II OSK 229/07

II OSK 229/07 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2008-03-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-02-06
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Jurkiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Anna Żak
Jerzy Bujko
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II SA/Gd 232/06 - Wyrok WSA w Gdańsku z 2006-09-20
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 44
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Bujko Sędzia NSA Anna Żak Protokolant Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 września 2006 r. sygn. akt II SA/Gd 232/06 w sprawie ze skargi A. S. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] czerwca 2004 r., nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie nakazu zaniechania użytkowania budynku oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 20 września 2006 r. sygn. akt II SA/Gd 232/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę A. S. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2004 r. Nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie nakazu zaniechania użytkowania budynku .
Wyrok ten wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. postanowieniem z dnia [...] czerwca 2004 r. Nr [...], na podstawie art. 134 k.p.a. oraz art. 80 ust. 2 pkt 2, art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz.2016 ze zm.) w wyniku wniesienia odwołania A. S. - Prezesa Zarządu "[...]" Spółka z o.o. z dnia 12 stycznia 2004 r. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w G. z dnia [...] grudnia 2003 r. Nr [...] nakazującej inwestorowi "[...]" Sp. z o.o. zaniechanie użytkowania budynku dawnej hali sportowej zlokalizowanego na działce Nr [...] przy ul. [...] w G., zaadaptowanego samowolnie na samoobsługowy sklep ogólnospożywczy, bez uzyskania stosownego pozwolenia właściwego organu administracji architektoniczno - budowlanej na zmianę sposobu użytkowania przedmiotowego obiektu , stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez A. S. - Prezesa Zarządu "[...]" Spółka z o.o. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w G. z dnia [...] grudnia 2003 r. Nr [...].
W uzasadnieniu organ podał, iż z akt sprawy wynika, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w G. z dnia [...] grudnia 2003 r. Nr [...] została odebrana przez E. P. z firmy "[...]" Sp. z o.o. w dniu 30 grudnia 2003 r. w Urzędzie Pocztowym Nr [...] ul. [...] w G., dopiero po 22 dniach od chwili jej nadania w Urzędzie Pocztowym Nr [...]. Odwołanie A. S. - Prezesa Zarządu "[...]" Spółka z o.o. zostało wysłane w dniu 12 stycznia 2004 r., czyli w 13 dniu terminu biegnącego od daty odbioru w/w decyzji. Biorąc powyższe pod uwagę organ odwoławczy uznał początkowo, iż strona złożyła odwołanie zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a., przed upływem ustawowego terminu 14 dni, czyli stosownie do w/w wyliczeń przed 13 stycznia 2004 r. Z uwagi jednak na nieuzasadnione, w ocenie organu odwoławczego, opóźnienie odbioru decyzji z dnia [...] grudnia 2003 r. Nr [...] przez firmę "[...]" Spółka z o.o., mogące w konsekwencji spowodować zakłócenie procedury postępowania, powstały wątpliwości, czy termin doręczenia omawianej przesyłki w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego został określony prawidłowo. Organ odwoławczy podjął czynności w celu wyjaśnienia okoliczności doręczenia. W tym celu zostały wysłane pisma z prośbą o udzielenie szczegółowych wyjaśnień do Rejonowego Urzędu Poczty w G. - pismo z dnia [...] marca 2004 r., a następnie pismo z dnia [...] kwietnia 2004 r. do Urzędu Pocztowego Nr [...] przy ul. [...] w G. Z uzyskanych wyjaśnień wynika, że omawianą przesyłkę awizowano dnia 9 grudnia 2003 r. z powodu nieobecności adresata pod wskazanym adresem, przy czym pozostawiono tam zawiadomienie o złożeniu przesyłki w Urzędzie Pocztowym. W dniu 18 grudnia 2003 r. zostało wystawione awizo powtórne oraz doręczono powtórne zawiadomienie o przesyłce. Zgodnie z art. 44 k.p.a. "w razie niemożności doręczenia pisma (...) pismo składa się na okres siedmiu dni w urzędzie pocztowo - telekomunikacyjnym (...), a zawiadomienie o tym umieszcza się na drzwiach mieszkania adresata albo biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w miejscu widocznym na nieruchomości, której postępowanie dotyczy; w tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia tego okresu." Mając na uwadze powyższy przepis, oraz uwzględniając informacje udzielone przez Rejonowy Urząd Poczty w G. i Urząd Pocztowy Nr [...] przy ul. [...] w G., organ stwierdził, iż doręczenie przesyłki firmie "[...]" Sp. z o.o. stało się skuteczne już w dniu 16 grudnia 2004 r. tzn. w 7 dniu od daty pierwszego awizo. W tej sytuacji ustawowy 14-dniowy termin do złożenia odwołania upływał w dniu 30 grudnia 2003 r. Przyjęto więc, że odwołanie z dnia 12 stycznia 2004 r. A. S. - Prezesa firmy "[...]" Sp. z o.o. zostało wysłane za pośrednictwem poczty w dniu 12 stycznia 2004 r. tj. po terminie określonym ustawowo. W tych okolicznościach organ stwierdził, iż wniesienie odwołania nastąpiło z uchybieniem ustawowego 14-dniowego terminu do wniesienia odwołania.
