II SA/Rz 667/22

II SA/Rz 667/22 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2022-10-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-06-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Jerzy Solarski /przewodniczący sprawozdawca/
Marcin Kamiński
Stanisław Śliwa
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ
Komendant Straży Granicznej
Treść wyniku
oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Jerzy Solarski /spr./ Sędziowie NSA Stanisław Śliwa WSA Marcin Kamiński Protokolant sekretarz sądowy Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2022 r. sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. w G. na decyzję Komendanta Bieszczadzkiego Oddziału Straży Granicznej w Przemyślu z dnia 7 kwietnia 2022 r. nr 6/2022 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym - skargę oddala -
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 7 kwietnia 2022 r. nr 6/.2022 Komendant Bieszczadzkiego Oddziału Straży Granicznej (dalej: "Komendant Oddziału", "organ II instancji"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm. - dalej K.p.a.) w zw. z art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r., poz. 180 ze zm. – dalej: "u.t.d."), po rozpatrzeniu odwołania "A" Sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej: "Spółka", "Skarżąca") od decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] (dalej: "Komendant Placówki") z 16 lutego 2022 r. nr 55/2022 w przedmiocie kary pieniężnej w wysokości 5.000 zł, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu stwierdzone zostało, że w dniu 29 listopada 2021 r. w drogowym przejściu granicznym na kierunku wyjazdowym z Polski na Ukrainę dokonano kontroli ciągnika samochodowego marki DAF o nr rej. [...] wraz z naczepą ciężarową marki Bodex o nr rej. [...]. Kierowcą pojazdu był obywatel Ukrainy D.K. Do kontroli kierowca okazał m.in. wypis z licencji nr [...] dotyczącej wykonywania międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy (licencja ważna od 28 sierpnia 2018 r. do 27 sierpnia 2023 r.). Nie okazał natomiast świadectwa kierowcy wymaganego na podstawie art. 32a i art. 87 ust. 1 pkt 4 u.t.d. oraz art. 3 i 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz. Urz. UE L 300 z 14.11.2009, str. 72 ze zm. – dalej: "rozporządzenie nr 1072/2009"). Na okoliczność stwierdzonego naruszenia sporządzony został protokół kontroli nr 219/P/PSG w [...]/2021 wraz z załącznikami nr 1 i 2. Na kierującego została nałożona grzywna w drodze mandatu karnego w kwocie 150 zł za nieokazanie do kontroli świadectwa kierowcy. Komendant Posterunku skierował pisma do Biura ds. Transportu Międzynarodowego Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego o udzielenie informacji czy na dzień kontroli przedsiębiorca Spółka posiadała ważne świadectwo kierowcy dla kierowcy oraz o wskazanie osoby zarządzającej transportem. Z odpowiedzi wynikało, że Spółka na dzień kontroli nie miała udzielonego świadectwa kierowcy a osobą zarządzającą transportem w tej spółce na dzień 29 listopada 2021 r. pozostawał A.S. W zawiązku z tym Komendant Placówki wszczął dwa odrębne postępowania administracyjne, wobec podmiotu wykonującego przewóz drogowy oraz wobec zarządzającego transportem. W dniu 16 lutego 2022 r. została wydana decyzja nr 55/2022 nakładająca na podmiot wykonujący przewóz drogowy karę pieniężną w wysokości 5.000 zł, będąca przedmiotem skargi oraz decyzja nr 56/2022 o nałożeniu na zarządzającego transportem karę pieniężną w wysokości 500 zł.
