II SA/Rz 1357/22

II SA/Rz 1357/22 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2023-02-09
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-10-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Grzegorz Panek
Jarosław Szaro
Tomasz Smoleń /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2201
art. 92a ust. 2
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Tomasz Smoleń /spr./, Sędzia WSA Grzegorz Panek, Sędzia WSA Jarosław Szaro, Protokolant sekr. sąd. Sabina Długosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lutego 2023 r. sprawy ze skargi P.P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 26 sierpnia 2022 r., nr BP.501.998.2021.2058.GD11.257043 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę.
Uzasadnienie
Główny Inspektor Transportu Drogowego, decyzją z 26 sierpnia 2022 r., BP.501.998.2021.1058.GDI 1.257043, wydaną po rozpatrzeniu odwołania P. P. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 28 maja 2022 r. znak: WITD.DI.0152.1XII1363/7/21/Z w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 3000 zł, utrzymał w mocy przedmiotową decyzję.
Jak wynika z akt sprawy w dniu [...] lutego 2021 r. w S. na dworcu autobusowym dokonano kontroli, autokaru marki VAN HOOL o nr rej. [...], którym kierowali w załodze dwuosobowej i kierowcy narodowości Ukraińskiej tj. p. V. B. oraz R. L.. Kierowcy wykonywali regularny przewóz drogowy osób na trasie S.-W.(Ukraina) na podstawie zezwolenia nr [...] wydanego dla przedsiębiorstwa L. Sp. z o.o. W trakcie kontroli stwierdzono naruszenie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2201, dalej utd). Przebieg i wyniki kontroli zostały udokumentowane w protokole kontroli nr [...] z dnia [...] lutego 2021 r. W toku postępowania ustalono, że zarządzającym transportem w przedsiębiorstwie L. Sp. z o.o. jest P. P., nr certyfikatu kompetencji zawodowych [...].
Pismem z dnia [...] marca 2021 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił P. P. (skarżący, strona), jako zarządzającego transportem o wszczęciu wobec niego postępowania administracyjnego z urzędu w przedmiocie naruszeń lp. 4.1, 4.2, 4.3 i 4.4 załącznika nr 4 do utd. Postępowanie zakończyło się wydaniem przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, jako organu I instancji decyzji administracyjnej z dnia 28 maja 2021 r. nakładającej na stronę, karę pieniężną w wysokości 3000 zł (słownie: trzy tysiące złotych) tytułem stwierdzonych naruszeń, tj. lp. 4.1, 4.2, 4.3 i 4.4 załącznika nr 4 do utd.
W odwołaniu Skarżący, decyzji organu I instancji, zarzucił naruszenie:
- art. 92a ust. 1 i ust. 6 utd oraz lp. 4.1, 4.2, 4.3 i 4.4 załącznika nr 4 do utd poprzez ich zastosowanie,
- art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 75 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 kpa nie podjęcie przez organ I instancji działań niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz ocenę stanu faktycznego na podstawie wybiórczo potraktowanego materiału dowodowego,
- art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez złamanie zasad kpa,
- art. 8 kpa poprzez prowadzenie postępowania w sposób zakładający dokonanie przez stronę zarzucanych jej naruszeń oraz nieuznawanie dowodów i wyjaśnień.
Utrzymując w mocy decyzję organy I instancji Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie nie znajdzie zastosowania art. 189a § 2 pkt 1-3 kpa.
Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 92a ust. 2 utd, zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 złotych do 2000 złotych za każde naruszenie. Stosownie do art. 92a ust. 4 utd, suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 2, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli, nie może przekroczyć kwoty 3000 złotych.
Dalej Główny Inspektor Transportu Drogowego podał, że w trakcie kontroli kierowca R. L. nie okazał wymaganego w związku z wykonywanym przewozem drogowym osób obowiązkowej kwalifikacji wstępnej lub obowiązkowego szkolenia kierowcy, nie okazał żadnego dokumentu, z którego wynikałoby posiadanie ważnego szkolenia okresowego lub kwalifikacji wstępnej. Ponadto kierowca nie posiadał orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy, orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz ważnego prawa jazdy odpowiedniej kategorii wymaganego dla danego rodzaju pojazdu lub zespołu pojazdów. Organ odwoławczy wyjaśnił również, że przedmiotowe postępowanie toczy się wobec P.P., jako zarządzającego transportem w przedsiębiorstwie L. Sp. z o.o. Zgodnie z art. 92a ust. 8 utd wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa we wskazanym powyżej ust. 2, a także wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa zał. nr 4 do ustawy.
