II SA/Rz 1602/24

II SA/Rz 1602/24 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2025-02-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-12-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Paweł Zaborniak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6133 Informacja o środowisku
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 1112
art. 73 ust. 3a
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Elżbieta Mazur - Selwa WSA Paweł Zaborniak /spr./ Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2025 r. sprawy ze skargi G. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu z dnia 20 kwietnia 2022 r. nr SKO.402.ŚO.2590.123.2021 w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia – skargę oddala –
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi G. R. (dalej: "Skarżący") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu (dalej: "Kolegium", "Organ odwoławczy" lub "Organ II instancji") z 20 kwietnia 2022 r. nr SKO.402.ŚO.2590.123.202 w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego.
Z uzasadnienia skargi i nadesłanych akt sprawy wynika, że Prezydent Miasta S. (dalej: "Prezydent" lub "Organ I instancji") decyzją z 4 listopada 2021 r. nr GO-IV.6220.4.2020.AS.26 o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn.: "Zmiana technologii produkcji kul stalowych z odpadowych szyn kolejowych z metody kuto walcowanej na metodę walcowania na gorąco", planowanego do realizacji na działce nr ewid. [...] w obrębie [...] w S., stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla tego przedsięwzięcia.
Od w/w decyzji wnieśli odwołanie B. J. oraz G. R., wskazując wady tej decyzji oraz sprzeciwiając się realizacji przedsięwzięcia i wskazując na zagrożenia jakie ich zdaniem powstaną w trakcie eksploatacji przedsięwzięcia. Organ odwoławczy na wstępie zbadał interes prawny wnoszących odwołanie. Odwołanie B. J. zostało rozpoznane odrębną decyzją. W zakresie odwołania G. R. Kolegium umorzyło postępowanie odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art. 28 i art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej "kpa").
Organ odwoławczy wyjaśnił, że postępowanie w sprawie wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach uregulowane jest w przepisach ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2021 r. poz. 2373 z późn. zm., zwanej dalej "uoiś"). Zgodnie z art. 74 ust. 3a uoiś stroną postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wnioskodawca oraz podmiot, któremu przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości znajdującej się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie w wariancie zaproponowanym przez wnioskodawcę, z zastrzeżeniem art. 81 ust. 1. Przez obszar ten rozumie się: przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie oraz obszar znajdujący się w odległości 100 m od granic tego terenu; działki, na których w wyniku realizacji, eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia zostałyby przekroczone standardy jakości środowiska, lub działki znajdujące się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem. Przepis ten jest przepisem szczególnym wobec regulacji zawartej w art. 28 kpa, co zgodnie z zasadą lex specialis derogat legi generali nakazuje stosować z pierwszeństwem przepisy u.o.i.ś. Skarżący został dopuszczony do udziału w postępowaniu przed Organem I instancji, co wynika z postanowienia Prezydenta S. z 24 września 2021 r. W ocenie Organu odwoławczego, nie zwalnia to jednak z obowiązku badania przymiotu strony podmiotów składających odwołanie. Natomiast skarżący jest właścicielem działki nr ewid. [...] położonej w odległości ponad 470 m od przedsięwzięcia. W wyniku realizacji, eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia nie zostaną przekroczone standardy środowiska w otoczeniu przedsięwzięcia, a w szczególności dopuszczalne poziomy hałasu. Potwierdzają to w szczególności wyniki pomiarów hałasu oraz karta informacyjna przedsięwzięcia. Z wykonanych pomiarów wynika, że immisja "wtapia się" w tło akustyczne występujące na tym terenie. Natomiast z analiz i obliczeń zamieszczonych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia wynika, że dla najbardziej niekorzystnych założeń poziom hałasu przy najbliższej zabudowie (położonej znacznie bliżej od terenu przedsięwzięcia niż działka skarżącego) nie przekracza wartości dopuszczalnych. Działka skarżącego nie jest także położona w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które mogłoby wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem. Skarżący nie jest zatem stroną tego postępowania.
Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wniósł Skarżący zarzucając:
1. Naruszenie art. 74 ust. 3a uoiś oraz art. 28 w zw. z art. 10 § 1 kpa poprzez niedopuszczenie go do udziału na prawach strony a przez to uniemożliwienie Skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu pomimo niezbadania przez organ czy inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość, co doprowadziło do pozbawienia go statusu strony przez organ i wydania zaskarżonej decyzji;
2. Naruszenie art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 28 i art. 105 § 1 kpa poprzez pozbawienie Skarżącego statusu strony przez organ i wydania zaskarżonej decyzji umarzającej postępowanie z jego odwołania podczas, gdy z okoliczności sprawy wynika, że status strony postępowania został mu przyznany przez organ I instancji w sposób prawidłowy w oparciu o obowiązujące przepisy;
3. Naruszenie art. 153 ppsa poprzez niezastosowanie się przez organ do wyrażonych przez WSA w Rzeszowie w wyroku z 17 marca 2021 r. II SA/Rz 1253/20 zaleceń, co doprowadziło do odebrania Skarżącemu statusu strony postępowania i wydania zaskarżonej decyzji;
4. Naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 w zw. z art. 107 § 3 kpa poprzez nie zebranie i nie rozpatrzenie całokształtu materiału dowodowego, co doprowadziło do wydania decyzji przez organ w oparciu o niepełny materiał dowodowy, w szczególności nieprzeprowadzenie przez organ dodatkowych pomiarów hałasu na terenach sąsiadujących z terenem przedsiębiorstwa, w tym na nieruchomości Skarżącego, nie powołanie biegłego przez organ, który dokonałby niezależnej analizy pomiarów i dokumentów przedstawionych przez inwestora pod kątem zbadania ich prawidłowości, jak też nie przeprowadzenie żadnego postępowania dowodowego w zakresie ponownego ustalenia obszaru oddziaływania inwestycji, co przyczyniło się do zgromadzenia przez organ niepełnego materiału dowodowego skutkując pozbawieniem Skarżącego statusu strony w postępowaniu i umorzeniem postępowania;
5. Naruszenie art. 74 ust. 3a uoiś w zw. z art. 7, 77, 8, 10 kpa poprzez dokonanie wybiórczej oceny materiału dowodowego przez organ, przy braku zachowania zasady bezstronności, podejmowanie przez organ jedynie działań zmierzające do udowodnienia okoliczności podnoszonych przez inwestora z zupełnym pominięciem interesów Skarżącego, bezzasadne wykluczenie go przez organ z postępowania, co doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji przez organ.
Wskazując na powyższe zarzuty Skarżący wniósł o uwzględnienie skargi i zmianę zaskarżonej decyzji poprzez dopuszczenie go do udziału w postępowaniu na prawach strony, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Organowi II instancji, również celem uzupełnienia materiału dowodowego. Jednocześnie wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów załączonych do skargi jako mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia.
Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wyrokiem z dnia 15 listopada 2022 r., sygn. akt lI SA/Rz 734/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uwzględnił skargę. Sąd I instancji wskazał, że zaprezentowane obecnie stanowisko organu odwoławczego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie podzielił już wcześniej w prawomocnym z wyroku z 17 marca 2021 r. sygn. II SA/Rz 1252/20, oddalającym skargę Skarżącego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu z 8 września 2020 r. w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego. Jednak po wydaniu tego wyroku Prezydent postanowieniem z 24 września 2021 r. dopuścił Skarżącego do udziału w postępowaniu na prawach strony. Implikuje to jego status w tym postępowaniu i nie uzasadnia umorzenia postępowania odwoławczego z uwagi na brak interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. Tym samym wydanie zaskarżonej decyzji należało uznać za przedwczesne.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła "F. C." sp. j. z siedzibą w S.. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło także SKO. Organ zarzucił naruszenie przepisów postępowania. Wyrokiem z dnia 12 listopada 2024 r. sygn. akt III OSK 808/23 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie. Uzasadniając swoje stanowisko NSA wskazał, iż na uwzględnienie zasługuje zarzut organu podnoszący naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., zgodnie z którym uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Zaskarżony wyrok nie zawiera szczegółowego wyjaśnienia powodów, dla których Sąd I instancji uwzględnił skargę. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowisko Sądu I instancji wyrażone w tym zakresie jest niewystarczające i nie pozwala na poddanie zaskarżonego wyroku kontroli instancyjnej. Uzasadnienie prawne zaskarżonego wyroku sprowadza się do powielenia stanowiska organu. W związku z tym Sąd I instancji uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., nie wskazując jednak jakiego rodzaju naruszenia przepisów postępowania dopuścił się organ odwoławczy. Sąd I instancji nie przedstawił również w istocie żadnych wskazań co dalszego postępowania. