II SA/Rz 1367/22

II SA/Rz 1367/22 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2023-05-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-10-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Ewa Partyka
Paweł Zaborniak /przewodniczący sprawozdawca/
Piotr Godlewski
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II OSK 2093/23 - Wyrok NSA z 2024-10-30
Skarżony organ
Prezes Rady Ministrów
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 259
art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2022 poz 503
art. 10 ust. 2, art. 15 ust. 3 pkt 3a, art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 3
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Zaborniak /spr./ Sędziowie WSA Piotr Godlewski WSA Ewa Partyka Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek–Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2023 r. sprawy ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 16 sierpnia 2022 r. nr SKO.415/291/2022 w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Burmistrza [...] z dnia 6 czerwca 2022 r. znak: IZP.6730.24.2022; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie na rzecz strony skarżącej P. sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 500 zł /słownie: pięćset złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi P sp. z o.o. z/s w [...] (dalej: "Skarżąca" lub "Spółka") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie (dalej: "Kolegium", "Organ odwoławczy" lub "Organ II instancji") z 16 sierpnia 2022 r. nr SKO.415/291/2022, wydana w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy.
Z uzasadnienia skargi oraz nadesłanych akt sprawy wynika, że wnioskiem z 8 kwietnia 2022 r. Spółka zwróciła się do Burmistrza [...] (dalej: "Burmistrz" lub "Organ I instancji") o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej na działkach nr [...] w miejscowości [...].
Decyzją z [...] czerwca 2022 r. nr [...] Burmistrz [...] odmówił ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanego przedsięwzięcia.
Organ I instancji podał, że teren objęty wnioskiem nie jest objęty ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Planowana inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 54 lit. b) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. poz. Z 2019 r. 1839 z późn. zm.) – dalej: "rozporządzenie".
Zdaniem Burmistrza, w opisywanej sprawie nie został spełniony warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 503 z późn. zm.) – dalej: "u.p.z.p.". Wnioskowana inwestycja polegająca na budowie farmy fotowoltaicznej o łącznej mocy do 11 MW dotyczy nieruchomości w obszarze wykorzystywanym rolniczo, w bliskim sąsiedztwie zabudowy zagrodowej oraz mieszkaniowej jednorodzinnej. W obszarze analizowanym brak jest natomiast zabudowy produkcyjnej lub związanej z działalnością inną niż produkcja rolna. Brak jest tym samym punktu odniesienia dla nowych inwestycji w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Organ I instancji podniósł przy tym, że wprawdzie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. przewiduje zwolnienie od weryfikacji spełnienia warunku dobrego sąsiedztwa w odniesieniu do instalacji odnawialnego źródła energii, niemniej zwolnienie to nie powinno naruszać zastanej funkcji w zakresie zabudowy i zagospodarowania terenu. Ponadto teren objęty wnioskiem Spółki, stosownie do zapisów Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], przyjętym uchwałą Rady Miejskiej w [...] z [...] sierpnia 2012 r. nr [...], nie przewiduje realizacji urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii. Zgodnie zaś z art. 10 ust. 2a u.p.z.p., jeżeli na obszarze gminy przewiduje się wyznaczenie obszarów, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy zainstalowanej większej niż 500 kW, w studium ustala się ich rozmieszczenie.
Skarżąca wniosła odwołanie od tej decyzji, zarzucając wydanie decyzji na podstawie wadliwie ustalonego stanu faktycznego sprawy. W ocenie Spółki, zwolnienie określone art. 61 ust. 3 u.p.z.p. ma charakter bezwzględnie obowiązujący w odniesieniu do instalacji odnawialnego źródła energii, a zatem brak jest podstaw do weryfikacji spełnienia warunków określonych art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Błędnie również przyjęto, że Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego i na jego podstawie można wydać decyzję o odmowie ustalenia warunków zabudowy. Spółka podniosła, że wobec kompletności wniosku i spełnienia wszystkich ustawowo określonych przesłanek, rzeczą Organu I instancji było uwzględnieni wniosku i ustalenie warunków zabudowy dla wnioskowanego przedsięwzięcia.
Decyzją z 16 sierpnia 2022 r. nr SKO.415./291/2022 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie utrzymało w mocy decyzję Burmistrza [...].
