II SA/Rz 368/23

II SA/Rz 368/23 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2023-05-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-03-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Ewa Partyka
Paweł Zaborniak /przewodniczący sprawozdawca/
Piotr Godlewski
Symbol z opisem
6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne
Ochrona zwierząt
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 259
art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2022 poz 572
art. 7 ust. 4
Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Zaborniak /spr./ Sędziowie WSA Piotr Godlewski WSA Ewa Partyka Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek–Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2023 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu z dnia 19 listopada 2018 r. nr SKO.4101.55.2018 w przedmiocie obciążenia kosztami transportu, utrzymania i konieczności leczenia zwierząt I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Wójta Gminy [...] z dnia 4 października 2018 r. nr ROŚ.6140.18.7.2017; II. umarza postępowanie administracyjne; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu na rzecz skarżącej E. S. kwotę 2 189 zł /słownie: dwa tysiące sto osiemdziesiąt dziewięć złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi ES (dalej: "Skarżącej") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu (dalej: "Kolegium", "Organ odwoławczy" lub "Organ II instancji") z 19 listopada 2018 r. nr SKO.4101.55.2018, wydana w przedmiocie obciążenia kosztami transportu, leczenia oraz pobytu zwierząt w schronisku.
Z uzasadnienia skargi oraz nadesłanych akt sprawy wynika, że decyzją z [...] października 2018 r. nr [...], Wójt Gminy [...] (dalej: "Wójt" lub "Organ I instancji") obciążył ES kosztami transportu, leczenia oraz pobytu zwierząt – pięciu psów: mix labradora, suczki owczarka niemieckiego, owczarka niemieckiego, psa mix dużej rasy oraz psa mix małej rasy, przekazanych na okres od 23 kwietnia 2015 r. do 12 sierpnia 2015 r. AN, w kwocie 9 281 zł i jednocześnie zobowiązał stronę do jej wniesienia w terminie 14 dni do dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna.
Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie Organ I instancji podał, że decyzją z [...] kwietnia 2015 r. nr [...] orzekł o czasowym odebraniu AS pięciu psów: [...] i przekazaniu ich AN prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą [...]. Jednocześnie w rozstrzygnięciu decyzji organ orzekł, że kosztami transportu, leczenia i utrzymywania zwierząt obciążony zostaje właściciel. Organ I instancji wskazał, że decyzja o odebraniu psów nie określała wysokości kosztów przekazania psów i kwota ta została określona dopiero w otrzymanych przez Gminę [...] rachunkach nr [...].
Wójt podkreślił, że w związku z koniecznością wyjaśnienia składowych złożonych rachunków przesłuchał w charakterze świadka AN, która wyjaśniła, że z umowy zawartej z Gminą [...] wynikają szczegółowe stawki za usługi techniczno-weterynaryjne. Wysokość rachunków wynika z przemnożenia ilości dni pobytu zwierząt przez ilość zwierząt i przez stawki za dobę. Ponadto wykonała konkretne usługi - szczepienia, odrobaczenia i profilaktykę przeciwko ektopasożytom w ilościach wskazanych w rachunkach. Dodatkowo dwa psy wymagały leczenia - [...]
Organ I instancji podał, że na łączną kwotę 9 281 zł złożyły się: transport psów z miejscowości [...] (34 km x 2,5 zł co daje kwotę 85,00 zł), całodobowa opieka nad zwierzętami (od 23 kwietnia do 30 czerwca 2015 r. - 68 dni x 25 zł dobowa opieka x 5 psów = 8 500 zł), szczepienie przeciwko wściekliźnie (5 szt x 25 zł co daje kwotę 125 zł), tabletki na odrobaczenie (13 szt. x 7 zł co daje kwotę 91 zł), profilaktyka przeciwko ektopasożytom (5 szt x 25 zł co daje kwotę 125 zł), leczenie poinwazyjne wyłysień psa [...] (130 zł), badanie kliniczne RTG, USG psa [...] (140 zł), transport psów do [...] (34 km x 2,50 zł co daje kwotę 85 zł). Wójt zaznaczył, że w ramach współpracy z Gminą [...], Stowarzyszenie [...] podjęło się bezpłatnej całodobowej pełnej opieki zwierząt w tym medycznej w okresie od 1 lipca 2015r, do 13 sierpnia 2015 r. co znacznie obniżyło koszty. O tym zaś, że ES jest właścicielem ww. psów przesądził Sąd Rejonowy w [...] w wyroku z dnia [...] października 2016 r. [...]. W związku z powyższym organ postanowił obciążyć kosztami ES jako właściciela zwierząt.
