II SA/RZ 1571/24

II SA/Rz 1571/24 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2025-03-20
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-12-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Karina Gniewek-Berezowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 609
art. 101 ust. 1, art. 91 ust. 1 i 4
Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 1130
28 ust. 1, art. 17 pkt 1,
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Karina Gniewek - Berezowska /spr./ Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2025 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w [...] na uchwałę Rady Miasta [....] z dnia [...] września 2024 r. nr [....] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nr [....] – skargę oddala –
Uzasadnienie
Uchwałą z dnia [...] września 2024 r. nr [...] Rada Miasta [...] (dalej: "Organ" lub "Rada") działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 i art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2024 r. poz. 609 ze zm. - dalej: "u.s.g.") oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 – dalej: "u.p.z.p."), uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nr [...] w sąsiedztwie [...] w [...]. W planie wyznaczono linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania, oznaczone w części graficznej planu miejscowego symbolami:
1) KDL – teren drogi lokalnej, o powierzchnio 0,125 ha,
2) KR – teren komunikacji drogowej wewnętrznej o powierzchni około 0,065 ha,
3) KOG- teren garażu, o powierzchni około 0,35 ha,
4) 4) IE- teren elektroenergetyki o powierzchni 0,02 ha.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, Spółdzielnia [...] (dalej: "Skarżący" lub "Spółdzielnia") działając przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżyła ww. uchwałę w części - tj. w zakresie § 11 ust. 1-3 w zw. z § 3 ust. 1 pkt 3 oraz odpowiadającej jej części graficznej przedstawionej na Załączniku Nr 1.
Uchwale w zaskarżonym zakresie zarzuciła naruszenie:
- art. 1 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. wobec niejednoznacznego określenia przeznaczenia terenu oznaczonego jako 1KOG - teren garaż, co powoduje powstanie chaosu przestrzennego i może prowadzić do konfliktów społecznych, nie spełniając równocześnie zakładanych i wskazywanych w uzasadnieniu do projektu tejże uchwały warunków tzw. "dobrego sąsiedztwa" w stosunku do mieszkańców sąsiadujących z przeznaczonym terenem bloków mieszkalnych Spółdzielni [...] , w szczególności przy [...];
- art. 1 ust. 2 pkt 6 i 9 u.p.z.p. poprzez gospodarowanie przestrzenią przeznaczoną w założeniach dla dotychczasowych celów parkingowych mieszkańców między innymi bloków przy [...] w sposób ograniczający jej przeznaczenie dla mieszkańców bloków sąsiednich jako miejsc postojowych i możliwości racjonalnego wykorzystania jej w tym celu kosztem planowania przeznaczenia terenu dla budowy budynku kubaturowego z przeznaczeniem między innymi na handel i usługi biurowe, co stanowi wyraz naruszenia zasady swobody planistycznej, prowadzącej w dalszej konsekwencji do ukrytego naruszenia interesu mieszkańców bloków sąsiednich w zakresie ograniczania dostępu do przeznaczonych dla nich terenów parkingowych, co do których i tak aktualnie mają utrudniony dostęp z uwagi na parkowanie na tym terenie pojazdów z sąsiednich obiektów handlowo – usługowych;
- art. 1 ust. 3 u.p.z.p. poprzez brak wyważenia interesów mieszkańców bloków sąsiadujących z terenem objętym uchwalonym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w szczególności bloków przy [...], nie uwzględnienie zgłaszanych wniosków i uwag, braku dedykowanych wolnych miejsc parkingowych dla mieszkańców i w konsekwencji pominięcie interesu tych mieszkańców mimo powoływania się na taki interes w uzasadnieniu do projektu do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;
- trybu sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wobec przyjęcia jego w kształcie odmiennym od ustaleń i założeń planistycznych, a także w sposób odmienny od uzasadnienia do projektu miejscowego planu;
- zasad sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wobec występowania rozbieżności pomiędzy częścią tekstową a graficzną planu w zaskarżonym zakresie, tj. w załączniku graficznym (załącznik Nr 1) jako 1KOG oznaczony jest wyłącznie jako przeznaczenie "teren garażu", zaś w § 11 ust. 1 uchwały mowa jest również o przeznaczeniu uzupełniającym tego terenu na: usługi biurowe, handlowe, gastronomiczne.
