II SA/Rz 1528/21

II SA/Rz 1528/21 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2022-01-20
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2021-10-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Elżbieta Mazur-Selwa /przewodniczący/
Joanna Zdrzałka
Stanisław Śliwa /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
I OSK 896/24 - Postanowienie NSA z 2024-05-24
II OSK 896/22 - Wyrok NSA z 2024-04-04
I SA/Wa 1608/23 - Wyrok WSA w Warszawie z 2023-12-13
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 741
art. 2 pkt 14, art. 61 ust. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym -  t.j.
Dz.U. 2021 poz 735
art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur - Selwa Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka NSA Stanisław Śliwa /spr./ Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego J. S. kwotę 200 zł /słownie: dwieście złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2021 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO), po rozpoznaniu wniosku J. S. o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, odmówiło stwierdzenia nieważności tej decyzji - powołując w podstawie prawnej art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 i art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a." oraz art. 1 ust. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2018 r. poz. 570).
Stan sprawy przedstawia się następująco.
Decyzją z dnia [....] grudnia 2017 r. Wójt Gminy [...] ustalił dla K. K. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z towarzyszącą infrastrukturą techniczną na działce nr 46/1 w [...]. Rozstrzygnięcie to uchyliło SKO decyzją z dnia [...] lutego 2018 r., przekazując sprawę do ponownego rozpoznania z uwagi na błędy w analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu.
Kolejną decyzją tj. z dnia [...] czerwca 2018 r. Wójt Gminy [...] ponownie ustalił na rzecz wnioskodawcy warunki zabudowy, a rozstrzygnięcie to utrzymało w mocy SKO decyzją z dnia [...] października 2018 r.
W dniu 30 czerwca 2021 r. wpłynął do SKO wniosek stwierdzenie nieważności wskazanej wyżej decyzji Wójta Gminy [...]. Składający go J. S. zarzucił wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa, w szczególności :
1. art. 61 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej "u.p.z.p.") poprzez ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji budowlanej na działce nr 46/1 w [....] w sytuacji, gdy działka nie miała i nie ma bezpośredniego ani pośredniego dostępu do drogi publicznej,
2. art. 10 § 1 w zw. z art. 28 K.p.a. poprzez ustalenie błędnego kręgu stron postępowania i nieustalenie rzeczywistych właścicieli nieruchomości, po których przebiegać ma dojazd do planowanej inwestycji (wskazywana działka nr 383), co faktycznie pozbawia ich udziału w toczącym się postępowaniu,
3. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i 2, art. 80 i art. 81 K.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, które to zaniechanie polegało na braku podjęcia niezbędnych czynności mających na celu ustalenie właścicieli działki nr 383 w [...] oraz statusu prawnego tej nieruchomości.
Składający wniosek podniósł, że właściciel działki nr 46/1 w [....] nie posiadał i nie posiada nadal żadnego uprawnienia do korzystania z działki nr 383, zatem nie spełnił wymaganego przez obowiązujące przepisy wymogu zapewnienia nieruchomości inwestycyjnej dostępności do drogi publicznej. To z kolei stanowić powinno obligatoryjny powód odmowy dla wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla tej nieruchomości.
Po rozpoznaniu powyższego wniosku, SKO - decyzją z dnia
[...] września 2021 r. - odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...]. Organ zauważył, że kwestionowane rozstrzygnięcie było przedmiotem odwołania w zwykłym trybie administracyjnym, w wyniku czego Kolegium, decyzją z dnia [...] października 2018 r., utrzymało je w mocy. Tym samym, przedmiotem niniejszego postępowania jest nie tylko decyzja organu pierwszej instancji, ale także utrzymująca ją
w mocy decyzja organu odwoławczego. Zdaniem Kolegium, brak jest podstaw do postawienia tezy o naruszeniu przepisu art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. Wójt Gminy [...] dokonał bowiem oceny spełnienia warunku określonego w tym przepisie, stwierdzając
w pkt 11.3. decyzji oraz w jej uzasadnieniu, że dojazd do terenu inwestycji (działka nr ewid. 46/1) istnieje od drogi powiatowej C. – P. przez działkę nr 49 ustanowioną służebnością drogową i przez kanał melioracyjny (działka nr ewid. 383). Ta ostatnia działka znajduje się w samoistnym posiadaniu Gminy [...], zatem stwierdzenie wyrażone w decyzji przez Wójta Gminy [...] należy taktować jako deklaracje braku przeszkód w przejeździe przez tę działkę, będącą w samoistnym posiadaniu Gminy. Stanowisko takie zostało zresztą wyrażone już w poprzedniej decyzji Kolegium tj. z [...] lutego 2018 r.
