II SA/Rz 506/23

II SA/Rz 506/23 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2024-01-25
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-04-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Grzegorz Panek /sprawozdawca/
Jarosław Szaro
Małgorzata Niedobylska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2201
art. 92c ust. 1 pkt 3
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 110
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Małgorzata Niedobylska, Sędzia WSA Grzegorz Panek /spr./, Sędzia WSA Jarosław Szaro, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi J. sp. z o.o. z siedzibą w R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 2 lutego 2023 r., nr BP.500.202.2021.0165.RZ9.358809 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 4 maja 2021 r., nr WITD.DI.0152.IX0337/6/21/P, 2) umarza postępowanie administracyjne, 3) zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej J. sp. z o.o. z siedzibą w R. kwotę 600 (sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi J. sp. z o.o. z siedzibą w R. jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 2 lutego 2023 r. nr BP.500.202.2021.0165.RZ9.358809, wydana po rozpatrzeniu odwołania strony od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 4 maja 2021 r. nr WITD.DI.0152.IX0337/6/21/P w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 2201 ze zm.), dalej: u.t.d., w wysokości 20.000 zł, którą uchylono decyzję organu I instancji i nałożono na stronę karę pieniężną w wysokości 20.000 zł.
Jak wynika z uzasadnienia decyzji i akt administracyjnych sprawy w dniach 11 stycznia - 3 lutego 2021 r., na podstawie na upoważnienia z dnia 11 stycznia 2021 r. nr 6/2021, przeprowadzono w siedzibie przedsiębiorstwa J. sp. z o.o. (dalej: przedsiębiorca/spółka) kontrolę, której przedmiotem było przestrzeganie regulacji dotyczących okresów prowadzenia pojazdów i obowiązkowych przerw oraz czasu odpoczynku kierowcy a także regulacji dotyczących uprawnień do wykonywania przewozów drogowych oraz uprawnień do kierowania pojazdami. Kontrolą objęto okres od dnia 1 lutego 2020 r do dnia 30 czerwca 2020 r. Przedsiębiorca zatrudniał w tym okresie średnio 38 kierowców. Do kontroli strona okazała licencję nr [...] na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego rzeczy. Ustalenia kontroli zostały utrwalone w protokole nr WITD.DI.P.WI.IV0337/6/21. W 119 punktach opisano w sposób szczegółowy stwierdzone naruszenia. Protokół został odebrany i podpisany przez pełnomocnika kontrolowanego przedsiębiorstwa dnia 4 lutego 2021 r.
Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 92a ust.1 u.t.d decyzją z dnia 4 maja 2021 r. nr WITD.DI.0152.IX0337/6/21/P nałożył na przedsiębiorstwo karę pieniężną w wysokości 20.000 zł tytułem naruszeń lp. 5.1.1, 5.1.2, 5.2.1, 5.4.1, 5.5.1, 5.5.2. 5.6.1, 5.6.2., 5.6.3, 5.7.1, 5.7.2, 5.7.3., 5.8.1, 5.8.2, 5.8.3, 5.9.1, 5.9.2, 5.9.3, 5.10.1, 5.11.1, 5.11.2, 6.3.17, 6.3.18 załącznika nr 3 u.t.d.
Spółka nie zgodziła się z decyzją organu i wniosła od niej odwołanie, zarzucając naruszenie art. 7, art. 8, art. 77, art. 80, art. 107 k.p.a. oraz art. 92b i art. 92c u.t.d. Wskazała, że organ kontroli błędnie wyliczył kary za poszczególne naruszenia bowiem sumował kwoty za kolejne czasowe przekroczenie norm. Zaprezentowała swoje wyliczenia względem każdego z kierowców oraz każde naruszenie z protokołu kontroli. Podniosła, że przedsiębiorca nie miał wpływu na powstanie naruszeń. Podkreśliła, że kierowcy, z uwagi na trwającą pandemię, korzystali z wyłączeń na mocy art. 12 rozporządzenia 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (DZ. Urz. UE nr L 102/1 z 11 kwietnia 2006), gdyż często na trasach były korki, odprawy celne były wydłużone. Ponadto wskazała, że Minister Infrastruktury wprowadził wydłużone normy czasu pracy kierowców.