W odwołaniu Spółka postawiła zarzuty naruszenia prawa materialnego. Komendant Oddziału decyzją z dnia 7 kwietnia 2022 r. utrzymał w mocy rozstrzygniecie organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że kierowca okazał do kontroli wypis z licencji dotyczącej wykonywania międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy oraz zlecenie transportowe z dnia 29 listopada 2021 r. Przejazd na pusto realizowany był z terytorium RP na terytorium państwa trzeciego celem załadunku towaru w dniu 29 listopada 2021 r, a następnie towar miał być rozładowany w dniu 1 grudnia 2021 r. na terytorium RP. Zatem przejazd spełniał definicję przewozu, o którym mowa w art. 4 pkt 2 u.t.d., tj. był to międzynarodowy transport drogowy. Ponadto spełniał przesłanki przewozu, o którym mowa w art. 2 pkt 2 lit. d) w związku z art. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia nr 1072/2009. Organ II instancji nie dostrzegł sprzeczności przepisów art. 2 pkt 2 lit. d) w związku z art. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia nr 1072/2009 z art. 4 pkt 2 u.t.d, a zatem nie doszukał się takiej wady zaskarżonej decyzji pierwszoinstancyjnej, którą można byłoby uznać za istotne naruszenie prawa. Komendant Oddziału wskazał, że przepisy zawarte w rozdziale 11 u.t.d. przewidują dwa rodzaje kar pieniężnych za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Pierwszym - jest kara grzywny, która zgodnie z art. 92 ust. 5 u.t.d. może dotyczyć kierującego wykonującego przewóz drogowy (wykaz naruszeń i wysokość grzywien określa załącznik nr 1 do ustawy), drugim jest administracyjna kara pieniężna, o której mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d. (wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego oraz wysokości kar pieniężnych określa załącznik nr 3 do ustawy) oraz w art. 92a ust. 2 u.t.d. (wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego oraz wysokości kar pieniężnych określa załącznik nr 4 do ustawy). W sprawie nie zostały spełnione przesłanki, o których mowa w art. 92a ust. 9 ani w art. 92a ust. 1 u.t.d., bowiem były trzy odrębne podmioty postępowania, tj. kierujący wykonujący przewóz drogowy, zarządzający transportem, jako osoba fizyczna oraz spółka z o.o. Okoliczność ukarania kierowcy nie eliminowała odpowiedzialności przedsiębiorcy (podmiotu wykonującego przewóz) oraz zarządzającego transportem za powstałe naruszenie. Kierowca nie skorzystał z prawa do odmowy przyjęcia mandatu karnego za nieokazanie świadectwa kierowcy. Bez znaczenia dla odpowiedzialności strony jako przewoźnika było nałożenie mandatu na kierowcę i tym samym jego "przyznanie się do winy". Odpowiedzialność administracyjna za dopuszczenie do konkretnego naruszenia, określonego czy to w u.t.d., czy w innych przepisach krajowych, bądź unijnych, jest niezależna od kwestii zaistnienia winy po stronie dokonującej naruszenia, a tym bardziej nie bada się stopnia zawinienia. Stwierdzenie naruszenia prawa powoduje odpowiednią, zgodną z przepisami kwalifikację tego naruszenia, a w konsekwencji nałożenie kary w przewidzianej ustawą wysokości, bez możliwości odstąpienia od nałożenia kary (poza art. 92c oraz art. 92b u.t.d.), czy jej miarkowania. Analiza treści art. 92a ust. 1 u.t.d prowadzi do wniosku, że naruszenia (niezależnie od ich liczby) stwierdzone w ramach jednej kontroli tworzą jedną sprawę administracyjną. Do ustalenia odpowiedzialności przewidzianej w art. 92a ust. 1 u.t.d. wystarczającym było stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego - co prawidłowo dokonał organ I instancji. Określona kara była następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem, a badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej uchylenie. Organ odwoławczy podkreślił, że trafnie zostały powołane przepisy art. 32a, art. 87 ust. 1 pkt 4 u.t.d. oraz lp. 3.3. załącznika nr 3 do u.t.d., a także art. 3 oraz art. 5 rozporządzenia nr 1072/2009. Zgodnie z art. 5 ust. 6 rozporządzenia nr 1072/2009, świadectwo kierowcy należy do przewoźnika, który przekazuje je do dyspozycji kierowcy wskazanemu w świadectwie, podczas gdy kierowca prowadzi pojazd korzystając z licencji wspólnotowej wydanej temu przewoźnikowi. Powołane w zaskarżonej decyzji przepisy u.t.d., jak również rozporządzenia nr 1072/2009, mają charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że w razie stwierdzenia naruszenia tych unormowań, organ jest uprawniony i jednocześnie zobowiązany do nałożenia na podmiot wykonujący przewóz odpowiedniej kary pieniężnej w drodze decyzji administracyjnej. Wystąpienie o wydanie świadectwa dla kierowcy będącego obywatelem państwa trzeciego jest obowiązkiem przewoźnika, do niego też to świadectwo należy. Przewoźnik przekazuje świadectwo kierowcy, na nazwisko którego świadectwo zostało wystawione, tylko wówczas, gdy prowadzi on pojazd. Podstawowym obowiązkiem przewoźnika było zatem przekazanie kierowcy świadectwa przed rozpoczęciem przewozu. Kierowca ma bowiem obowiązek okazywania świadectwa na wniosek każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych, a zatem musi dysponować tym świadectwem w czasie całego przewozu. W sprawie natomiast kierowca nie został wyposażony w wymagane świadectwo kierowcy. Nie zaszły też okoliczności umożliwiające zwolnienie z odpowiedzialności za powstałe naruszenie, a przedstawiane przez Spółkę, gdyż nie można zaliczyć ich do okoliczności egzoneracyjnych, o których mowa w art. 92c u.t.d. Przedsiębiorca zajmujący się wykonywaniem przewozów ma obowiązek zachowania należytej staranności przy wykonywaniu swej działalności. Zatem zgodnie z lp. 3.3. (wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy przez kierowcę nieposiadającego ważnego świadectwa kierowcy) tego załącznika za ww. naruszenie nakłada się karę pieniężną w kwocie 5 000,00 zł.