Zdaniem Organu odwoławczego, w realiach opisywanej sprawy nie został spełniony warunek wskazany w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., a zatem kwestionowaną decyzją Organ I instancji prawidłowo odmówił ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanego przedsięwzięcia. Elektrownia słoneczna wytwarzająca energię elektryczną ze źródła odnawialnego nie stanowi urządzenia infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Wynika to z zastosowania wykładni uwzględniającej normy ustrojowe z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego, celu ustanowienia zasady dobrego sąsiedztwa oraz przyczyn, dla których ustanowiono wyłączenia od reguły. Jednocześnie Kolegium za niezasadne uznało oparcie decyzji odmownej na art. 10 ust. 2a u.p.z.p. Skoro w Studium nie ustalono lokalizacji urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii, to ww. regulacja nie mogła stanowić przepisu odrębnego w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Niemniej wobec stwierdzonej niezgodności inwestycji z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., decyzję Organu I uznać należało za odpowiadającą prawu.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, P sp. z o.o. z/s w [...] wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania.
Zdaniem Skarżącej, zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem:
1. art. 61 ust. 3 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. poprzez jego błędną wykładnię i nieprawidłowe uznanie, że w opisywanej sprawie do wydania decyzji o warunkach zabudowy konieczne jest łączne spełnienie wszystkich warunków wskazanych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., podczas gdy z treści ww. normy wprost wynika, iż w przypadku inwestycji dotyczącej odnawialnych źródeł energii, nie jest niezbędne spełnienie warunków z ust. 1 pkt 1 i 2;
2. art. 61 u.p.z.p. poprzez jego niezastosowanie oraz niewydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy, w przypadku gdy zostały spełnione wszelkie przesłanki przemawiające za jej wydaniem;
3. art. 7 w zw. z art. 77 i art. 80 K.p.a. poprzez brak wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a zwłaszcza faktu, iż w przypadku budowy instalacji związanej z odnawialnymi źródłami energii, nie jest konieczne spełnienie warunku tzw. dobrego sąsiedztwa, co w konsekwencji oznacza znaczne utrudnienie budowy jakiejkolwiek inwestycji związanej z odnawialnymi źródłami energii, a także całkowite pominięcie okoliczności, iż interes społeczny przemawia za wydaniem decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla wnioskowanej inwestycji, ponieważ rozwój odnawialnych źródeł energii uzasadniony jest potrzebami społeczeństwa w szczególności jeżeli weźmiemy pod uwagę ciągłe zapotrzebowanie na energię elektryczną i rozwój technologii odnawialnych źródeł energii jakim jest energia fotowoltaiczna, które posiadają szereg zalet powodujących ich wyższość nad źródłami konwencjonalnymi, takich jak:
– powszechność,
– brak negatywnego oddziaływania na środowisko,
– brak negatywnego oddziaływania na zdrowie ludzi i otaczającej fauny oraz flory,
– redukcja zużycia paliw kopalnych,
– zmniejszenie emisji zanieczyszczeń do środowiska,
– wykorzystanie terenów uznanych za nieużytki,
– brak negatywnego odziaływania na krajobraz,
– brak wytwarzania hałasu mającego wpływ na pobliskie otocznie.
W odpowiedzi na skargę Organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zajęte stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;
Skarga jako w pełni zasadna, została przez Sąd uwzględniona w całości, o czym zadecydowały następujące motywy.
Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 137). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 269; zwana dalej w skrócie P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w myśl art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Jednocześnie w ramach prowadzonej kontroli legalności decyzji Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia - art. 135 P.p.s.a.
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie uczyniono decyzję SKO o utrzymaniu w mocy decyzji Burmistrza [...] o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji o nazwie budowa farmy fotowoltaicznej wraz infrastrukturą techniczną o mocy 11 MW na działce o nr [...] w miejscowości [...].
Zarówno SKO jak i Organ I instancji umotywowały swe rozstrzygnięcia niespełnieniem przez planowaną inwestycję warunku podstawowego w postaci przesłanki dobrego sąsiedztwa. Burmistrz stwierdza bowiem, że brak jest w analizowanym obszarze zabudowy produkcyjnej lub związanej z działalnością inną niż produkcja rolna. Brak jest punktu odniesienia dla nowych inwestycji.
Decyzja SKO oraz decyzja ją poprzedzająca narusza przepisy prawa procesowego oraz materialnego w sposób, który miał istotny wpływ na wynik sprawy, co z kolei uzasadniało wnioski skargi o uchylenie wydanych w tej sprawie decyzji administracyjnych na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 P.p.s.a.