Na powyższe postanowienie A. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zarzucając naruszenie art. 129 § 2, art. 134, art. 44 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie art. 6 i 7 k.p.a. poprzez zastosowanie rozszerzającej interpretacji treści przepisów k.p.a., skutkującej naruszeniem słusznego interesu strony i uniemożliwiającej stronie odwołanie od decyzji naruszającej jej interes prawny. Wniósł o uwzględnienie skargi w całości w trybie art. 54 § 3 k.p.a., przez organ który wydał postanowienie. W przypadku nie uwzględnienia wniosku, wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, nadanie biegu sprawie wywołanej odwołaniem od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w G. z dnia [...] grudnia 2003 r. Nr [...].
W uzasadnieniu skargi wskazał, iż zgodnie z przepisem art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie od decyzji wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia. W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje, iż decyzja została wydana stronie przez Urząd Pocztowy (doręczona) w dniu 30 grudnia 2003 r. Przepis art. 129 § 2 k.p.a. przewiduje przy tym jednoznacznie, iż termin czternastodniowy liczy się od dnia faktycznego doręczenia, albowiem jako doręczenie decyzji należy rozumieć doręczenie w sposób unormowany w art. 39-40 k.p.a. Czynność doręczania pisma jest w swej naturze czynnością materialne - techniczną, powoduje jednakże w postępowaniu bardzo istotne skutki prawne. Z tego względu, dla oceny skutków prawnych czynności doręczania pism podstawę prawną stanowić mogą jedynie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie skarżącego wydając zaskarżone postanowienie organ naruszył przepisy postępowania, powodując naruszenie jej interesu prawnego. Zastosowana przez organ wykładnia rozszerzająca rzeczywiste brzmienie tych przepisów jest niezgodna podstawowymi zasadami tego postępowania, wyrażonymi w art. 6 i 7 k.p.a.
Z ostrożności procesowej skarżący podniósł ponadto, iż nawet gdyby przyjąć, iż art. 44 może mieć zastosowanie w niniejszej sytuacji, to zgodnie z uzasadnieniem wyroku Sądu Najwyższego z dnia 10 czerwca 1986 r., III ARN 7/86 (OSNCP 1987/9/143) - w przypadku odebrania przez adresata przesyłki z urzędu pocztowego datą doręczenia jest dzień jej odbioru a nie fikcyjna data wynikająca z treści przepisu art. 44 k.p.a. W tej sytuacji w ocenie prawidłowości doręczenia można brać pod uwagę sam fakt skutecznego doręczenia w dacie odbioru przesyłki z urzędu pocztowego i pod tym kątem analizować początek biegu terminu do wniesienia środka zaskarżenia. Skoro odwołanie wniesione zostało z zachowaniem ustawowego terminu do jego wniesienia zdaniem skarżącego nie ma podstaw do wydania zaskarżonego postanowienia.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U, .153 poz. 1270 ze zm.) zauważył, iż zgodnie z treścią art. 42 k.p.a. obowiązującego w dniu wydania decyzji, pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Pisma mogą być doręczone również w lokalu organu administracji publicznej, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej. W razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony powyżej, a także w razie koniecznej potrzeby, pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie.
Natomiast zgodnie z treścią art. 43 kpa, w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania.
