III SA/Kr 1540/21

III SA/Kr 1540/21 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2022-04-04
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2021-11-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Elżbieta Czarny-Drożdżejko
Janusz Kasprzycki /przewodniczący sprawozdawca/
Katarzyna Marasek-Zybura
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Sygn. powiązane
II GSK 1492/22 - Postanowienie NSA z 2026-02-04
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 919
Art. 39a ust. 1, art. 39j  ust. 1, art. 39k ust. 1, art. 39l ust. 1 pkt 1  lit. b, art. 87, art. 92a ust. 2,3,4 i 8, art. 92c ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
Dz.U. 2022 poz 329
Art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki (spr.) Sędziowie: WSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko WSA Katarzyna Marasek-Zybura po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 4 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi R. O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2021 r., znak: [...], w przedmiocie kary pieniężnej skargę oddala.
Uzasadnienie
Uzasadnienie:
Zaskarżoną przez R. O., zwanego dalej skarżącym, decyzją z dnia 10 września 2021 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., zwanej dalej w skrócie – k.p.a.), art. 4 pkt 22, art. 39a ust. 1, art. 39j ust. 1-3, art. 39k ust. 1-2, art. 39 m, art. 87 ust. 1 pkt 1 oraz pkt 2 lit. g, art. 92a ust. 2, 3, i 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2021 r., poz. 919 ze zm., zwanej dalej ustawą o transporcie drogowym) oraz lp. 1.2, lp. 4.2 i lp. 4.3 załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym, utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2020 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 2.500 zł (słownie: dwa tysiące pięćset złotych).
Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły naruszenia polegające na:
- niewyposażeniu kierowcy w wypis z licencji,
- wykonywaniu przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy,
- wykonywaniu przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, tj. naruszenia określone w lp. 1.2, lp. 4.2 i lp. 4.3 załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym.
Powyższa decyzja została wydana w następujących okolicznościach stanu faktycznego i prawnego:
Podczas przeprowadzonej w dniu 13 listopada 2019 r. w W przy ul. Ż kontroli drogowej samochodu osobowego marki Skoda o nr rej. [...] ustalono, że pojazdem kierował S. L. W chwili zatrzymania do kontroli kierujący wykonywał usługę przewozu osób, przewożąc jednego pasażera z lotniska [...] przy ul. Ż w W do Hotelu [...] przy ul. S w W. Przewóz ten kierujący wykonywał w imieniu przedsiębiorcy A. W. prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą: A. W. A z siedzibą w P. Usługa przewozu na ww. trasie została zamówiona przy pomocy aplikacji B. Za usługę pasażer miał zapłacić 45,68 zł. Opisaną usługę kierujący wykonywał pojazdem przeznaczonym do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Do kontroli kierujący nie okazał oryginalnego wypisu z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. Kierujący nie posiadał także ważnego orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy ani ważnego orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Przebieg i ustalenia z przeprowadzonej kontroli zostały zawarte w protokole kontroli nr [...] z dnia 13 listopada 2019 r.
Pismem z dnia 25 sierpnia 2020 r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu w zakresie naruszeń określonych w Ip. 1.2, Ip. 4.2 i Ip. 4.3 załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym.
Postępowanie zakończyło się wydaniem przez Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego decyzji w dniu 22 października 2020 r. nr [...] nakładającej na stronę karę pieniężną w wysokości 2.500 zł (słownie: dwa tysiące pięćset złotych).
W odwołaniu od tej decyzji skarżący zarzucił organowi pierwszej instancji:
- naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności, niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności dokonanie ustaleń nie mających żadnego oparcia w materiale dowodowym;
- art. 39a ust. 1 pkt 3 i 4 w zw. z art. 39l ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o transporcie drogowym poprzez nałożenie na skarżącego kary pieniężnej, mimo iż skontrolowany kierowca nie był zatrudniony na podstawie stosunku pracy w przedsiębiorstwie A. W.;
- art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że skontrolowany kierowca S. L. jest zatrudniony na podstawie umowy o pracę w ww. przedsiębiorstwie.
Powołując się na art. 39a ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 39l ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy
o transporcie drogowym skarżący wskazał również, że obowiązek kierowania
na badanie lekarskie i badanie psychologiczne jest adresowany do przedsiębiorców zatrudniających kierowców na podstawie stosunku pracy.