Mając na uwadze powyższe Spółdzielnia wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części oraz zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Spółdzielnia nie zgadza się z argumentacją Rady, że realizacja planu zwiększy liczbę miejsc parkingowych. Zdaniem Skarżącej, planowane rozwiązania zmniejszą dostępność miejsc dla mieszkańców, ponieważ nowe parkingi będą również wykorzystywane przez osoby korzystające z usług w budynku kubaturowym. Dodatkowo, Spółdzielnia podkreśla, że pierwotne plany miejscowego zagospodarowania przestrzennego przewidywały wyłącznie budowę parkingów wielopoziomowych, a nie dodatkowych budynków usługowych. Wprowadzenie przeznaczenia mieszanego terenu narusza zasadę ładu przestrzennego oraz interes mieszkańców, dla których parking był integralnym elementem infrastruktury osiedlowej od lat 70. i 80. Spółdzielnia podniosła również, że jako zarządca nieruchomości ma interes prawny w złożeniu skargi, ponieważ zmiany w planie negatywnie wpłyną na sytuację prawną mieszkańców, ograniczając ich prawa do korzystania z miejsc postojowych, co jest sprzeczne z założeniami pierwotnego przeznaczenia terenu.
W odpowiedzi na skargę Rada wniosła o jej oddalenie.
W ocenie Organu nie doszło do naruszenia zasad sporządzania planu ani trybu jego sporządzania, a tym bardziej naruszeń istotnych. Z tego względu skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przechodząc do szczegółowej analizy zarzutów skargi, Rada podniosła, że Skarżąca błędnie interpretuje zapisy uchwalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przyjmując, że umożliwia on budowę budynku usługowego, podczas gdy plan dopuszcza jedynie lokalizację usług w parterze wielopoziomowego garażu, którego podstawową funkcją jest funkcja parkingowa.
Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nr [...] w sąsiedztwie [...] został sporządzony z uwzględnieniem wymagań ładu przestrzennego poprzez określenie zasad kształtowania zabudowy i wskaźników zagospodarowania terenu, takich jak nieprzekraczalna linia zabudowy, intensywność zabudowy, minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej, wysokość i gabaryty budynku. Uchwalony plan nie dopuszcza realizacji odrębnego budynku usługowego ani wyłącznie takiego budynku. Skarżąca błędnie twierdzi, że plan dopuszcza budowę obiektu przeznaczonego na handel i usługi biurowe, co miałoby naruszać zasady ładu przestrzennego i prowadzić do naruszenia interesu mieszkańców.
Naruszenie ładu przestrzennego, według Skarżącej, miałoby wynikać z dopuszczenia przeznaczeń uzupełniających, takich jak usługi handlu detalicznego, gastronomii, rzemiosła, biur i administracji czy infrastruktury technicznej. Jednakże pomija ona fakt, że §11 ust. 2 pkt 8 planu stanowi, iż przeznaczenie uzupełniające może obejmować wyłącznie usługi podstawowe lub ogólnomiejskie (§11 ust. 2 pkt 8 lit. a) oraz że mogą być one lokalizowane jedynie w parterze budynku garażu (§11 ust. 2 pkt 8 lit. b). Planowany garaż wielopoziomowy musi posiadać co najmniej trzy kondygnacje nadziemne (§11 ust. 2 pkt 7 lit. a), co sprawia, że lokalizacja usług w parterze nie uszczupla znacząco liczby miejsc parkingowych.