Brak jest także, w ocenie Kolegium, podstaw do stwierdzenia, że naruszono art. 10 § 1 w zw. z art. 28 K.p.a. poprzez ustalenie błędnego kręgu stron postępowania
i nieustalenie rzeczywistych właścicieli działki nr 383. Przede wszystkim, pominięcie stron postępowania nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji, ale jest przesłanką wznowienia postępowania określoną w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Abstrahujące od tej okoliczności, SKO stwierdziło, że stroną przedmiotowego postępowania była Gmina [...]; będąca samoistnym posiadaczem działki nr 383, co wynika z ewidencji gruntów, która jest wiążąca dla organu prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy, o czym przesądza art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2020 r. poz. 2052 ze zm.).
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na decyzję Kolegium z 1 września 2021 r. J. S. wniósł o stwierdzenie nieważności tego rozstrzygnięcia, jak też decyzji SKO z [...] października 2018 r. oraz decyzji Wójta Gminy [....] z [...] czerwca 2018 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to:
- art. 7, art. 8, art. 11, art. 80 i art. 81 K.p.a. poprzez brak odniesienia się do zarzutów zawartych w odwołaniu, wydanie decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności pomimo braku rozpoznania tych zarzutów i niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy przez brak ustalenia prawidłowego stanu faktycznego sprawy, tj. kategorii działek nr 383 i 49 w [...], które zostały wskazane we wniosku o wydanie warunków zabudowy jako przebieg drogi wewnętrznej do planowanej inwestycji,
- art. 10 § 1 w zw. z art. 28 K.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji pomimo błędnego (niepełnego) ustalenia kręgu stron postępowania i nieustalenia rzeczywistych właścicieli nieruchomości, po których przebiegać ma dojazd do planowanej inwestycji (wskazywana działka nr 383), co faktycznie pozbawiało ich udziału w toczącym się postępowaniu,
- art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. wobec przyjęcia, że kwestionowana decyzja nie jest dotknięta wadami skutkującymi zastosowanie tego przepisu w sytuacji, gdy została ona wydana
z rażącym naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 pkt 14 u.p.z.p. poprzez ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji budowlanej na działce nr 46/1 w [...] w sytuacji, gdy działka ta nie miała i nie ma bezpośredniego ani pośredniego dostępu do drogi publicznej,
- art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i 2, art. 80 i art. 81 K.p.a. poprzez zaniechanie ustawowego obowiązku i nie podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy przez brak ustalenia właścicieli wskazywanej przez skarżącego nieruchomości - działki nr 383 w [...] oraz statusu prawnego tej nieruchomości.
Skarżący podkreślił, że zarówno działka nr 383 w [...], jak i działka nr 49
w [...], jako nieruchomości oddzielające działkę nr 46/1 od drogi publicznej, nie są drogami, a działkami o zupełnie innych charakterze. Działka nr 383 ma oznaczenie klasoużytku W-RV, natomiast działka nr 49 - RIVb, RV i Br-RIVb (jest ona zabudowana budynkami mieszkalnymi i gospodarczymi). Pomiędzy działką nr 46/1 a drogą publiczną nie ma żadnej drogi wewnętrznej.
