II SA/Rz 1618/21

II SA/Rz 1618/21 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2022-03-02
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-11-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Elżbieta Mazur-Selwa /sprawozdawca/
Paweł Zaborniak /przewodniczący/
Piotr Godlewski
Symbol z opisem
6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne
Gry losowe
Sygn. powiązane
II GSK 1110/22 - Wyrok NSA z 2023-05-24
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2020 poz 2094
art. 2 ust. 3-5, art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2
Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Zaborniak Sędziowie WSA Piotr Godlewski WSA Elżbieta Mazur - Selwa /spr./ Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2022 r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] października 2021 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry - skargę oddala -
Uzasadnienie
II SA/Rz 1618/21
UZASADNIENIE
Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w R. (dalej: "DIAS", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z dnia [...] października 2021 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celno - Skarbowego w P. (dalej: "Naczelnik" lub "organ I instancji") z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] wydana w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry.
Wydanie decyzji poprzedzało postępowanie administracyjne o następującym przebiegu:
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...], Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego w P. wymierzył P.S. (dalej: "Skarżącemu") karę pieniężną w łącznej wysokości 24 000 zł za urządzanie gier na automatach Black Horse nr [...] oraz Kajot nr [...], w lokalu "[...]" przy ul. [...] w T., tj. poza kasynem gry.
Organ I instancji podał, że w dniu [...] listopada 2016 r. funkcjonariusze celni przeprowadzili kontrolę w lokalu "[...]" przy ul. [...] w T. W ramach czynności kontrolnych funkcjonariusze stwierdzili, że w ww. lokalu zainstalowane były urządzenia do gier: Black Horse nr [...] oraz Kajot nr [...]. Na podstawie przeprowadzonego eksperymentu polegającego na odtworzeniu możliwości prowadzenia gier oraz na podstawie opinii Wydziału Laboratorium Celnego Izby Celnej w P. z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] i nr [...] ustalono, że sporne urządzenia umożliwiały odpłatne rozgrywanie gier, których wynik miał charakter losowy - gracz nie miał żadnego wpływu na końcowy układ symboli. Jednocześnie ustalono, że automaty umożliwiają uzyskanie nagród rzeczowych, zaś warunkiem rozpoczęcia rozgrywania gier na automatach jest ich zakredytowanie poprzez wprowadzenie banknotów do akceptora banknotów lub wprowadzenie monet do akceptora monet.
Zdaniem organu zgromadzony materiał dowodowy pozwolił ustalić, że gry rozgrywane na kwestionowanym urządzeniu odpowiadały definicji art. 2 ust. 3, ust. 4 i ust. 5 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 2094 z późn. zm. - dalej: "u.g.h."). Sporne urządzenia są urządzeniami elektronicznymi, a urządzane na nich gry miały charakter komercyjny. Z danych zawartych w rejestrach organu celnego nie wynikało, aby jakikolwiek podmiot mógł legalnie prowadzić taką działalność w ww. lokalu. W realiach opisywanej sprawy za urządzającego gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. uznano natomiast P.S., gdyż jako właściciel lokalu zawarł umowy dzierżawy części powierzchni lokalu, wraz z ustaleniem szeregu uprawnień i jego obowiązków względem dzierżawionej powierzchni oraz prowadzonego na niej przedsięwzięcia polegającego na zainstalowaniu automatów do gier. Tym samym Skarżący czerpał zyski z urządzanych gier i aktywnie uczestniczył w procesie mającym na celu zapewnienie należytego funkcjonowania automatów do gier.
Skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy polegające nieuprawionym przyjęciu, że swoim działaniem wyczerpał znamiona "urządzającego gry" w rozumieniu u.g.h. Podniósł, że wydzierżawił część powierzchni swojego lokalu podmiotom będącymi właścicielami automatów. Treść umowy nie świadczy o podejmowaniu przez niego jakiejkolwiek działalności możliwej do określenia mianem "urządzania gier", ani też nie powoduje odmiennej kwalifikacji umowy niż jako umowy dzierżawy.
Decyzją z dnia [...] października 2021 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy opisaną wyżej decyzję organu I instancji, uznając ją za zgodną z prawem.