Lokalizacja funkcji usługowych w parterze garażu jest zgodna z nowoczesnymi trendami urbanistycznymi, które dążą do tworzenia tzw. "aktywnych krawędzi" ulic – czyli dostępnych dla pieszych funkcji usługowych, co stanowi wyraz priorytetu ruchu pieszego nad ruchem samochodowym. Teren objęty planem znajduje się przy jednej z głównych ulic miasta, którą codziennie przechodzi tysiące pieszych.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia interesu publicznego, zgodnie z art. 1 ust. 2 u.p.z.p. interes publiczny jest jednym z czynników uwzględnianych w planowaniu przestrzennym, obok prawa własności. Nadto art. 2 pkt 4 u.p.z.p. definiuje interes publiczny jako uogólniony cel działań uwzględniających potrzeby społeczne i lokalne, związane z zagospodarowaniem przestrzennym. Organ planistyczny musi wyważyć interes publiczny i prywatny, nie przyznając prymatu żadnemu z nich (Wyrok NSA z dnia 20 września 2017 r., II OSK 2304/16). W niniejszej sprawie Organ działał w interesie publicznym, dążąc do realizacji ogólnodostępnego parkingu oraz zapewnienia usług w parterze garażu.
Rada podkreśliła, że uchwalony plan miejscowy jest zgodny z wcześniejszymi ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Co więcej, sama Skarżąca wniosła w 2020 r. o zaplanowanie wielopoziomowych parkingów na tych terenach. Uchwalony plan pozostaje więc w zgodzie z wcześniejszymi wnioskami składanymi przez Skarżącą.
Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym szczegółowo reguluje procedurę uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zapewniając udział społeczeństwa w postępowaniu. W toku procedury planistycznej Skarżąca miała możliwość aktywnego uczestnictwa, jednak pozostawała bierna i nie skorzystała z przysługujących jej praw. Prezydent Miasta [...], zgodnie z art. 20 ust. 2 u.p.z.p., przedstawił Wojewodzie uchwałę wraz z dokumentacją planistyczną, a Wojewoda nie stwierdził jej niezgodności z prawem ani nie wydał rozstrzygnięcia nadzorczego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 § 1-2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: "P.p.s.a.").
Na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 P.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.
W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 P.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.).
W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że Sąd nie miał wątpliwości co do istnienia po stronie Skarżącej Spółdzielni interesu prawnego.
Należy zauważyć, że co do zasady w orzecznictwie sądowo-administracyjnym uznaje się, iż legitymowanym do skutecznego wniesienia skargi na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym jest podmiot mający na terenie objętym zaskarżonym aktem samorządu gminnego nieruchomość, do której służą mu prawa rzeczowe (własność, użytkowanie wieczyste). Nie oznacza to, że jest to reguła generalna, nie dopuszczająca żadnych odstępstw wynikających ze względów uzasadnionych szczególnymi warunkami.
Jak wskazał NSA w wyroku z 3 listopada 2020 r., sygn. akt II OSK 1780/10 nie ma prostej, zawsze aktualnej reguły, która wykluczałaby legitymację skargową każdego bez wyjątku właściciela działki położonej poza terenem, dla którego uchwalono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W każdym przypadku konieczne jest staranne zbadanie pojedynczego przypadku dla oceny skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Nie można wykluczyć, że pomimo położenia nieruchomości poza obszarem objętym zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ale w jego sąsiedztwie, może dojść do naruszenia interesu prawego właściciela takiej nieruchomości. Wiele zależy, od tego w jakim stopniu ustalenia planu wpływają na sytuację prawną sąsiednich nieruchomości. Naruszeniem interesu prawnego może być takie przeznaczenie nieruchomości sąsiadujących z działką stanowiącą własność osób wnoszących skargę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g., które udaremni lub utrudni zabudowę ich nieruchomości lub też spowoduje uciążliwości i ograniczenia w swobodnym użytkowaniu nieruchomości i rozporządzaniu prawem własności ( wyrok NSA z 7 marca 2018 r., sygn. akt II OSK 1213/16, z 14 lutego 2-018 r., II OSK 213/17).