Odnośnie naruszenia z Ip. 4.1 załącznika nr 4 do utd organ odwoławczy wyjaśnił, że na podstawie zebranego materiału dowodowego, a w szczególności protokołu kontroli z dnia [...] lutego 2021 r. organ odwoławczy ustalił, że kierowca R. L. nie posiadał wymaganej kwalifikacji zawodowej wymaganej przy prowadzeniu pojazdu
do którego niezbędne jest posiadanie prawo jazdy kategorii D. W toku kontroli kontrolowany nie okazał dokumentu potwierdzającego, że posiadał ważne na dzień kontroli drogowej świadectw kwalifikacji zawodowej. Z powyższego wynika bezspornie wykonywanie w dniu [...] lutego 2021 r. przewozu drogowego przez kierowcę, który nie uzyskał kwalifikacji wstępnej. Ponadto, strona w toku postępowania nie przedstawiła dowodów na posiadanie przez kierowcę ww. kwalifikacji.
Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie organu odwoławczego kara pieniężna w wysokości 3000 zł z tytułu naruszenia sankcjonowanego przez lp. 4.1 załącznika nr 4 do utd została nałożona na stronę zasadnie.
Odnośnie naruszeń z lp. 4.2 i 4.3 załącznika nr 4 do utd organ odwoławczy podał, że przepisy art. 39a ust. 1 pkt 3 i pkt 4, art. 39f ust. 1 i 2, art. 39j ust. 1-3, art. 39k ust. 1-2, art. 391 ust. 1 utd jednoznacznie wskazują, że przewóz drogowy może wykonywać tylko kierowca, który nie ma przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz nie ma przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Natomiast zakres badań psychologicznych i zasady ich przeprowadzenia normują przepisy rozdziału 13 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.
W ocenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego zgromadzony materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, iż w dniu [...] lutego 2021 r. kierowca nie okazał do kontroli orzeczeń lekarskiego i psychologicznego o braku przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Ponadto, strona w toku postępowania nie przedstawiła dowodów na posiadanie przez kierowcę ww. orzeczeń. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie organu odwoławczego kara pieniężna w wysokości 1000 zł z tytułu naruszenia sankcjonowanego przez lp. 4.2 załącznika nr 4 do utd oraz kara pieniężna w wysokości 1000 zł z tytułu naruszenia sankcjonowanego przez lp. 4.3 załącznika nr 4 do utd zostały nałożone na stronę zasadnie za brak kolejno orzeczenia lekarskiego i orzeczenia psychologicznego, potwierdzających brak przeciwwskazań do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy.
Odnosząc się do naruszenia z lp. 4.4 załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym organ odwoławczy wyjaśnił, że w niniejszej sprawie organ odwoławczy ustalił, że kierowca nie okazał do kontroli dokumentu potwierdzającego, że posiadał ważne na dzień kontroli drogowej prawo jazdy odpowiedniej kategorii wymagane dla danego rodzaju pojazdu. Poddany kontroli autokar marki VAN HOOL o nr rej. [...]
wymagał do jego prowadzenia prawa jazdy kategorii D. Kierowca nie okazał ważnego prawa jazdy. Z powyższego wynika bezspornie wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada ważnego prawa jazdy odpowiedniej kategorii wymaganego dla danego rodzaju pojazdu lub zespołu pojazdów. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie organu odwoławczego kara pieniężna w wysokości [...] zł ([...] złotych) z tytułu naruszenia sankcjonowanego przez lp. 4.4 załącznika nr 4 do utd jest zasadna.
Podsumowując Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał, że mając na uwadze powyższe kara pieniężna z tytułu naruszeń lp. 4.1, 4.2, 4.3 i 4.4 załączniku nr 4 do utd, stosownie do art. 92a ust. 2 oraz 92a ust. 4 utd została nałożona zasadnie. W oparciu o powyższe organ odwoławczy uznał za zasadne utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości [...] zł tytułem popełnienia naruszeń z lp. 4.1, 4.2, 4.3 i 4.4 zał. nr 4 utd.