Całkowicie zbieżnie do argumentów wyrażonych w wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 18 maja 2022 r., o sygn. akt II SA/Rz 1775/21, wydanym w sprawie o analogicznym stanie faktycznym jak i prawnym, wyjaśnić przyjdzie, że warunki zabudowy ustala się dla danego terenu wówczas, gdy nie obowiązuje na nim miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (art. 4 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 59 ust. 1 u.p.z.p.). Co do zasady decyzja o jakiej mowa ma tzw. charakter związany, co oznacza, że pozytywną dla inwestora decyzję wydaje się po spełnieniu warunków określonych w przepisie art. 61 ust. 1 u.p.z.p.. Powyższy przepis w zakresie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p brzmi następująco: Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:
1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu (...).
W aktualnym na dzień rozpatrzenia sprawy przez organy stanie prawnym, z przepisu art. 61 ust. 3 u.p.z.p. wynika, że ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się m.in. do urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii.
Należy przypomnieć, iż zmiana brzmienia art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nastąpiła dnia 29 sierpnia 2019 r. Wówczas treść tego przepisu została rozszerzona poprzez wskazanie instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii. Zmiana ustawy w zakresie brzmienia art. 61 ust. 3 u.p.z.p. zdezaktualizowała w ten sposób dotychczasowe rozbieżności w orzecznictwie, jakie pojawiały się wcześniej w zakresie definiowania urządzeń infrastruktury technicznej. Posłużenie się przez ustawodawcę pojęciem instalacji odnawialnego źródła energii obok pojęcia urządzeń infrastruktury technicznej, wyklucza możliwość utożsamiania tych pojęć. Aktualnie powyższy przepis jest jednoznaczny i nie powinno stanowić żadnych wątpliwości w zakresie kwalifikacji planowanej przez Spółkę inwestycji jako instalacji odnawialnego źródła energii mając na względzie regulację art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii w zw. z art. 2 pkt 22 tej ustawy. Przedsięwzięcie polegające na budowie infrastruktury umożliwiającej produkcję energii z odnawialnych źródeł energii, tj. energii słonecznej, stanowi instalację odnawialnego źródła energii. Tego typu ustalenie rodzi zaś dalsze konsekwencje w postaci braku konieczności weryfikacji czy zamierzenie inwestycyjne spełnia wymogi z przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Przy rozpoznaniu sprawy pomija się więc te regulacje u.p.z.p. przy ocenie możliwości ustalenia warunków zabudowy.
Z art. 2 pkt 13 ustawy o odnawialnych źródłach energii wynika, że instalacja odnawialnego źródła energii oznacza instalację stanowiącą wyodrębniony zespół:
a) urządzeń służących do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii, lub
b) obiektów budowlanych i urządzeń stanowiących całość techniczno-użytkową służący do wytwarzania biogazu rolniczego - a także połączony z tym zespołem magazyn energii, w tym magazyn biogazu rolniczego (aktualnie: magazyn energii elektrycznej lub magazyn biogazu rolniczego).
Z tego przepisu należy wyprowadzić wniosek, że elektrownia fotowoltaiczna nie stanowi infrastruktury przemysłowej (zabudowy przemysłowej), lecz jest instalacją odnawialnego źródła energii, oraz że każda elektrownia fotowoltaiczna - stanowiąc urządzenie służące do wytwarzania energii, w którym energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii - spełnia warunek określony w art. 61 ust. 3 u.p.z.p.
To zaś oznacza, że na gruncie powołanych przepisów z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego (w szczególności art. 4 ust. 2 i art. 59 ust. 1 u.p.z.p) realizacja (budowa) takiej inwestycji wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, jednak nie ma potrzeby spełnienia m.in. wymogu tzw. dobrego sąsiedztwa (warunku kontynuacji funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., ale także pkt 2).
Zbieżne stanowisko jest aktualnie powszechnie wyrażane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, czego przykładem jest teza wyroku NSA z dnia 29 czerwca 2022 r., o sygn. II OSK 1276/21, LEX, w której podkreślono: Kategoryczne brzmienie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie daje podstaw do wprowadzania ograniczeń w jego zastosowaniu wynikających między innymi z mocy, czy innych parametrów, jakimi ma się charakteryzować lokalizowana instalacja odnawialnego źródła energii. Pogląd, według którego powyższe ograniczenia zostały zawarte w art. 10 ust. 2a u.p.z.p., nie jest poglądem trafnym. Podobnie tą kwestie ocenił NSA w wyroku z 6 listopada 2019 r. o sygn. II OSK 3327/17, LEX.