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika bowiem, czy Sąd I instancji orzekł, że skarżący jest stroną postępowania i nie może być to już kwestionowane, czy też orzekł, że kwestia interesu prawnego skarżącego może być przedmiotem oceny, ale należy w tej mierze uwzględnić (lub ewentualnie wcześniej wyeliminować z obrotu prawnego) postanowienie dopuszczające skarżącego do udziału w postępowaniu. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie pozwala nawet odpowiedzieć na pytanie, czy w ocenie Sądu I instancji organ odwoławczy w każdej sytuacji ma możliwość weryfikacji interesu prawnego podmiotu wnoszącego odwołanie, czy tego rodzaju ocenę wyklucza wcześniejsze dopuszczenie tego podmiotu do udziału w postępowaniu przez organ I instancji. Brak jest również oceny Sądu I instancji w zakresie ustaleń organu odwoławczego odnoszących się do interesu prawnego skarżącego w kontekście ponownie wydanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, która miała przecież uwzględniać wskazania co do dalszego postępowania wynikające z wyroku w sprawie II SA/Rz 1253/20. W ocenie NSA zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sprawie okazały się uzasadnione. Na uwzględnienie zasługiwały zarzuty skargi kasacyjnej inwestora podnoszące naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 28 k.p.a. i art. 74 ust. 3a ustawy środowiskowej, a także w związku z art. 134 i art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Zarzuty te są jednak zasadne tylko o tyle, o ile wiążą się z brakiem stanowiska Sądu I instancji w zakresie prawidłowości zastosowania tych przepisów przez organ odwoławczy. Na obecnym etapie postępowania, uwzględniając wadliwość uzasadnienia zaskarżonego wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny nie miał możliwości zajęcia wiążącego stanowiska w zakresie interesu prawnego skarżącego w kontrolowanym przez Sąd I instancji postępowaniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje:
Skarga jako niezasadna, została przez Sąd oddalona w całości.
Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 2493; zwana dalej w skrócie P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w myśl art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Jednocześnie w ramach prowadzonej kontroli legalności decyzji Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.).
Sądowa kontrola przedmiotu skargi nie wykazała jakichkolwiek naruszeń przepisów postępowania jak i przepisów prawa materialnego, które mogłyby stanowić argument za uznaniem zarzutów skarżącej strony. Stan faktyczny sprawy został ustalony zgodnie z wymogami zasady prawdy materialnej, tj. przepisami art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a., dzięki czemu mógł stanowić oparcie dla ustaleń faktycznych Sądu – art. 133 § 1 P.p.s.a. Przekazane do WSA akta sprawy dostatecznie przedstawiają konieczne do zastosowania przepisów prawa materialnego okoliczności faktyczne, nie wymagając tym samym przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentów na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a.
WSA pozytywnie zweryfikował w toku legalnościowej kontroli zaskarżony akt SKO w postaci decyzji tego Organu wydanej w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego wszczętego odwołaniem G. R., bowiem prowadzone postępowanie w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia Spółki nie dotyczy jego interesu prawnego.
Wypada na wstępie przypomnieć, że podstawowym zadaniem procesowym SKO było w tym postępowaniu zbadanie czy Odwołująca się strona wykazuje się interesem prawnym w ujęciu jakie nadaje temu procesowemu pojęciu art. 73 ust. 3a u.o.i.ś. Zgodnie z regułą lex specialis derogat legi genrali, przytoczony przepis ma pierwszeństwo w stosowaniu przed normą o charakterze ogólnym wynikającą z art. 28 K.p.a. Otóż mocą tego przepisu u.o.i.ś. ustawodawca zdefiniował pojęcie strony postępowania prowadzonego przez organ w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Zatem w świetle tej regulacji: Stroną postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wnioskodawca oraz podmiot, któremu przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości znajdującej się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie w wariancie zaproponowanym przez wnioskodawcę, z zastrzeżeniem art. 81 ust. 1. Przez obszar ten rozumie się:
1) przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obszar znajdujący się w odległości 100 m od granic tego terenu;
2) działki, na których w wyniku realizacji, eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia zostałyby przekroczone standardy jakości środowiska, lub
3) działki znajdujące się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem.