Skoro właściciel nieruchomości objętej planem miejscowym będzie mógł z tej nieruchomości korzystać w sposób określony w planie miejscowym, to właściciele sąsiednich nieruchomości, w tym znajdujących się poza obszarem planu miejscowego, będą musieli więcej znosić. O ile nieruchomości leżą w bezpośrednim sąsiedztwie, a nadto ustalenia planu otwierają szerokie możliwości przed właścicielem jednej z nich w zakresie wykonywania prawa własności, to z reguły ustalenia planu dla jednej nieruchomości naruszać będą interes prawny właściciela sąsiedniej nieruchomości. Kryteria przeciętnej miary, o której mowa w przepisie art. 144 Kodeksu cywilnego, mogą być ustalane przy uwzględnieniu norm o charakterze administracyjnoprawnym, w tym wynikające z miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. W związku z tym ustalenia planu miejscowego mają oczywisty wpływ na stosunki sąsiedzkie. (zob. postanowienia NSA: z dnia 21 października 2020 r., sygn. akt II OSK 2387/20; z dnia 20 sierpnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1103/20 i powołane w nich orzecznictwo).
Nie można wreszcie przy ocenie interesu prawnego pominąć charakteru zaskarżonej uchwały, która pełni funkcję analogiczną do decyzji o warunkach zabudowy. W sprawach o warunki zabudowy status strony w postępowaniu, co do zasady, powinni mieć właściciele lub użytkownicy wieczyści nieruchomości sąsiadujących bezpośrednio z terenem inwestycji, zwłaszcza gdy jej realizacja wiąże się z możliwością powstania konkretnych uciążliwości dla sąsiednich terenów, a na takie powołuje się Skarżąca ( tak z kolei NSA w postanowieniu z 23 marca 2021 r., sygn. akt II OSK 472/1, którym to postanowieniem uchylono postanowienie WSA we Wrocławiu o odrzuceniu skargi.
Sąd zgadza się, że w niniejszej sprawie na skutek podjęcia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dojdzie do naruszenia konkretnego interesu Skarżącej. Skarżąca reprezentując mieszkańców bloków nr [...] położonych w najbliższym sąsiedztwie terenu objętego planem wyraża konkretne obawy związane z planowaną inwestycją, wywodząc je z prawa cywilnego w tym art. 144 k.c. Dotyczą one między innymi immisji związanych z powstaniem wielopoziomowego garażu, poprzez zwiększenie poziomu hałasu, jak również ograniczenie dostępu do światła.
Ponadto zwrócić należy uwagę, że Spółdzielnia z uwagi na najbliższe sąsiedztwo z nieruchomością objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego będzie stroną ewentualnego procesu inwestycyjnego związanego z realizacją parkingu.
Przechodząc do oceny zgodności zaskarżonej uchwały - w części jaka dotyczy interesu prawnego Skarżącej - z przepisami prawa wskazać należy, iż zgodnie z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 91 ust. 1 i 4 u.s.g. jedynie istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części.
W świetle art. 28 ust. 1 u.p.z.p. nie każde więc naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego lub trybu jego sporządzania skutkuje stwierdzeniem nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części.
Uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego to akt, z którego uchwaleniem ustawodawca wiąże szereg czynności począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania studium lub planu, a skończywszy na uchwaleniu studium lub planu. Te w sprawie przebiegały w sposób opisany w ustawie ( według stanu sprzed zmiany z 7 lipca 2023 r. ) i w zasadzie nie było co do nich zgłaszanych zarzutów.
Jedynie zarzut nie wysłuchania próśb okolicznych mieszkańców mógł zostać potraktowany jako naruszenie art. 17 pkt 1 u.p.z.p., niemniej jednak brak jest podstaw do stwierdzenia, że doszło w tym zakresie do naruszenia.
