II SA/RZ 1080/22

II SA/Rz 1080/22 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2023-02-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-08-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Ewa Partyka /przewodniczący/
Maria Mikolik /sprawozdawca/
Paweł Zaborniak
Symbol z opisem
6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 259
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2021 poz 2351
art. 50 ust. 1, ust. 4, art. 50a pkt 2, art. 51 ust. 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Ewa Partyka Sędziowie WSA Paweł Zaborniak AWSA Maria Mikolik /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 22 lutego 2023 r. sprawy ze skargi A. K. na postanowienie Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z dnia 8 lipca 2022 r. nr OA.7722.22.2.2022 w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego - skargę oddala -
Uzasadnienie
II SA/Rz 1080/222
UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem z 8 lipca 2022r. nr OA.7722.22.2.2022, Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie (dalej: PWINB) umorzył postępowanie z zażalenia A. K. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: PINB) z dnia 24 marca 2022r. nr: PINB.5160.4.1.2022 w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych.
Jak wynika z akt sprawy, pismem z 18 stycznia 2022r., nr PINB.5160.4.l.2022, PINB wszczął postępowanie w sprawie robót budowlanych, prowadzonych przez K. i Z. K. w budynku gospodarczym istniejącym na działce nr ewid. [...], położonej w [...], polegających na montażu w ścianie zewnętrznej dwóch okien oraz rury (przewodu dymowego) na tej ścianie.
Postanowieniem z 24 marca 2022r. nr PINB.5160.4.1.2022 PINB, działając na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 1, ust. 2, ust. 3 i ust. 4 ustawy Prawo budowlane PINB wstrzymał K. i Z. K. prowadzenie robót budowlanych w budynku gospodarczym, składającym się z trzech części, będącym częściowo o konstrukcji drewnianej oraz częściowo o konstrukcji murowanej i wymiarach 11,40 m x 18,50 m, istniejącym na działce nr ewid. [...], w jej północno-zachodniej części, związanych z powiększeniem dwóch otworów okiennych istniejących od strony południowo-zachodniej i wstawieniu w nich okien, wykonywanych bez wymaganej przepisami Prawa budowlanego decyzji o pozwoleniu na budowę oraz nałożył na K. i Z. K. jako właścicieli działki nr ewid. [...], obowiązek przedstawienia w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia, oceny technicznej robót budowlanych samowolnie wykonanych w tym budynku gospodarczym, polegających na powiększeniu dwóch otworów okiennych istniejących w ścianie od strony południowo-zachodniej i wstawieniu w nich okien.
W dniu 30 marca 2022r. Z. K. przedłożył do PINB w [...] ocenę stanu technicznego budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce nr [...] w [...] Obr. [...], sporządzoną przez mgr inż. J. A.
Zażalenie na ww. postanowienie wniosła i A. K., reprezentowana przez pełnomocnika adwokata G. S.
Skarżąca zarzuciła organowi I instancji naruszenie art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 49f i art. 49h ww. ustawy w zw. z 12 ust. 1 i ust. 4 pkt 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Ministra [pic]Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie przez ich niezastosowanie w niniejszej sprawie, w konsekwencji nałożenie na K. K. i Z. K. obowiązku przedstawienia oceny technicznej robót budowlanych w niepełnym zakresie, tj. bez uwzględnienia konieczności przedłożenia oceny technicznej dotyczącej również samego faktu wykonania otworów okiennych w ścianie budynku od strony południowo-zachodniej.
Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia organu I instancji w punkcie 2 przez nałożenie na K. K. i Z. K., jako właścicieli działki nr ewid. [...] położonej w [...] i budynku gospodarczego na niej istniejącego, obowiązku przedstawienia oceny technicznej robót budowlanych samowolnie wykonanych w tym budynku polegających na wykonaniu, a następnie powiększeniu dwóch otworów okiennych istniejących w ścianie od strony południowo-zachodniej i wstawieniu w nich okien, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w zaskarżonym zakresie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.
Po rozpoznaniu zażalenia PWINB w Rzeszowie opisanym na wstępie postanowieniem z 8 lipca 2022r. umorzył postępowanie zażaleniowe.
Organ II instancji wskazał, że zgodnie z wolą ustawodawcy wyrażoną w art. 50 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 z późn. zm., dalej: P.b.), postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych traci ważność po upływie 2 miesięcy od dnia doręczenia, chyba że w tym terminie zostanie wydana decyzja o której mowa w art. 50a pkt 2 albo w art. 51 ust. 1. Decyzję o jakiej mowa w art. 50a pkt 2 P.b. organ nadzoru budowlanego wydaje w przypadku wykonywania robót budowlanych pomimo wstrzymania ich wykonywania postanowieniem o którym mowa w art. 50 ust. 1; w drodze tej decyzji organ nakazuje rozbiórkę części obiektu budowlanego wykonanego po doręczeniu postanowienia albo doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu poprzedniego. Z kolei zgodnie z treścią art. 51 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji: nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego (pkt 1) albo nakłada obowiązek wkonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania (pkt 2), albo w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby — wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego [pic]z prawem (pkt 3).