Ponadto, zdaniem skarżącego, Wójt nie przeprowadził w ogóle czynności zmierzających do ustalenia osób będących właścicielami działki nr 383, błędnie utożsamiając samoistne posiadanie tej nieruchomości z prawem jej własności.
SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, odwołując się do argumentów podniesionych w skarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W niniejszej sprawie zakwestionowano decyzję administracyjną, która może stanowić przedmiot zaskarżenia w myśl art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Kontrola sądowa tego aktu odbywa się pod kątem zgodności z prawem, o czym stanowi art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137). Tylko niektóre naruszenia regulacji prawnych skutkują koniecznością wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. I tak, w myśl art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w razie stwierdzenia przyczyn określonych w art. 156 K.p.a. bądź w innych przepisach niezbędne jest stwierdzenie nieważności decyzji w całości lub w części. Z kolei, zauważenie naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy też innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy obliguje sąd do uchylenia decyzji w całości lub w części (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.).
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2021 r. SKO odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2018 r., którą organ ten ustalił na rzecz K. K. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z towarzyszącą infrastrukturą techniczną na działce nr 46/1 w [....]. Organ uznał, że nie została spełniona żadna przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji wynikająca z art. 156 § 1 K.p.a., w szczególności nie doszło do zaistnienia podniesionej we wniosku o stwierdzenie nieważności sytuacji wydania decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. SKO nie zgodziło się bowiem ze stwierdzeniem wnioskodawcy, że inwestycja, której sprawa dotyczy nie posiada wymaganego przez art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. dostępu do drogi publicznej. Kolegium zauważyło bowiem, że samoistnym posiadaczem działki nr 383, przez którą m. in. ma być zapewniony taki dostęp jest Gmina [...], której organ tj. Wójt wydał w dniu [...] czerwca 2018 r. decyzję ustalającą warunki zabudowy. W ten sposób samoistny posiadacz tj. Gmina zapewniła przyszłego inwestora, iż nie sprzeciwia się dojazdowi do jego nieruchomości przez jej działkę.
Rozstrzygnięcie SKO zakwestionował skarżący, którego zdaniem, wbrew ocenie organu, nie można uznać, że warunki zabudowy ustalono dla działki mającej dostęp do drogi publicznej. Skarżący zauważył bowiem, że działka nr 383 nie jest obciążona służebnością, jak też nie jest drogą wewnętrzną. Podniósł ponadto, że brak ustalenia jej właściciela skutkował pozbawieniem tego podmiotu udziału w postępowaniu.
W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, że w związku z tym, iż kwestionowana we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzja Wójta Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. została utrzymana w mocy decyzją SKO z dnia [...] października 2018 r., to wszczęte przez Kolegium postępowanie dotyczyło nie tylko jej, ale również wskazanego wyżej aktu utrzymującego ją w mocy, co słusznie zaakcentował organ
w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Następnie, podniesienia wymaga, że tryb stwierdzenia nieważności decyzji jest trybem wyjątkowym, który nie służy, tak jak postępowanie odwoławcze, kolejnemu merytorycznemu rozpatrzeniu sprawy, a zbadaniu zapadłej decyzji pod kątem dotknięcia jedną z wad wskazanych w art. 156 § 1 K.p.a. Na taki charakter wskazuje brzmienie art. 16 ust. 1 K.p.a., który możliwość uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznych, stwierdzenia ich nieważności oraz wznowienia postępowania przewiduje tylko w wypadkach określonych w kodeksie lub w przepisach szczególnych. W niniejszym postępowaniu znaczenie ma wada z art. 156 pkt 2 K.p.a., polegająca na wydaniu decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu tego przepisu musi być przy tym naruszeniem kwalifikowanym tzn. o dużym ciężarze gatunkowym. Jego cechą jest to, że treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z treścią przepisu przez ich proste zestawienie ze sobą. Chodzi więc o oczywiste przekroczenie jasnobrzmiącego unormowania prawnego.