Skarżący dodał, że adresatem obowiązków określonych w art. 39a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym uczyniono przedsiębiorców występujących jako strona stosunku pracy o czym świadczy art. 39l ust. 1 pkt 5 ustawy o transporcie drogowym nakładający na przedsiębiorców lub inne podmioty wykonujące transport drogowy obowiązek przekazania kierowcy kopii orzeczeń lekarskich i psychologicznych z chwilą rozwiązania stosunku pracy. Zatem w ocenie pełnomocnika skarżącego pozbawionym podstaw prawnych jest wymaganie od przewoźnika niezatrudniającego kierowcę wyposażenia go w zaświadczenie o braku przeciwskazań zdrowotnych.
Opisaną na wstępie decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 189a § 2 k.p.a. w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych:
1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej,
2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia,
3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej,
4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej,
5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej,
6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej
- przepisów niniejszego działu w tym zakresie nie stosuje się.
W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, że w niniejszej sprawie nie znajdzie zastosowania art. 189a § 2 pkt 1-3 k.p.a. Wyjaśnił, że kara pieniężna została nałożona na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Treść art. 92a ust. 2 i 8 w zw. z załącznikiem nr 3 do ustawy o transporcie drogowym określa natomiast w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia wskazane w załączniku nr 2 do ustawy o transporcie drogowym. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a., na mocy art. 189a § 2 pkt 1 k.p.a., nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.
Ponadto wskazał, że zastosowania w sprawie nie znajdą również art. 189e i art. 189f k.p.a., które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały bowiem uregulowane odrębnie przez ustawę o transporcie drogowym w art. 92c ust. 1 pkt 1. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189a § 2 k.p.a. daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa k.p.a.
Przepis art. 87 ust. wskazuje jakie dokumenty kierujący jest zobowiązany posiadać podczas wykonywania danego przewozu drogowego i okazywać je na żądanie uprawnionego organu kontroli. Według tego przepisu w przypadku wykonywania transportu drogowego osób kierujący ma obowiązek posiadać wypis z licencji. Jeżeli kierujący wykonuje przewóz okazjonalny jest zobowiązany posiadać także kopię umowy na realizowany przewóz. W wypis z licencji i kopię tej umowy przedsiębiorca zobowiązany jest wyposażyć kierowcę wykonującego przedwóz. Natomiast powołane przepisy art. 39a ust. 1 pkt 3 i 4, art. 39j ust. 1 i art. 39k ust. 1 ustawy o transporcie drogowym wskazują, że przewóz drogowy może wykonywać tylko kierowca legitymujący się orzeczeniem lekarskim o braku przeciwwskazań zdrowotnych i orzeczeniem psychologicznym o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Zakres badań lekarskich i zasady ich przeprowadzenia określają przepisy ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz.U. z 2018 r. poz. 917, z późn. zm.) i przepisy rozdziału 12 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami. Natomiast zakres badań psychologicznych i zasady ich przeprowadzenia normują przepisy rozdziału 13 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami. Obowiązek posiadania ww. orzeczeń dotyczy także podmiotu wykonującego przewóz drogowy osobiście
i we własnym imieniu, co potwierdza art. 39m ustawy o transporcie drogowym.
Dalej organ ustalił, że w dniu 13 listopada 2019 r. skontrolowanym samochodem osobowym marki Skoda o nr rej. [...] kierujący S. L. wykonywał krajowy transport drogowy osób. W chwili zatrzymania do kontroli kierujący przewoził jednego pasażera z lotniska [...] przy ul. Ż w W do Hotelu [...] przy ul. S w W. Przewożonym pasażerem był P. K. Jak wynika z protokołu kontroli i notatki urzędowej z dnia 13 listopada 2019 r. oraz dokumentacji fotograficznej usługę przewozu na ww. trasie pasażer zamówił przy pomocy aplikacji B. Za przewóz na tej trasie pasażer miał zapłacić 45,68 zł gotówką. Przewóz był wykonywany w imieniu przedsiębiorcy A. W. prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą: A. W. A z siedzibą w P przy ul. O lok. [...]. Jednak z powodu zatrzymania pojazdu do kontroli drogowej usługa nie została w całości wykonana.
