II SA/Rz 634/12

II SA/Rz 634/12 - Postanowienie WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2012-07-30
Data wpływu
2012-07-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Paweł Zaborniak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Prawo pomocy
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Odmówiono przyznania prawa pomocy w części
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 246 par 1 pkt 2, art. 258 par 2 pkt 7
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Referendarz sądowy Paweł Zaborniak po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2012 r., na posiedzeniu niejawnym wniosku J. M., o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, w sprawie ze skargi wyżej wymienionej, na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, z dnia [...] maja 2012 r. nr [...], wydaną w przedmiocie nałożenia nakazu z zakresu prawa budowlanego, - postanawia – odmówić przyznania prawa pomocy.
Uzasadnienie
J. M. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej WSA) o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Wyżej wymieniona złożyła swój wniosek do sprawy o sygn. akt II SA/Rz 634/12, dotyczącej skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (WINB).
Sprawa o sygn. II SA/Rz 634/12 nie została zakończona przed WSA w Rzeszowie. Skarżąca jest obowiązana do uiszczenia wpisu sądowego z tytułu wniesienia skargi w wysokości 500 zł. Pozostałe koszty sądowe niniejszej sprawy mogą wiązać się z koniecznością uiszczenia opłat kancelaryjnych czy wpisów sądowych należnych z tytułu wnoszonych środków zaskarżenia. Wnoszenie środków odwoławczych do NSA może spowodować wydatek na pokrycie wynagrodzenia adwokacko – radcowskie.
We wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca przedstawiła następujące okoliczności: w skład gospodarstwa domowego wchodzą trzy osoby – J. M., A. M.(mąż skarżącej) oraz D. M.(córka). Skarżąca oświadczyła, że od 19 lat przebywa na rencie inwalidzkiej z powodu całkowitej niezdolności do pracy. Cierpi na schorzenia związane z wiekiem. Aktualnie oczekuje na operacje kolana. Znacznym obciążeniem domowego budżetu jest remont domu. Skarżąca jest współwłaścicielką domu. Posiada mieszkanie o pow. 55 m² oraz nieruchomość rolną o pow. 0,26 ha. J. M. otrzymuje rentę w wysokości 908 zł miesięcznie natomiast jej mąż A. M. pracuje i zarabia miesięcznie 2805 zł. Koszty utrzymania rodziny to leki - 160 zł, energia elektryczna – 210 zł, opłat – 170 zł, gaz 186 zł, telefon - 190 zł, paliwo – 150 zł, podatek - 16 zł, wyżywienie trzech osób – 1000 zł, ubranie – 300 zł, szkoła - 270 zł.
Stwierdzono, co następuje:
wniosek skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżąca nie udowodniła, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych w postaci opłat i wydatków sądowych. Według treści art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., Nr 270 ze zm.; zwana dalej P.p.s.a.), przyznanie prawa w zakresie częściowym jest możliwe, jeżeli strona wykaże, że ich poniesienie spowoduje uszczerbek w utrzymaniu koniecznym rodziny. Utrzymania konieczne zostanie zachowane, jeżeli strona wnioskująca po pokryciu kosztów sądowych będzie w stanie podołać wydatkom niezbędnym dla swej egzystencji oraz pozostałych członków gospodarstwa domowego. Ustalając poziom utrzymania koniecznego nie bierze się pod uwagę wydatków o charakterze zbędnym. Wydatkiem o charakterze zbędnym będzie w szczególności opłata za telefon komórkowy oraz koszty utrzymania pojazdu samochodowego. Tego rodzaju wydatki nie mają wpływu dla utrzymania koniecznego rodziny skoro związane z nimi potrzeby można zaspokoić alternatywnymi sposobami, bazującymi na środkach komunikacji publicznej.
Analiza stanu majątkowego rodziny J. M. prowadzi do wniosku, że osoby te nie należą do kategorii ubogich. Wnioskodawczyni, jak również żaden z członków gospodarstwa domowego nie jest dłużnikiem; nie korzysta też z pomocy społecznej oraz innych form zabezpieczenia społecznego. Członkowie gospodarstwa domowego pracują i otrzymują stałe wynagrodzenie bądź korzystają z systemu rentowego. Rodzina posiada samochód. Od utrzymania tego przedmiotu nie zależy minimum egzystencji osoby fizycznej. Związanych z nimi wydatków nie można zakwalifikować, jako koniecznych dla rodziny a tym samym podlegających ochronie realizowanej poprzez instytucje prawa pomocy. Ponadto, w skład majątku nieruchomość. Dodatkowe oszczędności może przynieść ograniczenie wydatków na zakup ubrań oraz koszty korepetycji. Dla zachowania poziomu koniecznego utrzymania nie jest niezbędne wydatkowanie każdego miesiąca na szkołę czy zakup ubrań (we wniosku PPF podano : 300 zł plus 270 zł). Należy przyznać, że wydatki rodziny są znaczne, o czym decyduje zły stan zdrowia skarżącej. Jednakże koszty sądowe niniejszej sprawy nie są na tyle wysokie, aby przekraczały zdolność wnioskodawczyni do ich poniesienia. Kwota wpisu sądowego zostanie stronie zwrócona od organu, jeżeli skarga zostanie przez Sąd uwzględniona. Tą regułę przewiduje art. 200 p.p.s.a.
Ponoszenie kosztów zbędnych dla utrzymania osoby fizycznej, posiadanie nieruchomości czy pojazdu mechanicznego, powoduje, że wnioskująca o prawo pomocy jest zdolna do zapłaty kosztów sądowych niniejszej sprawy. Z tych względów orzeczono jak w sentencji niniejszego postanowienia w oparciu o art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a.