W ocenie organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie organ wypełnił obowiązek wynikający z art. 7 kpa oraz art. 77 kpa i zgromadził w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił, jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. Organ odwoławczy ustalił, że organ I instancji wydał swoje rozstrzygnięcie m.in. na podstawie następujących dowodów znajdujących się w aktach sprawy: protokołu kontroli, dokumentacji fotograficznej pojazdu wykonanej w trakcie kontroli, pisma z organu licencyjnego. Ponadto, zgodnie z art. 80 kpa organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Organ I instancji swoje rozstrzygnięcie oparł na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny oraz uzasadnił swoje stanowisko wyrażone w decyzji, w sposób wymagany przez normę prawa zawartą w przepisie art. 107 kpa.
Według organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie do stwierdzonych naruszeń doszło na skutek zaniedbania zarządzającego, który jako profesjonalista co do znajomości i stosowania przepisów prawa transportowego, legitymujący się certyfikatem kompetencji zawodowych winien był mieć wiedzę co do obowiązujących regulacji prawnych, jak i pilnować aby kierowca wykonujący przewóz posiadał uprawnienia do jego wykonania a także wykonywał go bez naruszania przepisów prawa. Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał, iż argument strony o niezastosowaniu przez organ I instancji art. 12a ust. 1 ustawy o szczególnych
rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem Covid-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych z dnia 2 marca 2020 r. jest bezpodstawny. Ani kierowca ani skarżący nie przedstawił dokumentów które świadczyłyby o posiadaniu przez kwalifikacji wstępnej, orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych oraz orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy a także ważnego prawa jazdy kategorii D.
Zdaniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego niniejszej sprawie nie zaistniały również okoliczności uzasadniające zastosowanie art. 92c utd. Uwolnienie się od odpowiedzialności za popełnione naruszenie jest możliwe tylko po wykazaniu przez zarządzającego transportem braku wpływu na powstanie naruszenia. Zebrany materiał dowodowy nie zawiera dowodów wskazujących na istnienie okoliczności wyłączających odpowiedzialność skarżącego. W odwołaniu strona także nie wskazała dowodów mogących potwierdzić istnienie takich okoliczności. Zatem brak jest podstaw do zastosowania powołanego przepisu. Ponadto, organ odwoławczy wskazuje, że art. 92b utd nie znajdzie zastosowania bowiem ustawodawca daje możliwość zastosowania tegoż zapisu tylko w przypadku, gdy podczas kontroli zostały stwierdzone naruszenia dotyczące czasu pracy kierowców. W niniejszej sprawie takie naruszenia nie miały miejsca.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, domagając się uchylenia wydanych w sprawie decyzji oraz umorzenie postępowania w sprawie i zasadzenie do organu administracji na moją rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego, według norm przepisanych, skarżący zarzucił organowi:
1. rażące naruszenie art. 92a ust, 2 i ust. 8 i przepisu lp. 4.1., 4.2, 4.3 załącznika nr 4 do utd w związku rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE, poprzez ich bezpodstawne zastosowanie,
2. rażące naruszenie art. 92a ust. 1 i ust. 6 i przepisu lp. 4.1, 4.2, 4.3, 4.4 załącznika nr 3 do utd, poprzez ich bezpodstawne zastosowanie i nie zastosowanie się do ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw,
3. naruszenie art. 42 w związku z art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 kpa poprzez ustalanie i dokonanie oceny stanu faktycznego dotyczącego stwierdzonych w skarżonej decyzji naruszeń, na podstawie wybiórczo potraktowanego materiału dowodowego, a w szczególności nie wzięcie pod uwagę moich wyjaśnień,
4. naruszenie przepisu art. 7 oraz art. 8 kpa poprzez niepodjęcie przez organ I instancji działań niezbędnych do dokładnego i wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego,
5. naruszenie przepisu art. 7 oraz art. 8 kpa poprzez niepodjęcie przez organ I instancji działań niezbędnych do dokładnego i wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego mogącego dać podstawy do uznania braku mojej odpowiedzialności za nieprawidłowości stwierdzone w protokole kontroli, oraz oparcie wydanego rozstrzygnięcia w głównej mierze na domysłach i poszlakach, a nie na udowodnionych okolicznościach, przede wszystkim nie przesłuchanie mnie oraz przedsiębiorcy,
6. art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 80 kpa, poprzez nieprzeprowadzenie dowodów mających wpływ na wynik sprawy i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego,
7. naruszenie unormowań kodeksu postępowania administracyjnego, w tym szczególności art. 7 kpa, art. 8 kpa, art. 77 § 1 kpa, art. 80 kpa, i art. 107 § 3 kpa, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy, poprzez brak staranności organu w podejmowaniu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli,
8. naruszenie zasady demokratycznego państwa prawnego określonej w art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez złamanie generalnych zasad kodeksu postępowania administracyjnego,
9. naruszenie art. 8 kpa, tj. zasady zaufania do organów Państwa poprzez prowadzenie postępowania w sposób zakładający dokonanie przez stronę zarzucanych jej naruszeń, poprzez arbitralne nieuznawanie dowodów i wyjaśnień, bez oceny okoliczności branych pod uwagę podczas analizy przesłanek, a w szczególności z pominięciem możliwego zastosowania art.92c ust. 1 i 92c ust. 1a utd,
10. naruszenie art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 kpa poprzez ustalanie i dokonanie oceny stanu faktycznego dotyczącego stwierdzonych w skarżonej decyzji naruszeń, na podstawie wybiórczo potraktowanego materiału dowodowego.