Skarżąca wniosła odwołanie od tej decyzji, zarzucając wydanie jej z naruszeniem:
1. art. 7 ust. 4 w zw. z art. 7 ust. 1c i art. 7 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 572) - dalej: "u.o.z.", poprzez bezprawne obciążenie jej kosztami transportu, utrzymania i koniecznego leczenia psów w sytuacji, gdy z ustaleń faktycznych i z uzasadnienia decyzji wynika jednoznacznie, że zwierzęta zostały przekazane w trybie art. 7 ust. 1c u.o.z., a zatem nieodpłatnie i brak jest podstawy prawnej do obciążania tymi kosztami skarżącej;
2. art. 7, art. 8, art. 11 w zw. z art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 2000 z późn. zm.) – dalej: "K.p.a.", poprzez dowolne i jednostronne ustalenie, iż dzienny koszt utrzymania jednego psa wynosi 25 zł, podczas gdy organ w żaden sposób nie zweryfikował tego i w uzasadnieniu decyzji, nie podał z jakich względów uznał tę kwotę za uzasadnioną, a wymieniona kwota wynika jedynie z przedłożonej faktury przez firmę AN i w ocenie skarżącej jest kwotą rażąco zawyżoną;
3. art. 11 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia decyzji, gdzie materiał dowodowy do ustalenia stanu faktycznego został potraktowany wybiórczo, brak w uzasadnieniu faktycznym wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione i dowodów, na których się oparł oraz przyczyn dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, natomiast zupełnie brak jest uzasadnienia prawnego decyzji;
4. art. 6 w zw. z art. 107 § 1 i 3 K.p.a. poprzez wskazanie jako podstawy prawnej decyzji w niniejszej sprawie decyzji administracyjnej wydanej przez organ w innej sprawie;
5. art. 7 ust. 3 i 4 u.o.z. poprzez obciążenie kosztami transportu, utrzymania i koniecznego leczenia 5 psów ich właścicielki, w sytuacji, gdy poprzedzająca ją decyzja o czasowym odebraniu psów nie była skierowana wobec niej, a wobec opiekuna psów – AS.
Zaskarżoną decyzją z 19 listopada 2018 r. nr SKO.4101.55.2018, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Przemyślu utrzymało w mocy opisaną wyżej decyzję Wójta Gminy [...], podzielając w całości stanowisko Organu I instancji. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium podało, że przekazanie zwierząt odbyło się na podstawie art. 7 ust. 4 u.o.z., a zatem obciążenie odwołującej się kosztami transportu, leczenia i pobytu zwierząt było zasadne. Firma AN została z kolei wybrana w drodze przetargu, a kryterium decydującym o wyborze była właśnie najniższa cena za usługi weterynaryjne w stosunku do innych oferentów. Ponadto, decyzją z dnia 21 kwietna 2015 r. zwierzęta zostały odebrane AS, niemniej ich właścicielką – w świetle wyroku sądu powszechnego – jest ES.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, ES wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania.
Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:
1. art. 15 w zw. z art. 138 § 1 i 2 K.p.a. poprzez odstąpienie od ponownego rozpatrzenia sprawy i ograniczenie się do powtórzenia stanu faktycznego i prawnego ustalonego przez organ I instancji, z jednoczesnym brakiem rozpoznania odwołania skarżącej, skutkiem czego doszło do przeniknięcia do decyzji organu szeregu naruszeń przepisów postępowania dokonanych przez organ I instancji;
2. art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez jego zastosowanie i utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy pomimo jej wadliwości, a w szczególności nierozpatrzenie zarzutów wskazanych w odwołaniu od decyzji;
3. art. 7 ust. 4 w zw. z art. 7 ust. 1c i art. 7 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 ustawy o ochronie zwierząt poprzez bezprawne obciążenie skarżącej kosztami transportu, utrzymania i koniecznego leczenia psów, których jest właścicielem, w okresie od dnia 23 kwietnia 2015 r. do 12 sierpnia 2015 r. w firmie AN w kwocie 9 281 zł w sytuacji, gdy z ustaleń faktycznych i z uzasadnienia decyzji organu I instancji, które organ odwoławczy w całości podzielił, wynika jednoznacznie, że zwierzęta zostały przekazane podmiotowi w trybie art. 7 ust. 1c, a zatem nieodpłatnie i brak jest podstawy prawnej do obciążania skarżącej tymi kosztami;
4. art. 7, art. 8, art. 11 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez zupełnie dowolne i jednostronne ustalenie, iż dzienny koszt utrzymania jednego psa wynosi 25 zł, podczas gdy organ w żaden sposób nie zweryfikował tego i w uzasadnieniu decyzji nie podał z jakich względów uznał tę kwotę za uzasadnioną, a wymieniona kwota wynika jedynie z przedłożonej faktury przez firmę AN, co zresztą zostało przez organ przyznane w uzasadnieniu decyzji, podczas gdy kwota ta jest rażąco zawyżona;
5. art. 11 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia decyzji, gdzie materiał dowodowy do ustalenia stanu faktycznego został potraktowany wybiórczo, brak w uzasadnieniu faktycznym wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione i dowodów, na których się oparł oraz przyczyn dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, natomiast zupełnie brak jest uzasadnienia prawnego decyzji;
6. art. 6 w zw. z art. 107 § 1 i 3 K.p.a. poprzez przyjęcie, że prawidłowym jest wskazanie jako podstawy prawnej decyzji organu I instancji w niniejszej sprawie decyzji administracyjnej wydanej przez organ w innej sprawie;
7. art. 7 ust. 3 i 4 ustawy o ochronie zwierząt poprzez obciążenie kosztami transportu, utrzymania i koniecznego leczenia psów ich właścicielki w sytuacji, gdy poprzedzająca ją decyzja o czasowym odebraniu psów nie była skierowana wobec niej a wobec opiekuna psów.
W odpowiedzi na skargę Organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zajęte stanowisko.
Wyrokiem z 12 czerwca 2019 r. II SA/Rz 119/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę. W ocenie Sądu, okolicznością niebudzącą wątpliwości jest fakt zwrócenia psów Skarżącej czyli właścicielce. Po stronie organu zaistniały zatem tak przesłanki formalne (brak res iudicata) dla wydania decyzji o obciążeniu skarżącej, jako właścicielki psów kosztami transportu, utrzymania i koniecznego leczenia pięciu psów. W kontrolowanej sprawie również zakres przedmiotowy kosztów, którymi obciążono skarżącą odpowiada treści art. 7 ust. 4 u.o.z.
Uwzględniając skargę kasacyjną, wyrokiem z 3 lutego 2023 r. I OSK 97/21 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok WSA w Rzeszowie z 12 czerwca 2019 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.
NSA podniósł, że skoro art. 7 ust. 4 u.o.z. regulując kwestię kosztów transportu, utrzymania i koniecznego leczenia czasowo odebranego zwierzęcia, wyraźnie odwołuje się do przypadków, "o których mowa w ust. 1", a jednocześnie art. 7 ust. 1c u.o.z., statuując rozwiązanie wyjątkowe, wskazuje na nieopłatne przekazanie zwierzęcia podmiotom w nim wskazanym, innym niż podmioty wymienione w art. 7 ust. 1 u.o.z. (tj. schronisko dla zwierząt, gospodarstwo rolne, ogród zoologiczny), to kwestia tego, czy skarżąca w ogóle może być obciążona kosztami transportu, pobytu i koniecznego leczenia zwierzęcia w sytuacji przekazania zwierzęcia podmiotowi w powyższym trybie, ma zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia o obowiązku ponoszenia przez skarżącą tych kosztów. W motywach zaskarżonego wyroku kwestia ta na została dostrzeżona jako istotna dla oceny legalności zaskarżonej decyzji i Sąd I instancji w ogóle nie poświęcił jej uwagi, pomimo iż zarzut w tym zakresie został wyraźnie sformułowany w skardze. Zdaniem NSA, wyjaśnienie wzajemnego związku pomiędzy przywołanymi powyżej regulacjami prawnymi, w kontekście zdekodowania normy prawnej stanowiącej podstawę obowiązku właściciela zwierzęcia ponoszenia kosztów jego transportu, utrzymania i koniecznego leczenia, stanowi natomiast wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia podjętego w niniejszej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga okazała się w pełni zasadna, przez co została przez WSA uwzględniona.
Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 137). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 269; zwana dalej w skrócie P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w myśl art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Jednocześnie w ramach prowadzonej kontroli legalności decyzji Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.).