W ocenie organu odwoławczego sporne automaty umożliwiały przeprowadzenie gier losowych, gdyż ich wyniki były nieprzewidywalne (zależały od przypadku), a zatem zawierały element losowości. Nie były to urządzenia wyłącznie zręcznościowe, a umożliwiały uzyskanie zarówno wygranych pieniężnych, jak i wygranych rzeczowych polegających na możliwości rozpoczęcia nowej gry poprzez wykorzystanie punktów wygranych w poprzednich grach. Również w pełni zasadnie organ I instancji uznał odwołującego się za podmiot urządzający gry na automacie poza kasynem gry. Do uznania podmiotu za "urządzającego gry na automatach" wystarczające jest wykazanie nawet niewielkiej jego aktywności w tym zakresie. Skarżący w dniu [...] lutego 2016 r. zawarł z A Sp. z o.o. z/s w W. umowę dzierżawy powierzchni użytkowej 5 m2 lokalu skarżącego, w celu zainstalowania i eksploatowania urządzeń do gier. Następnie w dniu 1 listopada 2016 r. zawarł kolejną umowę dzierżawy powierzchni lokalu z B Sp. z o.o. z/s w W. W ocenie organu odwoławczego zapisy umów nakładające na Skarżącego szereg obowiązków związanych z zapewnieniem należytego funkcjonowania urządzeń, wykraczają poza typowe regulacje umowy dzierżawy i stanowią o aktywności skarżącego w procesie urządzania gier. Tym samym zasadnie organ I instancji uznał skarżącego za urządzającego gry w rozumieniu u.g.h. i w konsekwencji wymierzył karę pieniężną.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, P.S. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania.
Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:
1. art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 6 ust. 4 u.g.h. poprzez skierowanie decyzji wymierzającej karę za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry do podmiotu nie będącego zobowiązanym do uzyskania zezwolenia na prowadzenie kasyna gry, a tym samym nie mogącego ponosić sankcji administracyjnej w postaci kary pieniężnej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt u.g.h.;
2. art. 133 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2021. poz. 1540 z późn. zm.) w związku z art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz art. 91 u.g.h. poprzez skierowanie decyzji wymierzającej karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry do podmiotu nie będącego urządzającym gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.;
3. art. 121 § 1 i art. 122 O.p. w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz art. 91 u.g.h. polegające na niepodjęciu przez organ podatkowy wszelkich działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia, że odwołujący jest podmiotem urządzającym gry na automatach poza kasynem gry, w sytuacji gdy jedynie wynajmował powierzchnie w lokalu podmiotom, który takie gry urządzały, podczas gdy odwołujący nie dokonywał czynności związanych zorganizowaniem gier, objaśnianiem ich zasad i obsługiwaniem samych urządzeń;
4. art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 14 ust. 1 u.g.h. poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie polegające na pociągnięciu Skarżącego do odpowiedzialności administracyjnej i wymierzeniu mu kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, w sytuacji gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów w świetle dokonanych ustaleń faktycznych, powinna skutkować odstąpieniem od wymierzenia kary, na skutek stwierdzenia, że czynności Skarżącego, jako osoby wynajmującej powierzchnię w swoim lokalu podmiotowi, który takie gry urządza, nie mogą być zakwalifikowane jako wypełniające pojęcie urządzania gier na automatach poza kasynem gry.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;
Sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) obejmuje badanie zaskarżonych aktów pod względem ich zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. – zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a."), stanowiący, że Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Uwzględnienie skargi w ramach tej kontroli następuje jedynie wówczas, gdy zaskarżony akt narusza prawo w sposób określony w ostatnio cytowanej ustawie. W przypadku zaskarżenia decyzji Sąd zobowiązany jest zgodnie z art. 145 P.p.s.a. do jej uchylenia - jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd stwierdza natomiast nieważności takiej decyzji, jeśli zachodzą przesłanki przewidziane w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach.
W rozpoznawanej sprawie Sąd tego rodzaju wad i uchybień nie stwierdził, co przesądziło o oddaleniu skargi.
Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja wymierzająca P.S. karę pieniężną w łącznej wysokości 24 000 zł za urządzanie gier na automatach Black Horse nr [...] oraz Kajot nr [...], lokalu "[...]" przy ul. [...] w T. tj. poza kasynem gry.
Dokonując oceny zasadności wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej za urządzane gier na automatach poza kasynem w pierwszej kolejności stwierdzić należy, że prawidłowo organy jako podstawę swoich rozstrzygnięć powołały przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 marca 2017 r., jako względniejszy dla Skarżącego, wobec braku unormowania tej kwestii w przepisach przejściowych.