Zdaniem skarżącego decyzję organu II instancji uważam, iż w żaden sposób nie przedstawia ona stanu faktycznego. Tak jak wspomniano powyżej organ II instancji
błędnie interpretuje przepisy w taki sposób by ułożyć je na swoją linię organu, który musi ukarać.
W odpowiedziach na skargi Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalszej p.p.s.a.), następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów postępowania dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W wyniku przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które uzasadniałyby wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.
W ocenie składu orzekającego, organ nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa procesowego, zaś zgromadzony materiał dowodowy pozwalał na prawidłowe rozstrzygnięcia sprawy. Organy zbadały istotne okoliczności faktyczne sprawy, przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7, art. 75 i art. 77 § 1 k.p.a.) i oceniły te dowody zgodnie z art. 80 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, a także przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił mocy dowodowej, oraz wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów, które zdecydowały o treści decyzji. Tak zredagowane uzasadnienie decyzji nie narusza zasady przekonywania (art. 11 k.p.a), jak również zasady pogłębiania zaufania obywateli (art. 8 k.p.a) - realizowanych na podstawie art. 107 § 3 k.p.a. Podkreślić należy, że skarżący nie przedstawił żadnych wyjaśnień i wniosków dowodowych które podważyłyby ustalony w dniu kontroli stan faktyczny. Jego zarzuty i twierdzenia stanowią jedynie polemiką z prawidłowymi
ustaleniami organów. Podniesione zarzuty naruszenia unormowań art. 7, art. 75, 77 § 1 i 80 k.p.a. nie zasługiwały zatem na uwzględnienie.
Jak wynika z materiału dowodowego zebranego w sprawie w dniu [...] lutego 2021 r. w czasie kontroli kierowca R. L. nie okazał wymaganego w związku z wykonywanym przewozem drogowym osób obowiązkowej kwalifikacji wstępnej lub obowiązkowego szkolenia kierowcy, nie okazał żadnego dokumentu, z którego wynikałoby posiadanie ważnego szkolenia okresowego lub kwalifikacji wstępnej. Kierowca nie posiadał orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy, orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz ważnego prawa jazdy odpowiedniej kategorii wymaganego dla danego rodzaju pojazdu lub zespołu pojazdów. Skarżący ustaleń tych nie podważył, strona w toku postępowania nie przedstawiła dowodów na posiadanie przez kierowcę ww. kwalifikacji jak również wskazanych orzeczeń. Zatem organy zasadnie uznał, że doszło do naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego polegających na:
- wykonywaniu przewozu drogowego przez kierowcę, który nie uzyskał kwalifikacji wstępnej lub nie ukończył szkolenia okresowego;
- wykonywaniu przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy;
- wykonywaniu przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy;
- wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada ważnego prawa jazdy odpowiedniej kategorii wymaganego dla danego rodzaju pojazdu lub zespołu pojazdów.