Zaskarżone do WSA decyzje Organów obu instancji naruszają przepisy prawa materialnego w sposób, który miał istotny wpływ na wynik sprawy w postaci nałożenia na stronę skarżącą obowiązek pokrycia kosztów transportu, leczenia oraz czasokresu pobytu zwierząt w kwocie 9’281 zł. O takiej ocenie zadecydowały następujące przyczyny.
Treść skargi trafnie podnosi niewłaściwe zastosowanie w tej sprawie przepisu art. 7 ust. 1, 3 i 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz.U. z 2022 r. poz. 572; zwana dalej u.o.z.). W art. 7 ust. 1 w/w ustawy wskazano w sposób wyraźny zamknięty katalog podmiotów, którym wójt może w drodze decyzji przekazać zwierzę na określony czas w tzw. trybie zwykłym. Należą do nich :
1) schroniska dla zwierząt,
2) gospodarstwa rolne wskazane przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), jeżeli jest to zwierzę gospodarskie,
3) ogród zoologiczny lub schroniska dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę wykorzystywane do celów rozrywkowych, widowiskowych, filmowych, sportowych lub utrzymywane w ogrodach zoologicznych.
Określony w art. 7 ust. 1 u.o.z. tryb zwykły odebrania zwierzęcia traktowanego w sposób niedozwolony poprzez znęcanie się należy odróżniać od trybu interwencyjnego unormowanego w art. 7 ust. 3 u.o.z., a dotyczącego przypadków niecierpiących zwłoki. W myśl tego przepisu, w przypadkach niecierpiących zwłoki, gdy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu, policjant, strażnik gminny lub upoważniony przedstawiciel organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, odbiera mu zwierzę, zawiadamiając o tym niezwłocznie wójta (burmistrza, prezydenta miasta), celem podjęcia decyzji w przedmiocie odebrania zwierzęcia.
Ustawa o ochronie zwierząt zawiera rozwiązania określające podmioty, na których ciąży obowiązek poniesienia kosztów transportu, utrzymania i koniecznego leczenia zwierzęcia. W świetle art. 7 ust. 4 u.o.z. w przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 3, kosztami transportu, utrzymania i koniecznego leczenia zwierzęcia obciąża się jego dotychczasowego właściciela lub opiekuna.
Skarżąca strona słusznie zwróciła uwagę na to, że treść art. 7 ust. 4 u.o.z. nie obejmuje przypadku określonego w art. 7 ust. 1c u.o.z., czyli sytuacji gdy na skutek wystąpienia okoliczności uniemożliwiających przekazanie zwierzęcia podmiotom, o których mowa w art. 7 ust. 1, zwierzę zostaje nieodpłatnie przekazane innej osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej albo osobie fizycznej, która zapewni mu właściwą opiekę. Powyższy wniosek jest w pełni uzasadniony wynikiem wykładni językowej treści art. 7 ust. 4 u.o.z. Należy też dodać, że ustawodawca przy okazji nowelizacji art. 7 polegającej na dodaniu do tego przepisu ust. 1c, nie zmienił treści art. 7 ust. 4 u.o.z. W rezultacie wyrażone w nim reguły ponoszenia odpłatności nie mogą być stosowane wobec właścicieli i opiekunów zwierząt nieodpłatnie przekazanych w sytuacji zdefiniowanej w art. 7 ust. 1c u.o.z. Na konieczność ustalenia wzajemnych relacji pomiędzy powyższymi przepisami zwrócił uwagę NSA w wyroku z dnia 3 lutego 2023 r. o sygn. I OSK 97/21, obligując Sąd pierwszej instancji przede wszystkim do wyjaśnienia podstaw prawnych nałożonego na skarżącą obowiązku. W myśl art. 193 P.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Organy dokonały nieprawidłowej subsumpcji przepisów prawa materialnego pod ustalony stan faktyczny, stosując w tej sprawie przepis art. 7 ust. 4 u.o.z. poprzez wydanie na jego podstawie decyzji nakładającej na skarżącą obowiązek finansowy zwrotu kosztów opieki nad zwierzętami odebranymi w trybie zwykłym, a przekazanymi innym podmiotom niż wymienione w art. 7 ust. 1 i 3 u.o.z.. Z przekazanych do WSA dokumentów wynika bowiem, że zwierzęta należące do strony skarżącej zostały przekazane pod opiekę podmiotowi nie spełniającemu kryteriów określonych w art. 7 ust. 1 pkt 1-3 u.o.z. Otóż Wójt w treści uzasadnienia swej decyzji wyraźnie potwierdza stanowisko skarżącej strony pisząc, że psy ES nie zostały przekazane schronisku dla zwierząt z uwagi na fakt znacznie oddalonego schroniska wyrażającego chęć podjęcia współpracy z Gminą [...]. Ponadto pojawiły się też obawy, że zwierzęta mogłyby nie przeżyć transportu. Z tych powodów Wójt postanowił przekazać odebrane psy firmie AN, która z kolei zażądała zwrotu kosztów utrzymania zwierząt od gminy.