Zdaniem organu odwoławczego rozpoczęta przez kierującego w dniu kontroli usługa przewozu była odpłatną usługą transportową. Dlatego do wykonania tej usługi wymieniony przedsiębiorca powinien posiadać stosowną licencję. A. W. taką licencję posiada. Jest to licencja nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, co potwierdza pismo Zastępcy Naczelnika Wydziału Obsługi Mieszkańców Starostwa Powiatowego z dnia 30 stycznia 2020 r. nr [...]. Jednak kierujący nie okazał do kontroli wypisu z tej licencji. Kierujący wykonujący opisany przewóz powinien także spełniać warunki określne w art. 39a ust. 1 pkt 1-4 ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z tym przepisem kierujący musi nie tylko posiadać prawo jazdy odpowiedniej kategorii, ale także musi legitymować się orzeczeniem lekarskim o braku przeciwwskazań zdrowotnych i orzeczeniem psychologicznym o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Kierujący takich orzeczeń nie okazał do kontroli. Na wezwanie organu z dnia 4 lutego 2021 r. nr [...] do przedłożenia ww. orzeczeń, skarżący takich orzeczeń nie przedłożył. Zatem kierujący wykonywał opisany przewóz drogowy bez wypisu z ww. licencji oraz bez wymaganych orzeczeń lekarskiego i psychologicznego o braku przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do pracy na stanowisku kierowcy (dowody: protokół kontroli nr [...] z dnia 13 listopada 2019 r. notatka urzędowa z dnia 13 listopada 2019 r., dokumentacja fotograficzna, pismo z dnia z dnia 30 stycznia 2020 r. nr [...], wezwanie z dnia 04 lutego 2021 r. nr [...] - w aktach sprawy).
Nadto organ ustalił, że osobą zarządzającą transportem w przedsiębiorstwie A. W. jest R. O., który posiada stosowne uprawnienia do pełnienia obowiązków zarządzającego transportem - certyfikat kompetencji zawodowych nr [...]. Fakt ten potwierdza pismo Zastępcy Naczelnika Wydziału Obsługi Mieszkańców Starostwa Powiatowego z dnia 30 stycznia 2020 r. nr [...]. Do obowiązków zarządzającego transportem należy zarządzanie operacjami transportowymi przedsiębiorstwa wykonywane w sposób rzeczywisty i ciągły, co wynika z art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009. W ramach zarządzania operacjami transportowymi skarżący powinien nadzorować przestrzeganie przepisów obowiązujących w transporcie drogowym przez właściciela przedsiębiorstwa, pracowników przedsiębiorstwa i osoby współpracujące z przedsiębiorstwem. Jako zarządzający transportem skarżący jest zobowiązany także znać dokumentację wymaganą do świadczenia usług transportu drogowego oraz być w stanie wprowadzać procedury kontrolne w celu zapewnienia, aby zatwierdzone dokumenty związane z każdą operacją transportową, w szczególności te, które dotyczą pojazdu, kierowcy, rzeczy i bagażu, znajdowały się zarówno w pojeździe, jak i w lokalu przedsiębiorstwa. Tym samym skarżący jako zarządzający transportem jest zobowiązany dopilnować, aby kierowcy przed rozpoczęciem danego przewozu drogowego zostali wyposażeni w dokumenty niezbędne do wykonania tego przewozu. Strona ze swoich obowiązków nie wywiązała się, ponieważ skontrolowany przewóz drogowy był wykonywany przez kierowcę nieposiadającego wypisu z licencji i nieposiadającego ważnego orzeczenia lekarskiego i ważnego orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy.
W kwestii odpowiedzialności zarządzającego transportem lub osoby wykonującej czynności związane z przewozem drogowym stanowisko sądów administracyjnych jest zgodne ze stanowiskiem organów administracji (por. np. wyroki o sygn. akt III SA/Gd 580 /19, sygn. akt VIII SA/Wa 387/19). Z uwagi na powyższe okoliczności słusznie organ pierwszej instancji nałożył na stronę łączną karę pieniężną za wszystkie wyżej opisane naruszenia z uwzględnieniem treści art. 92a ust. 2 i 8 ustawy o transporcie drogowym oraz Ip. 1.2, Ip. 4.2 i Ip. 4.3 załącznika nr 4 do tej ustawy.