Po rozpatrzeniu odwołania od ww. decyzji z dnia 4 maja 2021 r. Główny Inspektora Transportu Drogowego decyzją z dnia 2 lutego 2023 r. nr BP.500.202.2021.0165.RZ9.358809 uchylił ją w całości i nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną ponownie w wysokości 20.000 zł. Powyższą decyzję doręczono spółce 8 lutego 2023 r.
W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył regulacje normujące zagadnienie kontroli wykonywania przewozu drogowego oraz konsekwencje prawne dla podmiotów wykonujących ten przewóz z naruszeniem przepisów u.t.d.
Następnie podkreślił, że w przedmiotowej sprawie konieczna była zmiana sposobu naliczenia kary pieniężnej zgodna z linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego, który zanegował dotychczasowy sposób liczenia kar pieniężnych przez organy Inspekcji Transportu Drogowego. Zgodnie ze stanowiskiem zawartym m.in. w wyroku NSA z dnia 24 listopada 2021 r. II GSK 1753/21, kary pieniężne za naruszenie z zakresu czasu pracy kierowcy należy naliczać za rzeczywisty okres przekroczenia i zakwalifikować wyłącznie do jednej pozycji (określonego punktu) załącznika nr 3 u.t.d.
Organ odwoławczy dokonał ponownej analizy nałożonych kar i dokonał ich weryfikacji. I tak odnośnie naruszenia z:
- lp. 5.1 załącznika nr 3 u.t.d. dokonał modyfikacji nałożonej kary i stwierdził, że kara pieniężna wynosi łącznie 200 zł,
- lp. 5.2 załącznika nr 3 u.t.d. dokonał modyfikacji nałożonej kary stwierdził, że kara pieniężna wynosi łącznie 2000 zł,
- lp. 5.4 załącznik nr 3 u.t.d. stwierdził, że kara pieniężna w łącznej wysokości 1250 zł została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa,
- lp. 5.5 dokonał modyfikacji nałożonej kary i stwierdził, że kara pieniężna wynosi łącznie 2450 zł,
- lp. 5.6 załącznika nr 3 u.t.d stwierdził, że kara pieniężna wynosi łącznie 1750 zł,
- lp. 5.7 załącznika nr 3 u.t.d. stwierdził, że kara pieniężna wynosi łącznie 4450 zł,
- lp. 5.8 załącznika nr 3 u.t.d. stwierdził, że kara pieniężna wynosi łącznie 17.700 zł,
- lp. 5.9 załącznika nr 3 u.t.d stwierdził, że kara pieniężna wynosi łącznie 450 zł,
- lp. 5.10 załącznika nr 3 u.t.d. stwierdził, że kara pieniężna wynosi 350 zł,
- lp. 5.11 załącznika nr 3 u. t. d. stwierdził, że kara pieniężna wynosi łącznie 2000 zł,
- lp. 6.3.17 załącznika nr 3 u.t.d. stwierdził, że kara pieniężna wynosi łącznie 2000 zł,
- lp. 6.3.18 załącznika nr 3 u.t.d. stwierdził, że kara pieniężna nałożona przez organ I instancji w wysokości 500 zł jest zasadna.
Organ odwoławczy podkreślił, że w przedmiotowej sprawie nie zaszły okoliczności umożliwiające zwolnienie z odpowiedzialności za powstałe naruszenia, a przedstawionych przez spółkę okoliczności nie można zaliczyć ich do okoliczności egzoneracyjnych, o których mowa w art. 92b i art. 92c u.t.d.
