na wstępie należy stwierdzić, że w ocenie Sądu nie budzi wątpliwości – co prawidłowo uznały organy – że podmiotem na wniosek którego prowadzone było postępowanie był Prezydent M. [...] (będący także organem wydającym decyzję w I instancji), w imieniu którego działał prawidłowo umocowany T. L. (wcześniejsze uchybienia w zakresie pełnomocnictwa zostały usunięte w wyniku kasacyjnej decyzji SKO z [...] lutego
2017 r.). Organ I instancji odniósł się także do poruszonej w tej decyzji kwestii nieuznania za inwestora Miejskiego Zarządu Dróg, pełniącego funkcję zarządu a nie zarządcy dróg Gminy M. [...], którą to argumentację Sąd podziela).
Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r., poz. 1405 ze zm., dalej u.u.i.ś.).
Z art. 71 ust. 2 tej ustawy wynika, że uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wymagane jest dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W ocenie Sądu, z uwagi na zakres inwestycji
i jej parametry organy administracji słusznie uznały, że planowane przedsięwzięcie mimo że należy do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.
Zgodnie zaś z art. 63 ust. 1 ustawy, obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie następujące uwarunkowania: rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia; usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów
naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego; rodzaj i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do uwarunkowań wymienionych w pkt 1 i 2. Postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 63 ust. 2 ustawy). Z kolei, stosownie do treści art. 64 ust. 1 ustawy, przed wydaniem postanowienia, organ zobowiązany jest, do zasięgnięcia opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz państwowego powiatowego inspektora sanitarnego.
Jak wynika z akt sprawy, PPIS stwierdził, że przeprowadzenie oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko nie jest konieczne. Również RDOŚ wyraził opinię o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia (opinie te konsekwentnie – w wyniku dwukrotnego uchylania decyzji organu I instancji - były podtrzymywane w toku postępowania). Organy opiniujące uznały zatem w ramach swych kompetencji, że planowana inwestycja nie będzie negatywnie oddziaływać na zdrowie publiczne, jak również na obszary Natura 2000 oraz pozostałe formy ochrony przyrody. Uznano również, że nie jest możliwe, aby realizacja inwestycji spowodowała utratę lub fragmentację siedlisk przyrodniczych oraz siedlisk gatunków, objętych ochroną w ramach obszarów Natura 2000, jak również planowane przedsięwzięcie nie będzie oddziaływać na obszary położone poza granicami Polski.
Jak wynika z akt sprawy i prawidłowych ustaleń organów, po uzyskaniu wymaganych treścią art. 64 ust. 1 ustawy opinii i uzgodnień Prezydent M. wydał [...] czerwca 2016 r. postanowienie, o którym mowa w art. 63 ust. 2 ustawy.
W postanowieniu tym stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. Treść tego postanowienia odpowiada wymogom określonym w art. 63 ust. 1 ustawy.
W następstwie prawidłowo przeprowadzonego postępowania, jak trafnie oceniło w zaskarżonej decyzji Kolegium, Prezydent M. [...] wydał [...] października 2017 r. decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, zachowując tryb określony w art. 84 ustawy, w której stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia, czyniąc charakterystykę przedsięwzięcia załącznikiem do tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 84
ustawy w przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przy czym charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Niemniej, jak stanowi o tym art. 85 ustawy uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymogów przewidzianych w przepisach K.p.a.,
w przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, powinno zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy, uwzględnionych przy stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.
Wymagania tego przepisu, zdaniem Sądu, zostały w niniejszej sprawie spełnione. Sąd wyjaśnia przy tym, że wydanie na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy postanowienia stwierdzającego brak konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w zasadzie przesądza o tym, że przedsięwzięcie nie będzie wywierało znaczącego oddziaływania na środowisko, co oznacza brak przeciwwskazań do jego realizacji.