Zdaniem organu odwoławczego postępowanie przeprowadzone przez organ pierwszej instancji nie narusza przepisów postępowania administracyjnego w sposób mogący mieć wpływ na rozstrzygnięcie. Pismem z dnia 25 sierpnia 2020 r. organ pierwszej instancji zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu w zakresie naruszeń określonych w załączniku nr 4 do ustawy o transporcie drogowym, tj. naruszeń określonych w Ip. 1.2, Ip. 4.2, Ip. 4.3 tego załącznika. Poinformował ją także o treści art. 10 § 1 k.p.a. dotyczącej prawa strony do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Zatem strona miała zapewnione prawo do czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu administracyjnym. Ponadto organ pierwszej instancji wypełnił obowiązek wynikający z art. 7 i art. 77 k.p.a. i zgromadził w aktach sprawy dowody niezbędne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów organ odwoławczy wskazał, że materiał dowodowy jednoznacznie potwierdza wykonywanie przez kierującego S. L. usługi przewozu samochodem osobowym konstrukcyjnie przeznaczonym do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Zgromadzony materiał dowody potwierdza również, że kierujący nie posiadał wypisu z licencji uprawniającej do wykonania skontrolowanego przewozu osób i nie posiadał wymaganego orzeczenia lekarskiego i orzeczenia psychologicznego. Wskazane dokumenty kierujący powinien posiadać podczas wykonywania przewozów drogowych. Natomiast dopilnowanie, aby kierowca spełniał wymogi określone w art. 39a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym i został wyposażony w dokumenty wymagane do wykonywania przewozów osób należy m. in. do obowiązków zarządzającego transportem
Przepis art. 39m ustawy o transporcie drogowym jednoznacznie wskazuje, że orzeczenia lekarskie jest zobowiązany posiadać nie tylko kierowca zatrudniony przez przedsiębiorcę czy podmiot wykonujący przewóz drogowy, lecz także każdy inny kierowca wykonujący przewóz drogowy. Zgodnie z tym przepisem wymagania, o których mowa wart. 39a-39l, stosuje się odpowiednio do przedsiębiorcy lub innej osoby osobiście wykonującej przewóz drogowy. Z treści tego przepisu jednoznacznie wynika, że skoro do osoby osobiście wykonującej przewóz drogowy mają zastosowanie przepisy art. 39a – 39l ustawy o transporcie drogowym, to niezależnie od stosunku prawnego łączącego kierowcę z przewoźnikiem, kierowca jest zobowiązany spełniać wymagania określone w tych przepisach. Również przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy jest zobowiązany skierować kierowcę na badania lekarskie i psychologiczne. Ten obowiązek wynika z art. 39l ust. 1 lit. b ustawy o transporcie drogowym.
Wbrew twierdzeniom skarżącego przepisy zawarte w rozdziale 7A ustawy
o transporcie drogowym, w tym przepisy dotyczące ww. orzeczeń, mają zastosowanie nie tylko do kierowcy zatrudnionego na podstawie umowy o pracę, ale także do każdego kierowcy wykonującego przewozy drogowe bez względu na stosunek prawny łączący kierowcę z podmiotem wykonującym przewozy drogowe.
Organ odwoławczy dodał, że w niniejszej sprawie nie zaistniały również okoliczności uzasadniające zastosowanie art. 92c ustawy o transporcie drogowym.
Powołany przepis pozwala na uniknięcie odpowiedzialności, wówczas gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący czynności związane z tym przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot ten nie mógł przewidzieć. Zebrany materiał dowodowy nie zawiera dowodów wskazujących na istnienie okoliczności wyłączających odpowiedzialność skarżącego.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższa decyzję, skarżący zarzucił organowi odwoławczemu naruszenie przepisów:
- art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie na jakiej podstawie (stosunek pracy czy stosunek cywilnoprawny) kontrolowany kierowca współpracował z przedsiębiorstwem A A. W.;
- 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności poczynienie ustaleń nie mających żadnego oparcia w materiale dowodowym sprawy w zakresie tego, że zatrzymany kierowca zatrudniony był na podstawie stosunku pracy, podczas, gdy kierowca ten nie był pracownikiem kontrolowanego przedsiębiorcy;
- art. 92a ust 2 i 8 ustawy o transporcie drogowym w zw. z Ip. 1 .2 załącznika nr 4 do ustawy, poprzez nałożenie na skarżącego kary pieniężnej za niewyposażenie kierowcy w wypis licencji wspólnotowej, w sytuacji, w której istotą zarzutu formułowanego przez organ było niewyposażenie kierowcy w wypis z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym;
- art. 92a ust 2 i 8 ustawy o transporcie drogowym w zw. z Ip. 1.2, 4.2 oraz 4.3 załącznika nr 4 do ustawy w sytuacji, w której w obowiązującym stanie prawnym zniesiony został wymóg legitymowania się przez przedsiębiorcę certyfikatem kompetencji zawodowych w związku z uchyleniem art. 5c ust 2 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym;
- art. 39a ust 1 pkt 3 i 4 w zw. z 39l ust. 1 pkt 1 b ustawy o transporcie drogowym poprzez wskazanie błędnego adresata decyzji i nałożenie kary pieniężnej na osobę zarządzającą transportem w przedsiębiorstwie działającym pod nazwą A A. W., podczas gdy kierowca nie był zatrudniony na podstawie stosunku pracy w kontrolowanym przedsiębiorstwie, a więc brak jest podstaw do tego;
- art. 87 ustawy o transporcie drogowym, tj. nie wyposażył kierowcy w wypis z licencji i za to, na podstawie l.p. 1.2 załącznika nr 4 do ustawy - wymierzył karę 500 zł.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:
Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn., Dz. U. z 2021 r., poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu zgodności z prawem (legalności) tej działalności administracji publicznej, a więc czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu (decyzji, postanowienia) nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa.