W świetle art. 6 ust. 1 u.g.h. działalność w zakresie gier na automatach może być prowadzona na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry. Zgodnie z art. 14 ust. 1 u.g.h. prowadzenie gier na automatach jest dozwolone wyłącznie w kasynach gry na zasadach i warunkach określonych w zatwierdzonym regulaminie i udzielonej koncesji lub udzielonym zezwoleniu, a także wynikających z przepisów ustawy. Według art. 2 ust. 3 u.g.h. grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. Zakres definicji legalnej gry na automatach został poszerzony w art. 2 ust. 5 u.g.h., według którego grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy. Wygraną rzeczową w grze na automatach jest również wygrana polegająca na możliwości przedłużania gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze (art. 2 ust. 4 u.g.h.). Zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. W myśl art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h., wysokość kary pieniężnej wymierzanej w przypadku, o którym w ust. 1 pkt 2 - wynosi 12 000 zł od każdego automatu.
W rozpatrywanej sprawie nie ulega wątpliwości, że kontrolowane urządzenia są automatami, na których gra wypełnia definicję z art. art. 2 ust. 3, ust. 4 i ust. 5 u.g.h. Urządzenia te są urządzeniami elektronicznymi, a urządzane na nich gry mają charakter losowy, zawierając jednocześnie element losowości, przy czym grający ma możliwość uzyskania zarówno wygranej rzeczowej, jak i pieniężnej. Gry były organizowane w celach komercyjnych. Powyższe znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym i wynika z protokołu kontroli z dnia [...] listopada 2016 r. ([...]) oraz wyników eksperymentów przeprowadzonych w trybie rzeczywistej gry na urządzeniach, jak też z opinii Wydziału Laboratorium Celnego Izby Celnej w P. z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] i nr [...]. Na podstawie wskazanego materiału dowodowego ustalono, że rozgrywane na automatach gry o wygrane pieniężne i rzeczowe mają charakter losowy, zawierają element losowości, a otrzymane wyniki gier są nieprzewidywalne i niezależne od woli grającego, a tym samym gry prowadzone na badanych automatach zawierają się w definicji gier na automatach określonej w art. 2 ust. 3 u.g.h., zaś możliwość rozpoczęcia rozgrywania kolejnych nowych gier za punkty otrzymane w wyniku wygranej zawiera się w definicji wygranej rzeczowej, określonej w art. 2 ust. 4 u.g.h.
Przeprowadzone przez organy postępowanie dowiodło zatem, że urządzane gry miały charakter gier na automatach, w rozumieniu art. 2 ust. 3-5 u.g.h. w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 marca 2017 r. Ustalenie te nie były kwestionowane przez Skarżącego. W ramach kontroli legalności decyzji Sąd uznaje je za prawidłowe i słuszne.
Spór w niniejszej sprawie dotyczy natomiast uznania Skarżącego za urządzającego gry na automatach w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.
W tym zakresie Sąd w pełni podziela ocenę organów. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest pełny, został rzetelnie oceniony i potwierdza, że Skarżący słusznie został uznany za urządzającego gry w rozumieniu przepisów u.g.h.
Pojęcie "urządzanie gier" należy rozumieć szeroko. W języku polskim "urządzanie" rozumiane jest jako synonim takich pojęć, jak: "utworzyć, uporządkować, zagospodarować, zorganizować, przedsięwziąć, zrobić" (Słownik poprawnej polszczyzny, Wyd. Naukowe PWN, Warszawa 1994 r.). Według zaś Słownika języka polskiego pod red. Mieczysława Szymczaka (PWN, Warszawa 1981 r.) urządzić to m.in. zorganizować jakąś imprezę, jakieś przedsięwzięcie. W tym kontekście "urządzanie gier" obejmuje podejmowanie aktywnych działań, czynności dotyczących zorganizowania i prowadzenia przedsięwzięcia w zakresie gier hazardowych (eksploatacji automatów). Natomiast urządzający gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 u.g.h. to podmiot wykonujący te czynności. Urządzanie gier na automatach obejmuje nie tylko fizyczne jej prowadzenie, ale także inne zachowania aktywne, polegające np. na zorganizowaniu i pozyskaniu odpowiedniego miejsca do zamontowania urządzenia, przystosowaniu go do danego rodzaju działalności, umożliwieniu dostępu do takiego automatu nieograniczonej liczbie graczy, utrzymywaniu automatu w stanie stałej aktywności umożliwiającej jego sprawne funkcjonowanie czy wypłacaniu wygranych związane z obsługą urządzenia.