W skardze Skarżący reprezentowany przez fachowego pełnomocnika wniósł o uchylenie zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych, zarzucając naruszenie:
I. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:
1. art. 2 pkt 2 lit. b) w zw. z art. 2 pkt 2 lit. d) rozporządzenia nr 1072/2009 poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na nieprawidłowej interpretacji przesłanki "przejazd bez ładunku w związku z przewozem, którym mowa w lit. a), b) i c)", która znajdzie zastosowanie w sytuacji wykonywania powrotnego przejazdu z miejsca dokonania dostawy towaru, a nie przejazdu dokonywanego w celu załadunku i rozpoczęcia przejazdu międzynarodowego oraz w efekcie błędne przyjęcie, iż skontrolowany w dniu 29 listopada 2021 r. przewóz miał charakter przewozu międzynarodowego w rozumieniu przepisów rozporządzenia;
2. art. 4 pkt 2 w zw. z art. 32a u.t.d. poprzez zastosowanie krajowej definicji międzynarodowego transportu drogowego, gdy tymczasem przepisy rozporządzenia nr 1072/2009 nakazują wyposażenie kierowcy niebędącego obywatelem państwa członkowskiego UE lub EFTA strony umowy o EOG w świadectwo kierowcy w sytuacji wykonywania przejazdu międzynarodowego zdefiniowanego przepisami rozporządzenia (art. 2 pkt 2 );
3. art. 87 ust. 1 pkt 4 u.t.d. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie w stanie faktycznym sprawy polegające na przyjęciu, iż w ramach realizacji kontrolowanego przewozu kierowca obywatel państwa trzeciego zobowiązany był posiadać dokument świadectwa kierowcy, o którym mowa w art. 5 rozporządzenia nr 1072/2009;
4. art. 3 oraz 5 ust. 2 rozporządzenia nr 1072/2009 poprzez dokonanie ich wykładni w sposób pozostający w sprzeczności z celem wprowadzenia w życie przepisów tego rozporządzenia i pominięcie charakteru prawnego wydawanego świadectwa kierowcy, które ma wyłącznie potwierdzać legalność zatrudnienia kierowcy zgodnie z ust. 1 w art. 5 rozporządzenia nr 1072/2009, co zostało spełnione przez Spółkę, ponieważ przed rozpoczęciem przewozu przez kierowcę Powiatowy Urząd Pracy w [...] wydał na rzecz Skarżącej potwierdzenie wpisu oświadczenia o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi (kierowcy) do ewidencji oświadczeń;
5. art. 92a ust. 2, art. 92 ust. 4 u.t.d. poprzez nieprawidłowe zastosowanie przedmiotowego przepisu w sytuacji, gdy w stanie faktycznym sprawy nie doszło do naruszenia przepisów Rozporządzenia dającego podstawę do nałożenia na Spółkę kary pieniężnej;
6. art. 91 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 12 ust. 4 rozporządzenia poprzez niezastosowanie w sposób bezpośredni rozporządzenia i nie zapewnienia, aby całość nałożonych na Skarżącą sankcji była proporcjonalna do naruszenia oraz uwzględniała wszelkie sankcje nałożone w państwie członkowskim, w którym stwierdzono naruszenie oraz nieprawidłowe utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, który wobec Skarżącej w dniu 16 lutego 2022 r. wydał łącznie 5 decyzji nakładających kary pieniężne po 5000 zł w każdej z decyzji;
7. art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez zastosowanie wobec Skarżącego sankcji administracyjnych w sposób naruszający konstytucyjną zasadę proporcjonalności;
II. przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy: art. 10 K.p.a. poprzez brak poprzedzenia wydania zaskarżonej decyzji zawiadomieniem o zebraniu całości materiału dowodowego z zagwarantowaniem Skarżącemu prawa do ustosunkowania się w zakresie zebranych dowodów, czym spowodowano brak zapewnienia stronie czynnego udziału w sprawie.