Zgodnie ze zgłoszonym wnioskiem organu o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym (w podpowiedzi na skargę) oraz postanowieniami art. 119 pkt 2 P.p.s.a. sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym.
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Podstawę prawną rozstrzygnięcia w rozpatrywanej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2021 r., poz. 919 ze zm., zwanej dalej ustawą o transporcie drogowym), w brzmieniu obowiązującym na datę wydania zaskarżonej decyzji, która określa między innymi odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, kierowców, osób zarządzających transportem i innych osób wykonujących czynności związane z przewozem drogowym (art. 1 ust. 2 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym).
W myśl art. 39a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy może zatrudnić kierowcę m.in. wtedy, jeżeli osoba ta nie ma przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (pkt 3) oraz nie ma przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (pkt 4).
Stosownie bowiem do treści art. 39j ust. 1 i art. 39k ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom lekarskim i badaniom psychologicznym przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwskazań do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy.
W myśl natomiast art. 39I ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o transporcie drogowym, przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy jest obowiązany do kierowania kierowców na badania lekarskie i psychologiczne.
Jak stanowi z kolei art. 87 ustawy o transporcie drogowym podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4 (który dotyczy kierowcy taksówki), jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli (...) wykonując transport drogowy – wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji (ust. 1 pkt 1).
Konsekwencją wyżej wskazanych obowiązków jest penalizacja w przypadku ich naruszenia. Zgodnie art. 92a ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 zł do 2000 zł za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 2, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli, nie może przekroczyć kwoty 3000 zł (ust. 4 art. 92a ustawy o transporcie drogowym). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 2, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia oraz wagę naruszeń wskazanych w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 określa załącznik nr 4 do ustawy (art. 92a ust. 8 ustawy o transporcie drogowym).
Zgodnie z lp. 1.2. załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym niewyposażenie kierowcy w wypis z licencji skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 500 zł.
Stosownie do zapisów lp. 4.2. załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w kwocie 1000 zł.
Wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy również skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w kwocie 1000 zł (lp. 4.3. załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym).
Tego rodzaju naruszenia zostały stwierdzone w niniejszej sprawie.
Zwrócić należy też uwagę, że zgodnie z art. 2 pkt 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26 WE (Dz. Urz. UE.L 300 z 14.11.2009, s. 51 z późn. zm., zwanego dalej rozporządzeniem (WE) nr 1071/2009), zarządzający transportem oznacza osobę fizyczną zatrudnioną przez przedsiębiorcę lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, tę osobę fizyczną lub, w razie potrzeby, inną osobę fizyczną wyznaczoną przez tego przedsiębiorcę na podstawie umowy, zarządzającą w sposób rzeczywisty i ciągły operacjami transportowymi przedsiębiorcy.
W myśl art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 przedsiębiorca wykonujący zawód przewoźnika drogowego wyznacza przynajmniej jedną osobę fizyczną - zarządzającego transportem - która spełnia warunki przewidziane w art. 3 ust. 1lit. b i d) i która:
a) w sposób rzeczywisty i ciągły zarządza operacjami transportowymi tego przedsiębiorstwa;
b) ma rzeczywisty związek z przedsiębiorstwem, polegający na przykład na tym, że jest jego pracownikiem, dyrektorem, właścicielem lub udziałowcem lub nim zarządza lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, jest tą właśnie osobą; oraz
c) posiada miejsce zamieszkania na terenie Wspólnoty.
Z kolei przepis art. 7c ustawy o transporcie drogowym stanowi, że mikroprzedsiębiorca może bez wyznaczania zarządzającego transportem, spełniającego warunki o których mowa w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, w drodze umowy wyznaczyć osobę fizyczną uprawnioną do wykonywania zadań zarządzającego transportem w jego imieniu jeżeli osoba ta spełnia warunki określone w art. 4 ust. 2 rozporządzenia.