Z akt sprawy wynika, że dopełniono obowiązku informacyjnego w zakresie przystąpienia do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przez obwieszenie informacji na BIP-e i w sposób zwyczajowo przyjęty, wyznaczając termin do składania wniosków do dnia 7 lipca 2024 r. Z nadesłanych przez Prezydenta Miasta [...] informacji wynika, że żaden wniosek nie został złożony w przewidzianym do tego terminie. Jedyny wniosek jaki wpłynął to zgłoszony po terminie M. Z. z 10 lipca 2024 r., w którym zaproponował powstanie wielopoziomowego parkingu podziemnego. Pomimo przekroczenia terminu Organ ustosunkował się do niego oceniając założenia jako interesujące, ale jednocześnie bardzo kosztowne. Nie można zgodzić się zatem z twierdzeniem Skarżącej, że nie zostały wysłuchane i wzięte pod uwagę zgłaszane wnioski
Zasadnicze zarzuty koncentrują się na treści § 11 ust.1-3 w zw z § 3 ust. 1 pkt 3 i odpowiadającej jej części graficznej załącznika do planu.
Zapisy tego przepisu dotyczą terenu określonego w miejscowym planie symbolem 1KOG teren garażu wraz z przeznaczeniem uzupełniającym w postaci:
1) handlu detalicznego,
2) usług gastronomicznych,
3) usług rzemieślniczych,
4) usług biurowych i administracji,
5) infrastruktury technicznej: w tym elektroenergetyki, telekomunikacji, gazownictwa, wodociągów, kanalizacji i ciepłownictwa.
Najdalej sformułowany zarzut w tym zakresie dotyczy przyjęcia zapisów planu odmiennych od ustaleń i założeń planistycznych dotychczasowych aktów: studium i miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także w sposób sprzeczny z założeniami wskazanymi w uzasadnieniu do projektu miejscowego planu.
W tym miejscu zaznaczyć należy, że to organ stanowiący gminy, jako twórca polityki przestrzennej gminy, dokonuje autointerpretacji uchwalonego przez siebie studium w zakresie oceny zgodności z nim projektu planu miejscowego. Stopień związania planów ustaleniami studium zależy w dużej mierze od brzmienia ustaleń studium i może być, w zależności od szczegółowości ustaleń, silniejszy lub słabszy. Ustalenia studium nie muszą być przeniesione wprost do postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powszechnie przyjmuje się, że studium jest aktem elastycznym, który winien stwarzać nieprzekraczalne ramy dla swobody planowania miejscowego, pozwalać na maksymalne uwzględnienie warunków i potrzeb lokalnych przy tworzeniu regulacji planów miejscowych. Jest to bowiem akt kierunkowy, wskazujący kierunki zagospodarowania przestrzennego o dużym stopniu ogólności, wiąże organ planistyczny co do ogólnych wytycznych, założeń polityki przestrzennej gminy i właśnie w tym kontekście postanowienia planu muszą być zgodne z założeniami studium. Przykładowo w przypadku gdy studium określa, że na danym terenie ma być realizowane budownictwo mieszkaniowe to nie musi wskazywać, jakie to ma być mieszkalnictwo (wielorodzinne czy jednorodzinne, w zwartej czy też rozproszonej zabudowie, wysokie czy niskie, z usługami nieuciążliwymi czy też nie itd.). Dopiero w planie miejscowym, jako akcie normatywnym prawa gminnego, który musi uwzględnić kierunkowe przeznaczenie wskazane w studium, powinny być regulowane szczegóły zabudowy wskazanej w studium, z określeniem jej warunków.
Na spornym obszarze obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nr [...] ul. [...] w [...] dla terenów [...] ( ostatnio wymieniony to teren objęty aktualnym planem), przyjęty uchwałą Rady Miasta [...] z [...] stycznia 2007 r. Nr [...] ( Dzienniku Urzędowym Województwa Podkarpackiego Nr [...], poz. [...] ). W planie tym sporny obszar [...] oznaczono symbolem KS z przeznaczeniem pod publiczny parking.