Przedsiębiorca nie zgodził się z decyzją organu odwoławczego i wniósł na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie zarzucając:
1. naruszenie przepisów postępowania mających wpływa na wynik sprawy tj:
- art. 7 art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm., dalej: k.p.a.) przez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, brak wyczerpującego uzasadnienia decyzji, nieuwzględnienie zasady załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz zasady pogłębiania zaufania uczestnika postępowania do władzy publicznej, co polegało na niewykazaniu w sposób niebudzący wątpliwości okoliczności popełnienia przez Spółkę naruszeń; a także art. 92b i art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. przez nieprzeprowadzenie oceny istnienia (lub braku) wymienionych tam okoliczności egzoneracyjnych.
W ocenie Spółki organ pierwszej instancji dopuścił się do naruszenia przepisów k.p.a. w tym art. 77 § 1, 107 § 3 poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego oraz zaniechanie zebrania wyczerpującego materiału dowodowego. Nie uwzględniono przedstawionych w postępowaniu dowodów oraz wyjaśnień.
Spółka zarzuciła organom odwoławczym na kolejnych etapach toczącego się postępowania administracyjnego, że wydały kolejne decyzje ze złamaniem zasad określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Spółka podniosła, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu, których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.
Zarówno organ pierwszej jak również drugiej instancji dopuścił się do naruszenia przepisów k.p.a. w tym art. 77 § 1, 107 § 3 poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego oraz zaniechanie zebrania wyczerpującego materiału dowodowego. Wnioski wysnute przez kontrolującego nie zostały poparte odpowiednimi dowodami zebranymi w postępowaniu, a są jedynie swobodną ich interpretacją, organ kontrolny II instancji przyjął błędne założenia odnośnie naruszeń l.p. 5.1, lp. 5.2, lp. 5.4, lp. 5.5., lp. 5.6, lp.5.7, lp. 5.8, lp. 5.11, lp. 6.3.17, lp. 6.3.18 załącznika nr 3 u.t.d.
Ponadto Spółka zarzuciła naruszenie:
- art. 7 oraz art. 8 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ I instancji działań niezbędnych do dokładnego i wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego mogącego dać podstawy do uznania braku jej odpowiedzialności za naruszenia stwierdzone w protokole kontroli, błędne naliczenie wysokości kar pieniężnych.
- art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez ustalanie i dokonanie oceny stanu faktycznego dotyczącego stwierdzonych w skarżonej decyzji naruszeń, na podstawie wybiórczo potraktowanego materiału dowodowego,
- art. 32, art. 35 § 1, § 2, § 3 oraz art. 40 § 1, § 2 k.p.a.,
- art. 12 § 1 i 2 k.p.a. poprzez niezrozumiałe dla spółki przeciąganie toczącego się postępowania administracyjnego w sprawie, która nie wymagała zbierania dowodów, informacji czy wyjaśnień i niezałatwienie jej niezwłocznie, organ II instancji wydal decyzję pomimo, że upłynął okres ponad 2 lat od dnia ujawnienia naruszeń przez co naruszył zapis art. 92c pkt 1 ust 3 u.t.d. Podniosła, że otrzymała protokół z kontroli wraz z zawiadomieniem o wszczęciu postępowania w dniu 4 lutego 2021 r., do dnia odebrania decyzji organu II instancji upłyną okres ponad 2 lat. W związku z powyższym postępowanie powinno zostać umorzone.
W oparciu o powyższe zarzuty spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje.
Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje zatem sprawę rozstrzygniętą decyzją ostateczną z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa.
Wyeliminowanie z obrotu prawnego aktu wydanego przez organ administracji następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd administracyjny, że doszło do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności decyzji. Powyższe kryteria zostały określone w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c i pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, ze zm. - dalej: p.p.s.a.).
Po rozpoznaniu sprawy w wyżej przedstawionych granicach Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja została wydana z istotnym naruszeniem przepisu prawa materialnego i jako taka powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego.
W ocenie Sądu zaskarżona decyzja mianowicie wydana została z uchybieniem przepisu prawa materialnego - art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d., to jest po upływie wskazanego w tym przepisie terminu 2-letniego, co miało w sposób oczywisty istotny wpływ na wynik sprawy, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.