Odpowiedzialnym za wskazane naruszenia zasadnie uznani został skarżący albowiem bezspornym jest w sprawie, że pełnił on funkcję zarządzającego transportem w przedsiębiorstwie L. Sp. z o.o. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 92a ust. 2 utd, w myśl którego zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 złotych do 2000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 2,
nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli, nie może przekroczyć kwoty 3000 złotych (art. 92a ust. 4 utd). Zgodnie zaś z art. 92a ust. 8 utd, wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 2, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, określa załącznik nr 4 do utd. Zgodnie z lp. 4.1, 4.2, 4.3 i 4.4 załączniku nr 4 do utd, które sankcjonują powyższe naruszenia, łączna kara pieniężna wynosi 4000 zł. Zgodnie z art. 92a ust. 4 utd suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 4, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli, nie może przekroczyć kwoty 3000 złotych. Z uwagi na powyższe, organy zasadnie ograniczyły karę pieniężną ograniczoną do kwoty 3000 zł. Przy czym uwzględnić należy, że naruszenie obowiązków wyżej wskazanych rodzi odpowiedzialność zarządzającego transportem, o której mowa w art. 92a ust. 2 utd Zatem decyzja nakładająca karę została zaadresowana do właściwej osoby, dlatego zarzut zawarty w pkt 1. petitum skargi nie jest zasadny.
Na akceptację nie zasługuje również zarzut podniesiony w pkt 2. petitum skargi. Zgodzić należy się ze stanowiskiem organu, że art. 12a ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem Covid-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 2095) nie zawiesił obowiązków wynikających z art. 39a ust. 1-5 utd. Z art. 39a ust. 1-5 utd wynika obowiązek przedsiębiorcy zatrudnienia kierowcy, jeżeli osoba ta:
1) ukończyła:
a) 18 lat - w przypadku kierowcy prowadzącego pojazd samochodowy, dla którego wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii:
- C lub C+E, o ile uzyskał on odpowiednią kwalifikację wstępną,
- C1 lub C1+E, o ile uzyskał on odpowiednią kwalifikację wstępną przyśpieszoną,
b) 21 lat - w przypadku kierowcy prowadzącego pojazd samochodowy, dla którego wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii:
- C lub C+E, o ile uzyskał on odpowiednią kwalifikację wstępną przyśpieszoną,
- D lub D+E, o ile uzyskał on odpowiednią kwalifikację wstępną,
- D lub D+E, o ile przewóz jest wykonywany na liniach regularnych, których trasa nie przekracza 50 km i o ile kierowca uzyskał odpowiednią kwalifikację wstępną przyśpieszoną,
- D1 lub D1+E, o ile uzyskał on odpowiednią kwalifikację wstępną przyśpieszoną,
- 23 lata - w przypadku kierowcy prowadzącego pojazd samochodowy, dla którego wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii D lub D+E, o ile uzyskał on odpowiednią kwalifikację wstępną przyśpieszoną;
2) posiada odpowiednie uprawnienie do kierowania pojazdem samochodowym, określone w ustawie z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami;
3) nie ma przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy;
4) nie ma przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy;
5) uzyskała kwalifikację wstępną lub kwalifikację wstępną przyśpieszoną, zwane dalej "kwalifikacją".
Rozwiązania przyjęte w Polsce oraz Unii Europejskiej związane z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych wprowadziły czasowe przedłużenie ważności dokumentów, których ważność upłynęła w trakcie trwania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii. W ocenie składu orzekającego omawiana regulacja stworzyła środki tymczasowe mające zastosowanie do odnowienia i przedłużenia okresu ważności niektórych certyfikatów i świadectw, licencji i zezwoleń oraz przesunięcia niektórych okresowych kontroli i okresowych szkoleń. Natomiast nie zezwoliła na zatrudnianie i wykonywanie przewozów kierowcą bez spełnienia wymogów określonych w art. 39a ust. 1-5 utd. Wskazuje na to przepis art. 1 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego I Rady (UE) 2020/698 z dnia 25 maja 2020 r. ustanawiające szczególne środki tymczasowe w związku z epidemią COVID-19 dotyczące odnawiania lub przedłużania ważności niektórych certyfikatów i świadectw, licencji i zezwoleń oraz przesunięcia niektórych okresowych kontroli i okresowych szkoleń w niektórych obszarach prawodawstwa dotyczącego transportu (Dz.U.UE.L.2020.165.10) zgodnie z którym w niniejszym rozporządzeniu ustanawia się szczególne środki tymczasowe mające zastosowanie do odnowienia i przedłużenia okresu ważności niektórych certyfikatów i świadectw, licencji i zezwoleń oraz
przesunięcia niektórych okresowych kontroli i okresowych szkoleń w reakcji na nadzwyczajne okoliczności spowodowane przez epidemię COVID-19 w obszarze transportu drogowego, kolejowego i żeglugi śródlądowej oraz bezpieczeństwa morskiego. Analogiczne unormowanie zawiera Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego I Rady (UE) 2021/267 z dnia 16 lutego 2021 r. ustanawiające szczególne środki tymczasowe w związku z utrzymywaniem się kryzysu związanego z COVID-19 dotyczące odnawiania lub przedłużania ważności niektórych certyfikatów, świadectw, licencji i zezwoleń, przesunięcia niektórych okresowych kontroli i okresowych szkoleń w niektórych obszarach ustawodawstwa dotyczącego transportu oraz przedłużenia niektórych okresów, o których mowa w rozporządzeniu (UE) 2020/698 (Dz.U.UE.L.2021.60.1).