Stosownie do art. 7a ust. 2 pkt 7 ustawy o transporcie drogowym we wniosku o udzielenie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oraz licencji wspólnotowej należy wskazać, między innymi, imię i nazwisko, adres zamieszkania oraz numer certyfikatu kompetencji zawodowych osoby zarządzającej transportem, o której mowa w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 albo osoby, o której mowa w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009.
Powołane powyżej przepisy wprowadzają zatem pojęcie osoby zarządzającej transportem, zawierając definicję legalną osoby pełniącej taką funkcję, a jednocześnie nakładają na przedsiębiorcę obowiązek wyznaczenia takiej osoby, o ile sam przedsiębiorca będący osobą fizyczną nie pełni tej funkcji. Przepisy te wskazują jednocześnie, jakie wymogi powinna spełnić osoba zarządzająca transportem
w przedsiębiorstwie, w tym m.in. stosowne doświadczenie i posiadanie wiedzy (certyfikat). Wprowadzenie funkcji osoby zarządzającej transportem miało na celu zapewnienie większej dbałości o należyte wykonywanie czynności w zakresie organizacji i bezpieczeństwa transportu drogowego w zakresie przewozu rzeczy i osób oraz ich zgodności z unijnymi i krajowymi przepisami dotyczącymi transportu drogowego. Prawodawca wymaga, by osoba pełniąca funkcję zarządzającego transportem posiadała dobrą reputację oraz odpowiednią wiedzę, co będzie skutkowało zapewnieniem właściwej realizacji wymogów obowiązujących przewoźników. Jednocześnie sprawowanie funkcji zarządzającego transportem jest zajęciem wiążącym się z odpowiedzialnością za naruszenia w transporcie drogowym.
W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że w wyniku przeprowadzonej w dniu 13 listopada 2019 r. w W przy ul. Ż kontroli drogowej samochodu osobowego stwierdzono, iż kierujący pojazdem nie posiada ważnych na dzień kontroli orzeczeń - lekarskiego i psychologicznego - o braku przeciwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Z niekwestionowanych zeznań kierowcy wynikało, że wykonywał przewóz w imieniu przedsiębiorcy A. W., prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą: A. W. A z siedzibą w P. Usługa przewozu na ww. trasie została zamówiona przy pomocy aplikacji "B". Za usługę pasażer miał zapłacić 45,68 zł. Opisaną usługę kierujący wykonywał pojazdem przeznaczonym do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Do kontroli kierujący nie okazał też oryginalnego wypisu z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym.
Natomiast kwestię sporną stanowiła ocena, czy skarżący jako osoba zarządzająca transportem w przedsiębiorstwie miał obowiązek wyposażyć kierowcę, który nie był zatrudniony przez przedsiębiorcę na podstawie umowy o pracę, w orzeczenie lekarskie i psychologiczne o braku przeciwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy.
W ocenie Sądu organy orzekające prawidłowo przyjęły, że to na przedsiębiorcy, a w rozpoznawanej sprawie na osobie zarządzającej transportem w przedsiębiorstwie, spoczywała odpowiedzialność za zabezpieczenie spełnienia wymogów w zakresie przewozu osób, w tym wymagań dotyczących kierowców i to niezależnie od formy ich zatrudnienia. Nie sposób bowiem przyjąć, że obowiązki związane z kierowaniem kierowców na badania lekarskie i psychologiczne w świetle przepisów ustawy o transporcie drogowym spoczywają wyłącznie na przedsiębiorcach zatrudniających kierowców na podstawie przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 2020 r. poz. 1320 ze zm.) i tym samym nie ma podstaw prawnych do nałożenia na przewoźnika niezatrudniającego kierowcy na podstawie umowy o pracę obowiązku skierowania go na badania lekarskie i psychologiczne. Zwrócić bowiem należy uwagę, że odwołanie się w przepisie art. 39j ust. 2 ustawy o transporcie drogowym do przepisów Kodeksu pracy wskazuje jedynie na zakres i zasady wykonywania badań lekarskich kierowców, z zastrzeżeniem w ust. 3 art. 39j ustawy o transporcie drogowym, iż zakres badań lekarskich, o których mowa w ust. 1, obejmuje ponadto ustalenie istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, zgodnie z rozdziałem 12 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami. Z powołanych wyżej przepisów art. 39j ust. 1 i art. 39kust. 1 ustawy o transporcie drogowym wynika zatem wprost, że kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom lekarskim i psychologicznym przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. W świetle zaś art. 92a ust. 6 ustawy o transporcie drogowym, za kierowców, o których mowa w ust. 5 pkt 1-4, uważa się również osoby niezatrudnione przez podmiot wykonujący przewóz drogowy, wykonujące osobiście przewozy drogowe na jego rzecz. W niniejszej sprawie jednoznacznie ustalono, że kierowca wykonywał przewóz pasażera w imieniu przedsiębiorcy A. W., prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą: A. W. A z siedzibą w P. Wynika to z dowodów – protokołu kontroli z dnia 13 listopada 2019 r. oraz z pisma z dnia 30 stycznia 2020 r. (k. 6 i 8 akt administracyjnych). W konsekwencji zasadnie organy uznały, że kierowca powinien dysponować stosownymi orzeczeniami o braku przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. W świetle też treści art. 87 ustawy o transporcie drogowym powinien być wyposażony w wypis z licencji.