W uzasadnieniu podniesione zostało, że realizowany przewóz nie stanowił przewozu międzynarodowego w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 1072/2009, w którym to przepisie mowa jest o przejeździe pojazdu z ładunkiem z państwa członkowskiego do państwa trzeciego lub na odwrót. Kontrolowany przewóz odbywał się bez ładunku. Załadunek miał odbyć się na terenie państwa trzeciego. Przywołany przez organ II instancji przepis art. 2 pkt 2 lit. d) rozporządzenia dotyczący przejazdu pozostającego w związku z przewozem, o którym mowa w lit. b) dotyczy sytuacji, kiedy pojazd rozładował ładunek, a następnie jako "pusty" wraca do miejsca, w którym nastąpił załadunek bądź innego miejsca. Natomiast w stanie faktycznym sprawy kierowca dopiero zmierzał do miejsca, w którym miał nastąpić załadunek. Nie nastąpiło naruszenie przepisu art. 87 ust. 1 pkt 4 u.t.d., ponieważ w stanie faktycznym nie miał zastosowanie przepis nakazujący posiadanie świadectwa kierowcy w trakcie przejazdu będącego przedmiotem kontroli dokonanej przez organ straży granicznej. Tym samym organ I instancji nie był uprawniony do wszczęcia postępowania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej i następnie na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d. W skardze zaznaczono, że zastosowana przez organy sankcja administracyjna mogłaby ewentualnie znaleźć zastosowanie w sytuacji, gdyby kierowca nie był w sposób legalny upoważniony (brak umowy o pracę lub innej umowy upoważniającej do świadczenia usług transportu na rzecz przewoźnika z państwa członkowskiego) do wykonywania na terenie państwa członkowskiego pracy polegającej na wykonywaniu obowiązków kierowcy transportu międzynarodowego. W postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji zabrakło analizy co do konieczności stosowania środków adekwatnych do zaistniałego naruszenia przepisów, z uwzględnieniem wszystkich nałożonych sankcji. Podkreślone zostało, że wydano łącznie 5 decyzji wobec Skarżącej nakładających kary pieniężne po 5000 złotych w każdej z decyzji. Każda z tych decyzji została wydana w sprawie o tym samym stanie faktycznym: (kontrola przejazdu w dniu 29 listopada 2021 r., przedstawienie przez kierowcę licencji wspólnotowej, przejazd do państwa trzeciego). Każda dotyczyła innego kierowcy zatrudnionego przez przewoźnika, który jako cudzoziemiec świadczył dla przewoźnika pracę na podstawie wpisu przez Powiatowy Urząd Pracy w [...] oświadczenia o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi (kierowcy) do ewidencji oświadczeń. W konkluzji skargi wskazano, że organ winien rozważyć, czy przewidziana sankcja stanowi w konkretnym stanie faktycznym dolegliwość proporcjonalną ze względu na cel jej wprowadzenia, czy też jest niewspółmiernie dolegliwa, przez co zasada proporcjonalności zostaje naruszona. Jeżeli sankcja, która miałaby być zastosowana jest nadmierna (dolegliwa w stopniu większym niż jest to niezbędne dla osiągnięcia założonego celu) to powinno zostać rozważone odstąpienie od nałożenia kary bądź odpowiednie miarkowanie poprzez sięgnięcie do widełek określających zakres możliwej do nałożenia kary pieniężnej, wynikającej z art. 92a ust. 2 u.t.d.
W odpowiedzi na skargę Komendant Oddziału wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
skarga jest nieuzasadniona.