W realiach rozpoznawanej sprawy ani kierowca, ani skarżący nie przedłożyli żadnych dokumentów świadczących o posiadaniu przez R. L. uprawnień do wykonywania kontrolowanego przewozu, czy upłynięciu ich ważności w czasie trwania stanu trwania stanu zagrożenia epidemicznego czy stanu epidemii. Zatem w tym przypadku nie ma zastosowania zawieszenie obowiązków w oparciu o art. 12a ust. 1 pkt. 2 wyżej wskazanej ustawy z dnia 2 marca 2020 r.
Zgodnie z art. 92c ust. 1 utd nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:
1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub
2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub
3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.
Natomiast stosownie do art. 92c ust. 1a utd przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio w sprawach o nałożenie kary pieniężnej wobec osób, o których mowa w art. 92a ust. 2. Podkreślić należy, że art. 92c ust. 1 pkt 1 utd ma charakter wyjątkowy i podlega interpretacji ścieśniającej. Odpowiedzialność podmiotu prowadzącego działalność transportową jest bowiem rygorystyczna, z powodu dążenia do zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego. Dla zastosowania art. 92c ust. 1 pkt
1 u.t.d. konieczne jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: brak wpływu przewoźnika (w rozpoznawanej sprawie zarządzającego transportem) na powstanie naruszenia oraz wystąpienie naruszenia wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Okolicznościami, o których mowa art. 92c ust. 1 pkt 1 utd, mogą być wyłącznie sytuacje ponadprzeciętne, odbiegające od standardowych stanów faktycznych, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. Takich okoliczności strona skarżąca nie wskazała i nie wykazała.
W orzecznictwie NSA wskazuje się, że w przypadku obowiązku udowodnienia okoliczności wyłączających odpowiedzialność przedsiębiorcy transportowego na mocy art. 92c ust. 1 pkt 1 utd reguła wynikająca z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. doznaje ograniczenia. Udowodnienie okoliczności objętych hipotezą art. 92c ust. 1 pkt 1 utd spoczywa bowiem na przedsiębiorcy (zarządzającym transportem), gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tego przepisu w postaci uwolnienia się od odpowiedzialności za naruszenie przepisów przez kierowcę. Organ nie jest zobowiązany do wykazywania okoliczności uwalniających przedsiębiorcę od odpowiedzialności. Jego obowiązek ogranicza się do umożliwienia stronie przedstawienia stosownej argumentacji popartej dowodami (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 2 czerwca 2009 r., sygn. akt II GSK 989/09; 14 kwietnia 2016 r., sygn. akt II GSK 2527/14; 10 kwietnia 2019 r., sygn. akt II GSK 504/17).
Skoro skarżący nie przedstawił żadnych okoliczności oraz dowodów nakierowanych na wykazanie przesłanek warunkujących wyłączenie jego odpowiedzialności za stwierdzony delikt administracyjny, to nie ma też podstaw do stawiania organom zarzutu, iż nie przeprowadziły postępowania dowodowego na wskazane okoliczności. Jeszcze raz podkreślić należy, że w zakresie wykazania przesłanek warunkujących zastosowanie regulacji opisanej w art. 92c ust. 1 pkt 1 utd konieczna jest inicjatywa dowodowa samej strony. Powyższe oznacza, że nie było podstaw do uznania, iż organy dopuściły się naruszenia przepisów postępowania w sposób wskazany w skardze.
Reasumując należało stwierdzić, że organy obu instancji dokonały prawidłowej wykładni ww. przepisów prawa materialnego i zasadnie przyjęły w stanie faktycznym sprawy, że stwierdzone naruszenia obligowały do nałożenia na skarżącego kar pieniężnych w wysokościach wskazanych w decyzjach. Wnioski organów są logiczne,
co znalazło wyraz w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu, w którym znalazło się również stanowisko co do stawianych w odwołaniu zarzutów.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a.