Charakter rozstrzygnięcia Sądu czyni zbędnym ustosunkowanie się do wszystkich podniesionych w skardze zarzutów i w dalszych rozważaniach Sąd ograniczy się do kwestii przedawnienia, która determinowała kierunek rozstrzygnięcia.
Do zrealizowania przesłanki określonej w art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. konieczne jest ustalenie daty ujawnienia naruszenia oraz stwierdzenie upływu 2 lat od tego dnia. Początkiem biegu tego terminu jest więc moment ujawnienia naruszenia przepisom ustawy o transporcie drogowym. Organ ma "ujawnić naruszenie", czyli stwierdzić je w formalnym, ujawnianym na zewnątrz dokumencie, czyli na gruncie komentowanej ustawy w protokole kontroli, gdzie opisuje się czyn pod względem przedmiotowym i podmiotowym. Moment ujawnienia protokołu kontroli jest więc chwilą początku biegu terminu dwuletniego, co w niniejszej sprawie nie budzi kontrowersji.
Terminem końcowym biegu przedawnienia regulowanego art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. jest wydanie decyzji ostatecznej w sprawie. Wydanie orzeczenia w I instancji nie jest zatem wystarczające dla zachowania terminu o którym mowa w art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. W orzecznictwie wskazuje się, że wprawdzie ustawodawca w treści wskazanego przepisu nie posługuje się pojęciem "wydania decyzji", ale nie można poprzestać jedynie na literalnym sensie tego przepisu. W orzecznictwie podkreśla się także, że postępowanie administracyjne kończy decyzja organu odwoławczego, jako decyzja ostateczna. O wejściu decyzji do obrotu prawnego decyduje data jej doręczenia przez organ, stosownie do art. 110 k.p.a. W myśl tego przepisu, organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej.
Podkreślić należy, że pojęcie "wydanie decyzji" wiąże się niewątpliwie z załatwieniem sprawy. Moment wydania decyzji to zatem punkt czasowy, w którym akt administracyjny zostaje podany do wiadomości jego adresatowi. W zasadzie obejmuje on dwa etapy - "podjęcia decyzji" i "wydania decyzji". "Podjęcie decyzji", to zatem rezultat procesu decyzyjnego zachodzącego wewnątrz organu, drugie zaś pojęcie obejmuje manifestację podjętej decyzji na zewnątrz, z czym mogą wiązać się określone skutki prawne.
Skoro przedawnienie, to zdarzenie wywołujące konkretne skutki prawne w wyniku upływu czasu, które mogą polegać na tym, że uprawnienie, a raczej zobowiązanie do uiszczenia administracyjnej kary pieniężnej z powodu naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym w ogóle nie powstanie, bądź powstałe wygaśnie, to przedmiotowe rozważania uzasadniają stwierdzenie, że pojęcie "wydanie decyzji" obejmuje także - doręczenie decyzji. Aby przedawnienie nie nastąpiło, termin przedawnienia - w tym wypadku 2 lat - powinien być zachowany zarówno w momencie wydania decyzji, tj. jej podania do wiadomości jej adresatowi, jak i doręczenia decyzji. Wówczas wywiera ona przecież skutki prawne, a od tej chwili są nią związani zarówno organ, jak jej adresat, czy adresaci. Decyzja formalnie sporządzona ale niedoręczona nie załatwia sprawy, bo nie wiąże ani organu ani strony.
NSA, przykładowo w wyroku z dnia 18 listopada 2020 r. sygn.. akt I GSK 207/18, zwrócił się uwagę, że przepisy regulujące doręczenia pełnią funkcję gwarancyjną dla ochrony strony postępowania, szczególną w przypadku doręczania decyzji, od którego zależy związanie organu wydanym indywidualnym aktem administracyjnym. Strona nie może ponosić ujemnych konsekwencji zaniedbań organów, których efektem jest brak doręczenia. Wyłącznie zatem doręczenie zgodne z regułami przewidzianymi przez ustawodawcę winno skutkować wejściem do obrotu prawnego decyzji oraz związaniem organu, jak i strony postępowania treścią decyzji. Tylko taka decyzja wywiera skutki prawne, materialne i procesowe oraz załatwia sprawę podatkową.