Organ II instancji podkreślił, powołując się na poglądy orzecznictwa sądowo-administracyjnego, że postanowienie z art. 50 ust. 4 Prawa budowlanego ma charakter tymczasowy, a jego obowiązywanie wygasa z mocy prawa w terminie określonym w tym przepisie.[pic] PWINB wskazał, że z treści przytoczonych wyżej regulacji wyraźnie wynika, że ustawodawca przewidział maksymalny dwumiesięczny materialny termin mocy wiążącej postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych, o ile w tym terminie nie zostanie wydana decyzja, o której mowa w art. 50a pkt 2 albo w art. 51 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Sformułowanie w art. 50 ust. 4 Prawa budowlanego traci ważność" oznacza, że postanowienie wygasa, a więc nie pozostaje już w obrocie prawnym. Utrata mocy obowiązującego postanowienia powoduje, że nie jest dopuszczalna jego weryfikacja w postępowaniu administracyjnym, ponieważ nie ma możliwości weryfikacji aktu, który nie występuje już w obrocie prawnym. W sytuacji, gdy w chwili orzekania przez organ II instancji zaskarżone postanowienie nie występuje już w obrocie prawnym, postępowanie drugoinstancyjne staje się bezprzedmiotowe.
PWINB wyjaśnił następnie, że kwestionowane zażaleniem postanowienie PINB z 24 marca 2022r. zostało doręczone stronom postępowania 29 marca 2022r. Z ustaleń organu II instancji wynika, że w rozpatrywanym przypadku PINB w terminie 2 miesięcy od doręczenia ww. postanowienia nie wydał decyzji na podstawie art. 51 ustawy Prawo budowlane, nie została też wydana decyzja z art. 50a ust. 2 ustawy.
Taki stan rzeczy oznacza, iż postanowienie organu I instancji wydane w oparciu o art. 50 ust. 1 pkt. 1 w przedmiocie wstrzymania robót budowalnych związanych z powiększeniem i wstawieniem dwóch otworów okiennych w ścianie budynku gospodarczego straciło ważność czyli w obrocie prawnym nie ma przedmiotu zaskarżenia, w związku z czym postępowanie zażaleniowe stało się bezprzedmiotowe i należy je umorzyć.
A. K., reprezentowana przez pełnomocnika - adwokata G. S. wniosła skargę na postanowienie Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z 8 lipca 2022 r. nr: OA.7722.22.2.2022, zarzucając obrazę prawa materialnego, tj. art. 50 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane przez nieuwzględnienie wykładni systemowej i funkcjonalnej (celowościowej) a w konsekwencji przyjęcie, że termin 2 miesięczny obowiązywania postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych biegnie pomimo wniesienia na powyższe postanowienie zażalenia, o którym mowa w art. 50 ust. 5 ustawy.
W związku z powyższym Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z 8 lipca 2022 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania celem wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie, a także o zasądzenie od Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm taryfowych.
W uzasadnieniu Skarżąca podniosła, że art. 50 ust. 4 P.b. powinien być wykładany z uwzględnieniem art. 50 ust. 5 tejże ustawy. Skoro bowiem przepisy prawa umożliwiają zaskarżenie w drodze zażalenia postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych, to nie może prowadzić to do interpretacji, w której z uwagi na upływ stosunkowo krótkiego, bo 2 miesięcznego terminu, zażalenie nie może być rozpoznane, a postępowanie w sprawie zażaleniowej należy umorzyć. Nie od strony składającej zażalenie zależy bowiem, w jakim terminie zostanie ono rozpoznane oraz czy w toku postępowania międzyinstancyjnego nie będą podejmowane określone czynności (np. dowodowe), które czas rozpoznania zażalenia wydłużą. Przepisy prawa administracyjnego nie mogą być interpretowane w sposób, który środek odwoławczy będzie czynił fasadowym, a stronę postępowania administracyjnego pozbawiał możliwości obrony jej praw za pomocą środków odwoławczych ustawą przewidzianych.
Zdaniem Skarżącej prawidłowa wykładnia art. 50 ust. 4 w zw. z art. 50 ust. 5 P.b. powinna prowadzić do wniosku, że na czas trwania postępowania zażaleniowego (tj. od daty złożenia zażalenia do dnia jego rozpoznania) bieg terminu 2 miesięcznego do utraty mocy postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych zostaje wstrzymany, a zaczyna biec w dalszym ciągu po rozpoznaniu zażalenia. Taka wykładnia, zdaniem Strony, uwzględniająca wykładnię systemową i funkcjonalną, jednocześnie nie prowadząca do wykładni ad absurdum, znajduje potwierdzenie również w treści art. 51 ust. 1 ustawy Prawo budowlane.