I. Stan sprawy jest następujący. W dniu 29 listopada 2021 r. na drogowym przejściu granicznym na kierunku wyjazdowym z Polski na Ukrainę funkcjonariusz dokonał kontroli ciągnika samochodowego marki DAF wraz z naczepą ciężarową, którego kierowcą był obywatel Ukrainy. Podczas kontroli kierowca okazał m.in. wypis z licencji nr [...] dotyczącej wykonywania międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy (licencja ważna od 28 sierpnia 2018 r. do 27 sierpnia 2023 r.) oraz zlecenie transportowe na wyjazd do Ukrainy w celu załadunku koncentratu jabłkowego w [...], z miejscem rozładunku w [...]. Kierowca nie okazał natomiast świadectwa kierowcy. Na okoliczność braku świadectwa sporządzony został protokół kontroli wraz z załącznikami nr 1 i 2, a na kierującego, za nieokazanie do kontroli świadectwa kierowcy, została nałożona grzywna w drodze mandatu karnego w kwocie 150 zł. W związku z tym naruszeniem Komendant Posterunku wystąpił o dodatkowe informacje i ustalił, że Spółka na dzień kontroli nie miała udzielonego świadectwa kierowcy, natomiast osobą zarządzającą transportem w Spółce na dzień 29 listopada 2021 r. pozostawał A.S. Na tej podstawie Komendant Posterunku wszczął dwa odrębne postępowania: wobec Spółki oraz zarządzającego transportem. W dniu 16 lutego 2022 r. została wydana decyzja nr 55/2022 o nałożeniu na Spółkę kary pieniężnej w wysokości 5000 zł. Na skutek odwołania, Komendant Oddziału decyzją z dnia 7 kwietnia 2022 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie; decyzja ta stanowi przedmiot skargi.
II. Z uwagi na przedstawienie przez organy treści wszystkich przepisów prawa stanowiących materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia, Sąd ogranicza się do przypomnienia brzmienia jedynie niektórych regulacji. Przede wszystkim przywołania wymaga treść art. 4 pkt 2 u.t.d., który zawiera definicję pojęcia - "międzynarodowy transport drogowy". Zgodnie z tym przepisem, jest to podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, przy czym jazda pojazdu między miejscem początkowym i docelowym odbywa się z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej.
Co do zasady, podstawę wykonania przewozu osób lub rzeczy stanowi jedna umowa, jedno zlecenie transportowe. W realiach sprawy jest to zlecenie transportowe na wyjazd do Ukrainy w celu załadunku koncentratu jabłkowego w [...], z miejscem rozładunku w [...]. Podkreślenia wymaga, że zarówno wyjazd kontrolowanego ciągnika z naczepą, jak i powrót, miał nastąpić z przekroczeniem granicy RP. Wobec tego "dzielenie" przewozu wykonywanego w ramach jednego zlecenia transportowego na dwie odrębne części: pierwsza - wyjazd po towar z przekroczeniem granicy oraz druga - powrót z towarem z przekroczeniem granicy, gdzie pierwsza część nie byłaby "międzynarodowym transportem drogowym", nie jest możliwe. Zatem Sąd stwierdza, że jedno zlecenie transportowe, które obejmuje wyjazd po towar i odbywa się z przekroczeniem granicy RP a następnie obejmuje przywóz towaru z przekroczeniem granicy, stanowi całość, jeden przewóz rzeczy. Ponieważ takie zlecenie realizowane jest w ramach wykonywania działalności gospodarczej, dlatego wypełnia ustawową definicję pojęcia "międzynarodowy transport drogowy". Tym samym organy prawidłowo uznały, że poddany kontroli w dniu 29 listopada 2021 r. na drogowym przejściu granicznym na kierunku wyjazdowym z Polski na Ukrainę ciągnik samochodowy marki DAF wraz z naczepą ciężarową, wykonywał międzynarodowy transport drogowy.
Jest poza sporem, że kierowcą przedmiotowego zestawu był obywatel Ukrainy a więc państwa niebędącego obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu. Oznacza to, że zgodnie z art. 32a u.t.d., do tego kierowcy mają zastosowanie przepisy rozporządzenia nr 1072/2009 dotyczące świadectwa kierowcy.
Dla potrzeb określenia sytuacji, w których istnieje obowiązek posiadania licencji wspólnotowej względnie świadectwa kierowcy, rozporządzenie nr 1072/2019 definiuje pojęcie przewozu międzynarodowego. Zgodnie z art. 2 pkt 2 lit.d, przejazd bez ładunku w związku z przewozem, o którym mowa w lit. a), b) i c), jest "przewozem międzynarodowym". Taka treść przepisu nie pozostawia żadnej wątpliwości co do tego, że definicja ta obejmuje zarówno przejazd po ładunek, jak i przejazd bez ładunku, po jego dostarczeniu. W bezspornym stanie faktycznym oznacza to, że organy dokonały prawidłowej wykładni i subsumcji wskazanego przepisu.
Konsekwencją prawidłowego ustalenia, że kontrolowany w dniu 29 listopada 2021 r. przewóz miał charakter "międzynarodowy" jest trafne stanowisko organów o istnieniu obowiązku, o jakim mowa w przepisie art. 87 ust. 1 pkt 4 u.t.d.