Z treści art. 44 §1 kpa wynika, iż w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43, poczta przechowuje pismo przez okres siedmiu dni w swojej placówce, w przypadku doręczania pisma przez pocztę. Pismo składa się w urzędzie właściwej gminy na okres siedmiu dni, w przypadku doręczania pisma przez pracownika lub upoważnioną osobę lub organ. W § 2 omawianego przepisu podano, iż zawiadomienie o złożeniu pisma w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, w drzwiach mieszkania adresata albo jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w miejscu widocznym na nieruchomości, której postępowanie dotyczy; w tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia terminu, o którym mowa w § 1. Dokonując analizy akt sprawy, Sąd pierwszej instancji ustalił, iż decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w G. z dnia [...] grudnia 2003 r. Nr [...] została odebrana przez E. P. z firmy "[...]" Sp. z o.o. w dniu 30 grudnia 2003 r. w Urzędzie Pocztowym Nr [...] ul. [...] w G., dopiero po 22 dniach od chwili jej nadania w Urzędzie Pocztowym nr [...] (potwierdzenie odbioru z dnia 30 grudnia 2003 r. ).
Odwołanie A. S. - Prezesa Zarządu "[...]" Spółka z o.o. zostało wysłane w dniu 12 stycznia 2004 r., czyli w 13 dniu terminu biegnącego od daty odbioru w/w decyzji.
W celu wyjaśnienia powstałych wątpliwości, jak zaznaczono zwrócono się do Rejonowego Urzędu Poczty w G. pismem z dnia [...] marca 2004 r. oraz pismem z dnia [...] kwietnia 2004 r., do Urzędu Pocztowego Nr [...] przy ul. [...] w G. z prośbą o udzielenie szczegółowych wyjaśnień. Z uzyskanych informacji wynika, że omawianą przesyłkę awizowano dnia 9 grudnia 2003 r. z powodu nieobecności adresata pod wskazanym adresem, przy czym pozostawiono tam zawiadomienie o złożeniu przesyłki w Urzędzie Pocztowym. W dniu 18 grudnia 2003 r. zostało wystawione awizo powtórne oraz doręczono powtórne zawiadomienie o przesyłce.
Zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego jak podkreślono pokwitowanie odbioru odpisu po dacie doręczenia zastępczego w trybie art. 44 k.p.a. obowiązującego w dniu wydania decyzji, także w trakcie biegu terminu do wniesienia środka odwoławczego, świadczy jedynie o zaistnieniu tego faktu. Natomiast fakt ten nie ma wpływu na zmianę biegu terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji (Wyrok NSA z dnia 10 lutego 2003 r. w sprawie sygn. akt V SA 2016/02, nie publikowane).
Konkludując wobec powyższego Sąd pierwszej instancji uwzględniając dodatkowo informacje udzielone przez Rejonowy Urząd Poczty w G. i Urząd Pocztowy Nr [...] przy ul. [...] w G., stwierdził, iż doręczenie przesyłki firmie "[...]" Sp. z o.o. stało się skuteczne już w dniu 16 grudnia 2004 r. tj. w 7 dniu od daty pierwszego awizo. W tej sytuacji ustawowy 14-dniowy termin do złożenia odwołania upływał w dniu 30 grudnia 2003 r. Odwołanie z dnia 12 stycznia 2004 r. A. S. - Prezesa firmy "[...]" Sp. z o.o. zostało wysłane za pośrednictwem poczty w dniu 12 stycznia 2004 r. tj. po terminie określonym ustawowo. W powyższych okolicznościach Sąd stwierdził, iż wniesienie odwołania przez "[...]" Sp. z o. o. nastąpiło z uchybieniem ustawowego 14-dniowego terminu do wniesienia odwołania.
Podkreślono, iż w niniejszej sprawie brak jest podstaw do uznania doręczenia w terminie odbioru przesyłki po drugim awizo, które miało miejsce w dniu 18 grudnia 2003 r., ponieważ obowiązujący wówczas art. 44 k.p.a. nakazywał uznanie doręczenia w 7 dniu po pierwszym awizowaniu przesyłki.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł A. S. zaskarżając go w całości .
Wyrokowi temu zarzucono naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię przepisu art. 44 k.p.a. w związku z art. 129 § 2 k.p.a., polegającą na przyjęciu, iż wniesienie odwołania przez firmę "[...]" Sp. z o.o. nastąpiło z uchybieniem ustawowego 14 - dniowego terminu do wniesienia odwołania.
W skardze kasacyjnej zarzucono również naruszenie prawa procesowego bowiem jak podkreślono Sąd nie wyjaśnił dokładnie stanu faktycznego sprawy i nie rozważył całego materiału dowodowego, czym naruszył przepisy art. 7, 8, 40, 58, 77 § 1 kpa, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku, oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W motywach skargi kasacyjnej wskazano, że jest okolicznością bezsporną, iż skutecznie w terminie 14 dni liczonych od dnia doręczenia odwołania skarżącemu zostało złożone odwołanie od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego - zgodnie z art. 129 k.p.a. Decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2003 r. została odebrana przez E. P. w dniu 30 grudnia 2003 r. w Urzędzie Pocztowym Nr [...] ul. [...] w G. Odwołanie od powyższej decyzji zostało wysłane w dniu 12 stycznia 2004 r. (w 13 dni terminu biegnącego od daty odbioru w/w decyzji).