O przymiocie strony prowadzonego postępowania, niebędącej inwestorem, decyduje więc to czy określony podmiot prawa posiada prawa rzeczowe do nieruchomości w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia w takim wariancie jego realizacji, jakie opisano we wniosku. Wyznaczenie tego obszaru może następować według trzech nieco odmiennych kryteriów, mających na względzie : 1) teren realizacji przedsięwzięcia oraz obszar w odległości 100 m od jego granic, 2) stwierdzenie że przedsięwzięcie na etapie jego realizacji, eksploatacji lub użytkowania będzie oddziaływać w sposób wykraczający poza ustanowione standardy jakości środowiska, 3) znaczące oddziaływane przedsięwzięcia na sąsiednie działki, w sposób wprowadzający ograniczenia zagospodarowania nieruchomości względem ich obecnego przeznaczenia.
SKO prawidłowo przeniosło istotę w/w przepisu ustawy środowiskowej na realia niniejszej sprawy. Ustalono bowiem w oparciu o wszechstronnie zebrany materiał dowodowy, ustaliło że G. R. jest dysponentem prawnym nieruchomości o oznaczeniu w ewidencji gruntów numerem – [...]. Działka Skarżącego jest położona w odległości ponad 470 m od terenu na którym znajduje się projektowana inwestycja Spółki. Zarówno w granicach terenu inwestycji jak i w odległości 100 m od tego terenu nie znajdują się działki należące do w/w strony. To ustalenie nie jest przez Stronę kwestionowane, dzięki czemu mogło zostać zaakceptowane przez Organ. W konsekwencji, należało z obszaru analizy prawnej wykluczyć ewentualność przyjęcia jako podstawy procesowej roszczeń Skarżącego art. 73 ust. 3a pkt 1 u.d.i.ś.
Zdolności materialnej i formalnej przesądzającej o posiadaniu uprawnień procesowych u Skarżącego nie dają także według Kolegium przepisy art. 73 ust. 3a pkt 2 i 3 w/w, które wiążą te uprawnienia z ustaleniem potwierdzającym przekroczenie standardów ochrony środowiska lub znaczącym oddziaływaniem przedsięwzięcia na działki, które będzie skutkować wprowadzeniem ograniczeń w jej zabudowie. Skarżąca strona w toku postępowania administracyjnego jak i sądowego konsekwentnie zwracała uwagę na przekroczenie normatywnych standardów ochrony środowiska w zakresie emisji hałasu do środowiska. Jej zdaniem, hałasy i drgania emitowane przez przedsięwzięcie polegające na produkcji kul stalowych, jak też przy rozładunku/załadunku szyn, składaniu, zrzucaniu na ziemię i przemieszczaniu szyn kolejowych na placu inwestora, są negatywnie odczuwalne na jego nieruchomości bowiem stanowią istotną uciążliwość dla jej zamieszkiwania.
Kolegium w celu odniesienia się do tak wyrażonych podstaw roszczeń Strony przeprowadziło dowód ze Sprawozdania Nr 03/HŚ/21 opracowanego przez Instytut [...] – Państwowy Instytut Badawczy dnia 20 maja 2021 r. Opinia ta została złożona w toku postępowania odwoławczego przez Spółkę. Z pisma przekazującego to badanie, wynika że zostało ono przeprowadzone pod kątem ustalenia emisji hałasu na zlecenie Spółki również przy budynku mieszkalnym Skarżącej strony. W tym opracowaniu, poddano analizie oddziaływanie skumulowane pochodzące od projektowanej nowej linii metody walcowania na gorąco (zmiana z metody produkcji kul z kuto walcowanej), która będzie zainstalowana w istniejącej hali z już istniejącymi obiektami inwestora. Istotne jest dostrzeżenie, że w/w analiza została przeprowadzona po wyroku WSA w Rzeszowie o sygn. II SA/Rz 1253/20. Wyjaśniono w opinii, że rozpatrywana inwestycja będzie funkcjonować w porze dziennej, przez co analiza uciążliwości akustycznej została przeprowadzona i zinterpretowana w stosunku do normatywu dziennego wynoszącego dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej LAeq 50 dB (A), a wyprowadzonego z przepisów rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 112). Pomiary hałasu w środowisku zostały przeprowadzone w dniu 12 maja 2021 r. w porze dziennej przez akredytowane Laboratorium Badań Środowiskowych w [...], Państwowy Instytut Badawczy w [...]