Reasumując: kontrolowany w dniu 29 listopada 2021 r. kierowca - obywatel Ukrainy, miał obowiązek posiadać przy sobie i okazać świadectwo kierowcy (por. np. wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2018 r., sygn. II GSK 4312/16). Ponieważ kierowca świadectwa, o jakim wyżej mowa nie posiadał, dlatego nałożenie na Spółkę kary pieniężnej ma oparcie w przepisie art. 92a ust. 1 u.t.d.
Odnosząc się do zarzutu skargi wskazującego na naruszenie art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez zastosowanie wobec Spółki sankcji administracyjnych w sposób naruszający konstytucyjną zasadę proporcjonalności Sąd stwierdza, że przepisy dotyczące kar pieniężnych oraz nałożona kara zasady tej nie naruszają. Wskazać należy, że zasada proporcjonalności nakazuje użycie organom państwowym jedynie takich środków, które są niezbędne dla osiągnięcia konkretnego celu. Oznacza to, że organy państwowe mają osiągnąć cel, który służy społeczeństwu jak najmniejszym jego oraz poszczególnych jednostek kosztem. W przypadku kar, o jakich mowa, celem tym jest zagwarantowanie szeroko rozumianego bezpieczeństwa w zakresie wykonywania transportu drogowego.
Decyzja, której skarga dotyczy, nakłada na Skarżącą karę pieniężną w kwocie 5000 zł za jedno, szczegółowo opisane naruszenie. Wobec tego zarzut naruszenia art. 91 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 12 ust. 4 rozporządzenia w sposób opisany w skardze, jest niezasadny.
III. W ocenie Sądu nie jest zasadny zarzut skargi wskazujący na naruszenie art. 10 K.p.a. poprzez brak zawiadomienia strony o zebraniu materiału dowodowego. Przede wszystkim wskazać należy na przebieg postępowania, w tym na zawiadomienie o jego wszczęciu, które nie tylko wskazuje na stwierdzone podczas przeprowadzonej w dniu 29 listopada 2021 r. kontroli naruszenie, ale zawiera również uzasadnienie będące streszczeniem przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego (zawiadomienie z dnia 7 stycznia 2022 r. – k. 17 akt adm.). Kolejne czynności organ prowadził już z udziałem pełnomocnika, który wraz ze zgłoszeniem (pismo z 7 lutego 2022 r.) przedłożył świadectwo dotyczące kontrolowanego kierowcy, wydane przez właściwy organ (Głównego Inspektora Transportu Drogowego) dnia 9 grudnia 2021 r., ważne od daty wydania do 6 grudnia 2024 r. (k. 21 akt j.w.). Taki materiał dowodowy został poddany ocenie i stanowił o wydaniu przez Komendanta Placówki decyzji z 16 lutego 2022 r. o nałożeniu kary pieniężnej. Z akt wynika, że do odwołania pełnomocnik załączył również dowód z dokumentu, natomiast Komendant Oddziału nie uzupełniał już materiału dowodowego i wydał decyzję, której dotyczy skarga.
Przedstawiony tok postępowania potwierdza, że organy Straży Granicznej nie zawiadomiły strony w trybie art. 10 § 1 K.p.a. Nie oznacza to jednak, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") i obligowało Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji.
W orzecznictwie wskazuje się, że już zawiadomienie o wszczęciu postępowania stanowi wypełnienie gwarancji wynikającej z art. 10 § 1 K.p.a. (zob. wyrok NSA z dnia 17 marca 2022 r. sygn. I GSK 2288/18). Podkreśla się również, że uchybienie art. 10 § 1 K.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji jedynie wówczas, gdy wykaże się, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Strona musi wykazać, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy byłby odmienny. Zatem naruszenie art. 10 § 1 K.p.a. należy oceniać z punktu widzenia uniemożliwienia stronie podjęcia konkretnej wskazanej czynności procesowe oraz wpływu tego uchybienia na wynik sprawy (zob. np. wyrok NSA z dnia 15 czerwca 2021 r. sygn. III OSK 3250/21, z dnia 5 stycznia 2021 r. sygn. II GSK 1605/18 oraz powołane tam orzecznictwo).
Sąd w składzie rozpoznającym skargę poglądy te podziela i stwierdza, że skoro Skarżący w zawiadomieniu o wszczęciu z urzędu postępowania został poinformowany o zgromadzonym materiale dowodowym, po czym sam przedstawił dowody, to uchybienie przepisowi art. 10 § 1 K.p.a. nie może stanowić o uchyleniu zaskarżonej decyzji.
Z tych przyczyn skarga podlega oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a.