W myśl art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy możliwe jest tylko w razie kumulatywnego spełnienia określonych w nim przesłanek. Jedną z nich, w świetle pkt 2 wskazanej regulacji jest, by teren miał dostęp do drogi publicznej. Definicję takiego dostępu zawiera art. 2 pkt 14 u.p.z.p., zgodnie z którym jest to bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej.
W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że wymóg dostępu do drogi publicznej jest zapewniony, kiedy jest to dostęp tak faktyczny, jak i prawny. Pierwsza cecha polega na zapewnieniu rzeczywistej, realnej możliwości przejścia i przejazdu do drogi publicznej. Chodzi zatem o faktyczne skomunikowanie terenu inwestycji z drogą publiczną. Działka, przez którą ma się odbywać przejazd musi więc zapewnić jej wykorzystanie właśnie w tym celu [tak np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) z 12.12.2017 r. II OSK 712/17]. Natomiast druga cecha dostępu związana jest z potrzebą jego prawnego uregulowania. Wskazany art. 2 pkt 14 u.p.z.p. stanowi, że winno ono nastąpić poprzez ustanowienie służebności drogowej. Należałoby ewentualnie dopuścić możliwość złożenia przez właściciela stosownego oświadczenia wyrażającego zgodę na określone korzystanie z należącego do niego terenu. Z tym, że dostęp pośredni może mieć miejsce także przez drogę wewnętrzną i wówczas nie musi istnieć jakiś dodatkowy tytuł prawny, z którego wynikałoby uprawnienie do korzystania z takiej drogi. Za wystarczające wówczas do przyjęcia, że działka ma dostęp do drogi publicznej uznać należy sam fakt położenia nieruchomości przy drodze wewnętrznej. W każdym razie, chodzi o to, by dostęp do drogi publicznej był legalny tj. by na daną nieruchomość można było się dostać z drogi publicznej zgodnie z prawem (por. wyrok NSA z 3.10.2013 r. II OSK 1055/12).
Pkt III decyzji Wójta Gminy [...]. z dnia [...] czerwca 2018 r. zatytułowany: "Warunki i szczegółowe zasady zabudowy i zagospodarowania terenu wynikające z analizy funkcji, cech zabudowy i zagospodarowania terenu oraz z przepisów odrębnych" zawiera w ppk 3 ustalenia dotyczące obsługi w zakresie komunikacji, zgodnie z którymi "dojazd do terenu inwestycji od drogi powiatowej [...] – [...] przez działkę nr 49 ustanowioną służebnością drogową i przez kanał melioracyjny (działka nr 383)". Decyzja powyższa nie zawiera w uzasadnieniu szerszego odniesienia się do tej kwestii. Również utrzymujące ją w mocy rozstrzygnięcie SKO milczy w tym zakresie. Z kolei, ustosunkowując się do tego w skarżonej obecnie decyzji SKO wyraziło stanowisko, iż wobec tego, że Gmina [...] to samoistny posiadacz działki nr 383, a decyzję o ustaleniu warunków zabudowy wydał jej organ wykonawczy tj. Wójt, to tym samym Gmina zadeklarowała brak czynienia przeszkód w przejeździe przez tę działkę.