Na gruncie ustawy o transporcie drogowym za stwierdzone naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego odpowiada przede wszystkim podmiot wykonujący przewóz drogowy - przedsiębiorca, nie zaś kierowca, który wykonuje tylko czynność faktyczną prowadzenia pojazdu. Co istotne, kierowca, niezależnie od formy zatrudnienia (stosunek pracy, umowa o dzieło czy zasada samozatrudnienia), wykonuje jedną z czynności składającą się na sekwencję działań, których suma dopiero jest transportem drogowym, w rozumieniu ustawy. Odpowiedzialność kierowcy została uregulowana w ustawie o transporcie drogowym odrębnie i jest objęta innymi sankcjami (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 lipca 2013 r., sygn. akt III SA/Gd 204/13).
W świetle powyższego, w ocenie Sądu, nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w zakresie niewystarczającego wyjaśnienia okoliczności związanych z formą prawną zatrudnienia kierowcy.
Bezpodstawny jest także zarzut dotyczący naruszenia art. 39a ust. 1 pkt 3 i pkt 4 w związku z 39I ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o transporcie drogowym, poprzez wskazanie błędnego adresata decyzji i nałożenie kary pieniężnej na osobę zarządzającą transportem w przedsiębiorstwie, podczas gdy kierowca nie był zatrudniony na podstawie stosunku pracy w kontrolowanym przedsiębiorstwie. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy prawidłowo za adresata zaskarżonej decyzji uznano skarżącego, jako osobę zarządzającą transportem w przedsiębiorstwie, skoro, jak wynika zarówno z protokołu kontroli z dnia 13 listopada 2019 r. jak i z pisma z dnia 30 stycznia 2020 r. (k. 6 i 8 akt administracyjnych), pełnił on taką funkcję przedmiotowym przedsiębiorstwie. Jak już Sąd wskazał, na mocy art. 92a ust. 2 ustawy o transporcie drogowym. zarządzający transportem ponosi odpowiedzialność za naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego i podlega karze pieniężnej w określonej w tym przepisie wysokości.
Podniesiony przez skarżącego argument, że w obowiązującym stanie prawnym zniesiony został wymóg legitymowania się przez przedsiębiorcę certyfikatem kompetencji zawodowych "w związku z uchyleniem art. 5c ust 2 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym", nie mógł mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia. Ustawą z dnia 16 maja 2019 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r., poz. 1180), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2020 r., uchylono art. 5c ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym. Powołany przepis miał następujące brzmienie: "licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 i 2, udziela się przedsiębiorcy, jeżeli przynajmniej jedna z osób zarządzających przedsiębiorstwem lub osoba zarządzająca w przedsiębiorstwie transportem drogowym legitymuje się certyfikatem kompetencji zawodowych". W art. 4 ustawy o transporcie drogowym wskazano jedynie, że do postępowań administracyjnych w sprawach udzielenia albo zmian licencji, o których mowa w art. 5b ust. 1 i 2 ustawy zmienianej w art. 1, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Zgodnie z art. 5b ust. 1 i ust. 2 ustawy o transporcie drogowym w brzmieniu na dzień kontroli podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób:
1) samochodem osobowym,
2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą,
3) taksówką - wymaga uzyskania odpowiedniej licencji (ust. 1).
Podjęcie i wykonywanie transportu drogowego w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy wymaga uzyskania odpowiedniej licencji (ust. 2).