. W aktach organu odwoławczego znajduje się także Karta Informacyjna Przedsięwzięcia, dostarczająca informacji o pełnym obrazie oddziaływania akustycznego nowej linii na środowisko. W wyniku przeprowadzenia specjalistycznych badań emisji hałasu okazało się, że zostały przekroczone dopuszczalne wartości normy wynoszącej 50 dB dla terenów zabudowy mieszkaniowe jednorodzinnej – tereny o takim przeznaczeniu znajdują się w bezpośrednim sąsiedztwie Zakładu od strony północnej oraz wschodniej. Klimat akustyczny występujący na terenie sąsiadującym z przedsięwzięciem został określony pomiarowo przy pomocy 4 punktów pomiaru hałasu na granicy działki Zakładu od strony północnej i wschodniej. Treść karty informacyjnej potwierdza, że w trzech punktach pomiarowych stwierdzono przekroczenie dopuszczalnej wartości norm wynoszącej 50 dB (A), które wynosiło od 1 do 3,3 dB. Zasięg ponadnormatywnego oddziaływania akustycznego bez zalecanego ekranowania oraz z zaleconym ekranowaniem oraz punkty wykonania pomiarów hałasu zostały przedstawione w ujęciu graficznym na czytelnej mapie załączonej do akt. Oznaczenie poszczególnych punktów pomiarowych przedstawiono za pomocą współrzędnych geograficznych oraz dodatkowo na mapach o jakich mowa wyżej. Zastosowano analizę symulacyjną, która wykazała, że zastosowanie zalecanego ekranowania o wartości równoważnego poziomu dźwięku w punktach obserwacji zlokalizowanych na granicy działki Zakładu od strony północnej i wschodniej spowoduje zmniejszenie poziomu hałasu poniżej wartości normatywnych wynoszących 50 dB dla pory dziennej. Sąd zważył, że miejsca w których nastąpiło przekroczenia dopuszczalnych granic emisji hałasu znajdują się w zbliżeniu do granicy terenu przedsięwzięcia i w znacznej odległości od zabudowanej działki odwołującego się podmiotu. Na marginesie warto dodać, iż obowiązek wyposażenia terenu Zakładu w ekrany tłumiące hałas, został uwzględniony w decyzji SKO z dnia 10 maja 2022 r. sygn. SKO.402.ŚO.2657.128.2022, w której Kolegium określiło warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia m.in. poprzez nałożenie obowiązku wyposażenia Zakładu w trzy ekrany akustyczne. Natomiast we wspomnianym Sprawozdaniu z badania emisji hałasu przeprowadzonym dnia 20 maja 2021 r. zakresie przekroczenie standardów ochrony przed hałasem dla działki Skarżącego wyznaczono punkt pomiaru o symbolu P1 w odległości 450 m od granicy terenu Zakładu Spółki i stwierdzono, że podczas rozładunku szyn i pozostałych czynności wymienionych w spisie prac nie występuje przekroczenie dopuszczalnej wartości normy.
Z wyników powyższych analiz i badań poświęconych przekroczeniu standardów ochrony środowiska wynika jednoznacznie, iż według Specjalistów projektowana zmiana procesu technologicznego nie wpłynie na zwiększenie ponad obowiązujący normatyw wyznaczony dla hałasu w obszarze korzystania z prawa własności skarżącej strony. Przedłożona przez Inwestora Karta Informacyjna a także Sprawozdanie opracowane przez Instytut Nafty i Gazu ma charakter ekspertyzy, która wyjaśnia zagadnienia specjalistyczne o charakterze prawnym.
Sąd po przeanalizowaniu treści wskazanego Sprawozdania oraz po odniesieniu go do zarzutów skargi, stwierdza że powyższy dokument posiada walory, które pozwoliły na pełne zrealizowanie przez SKO wytycznych płynących z zasady prawdy materialnej – art. 7 i art. 80 K.p.a. Wskazać też należy, że również treść Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia pn.: Zmiana technologii produkcji kul stalowych w istniejącej hali produkcyjnej metodą kuto-walcowaną na technologię produkcji metodą walcowania na terenie działki o nr [...] w S. przy ul. T. 100, odnosi się kompleksowo do zagadnienia oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Otóż ten dokument uwzględnia nie tylko kluczową dla Skarżącego kwestie emisji hałasu ale także wytwarzanie ścieków, powstawania odpadów, emisji do powietrza pyłów i gazów. Wnioski płynące ze Sprawozdania są zbieżne z tymi, jakie zaprezentowano w Karcie informacyjnej.