Wyjaśniono, iż zgodnie z art. 45 kpa, jednostkom organizacyjnym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. W wypadku Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością jest to członek organu spółki uprawniony do jej i reprezentowania lub pełnomocnik albo pracownik uprawniony do odbioru pism. W związku z § 47. 1ustawa o prawo pocztowe -w wypadku przesyłek rejestrowanych lub przekazów pocztowych - jeżeli w chwili ich doręczania stwierdza się nieobecność adresata lub innych osób uprawnionych, o którym mowa w § 45 i 46 k.p.c, do odbioru przesyłki lub przekazu pocztowego - zawiadomienie o próbie doręczenia, wraz z informacją o miejscu i czasie ich odebrania w placówce oddawczej, pozostawia się w skrzynce do doręczania korespondencji lub przekazuje w inny powszechnie uznawany sposób.
Podniesiono, iż z materiału dowodowego zebranego w sprawie nie wynika jak faktycznie działał doręczyciel. Ponadto skarżący wywodzi, iż dziwi go stwierdzenie, "z powodu nieobecności adresata" ponieważ firma działa 5 dni w tygodniu. Zgodnie z art. 39 kpa organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Urząd Pocztowy w G. nie wyjaśnił szczegółowo jak działał doręczyciel. Z materiału sprawy nie wynika wprost gdzie zostało pozostawione awizo pocztowe, które umożliwia powiadomienie skarżącego o przesyłce. Z materiał zebranego w sprawie nie wynika, iż Sąd wziął pod uwagę zwrotne potwierdzenie odbioru.
Według skarżącego w sprawie brak jest wyraźnej informacji doręczyciela czy i w jaki sposób powiadomił adresata o przesyłce. Skoro na przesyłce jak i na zwrotnym poświadczeniu odbioru brak było informacji o sposobie zawiadomienia adresata o przesyłce, tym samym w ocenie skarżącego z naruszeniem dyspozycji art. 44 kpa Sąd ustalił termin doręczenia decyzji adresatowi. Jeżeli nie wiadomo jak działał doręczający, doręczenia nie można uznać za dokonane. Fakt pozostawienia zawiadomienia pocztowego (awizo) musi wynikać w bezsporny sposób z potwierdzenia odbioru sporządzonego przez osobę dokonującą doręczenia. Nie można jednoznacznie stwierdzić fakt pozostawienia zawiadomienia pocztowego w bezsporny sposób, ponieważ skarżący zaprzecza aby uzyskał awizo a twierdzenie "z powodu nieobecności adresata" jest sprzeczne z pojęciem codziennego działania biura skarżącego.
Ponadto w uzasadnieniu organ administracji podkreślił, iż A. S., Prezes Zarządu "[...]" znał treść decyzji już w dniu 16 grudnia 2003 r. ponieważ od w/w decyzji złożone zostało odwołanie z dnia 16 grudnia 2003 r. podpisane przez skarżącego w imieniu M. Ż. Skarżący podnosi, iż powyższa kwestia ma istotne znaczenie dla udowodnienia, iż fakt wiedzy o decyzji nie świadczy o jej doręczeniu. Wiedza o decyzji skutkować może tylko w przedmiocie oczekiwania na powyższą decyzję. Skarżący dowiadywał się na poczcie, czy jest dla niego przesyłka ale otrzymywał od pracowników poczty twierdzenia, że nie ma takiej przesyłki.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje :
Stosownie do postanowień art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 cytowanej wyżej ustawy tym samym sprawa ta mogła być rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny wyłącznie w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.
Granice skargi kasacyjnej wyznaczają miedzy innymi wymienione w art. 176 ustawy podstawy kasacyjne, które zgodnie z art. 174 ustawy mogą stanowić: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
W rozpoznawanej sprawie skarżący zgłosił zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię wskazując w tym zakresie na naruszenie art.44 kpa oraz art. 129 § 2 kpa jak i zarzut naruszenia prawa procesowego a to naruszenia art. 7,8,40,58 i 77 § 1 kpa.