W przedstawionych okolicznościach uprawnione jest stanowisko, że decyzja Prezydenta M. [...] w pełni odpowiada wymogom określonym w art. 84 i art. 85 ustawy. Uzasadnienie decyzji zawiera rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, a także rodzaj i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do powyższych uwarunkowań. Uzasadniając wydaną decyzję organ szczegółowo wyjaśnił, z jakich przyczyn realizacja planowanego przedsięwzięcia nie spowoduje zagrożenia dla siedlisk przyrodniczych, czy też modyfikacji warunków ekologicznych.
W decyzji zostało także obszernie wyjaśnione, z uwagi na jakie przesłanki (usytuowanie terenu inwestycji), jej oddziaływanie na środowisko oraz jego komponenty będzie ograniczone do minimum. Uzasadnienie decyzji, zarówno faktyczne jak i prawne, w pełni odpowiada wymaganiom określonym w art. 107 § 3 K.p.a.
Zdaniem Sądu, brak jest podstaw do podważenia oceny, że realizacja inwestycji spowoduje negatywne następstwa w środowisku przyrodniczym.
Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że przewidziane do realizacji odcinki dróg w rzeczywistości istnieją i odbywa się nimi lokalny ruch pojazdów, niemniej są to drogi o nawierzchni gruntowej, a w ramach inwestycji mają powstać drogi o nawierzchni utwardzonej wraz z pełną, towarzysząca infrastrukturą techniczną.
Stanowisko skarżących w istocie sprowadza się do przekonania o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wywodzone z perspektywicznego wzmożenia ruchu pojazdów w wyniku zwiększenia przepustowości projektowanych ulic i ich połączenia ze strefą ekonomiczną "[...]" oraz naruszenia integralności oddzielającej tą strefę od zabudowy mieszkalnej strefy buforowej.
W ocenie Sądu, zarzuty skarg odnoszące się do naruszenia wskazanych w nich przepisów postępowania administracyjnego oraz prawa materialnego, jako niepoparte żadnymi istotnymi argumentami mogącymi podważyć prawidłowość dokonanych przez organy ustaleń, nie zasługują na uwzględnienie. Opisane w uzasadnieniach decyzji organu I i II instancji okoliczności – które Sąd w całości podziela - uprawniały do uznania prawidłowości stanowiska o braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania zamierzonej inwestycji na środowisko. Uzasadnienia te odpowiadają wymogom art. 107 § 3 K.p.a.
Kolegium w zaskarżonej decyzji uwzględniło zarzuty podniesione w odwołaniu. W kwestii braku odniesienia się do zarzutu związanego z ingerencją planowanej inwestycji w strefę buforową należy zauważyć, że jak ustalono na etapie bezpośrednio poprzedzającym wydanie przez organ I instancji decyzji [...] października 2017 r. (m.in. w oparciu o mapy dla celów projektowych, zapisy planów zagospodarowania przestrzennego), planowana inwestycja nie będzie naruszała w żaden sposób jej integralności, co czyni bezprzedmiotowym związane z tym zarzuty naruszenia wskazanych przepisów prawa wspólnotowego w zakresie wykorzystania środków przeznaczonych na realizację tej strefy.
Za trafne Sąd uznał stanowisko Kolegium, iż w sprawie nie zachodziły przesłanki do nadania decyzji organu I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności.
Podsumowując, ocena zaskarżonej decyzję oraz decyzji organu I instancji w opisanym stanie prawnym i faktycznym prowadzi do stwierdzenia, że w pełni odpowiadają wymogom określonym w u.u.i.ś. i K.p.a., pozostając spójne z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Decyzje te wyczerpująco wyjaśniły, z jakich przyczyn realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia nie wymaga uprzedniego przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Zdaniem Sądu argumentacja ta nie budzi zastrzeżeń. W jej kontekście podniesione w skargach zarzuty nie znajdują uzasadnienia.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 P.p.s.a. wniesione skargi jako niezasadne podlegały oddaleniu.