W ten sposób doszło do podniesionego w skardze naruszenia przepisów o postępowaniu wyjaśniającym w administracji poprzez przyjęcie za istotną dla rozpatrzenia sprawy okoliczność faktyczną braku istnienia w obszarze analizowanym zabudowy o tych samy funkcjach, co zabudowa projektowana przez Spółkę. Uwzględniona przez Organy okoliczność nie miała znaczenia dla sposobu rozstrzygnięcia wniosku inwestora z uwagi na wykluczenie zasady dobrego sąsiedztwa wyrażonej w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w odniesieniu do instalacji odnawialnych źródeł energii, co wyraźnie wynika dla farm fotowoltaicznych z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. w zw. z art. art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii. Ponieważ w świetle definicji zawartej w art. 2 pkt 13 ppkt a) u.o.z.e. przedsięwzięcie w postaci farmy fotowoltaicznej w sposób oczywisty przynależy do pojęcia instalacji odnawialnego źródła energii, to brak jest podstaw do tego, że wyłączenie o jakim mowa nie dotyczy farmy fotowoltaicznej, jak uznały to zgodnie Organy.
Należy przyznać SKO słuszność co do braku negatywnego wpływu zapisów studium na perspektywę realizacji zamierzenia Spółki w postaci farmy fotowoltaicznej. Sąd w całości podziela trafne stanowisko Organu odwoławczego wyrażone względem sposobu wykładni art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. Za WSA w Gdańsku przyjdzie wskazać, że brak rozmieszczenia w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy zainstalowanej większej niż 500 kW, nie wyłącza a priori dopuszczalności ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla takiej inwestycji. Jest to podyktowane tym, że stosownie do art. 9 ust. 4 u.p.z.p. ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Jeżeli jednak studium nie jest aktem prawa miejscowego, co wynika z art. 9 ust. 5 u.p.z.p., to jego zapisy nie są wiążące dla organu na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy. Z uwagi na powyższe art. 10 ust. 2 u.p.z.p., jak i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. nie mogą stanowić podstaw normatywnych, które powinny być uwzględniane przy ustalaniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 4 stycznia 2023 r., o sygn. akt II SA/Gd 701/22, LEX).
Argumenty uczestników postępowania sądowoadministracyjnego mające przekonywać za oddaleniem skargi nie wpłynęły na wypowiedzianą wyżej negatywną ocenę działań Organów w tej sprawie. Uwzględnienie przez WSA zarzutów skargi nie decyduje jeszcze o powstaniu inwestycji Spółki, a świadczy wyłącznie o tym, że podane przez SKO i Organ I instancji powody odmowy uwzględnienia wniosku inwestora nie mają jakiegokolwiek zakotwiczenia w obowiązujących przepisach prawa. Wypada też wyjaśnić, iż decyzja o warunkach zabudowy nie jest aktem przesądzającym o rozpoczęciu inwestycji. Jej istota polega jedynie na wyjaśnieniu czy określony teren może zostać zabudowany inwestycją o sprecyzowanym przeznaczeniu przy istniejących w najbliższym otoczeniu uwarunkowaniach architektoniczno – urbanistycznych. Kwestie związane ze szczegółowymi rozwiązaniami technicznymi farmy fotowoltaicznej będą rozstrzygane na kolejnych etapach, oczywiście o ile Organ ustali na rzecz Spółki warunki zabudowy oraz zagospodarowania terenu. W wyniku uwzględnienia skargi Organy zobligowane będą ponownie rozpoznać wniosek Spółki kierując się przy tym wyrażoną w wyroku oceną prawną dotyczącą oczywiście nieprawidłowej interpretacji przepisów u.p.z.p. w zakresie przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 3 u.p.z.p. Uczestnicy postępowania w ramach ochrony swego interesu prawnego będą mogli w toku ponownie prowadzonego postepowania zgłaszać swe zastrzeżenia i wątpliwości organom decyzyjnym korzystając z przysługującego im statusu stron postępowania administracyjnego.
W przypadku uprawomocnienia się niniejszego wyroku Organy ponownie rozpoznając wniosek Spółki zobligowane będą kierować się oceną prawną swych działań w zakresie wykładni oraz sposobu zastosowania przepisów art. 10 ust. 2, art. 15 ust. 3 pkt 3a, art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 3 u.p.z.p. przyjmując, że w aktualnym stanie prawnym w zakresie zamiaru realizacji inwestycji w postaci farmy fotowoltaicznej na etapie określenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie bada się spełnienia przesłanki dobrego sąsiedztwa oraz dostępu do drogi publicznej.
Wyłożone przyczyny zadecydowały o uwzględnieniu skargi Spółki na podstawie art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. o czym orzeczono w pkt I wyroku.
Natomiast o należnych skarżącej Spółce kosztach postępowania sądowego obejmujących opłacony od skargi wpis w kwocie 500 zł, orzeczono stosownie do art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. w pkt II sentencji wyroku.