Sąd nie podziela powyższego stwierdzenia Kolegium, które skutkowało przyjęciem, iż inwestycja, której sprawa dotyczy ma zapewniony dostęp do drogi publicznej. Stanowisko takie jest zdecydowanie przedwczesne i winno być poprzedzone stosownymi ustaleniami, do których organy administracji publicznej zobowiązane są z mocy art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Wskazać trzeba, że w rozpoznawanej sprawie nie poczyniono jakichkolwiek ustaleń co do tego, czym jest kanał melioracyjny biegnący działką nr 383 i jaka jest jego funkcja w kontekście możliwości zapewnienia przez niego przejścia i przejazdu do drogi publicznej. Zauważenia wymaga, że w świetle regulacji ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2021 r. poz. 2233 ze zm.), kanał taki, jako urządzenie wodne, spełnia określone cele i w związku z tym musi być utrzymywany w stanie, który realizację tych celów zapewni. Służąc odwodnieniu czy nawodnieniu otaczającego terenu musi być np. drożny tj. zapewniać przepływ nim wody. Dlatego też w art. 192 wskazanego aktu ustanowiono szereg zakazów np. niszczenia lub uszkadzania urządzeń wodnych, utrudniania przepływu wody, wykonywania w pobliżu urządzeń wodnych robót oraz innych czynności, które mogą powodować np. niedopuszczalne osiadanie urządzeń wodnych lub ich części. W związku z powyższym, istotne - zdaniem Sądu - jest ustalenie, czy działka nr 383 w [...] mogłaby być w ogóle wykorzystana jako dojazd do drogi publicznej. Jak już bowiem wyżej wskazano, dostęp taki winien mieć charakter faktyczny, a zatem rzeczywiście umożliwić skomunikowanie działki inwestycyjnej. Poza tym, wyżej zwrócono także uwagę, że przedmiotowy dostęp powinien być dostępem prawnym. W art. 2 pkt 14 u.p.z.p. mowa jest bądź o korzystaniu z drogi wewnętrznej (tutaj to przepis prawa sam dostęp taki gwarantuje jeśli danej nieruchomości można przypisać taki status) bądź o przejazd przez działkę należącą do innej osoby, który zagwarantowany jest poprzez ustanowienie - czy to w drodze stosownej umowy czy orzeczenia sądowego - odpowiedniej służebności drogowej. Ewentualnie, dopuszczalne byłoby też złożenie przez właściciela działki mającej zapewniać dostęp do drogi publicznej wyraźnego oświadczenia, z którego jasno wynikałaby zgoda na korzystanie z tej nieruchomości celem dostania się do drogi publicznej. Oświadczenie takie musiałby jednak złożyć właściciel działki. Dlatego też, pomimo, że jak słusznie podkreśliło Kolegium zarzut braku ustalenia właściciela działki nr 383 i jego pominięcia w postępowaniu mógłby być rozpatrywany zasadniczo jako podstawa wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.), to w warunkach niniejszej sprawy (toczącej się w trybie stwierdzenia nieważności) kwestia ta ma istotne znaczenie. SKO uznało bowiem, że wystarczające dla przyjęcia istnienia dostępu do drogi publicznej jest dorozumiane oświadczenie posiadacza samoistnego nieruchomości, opierając się na danych wynikających z ewidencji gruntów. Nawet nie próbowało dociec, komu przysługuje prawo własności przedmiotowej nieruchomości. Tymczasem, przedłożona przez skarżącego do akt sprawy decyzja Starosta [...] z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie uznania nieruchomości za mienie gromadzkie wskazuje, że właścicielami działki są osoby fizyczne. Potwierdza to też oświadczenie skarżącego zawarte w protokole rozprawy sądowej.
Powyższe zaniechania skarżonego organu tj. w zakresie wyjaśnienia funkcji kanału melioracyjnego znajdującego się na działce nr 383 w [...] oraz jego właściciela w aspekcie możliwości zapewnienia przez tę działkę dostępu nieruchomości nr 46/1 do drogi publicznej niewątpliwie mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Jeśli bowiem doszło do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy w sytuacji, gdy nieruchomość, której inwestycja dotyczy, nie ma w istocie zapewnionego dostępu do drogi publicznej, to wówczas nie został spełniony jeden z określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. warunków, które dopiero łącznie umożliwiają uwzględnienie wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Tego rodzaju sytuację sprzeczności z wyraźnym brzmieniem ustawowego zapisu należałoby potraktować jako rażące jego naruszenie, co przesądzałoby zaś o wystąpieniu przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji wymienionej w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.
Z tych względów uchylono w pkt I niniejszego wyroku zaskarżoną decyzję, czego podstawę stanowił art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 K.p.a. oraz art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. W pkt II wyroku zawarto zaś rozstrzygnięcie
o kosztach postępowania, zasądzając od organu na rzecz skarżącego kwotę 200 zł tytułem wpisu od skargi w oparciu o art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a.