W konsekwencji warunkiem przypisania odpowiedzialności na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. jest wykazanie, że dany podmiot aktywnie uczestniczył w procesie urządzania nielegalnych gier hazardowych, a więc podejmował określone czynności nie tylko związane z procesem udostępniania automatów, lecz także ze stwarzaniem technicznych, ekonomicznych i organizacyjnych warunków umożliwiających sprawne i niezakłócone funkcjonowanie samego urządzania oraz jego używania do celów związanych z komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 9 października 2020 r. sygn. akt I SA/Bk 543/20, wyrok NSA z dnia 24 lutego 2021 r. sygn. akt II GSK 11/19 – wyroki dostępne w bazie orzeczeń: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślenia również wymaga, że dla uznania danego podmiotu za "urządzającego gry" wystarczające jest przypisanie mu nawet niewielkiego wycinka z opisanej aktywności, bowiem zakres pojęcia "urządzanie gier" nie jest tożsamy z pojęciem "prowadzenie działalności" gospodarczej, gdyż jest od niego węższe (zob. wyrok NSA z dnia 3 marca 2017 r. sygn. akt II GSK 4946/16, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 4 września 2019 r. sygn. akt I SA/Bk 345/19).
Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że Skarżący na podstawie umów dzierżawy powierzchni użytkowej zawartych dnia [...] lutego 2016 r. z A Sp. z o.o. z/s w W. oraz z dnia [...] listopada 2016 r. z B Sp. z o.o. z/s w W. udostępnił część powierzchni swojego lokalu – "[...]" ul. [...] w T., celem prowadzenia w tym lokalu działalności gospodarczej przez dzierżawcę na zainstalowanych tam urządzeniach do gry.
Prawidłowo ustaliły organy, że na podstawie powyższych umów w lokalu P.S. zainstalowane zostały automaty do gier o nazwie BLACK HORSE nr [...] oraz KAJOT nr [...], na których urządzane były gry hazardowe o wygrane pieniężne i rzeczowe. Zgodnie z treścią umowy dzierżawy powierzchni użytkowej nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r. Dzierżawca zobowiązał się do uiszczania Wydzierżawiającemu czynszu w kwocie 200 zł netto miesięcznie. Natomiast zgodnie z treścią umowy dzierżawy powierzchni nr [...] z dnia [...] listopada 2016 r. Dzierżawca zobowiązał się do opłaty miesięcznego czynszu Wydzierżawiającemu w wysokości 246,00 zł płatnego w chwili uruchomienia urządzenia do chwili jego wyłączenia. Zgodnie z § 2 pkt 1 tej umowy w momencie nie eksploatowania urządzenia czynsz miał być naliczany od momentu jego ponownego uruchomienia bądź wymienienia na urządzenie nowe, sprawne. Umieszczenie w umowie dzierżawy powierzchni zapisu uzależniającego zapłatę oraz wysokość czynszu od tego czy automat był eksploatowany sprawia, że jej przedmiotem jest nie tylko sama dzierżawa powierzchni, ale również prowadzona z wykorzystaniem automatów działalność polegająca na urządzaniu gier. Słusznie zauważył DIAS, że taki sposób naliczania czynszu sprawiał, że w interesie Wydzierżawiającego było dopilnowanie, aby automaty były w stałej aktywności i aby gry przebiegały bez zakłóceń, generując jak najwyższe przychody. Ustalenie czynszu w uzależnieniu od faktu, czy automat był eksploatowany włączała prowadzącego lokal w proces urządzania gier, a sama umowa dzierżawy była umową o współpracy w ramach przedsięwzięcia polegającego na urządzaniu gier. Zasadnie DIAS uznał, że także inne działania ujęte w wyżej wskazanych umowach nie pozostawiają wątpliwości, że Skarżący jako Wydzierżawiający aktywnie uczestniczył w urządzaniu gier. Zobowiązał się on bowiem do: prowadzenia działalności gospodarczej bez możliwości zawieszenia jej przez czas trwania umowy, pisemnego poinformowania dzierżawcy w przypadku zawieszenia bądź zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej w terminie 3 dni od dnia zaistnienia zdarzenia, w godzinach otwarcia lokalu, (a jeżeli takie godziny nie zostały ustalone - to w każdym czasie) zapewnić Dzierżawcy oraz upoważnionym przez niego osobom swobodny dostęp do urządzeń, a o planowanej zmianie czasu pracy lokalu zawiadomić Dzierżawcę z co najmniej 3 dniowym wyprzedzeniem, do naprawienia szkód w pełnej wysokości jeżeli z jego winy Dzierżawca poniósłby szkody, do sprawowania opieki nad urządzeniami Dzierżawcy i do niezwłocznego poinformowania go w momencie stwierdzonych uszkodzeń, włamań i kradzieży.