Z kolei w uchwale 7 sędziów NSA z dnia 4 grudnia 2000 r., sygn. akt FPS 10/00 stwierdzono, że decyzja procesowa, jako akt zewnętrzny, musi być zakomunikowana stronie. Dopóki nie zostanie zakomunikowania stronie, dopóty jest aktem niewywierającym żadnych skutków. Uzewnętrznienie decyzji w stosunku do strony stwarza nową sytuację procesową (np. możliwość wniesienia odwołania). Doręczenie lub ogłoszenie decyzji stanowi jej wprowadzenie do obrotu prawnego. Od tego dopiero momentu decyzja wiąże organ administracji publicznej i stronę. Fakt, że organ administracji do chwili doręczenia stronie lub ogłoszenia decyzji nie jest nią związany, oznacza, że do tego momentu sporządzona już decyzja może zostać jeszcze przez ten organ zmieniona, a zatem pozbawiona jest jeszcze przymiotu stabilnego rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty. Bez tego przymiotu nie może wiązać ani organu, ani też strony. Decyzja sporządzona (a więc spełniająca wymagania formalne), ale niedoręczona nie załatwia sprawy administracyjnej. Nie załatwia tej sprawy, ponieważ nie wiąże ani organu, ani strony.
Zatem przyjęcie jak wywodzi organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, że dla zachowania terminu 2 lat, wystarczające jest jedynie jej sporządzenie w przepisanej formie, powoduje, że w ogóle pozbawiłoby się stronę, a więc podmiot administrowany funkcji gwarancyjnej wynikającej z instytucji przedawnienia, jak i możliwości kwestionowania takiego rozstrzygnięcia. Niedoręczona decyzja jest bowiem aktem nieobowiązującym. To z chwilą jej doręczenia zaczynają biec terminy do wniesienia odpowiednich środków zaskarżenia (odwołania), możliwości jej uchylenia przez organ we wznowionym postępowaniu, jak i od tej daty zaczyna biec termin, po upływie którego nie jest możliwe stwierdzenie jej nieważności (por. B. Dolnicki, Materialnoprawne i procesowe skutki wydania decyzji w postępowaniu ogólnym i podatkowym w: Kodyfikacja postępowania administracyjnego na 50-lecie K.P.A. pod red. J. Niczyporuka, Wydawnictwo WSPA, Lublin 2010, s. 161 i następne).
Skoro z akt sprawy, zestawiając datę ujawnienia naruszenia, które miało miejsce dnia 4 lutego 2021 r. oraz datę doręczenia decyzji ustalającej karę porządkową, które miało miejsce dnia 8 lutego 2023 r. wynika, że upłynął 2-letni termin przedawnienia zanim decyzja ta została stronie doręczona i wywarła swoje skutki prawne, to doszło w takim razie do naruszenia art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. w stopniu mającym wpływ na wynik tej sprawy. W ocenie Sądu stanowi to wystarczający powód do jej uchylenia, jako decyzji wadliwej i naruszającej prawo materialne, w stopniu skutkującym jej eliminację z obrotu prawnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a. p.p.s.a., a w konsekwencji, wobec postanowień art. 135 p.p.s.a., także i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji.
Mając więc na względzie charakter instytucji przedawnienia, jako w pewnym sensie tamującej procedowanie organu administracyjnego stwierdzenie ewentualnych dalszych naruszeń przepisów prawa materialnego i procesowego przez orzekające organy stało się zbędne. Konieczność taka istniałaby wówczas, gdyby Sąd uznał, że możliwe było w ogóle merytoryczne orzekanie w toczącym się w tej sprawie postępowaniu administracyjnym.
Skoro w świetle art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d., po upływie 2 lat od chwili ujawnienia naruszenia ustawy postępowanie administracyjne nie może się toczyć, Sąd, na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a., orzekł nadto o umorzeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej.
Na podstawie art. 200 p.p.s.a. Sąd zasądził na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego, na który składa się uiszczony od skargi wpis w wysokości 600 zł.