Z kolei Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego miasta [...] uchwalone przez Radę Miasta [...] [...] lipca 2000 r. Nr [...] przewiduje na tym obszarze zabudowę mieszkaniową wielorodzinną jako funkcję dominującą z możliwością zabudowy uzupełniającej wynikającej z głównej funkcji tj.: infrastruktury technicznej, drogowej oraz urządzonej zieleni.
Strona skarżąca zarzuca wprowadzenie na spornym terenie nie tylko parkingu w postaci wielopoziomowego garażu, ale zabudowy uzupełniającej w tym gastronomicznej, rzemieślniczej, administracyjnej z zapewnieniem tym lokalom wymaganej ilości miejsc parkingowych. Jej zdaniem odbędzie się to kosztem miejsc parkingowych dla mieszkańców bloków, co jedynie pozornie poprawi warunki komunikacyjne w tym rejonie.
W ocenie Sądu kwestionowany zapis nie pozostaje w sprzeczności ani z treścią studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego ani też z poprzednio obwiązującym na tym obszarze miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
Wszystkie zapisy dla tego terenu dotyczą realizacji zabudowy wielorodzinnej oraz związanej z nią infrastruktury technicznej i komunikacyjnej. Uzupełniająca zabudowa handlu detalicznego, gastronomii, rzemiosła, usług biurowych, administracji, a także infrastruktura techniczna wpisuje się w te założenia. Stanowi uzupełnienie pierwotnie planowanej dla tego terenu zabudowy wielorodzinnej, jak również nie sprzeciwia się realizacji garażu. Przeważająca część garażu, tj. dwie z trzech kondygnacji, na powierzchni terenu 0,35 ha, zajmować będą miejsca parkingowe, a jedynie parter przeznaczony zostanie pod realizację zabudowy uzupełniającej.
Nie można zatem twierdzić, że aktualne zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pozostają w rażącej sprzeczności z zapisami Studium przewidującego dla powyższych terenów zabudowę wielorodzinną, czy zapisami poprzedniego Miejscowego Planu gwarantującego w tym miejscu powstanie parkingów.
Nie ma również sprzeczności z uzasadnieniem do uchwały o przystąpieniu do sporządzania MPZP, w którym wskazano na zgłaszaną przez Spółdzielnię potrzebę realizacji wielopoziomowego parkingu.
Z punktu widzenia zapisów Studium i planu miejscowego, budowę garażu uznać należy za dopuszczalną. Pojęcie "obsługi komunikacji" jest bowiem na tyle szerokie, że może objąć także zapewnienie miejsc postojowych, parkingów, a także budowę garażu.
Sąd nie może również zgodzić się ze stanowiskiem, że wprowadzenie tego rodzaju zapisu prowadzić będzie do chaosu przestrzennego, w sytuacji gdy okoliczna zabudowa to między innymi zabudowa usługowa.
Odnosząc się do zarzutu sprzeczności części tekstowej z częścią graficzną polegająca na ograniczeniu się w części graficznej jedynie do przeznaczenia terenu pod garaż bez wskazania zabudowy uzupełniającej sięgnąć należy do rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z 17 grudnia 2021 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( Dz.U. z 2021 r., poz. 2404).
Wymogi dla części graficznej planu określa § 7 i 8 tego rozporządzenia i te zostały spełnione.
Z kolei symbole, nazwy i oznaczenia graficzne dotyczące przeznaczenia terenów stosowane w projekcie planu miejscowego określa załącznik Nr 1 do rozporządzenia.
Zgodnie z nim oznaczenie KO właściwe jest dla terenu obsługi komunikacyjnej a KOG dla garażu.
Zgodnie z załącznikiem Nr I do rozporządzenia określenia nazw klas przeznaczeń uzupełniających oraz wykluczanych dokonuje się w części tekstowej projektu planu miejscowego zgodnie z wartościami określonymi w tabeli.
Zatem nie zmieszczenie w części graficznej zabudowy uzupełniającej nie jest naruszeniem przepisów, ale ich wykonaniem.
Mając to wszystko na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a