W okolicznościach przedmiotowej sprawy nie budzi wątpliwości Sądu, że aktywność Skarżącego faktycznie sprowadzała się do przystąpienia do przedsięwzięcia, we współpracy z innym podmiotem, w ramach którego urządzane były gry na automatach. Poprzez realizację zawartych umów Skarżący zgodził się na wstawienie automatów do lokalu a następnie, poprzez ich udostępnianie do gier potencjalnym graczom w ramach działającego lokalu współdziałał w procesie organizacji gier, dostarczając niezbędny składnik majątkowy dla analizowanego procederu, tj. miejsce, w którym gry na automatach mogły być prowadzone. Należy bowiem zwrócić uwagę, że w umowie z [...] lutego 2016 r. dzierżawca wprost zadeklarował, że wynajmowaną część lokalu będzie wykorzystywał do zainstalowania i eksploatowania urządzeń do gier. Natomiast w umowie z [...] listopada 2016 r. wskazano, że umowa ta umożliwia zainstalowanie urządzeń o charakterze rozrywkowo-zręcznościowym, na których Dzierżawca będzie prowadził działalność gospodarczą. Zawarto również zapewnienie co do legalności organizowanego procederu. Zapisy te wskazują, że Skarżący wraz z dzierżawcą podjął wspólne przedsięwzięcie gospodarcze, polegające na połączeniu składników majątkowych, jakimi dysponowały strony tej umowy (lokalem użytkowym wydzierżawiającego oraz automatami dzierżawcy), które dopiero wspólnie umożliwiały uruchomienie gier na automatach. Uzasadniony jest więc wniosek, że Skarżący był podmiotem współorganizującym urządzanie gier, współtworząc organizacyjne warunki, które umożliwiły sprawne i niezakłócone funkcjonowanie samych urządzeń oraz ich używanie do celów komercyjnych. Skarżący będąc dysponentem wydzierżawianego lokalu i decydując o godzinach jego funkcjonowania miał tym samym bezpośredni wpływ na to, kiedy i w jakim zakresie automaty będą udostępniane do prowadzenia gier. Nie można pominąć, że Skarżący w § 2 pkt 13 umowy z [...] lutego 2016 r. zobowiązał się do dostarczenia energii elektrycznej do przedmiotu dzierżawy. Zapis ten zdaniem Sądu wprost wskazuje, że do obowiązków Skarżącego należało zapewnienie warunków do sprawnego i niezakłóconego funkcjonowania automatu w jego lokalu. Zobowiązanie się Skarżącego do sprawowania opieki nad urządzeniami Dzierżawcy i do niezwłocznego poinformowania go w momencie stwierdzonych uszkodzeń, włamań i kradzieży (§ 5 umowy z [...] listopada 2016 r.) wskazuje, że oprócz udostępnienia powierzchni lokalu Skarżący miał sprawować pieczę nad urządzeniami do gry. Miał bowiem informować o przypadkach nieprawidłowości w działaniu urządzeń. Powyższe niewątpliwie wpisuje się w zakres pieczy i nadzoru nad urządzeniami i zapewnienia sprawnego ich funkcjonowania tak, aby były sprawne do prowadzenia na nich gier.
W świetle tak skonstruowanych postanowień umów, zasługuje na aprobatę wniosek organów co do tego, że Skarżący swoim działaniem wyczerpał przesłanki do uznania go za podmiot urządzający gry na automatach w rozumieniu u.g.h.
Organy podatkowe zastosowały karę administracyjną za urządzenie gier na automatach w prawidłowej wysokości tj. 12.000 zł od każdego automatu, która wynikała z art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. w brzmieniu obowiązującym w dniu popełnienia deliktu administracyjnego.
Wbrew stanowisku Skarżącego, kara pieniężna przewidziana w art. art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. może być nałożona nie tylko na właściciela automatu czy jego dysponenta, ale na każdą inną osobę, która aktywnie zaangażowała się w przedsięwzięcie polegające na urządzaniu gier na automatach poza kasynem, czerpiąc z tego tytułu zyski. Przepis ten jest adresowany do każdego, kto w sposób w nim opisany, a więc sprzeczny z ustawą, urządza gry na automatach.
Zdaniem Sądu, organy podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia. Dokonanej ocenie zebranego materiału dowodowego nie sposób zarzucić dowolności. Wyciągnięte w sprawie wnioski są logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione. Zaskarżona decyzja zawiera pełne uzasadnienie faktyczne i prawne.
Wobec powyższego stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, natomiast zarzuty skargi są nieuzasadnione.
Z tego więc względu Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.