Nie stanowi kwestii, że podmiot któremu zwierzęta skarżącej zostały przekazane nie należy do katalogu podmiotów wymienionych w art. 7 ust. 1 u.o.z., skoro nie jest to schronisko dla zwierząt, jak również gospodarstwo rolne czy ogród zoologiczny. Psy nie zostały też odebrane stronie w trybie interwencyjnym określonym w art. 7 ust. 3 u.o.z.. W ustalonych przez Organ okolicznościach psy skarżącej z powodu braku możliwości przekazania ich schronisku, zostały przekazane innemu podmiotowi, co w rezultacie wypełniło hipotezę art. 7 ust. 1c u.o.z. Tej regulacji nie wymienia zaś art. 7 ust. 4 ustawy o ochronie zwierząt, wykluczając w ten sposób ewentualność nałożenia na właściciela zwierząt obowiązku pokrycia kosztów wygenerowanych przez ich transport, utrzymanie i leczenie.
Dlatego miało miejsce naruszenie art. 7 ust. 4 w zw. z art. 7 ust. 1c u.o.c. polegające na błędnym zastosowaniu i wydaniu zaskarżonych do WSA decyzji. Błąd o jakim mowa miał oczywisty wpływ na wynik sprawy ukształtowany przez Organy obu instancji poprzez nałożenie na skarżącą obowiązku poniesienia kosztów transportu, leczenia i opieki w okolicznościach prawnych i faktycznych uniemożliwiających zastosowanie art. 7 ust. 4 u.o.z. Dlatego WSA zobligowany był skasować decyzję SKO i Wójta na podstawie art. 135 i art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a.
W powstałych okolicznościach nie spełniły się warunki ustawowe umożliwiające Organowi nałożyć na właściciela zwierzęcia koszty transportu, utrzymania i koniecznego leczenia. Nie było więc podstaw do decyzyjnego zastosowania art. 7 ust. 4 u.o.z. Przeprowadzone przez Organy postępowanie było więc bezprzedmiotowe, bowiem nie istnieje przepis prawa administracyjnego materialnego umożliwiający Wójtowi w drodze decyzji administracyjnej żądać od skarżącej strony zwrotu poniesionych kosztów. Dlatego zasadne było też zastosowanie przez WSA przepisu umożliwiającego umorzenie w całości prowadzonego postępowania administracyjnego w przypadku spełnienia się przesłanek świadczących o jego bezprzedmiotowości. W myśl art. 145 § 3 P.p.s.a. w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie.
Znalazły również potwierdzenie w toku sądowej kontroli zarzuty skargi podnoszące nierozpoznanie przez SKO wszystkich zarzutów odwołania. Ma rację skarżąca strona pisząc, że treść decyzji Organu odwoławczego świadczy o tym, że SKO nie wykonało swych podstawowych obowiązków w zakresie ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy przy uwzględnieniu zarzutów odwołania. Uzasadnienie skontrolowanej decyzji całkowicie pomija wyrażony w odwołaniu zarzut błędnego zastosowania w sprawie art. 7 ust. 4 u.o.z., co uzasadnia naruszenie przez SKO przepisu art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji Wójta Gminy [...].
Z wyłożonych przyczyn orzeczono jak w sentencji wyroku w pkt I na podstawie art. 135 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. P.p.s.a. Uchylenie przez Sąd decyzji poprzedzającej decyzję SKO jest konieczne do końcowego załatwienia sprawy administracyjnej. Natomiast o umorzeniu postępowania administracyjnego orzeczono w pkt II sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 3 P.p.s.a.
O kosztach postępowania przed WSA orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 2 pkt 4, § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800) obejmując nimi koszty poniesionych przez stronę opłat sądowych (wpis od skargi 372 zł), wynagrodzenie należne adwokatowi (1800 zł) oraz opłatę skarbową od udzielonego pełnomocnikowi pełnomocnictwa (17 zł).