Przedłożone przez Skarżącego kopie zdjęć nie mogły podważyć ustaleń dokonanych przez Organ, ponieważ nie dotyczą one dokładnie czasu w jakim wykonano pomiary a ponadto nie pozwalają na niezaprzeczalną identyfikację faktów ich wykonania w czasie realizacji badań. Natomiast wskazywany przez Stronę na fragment Sprawozdania, gdzie napisano, że nie można określić emisji hałasu, ponieważ różnica pomiędzy immisją a tłem akustycznym jest mniejsza niż 3 dB, immisja wtapia się w tło akustyczne występujące na tym terenie, nie osłabia mocy dowodowej tego dokumentu. Strona winna zważyć, iż w punkcie pomiarowym P1, czyli w miejscu gdzie znajduje się jego obiekt mieszkalny zmierzony poziom dźwięku nie przekroczył w żadnej z prób ustalonego w rozporządzeniu normatywu dopuszczalnego oddziaływania akustycznego (zob. s. 6 "Sprawozdania"). Zatem nie było potrzeby powtarzania badania i zastosowania metody obliczeniowej, która w tym wypadku ze względu na potrzeby postępowania nie wpłynęłaby na zmianę oceny wpływu przedsięwzięcia na sposób zagospodarowania działki strony oraz na przekroczenie dopuszczalnych standardów, czyli także na istnienie w tej sprawie jego interesu prawnego.
NSA w swym wyroku kasacyjnym pisze o tym, że pomiędzy sprawą umorzenia postępowania odwoławczego oraz nową sprawą umorzenia postępowania nie zachodzi tożsamość. Dokonana wówczas ocena interesu prawnego Skarżącego była aktualna wyłącznie na ówczesnym etapie postępowania. Jeżeli bowiem ze wskazań wyrażonych w wyroku o sygn. II SA/Rz 1253/20, wynika konieczność ponownego ustalenia zakresu działalności i zakresu oddziaływania przedsięwzięcia, to niewątpliwie również kwestia interesu prawnego, musiała być przedmiotem ponownej analizy po wydaniu kolejnej decyzji przez Organ I instancji i po ponownym wniesieniu odwołania. Zdaniem WSA, SKO w swej decyzji z dnia 20 kwietnia 2022 r. wypełniło wytyczne płynące z tego orzeczenia Sąd I instancji, skoro ponownie całościowo i przy uwzględnieniu dowodów opracowanych przez specjalistów, ustaliło charakter środowiskowego oddziaływania planowanej zmiany w technologii produkcji kul stalowych.
Prawdą jest, jak słusznie uznało SKO, że postanowienie Organu I instancji o dopuszczeniu Skarżącego do udziału w postępowaniu, nie przesądza o posiadaniu interesu prawnego przez stronę skarżącą. Postanowienie to ma charakter wyłącznie incydentalny i wyraża w sposób formalny pogląd Organu I instancji na kwestie posiadania przez oznaczony podmiot prawa interesu prawnego w rozumieniu przepisów ustawy o ocenach oddziaływania tj. art. 73 ust. 3a tej ustawy oraz art. 28 K.p.a. Tym postanowieniem Organ odwoławczy nie jest związany na zasadzie art. 110 § 1 K.p.a. Organ odwoławczy jest związany art. 73 ust. 3a u.d.i.ś.; zatem może i powinien na podstawie tej regulacji oceniać posiadanie zdolności procesowej podmiotu, który taką zdolność sobie przypisuje składając w tym celu odwołanie od decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia.
Podsumowując, Sąd I instancji wykonując wytyczne płynące z zasady sądowej kontroli administracji publicznej a tym w tym zalecenia jakie wynikają z treści uzasadnienia wyroku NSA z dnia 12 listopada 2024 r. o sygn. II OSK 808/23, stwierdza, że Organ odwoławczy nie naruszył prawa umarzając postępowanie odwoławcze wywołane z inicjatywy Skarżącego. Pełen zespół okoliczności faktycznych istotnych dla treści definicji stron postępowania, został przez Kolegium dostrzeżony i należycie odniesiony do podstaw normatywnych kształtujących pojęcie strony w postępowaniu prowadzonym w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Sąd w oparciu zgromadzony materiał dowodowy oraz analizę zarzutów skargi, potwierdza konieczność umorzenia postępowania odwoławczego w odniesieniu do G. R., ponieważ nie posiada on wymaganej przepisami zdolności formalnej i materialnej do kwestionowania rozstrzygnięcia Organu I instancji.
Sąd uchyla zaskarżony akt na podstawie art. 145 P.p.s.a. tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub w razie naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Ponieważ w rozpatrywanej sprawie Sąd nie stwierdził takich wad i uchybień, to orzekł jak w sentencji oddalając skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.