Przystępując do rozpoznania tak wskazanych zarzutów skargi kasacyjnej przede wszystkim podnieść należy , iż ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przepisy art. 44 i 129 § 2 kpa został w tym zakresie wadliwie zakwalifikowany jako naruszenie prawa materialnego.
Dla określenia charakteru prawnego danego przepisu nie jest istotne w jakim akcie normatywnym przepis ten jest zamieszczony ale decyduje jego treść i cel. Przepisami prawnomaterialnymi są przepisy regulujące bezpośrednio stosunki administracyjno-prawne (określają zachowanie podmiotów) oraz roszczenia wynikające z tych stosunków (nakładają obowiązki i przyznają prawa lub uprawnienia). Przepisami procesowymi są zaś normy instrumentalne, które określają drogę i sposób dochodzenia uprawnień wynikających z norm materialnoprawnych. Wskazane w skardze kasacyjnej przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego określają sposób postępowania przed organami administracyjnymi. Niewątpliwie przepis art. 44 kpa odnoszący się do fikcji prawnej doręczenia pisma (decyzji) jak i art. 129 § 2 kpa odnoszący się do terminu wniesienia odwołania są niewątpliwie normami prawa procesowego. Skoro więc są to przepisy procesowe w ramach postępowania administracyjnego to nie można w takiej sytuacji zgłosić wobec niego zarzutu naruszenia prawa materialnego, jak to uczyniono w rozpoznawanej sprawie w trybie art. 174 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi chociażby stanowiły podstawę kwestionowanego rozstrzygnięcia .
Jednakże w takim wypadku przyjąć należy , iż doszło do określenia podstawy kasacyjnej, a błędne nazwanie naruszenia przepisów postępowania naruszeniem prawa materialnego nie stoi na przeszkodzie uznaniu, że przez wskazanie konkretnego przepisu proceduralnego zostały określone granice skargi kasacyjnej. Tym samym należało więc zbadać, czy nie doszło do naruszenia wskazanego przepisu w zakresie, o którym mowa w art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tj. naruszenia przepisów postępowania.
Natomiast uznając, że zarzut skargi kasacyjnej naruszenia prawa odniesiono do prawa procesowego, to zarzut ten należy rozpoznać łącznie z pozostałymi zarzutami naruszenia prawa procesowego wskazanymi w przedmiotowej skardze t.j. naruszenia art. 7, 8 , 40, 58 i 77 § 1 kpa . Jednakże tak wskazane zarzuty naruszenia prawa procesowego w okolicznościach przedmiotowej sprawy uznać należy za nieusprawiedliwione .
Adresatem zarzutu naruszenia prawa zarówno materialnego, jak i procesowego może być tylko sąd pierwszej instancji, ponieważ przedmiotem kontroli w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym jest zaskarżone orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego. Stąd też podstawą skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest naruszenie przez sąd przepisów postępowania sądowoadministracyjnego w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W jej ramach skarżący musi bezwzględnie powołać przepisy postępowania sądowoadministracyjnego (ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), którym uchybił sąd, uzasadnić ich naruszenie i wykazać, że wytknięte uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy – por. wyr. NSA z 1 czerwca 2004 r., GSK 73/04 (M. Pr. 2004, nr 14, s. 632). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że nie stanowi wskazania prawidłowej podstawy kasacyjnej naruszenia prawa procesowego powołanie wyłącznie przepisów procedury administracyjnej (porównaj wyrok z dnia 19 maja 2004 r. sygn. akt FSK 80/04 opublikowany ONSA i WSA Nr 1 z 2004 r. poz. 12 i wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2004 r. sygn. akt GSK1149/04 niepublikowany ) .
Natomiast w rozpoznawanej skardze kasacyjnej w jej komparycji jak i uzasadnieniu nie wskazano jakiegokolwiek przepisu ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi natomiast zarzucono wyłącznie naruszenia art. 44, 129 § 2, 7, 8, 40, 58, 77 § 1 k.p.a., których nie może odnosić do sądu administracyjnego, gdyż wskazane wyżej przepisy stosuje się w postępowaniu administracyjnym przed organami administracji . Skoro więc Sąd pierwszej instancji nie stosował tych przepisów , to nie mógł ich po prostu naruszyć .
Dlatego też mając powyższe na uwadze przyjąć należy , iż skarga kasacyjna jako nie posiadająca usprawiedliwionych podstaw nie zasługiwała na uwzględnienie.
W tych okolicznościach Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm. ) orzekł jak w sentencji .