Od 1 stycznia 2020 r. ust. 2 tego przepisu otrzymał brzmienie podjęcie i wykonywanie transportu drogowego w zakresie pośrednictwa przy przewozie: 1) rzeczy, 2) osób - wymaga uzyskania odpowiedniej licencji.
W stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2020 r. nie został wyłączony obowiązek przedsiębiorcy wykonującego przewozy osób do wyznaczenia zarządzającego transportem albo osoby fizycznej uprawnionej do wykonywania zadań zarządzającego transportem. Zniesiony jedynie został obowiązek posiadania certyfikatu kompetencji zawodowych w przypadku przedsiębiorców ubiegających się o uzyskanie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego o jakim mowa w art. 5b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Treść art. 7c ustawy o transporcie drogowym pozostała bez zmian, podobnie, jak i pozostała treść art. 7a ust. 2 pkt 7 ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym we wniosku o udzielenie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oraz licencji wspólnotowej należy wskazać między innymi, imię i nazwisko, adres zamieszkania oraz numer certyfikatu kompetencji zawodowych osoby zarządzającej transportem, o której mowa w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 albo osoby, o której mowa w ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009.
Z art. 5c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym wynika, że licencji udziela się przedsiębiorcy jeżeli członkowie organu zarządzającego osoby prawnej, osoby zarządzające spółką jawną lub komandytową, a w przypadku innego przedsiębiorcy - osoby prowadzące działalność gospodarczą:
a) nie zostały skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwa karne skarbowe lub przestępstwa umyślne: przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, obrotowi gospodarczemu, wiarygodności dokumentów, środowisku lub warunkom pracy i płacy albo inne mające związek z wykonywaniem zawodu,
b) nie wydano im prawomocnego orzeczenia zakazującego wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego.
Uchylenie więc art. 5c ust 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, jak właściwie powinien podnieść skarżący, w żaden sposób nie niwelowało obowiązku, wynikającego z art. 87 ustawy o transporcie drogowym - wyposażenia kierowcy w wypis licencji, skoro, w dniu kontroli, która miała miejsce 13 listopada 2019 r. i zakończyła się przed wejściem w życie ustawy z dnia 16 maja 2019 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r., poz. 1180) przedsiębiorca A. W., prowadząca działalność gospodarczą pod firmą: A. W. A z siedzibą w P, miała udzieloną licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób, zaś skarżący był zarządzającym transportem. (vide: pismo z dnia 30 stycznia 2020 r.; k. 8 akt administracyjnych). Nie spowodowało to więc, że odpowiedzialności za brak wyposażenia kierowcy w wypis licencji nie może ponieść zarządzający transportem we wskazanym przedsiębiorstwie.
Zasadnie organy także przyjęły, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy brak jest podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Żadna z przesłanek wymienionych w tym przepisie nie została wykazana i nie wystąpiła w niniejszej sprawie. W szczególności okoliczności sprawy i dowody nie wskazują, by stwierdzone naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których skarżący nie mógł przewidzieć. O ile na organach ciąży obowiązek udowodnienia faktów związanych z naruszeniem przez stronę przepisów ustawy o transporcie drogowym, to racje ma organ odwoławczy podnosząc, że bez przedstawienia przez stronę dowodów mogących podważyć ustalenia organów, nie jest możliwe przyjęcie twierdzeń co do braku podstaw uznania jej odpowiedzialności i nałożenia kary pieniężnej.
W ocenie Sądu organy obu instancji podjęły wszelkie czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy oraz w sposób wyczerpujący zgromadziły, a następnie rozpatrzyły materiał dowodowy niezbędny do poczynienia ustaleń faktycznych i wydania rozstrzygnięcia w sprawie, zgodnie z art. 7 oraz art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735, zwanej dalej w skrócie – k.p.a.). Organ prawidłowo ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy, zaś ocena ta znalazła wyraz w szczegółowym uzasadnieniu decyzji organów obu instancji. Nie można zatem dopatrzyć się naruszenia przez organy zasad ogólnych postępowania, w tym art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 i art. 8 k.p.a.
Wobec zatem zaistnienia przewidzianych w przepisach prawa materialnego podstaw do nałożenia na skarżącego kary za naruszenia przepisów ustawy transporcie drogowym, zachodziły podstawy do zastosowania przez organ drugiej instancji przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i utrzymania w mocy decyzji organu pierwszej instancji.
Skarga nie mogła więc wywrzeć zamierzonego skutku.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2022 r., poz. 329) oraz art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobiegniem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r.,poz. 374 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.