Skarżąca zwróciła uwagę, że z art. 51 ust. 1 P.b. wynika, że decyzja powinna być wydana w terminie dwóch miesięcy od wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1 ustawy prawo budowlane, czyli postanowienia o wstrzymaniu wykonywania robót budowlanych. Z kolei z art. 50 ust. 4 ustawy, dotyczącego wprost terminu ważności postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych, wynika, że m.in. decyzje wskazane w art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego mogą być wydane w terminie dwóch miesięcy od doręczenia postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych. Wedle art. 50 ust. 4 P.b. postanowienie takie traci bowiem ważność po upływie dwóch miesięcy od dnia doręczenia, chyba że w tym terminie zostanie wydana decyzja, o której mowa w art. 50a pkt 2 ustawy Prawo budowlane albo w art. 51 ust. 1 tejże ustawy. Oznacza to, że zgodnie z tym przepisem, decyzje wymienione w art. 51 ust. 1 P.b. powinny być wydane (organ jest do tego zobowiązany) w terminie dwóch miesięcy od doręczenia postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych. Wstrzymanie robót budowlanych, które ma charakter tymczasowy, ma bowiem na celu sytuację, gdy mimo istnienia podstaw do rozstrzygnięć nadzorczych, o których mowa w art. 50a pkt 2 lub art. 51 ust. 1, roboty budowlane mimo wątpliwości, co do ich legalności, w dalszym ciągu są kontynuowane, narażając tym samym na zagrożenie bezpieczeństwa lub trudne do usunięcia w przyszłości skutki.
Mając na względzie powyższe Skarżąca wywiodła, że wykładnia art. 50 ust. 4 P.b. powinna być dokonywana nie tylko przy zastosowaniu wykładni stricte literalnej, która w pewnych sytuacjach (opisanych wyżej) może prowadzić do rezultatu ad absurdum, do tego niezgodnego z celem ww. przepisu, lecz również przy uwzględnieniu wykładni systemowej (w odniesieniu do innych, ww. przepisów ustawy Prawo budowlane) oraz wykładni celowościowej (funkcjonalnej), tj. przy uwzględnieniu celu, jakiemu przepis art. 50 ust. 4 ma służyć, a także przy uwzględnieniu prawa strony do skorzystania z możliwości skutecznego zaskarżenia w drodze zażalenia (art. 50 ust. 5) postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1 ww. ustawy. W konsekwencji, prawidłowa wykładnia art. 50 ust. 4 P.b. w zakresie ważności postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych powinna prowadzić do wniosku, że przez czas od dnia wniesienia zażalenia na postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych do czasu jego rozpoznania, o ile w międzyczasie nie została wydana decyzja, o której mowa w art. 50 pkt 2 lub art. 51 ust. 1 ustawy, bieg 2 miesięcznego terminu na utratę ważności postanowienia, winien być wstrzymany.
W odpowiedzi na skargę PWINB w Rzeszowie wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:
W myśl art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023r., poz. 259 ze zm., dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Postanowienie podlega uchyleniu, jeśli Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a.). Jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach - sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.).
Po rozpoznaniu sprawy w wyżej wskazanych granicach Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm.) w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49f organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych:
1) bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę albo zgłoszenia lub
2) w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia lub zagrożenia środowiska, lub
3) na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 29 ust. 1 i 3, lub
4) w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w decyzji o pozwoleniu na budowę, projekcie zagospodarowania działki lub terenu, projekcie architektoniczno-budowlanym lub w przepisach.
Stosownie do treści art. 50 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych traci ważność po upływie 2 miesięcy od dnia doręczenia, chyba że w tym terminie zostanie wydana decyzja, o której mowa w art. 51 ust. 1 albo decyzja, o której mowa w art. 50a pkt 2 ustawy Prawo budowlane.
Zgodnie zaś z art. 51 ust. 1 ww. ustawy przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji:
1) nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego albo
2) nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania, albo
3) w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę - nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian.
Jak stanowi natomiast art. 50a pkt 2 Prawa budowlanego, organ nadzoru budowlanego w przypadku wykonywania robót budowlanych - pomimo wstrzymania ich wykonywania postanowieniem, o którym mowa w art. 50 ust. 1 - nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę części obiektu budowlanego wykonanego po doręczeniu postanowienia albo doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu poprzedniego.
W orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, które Sąd rozpoznający przedmiotową skargę w całości podziela, że przepis art. 50 ust. 4 Prawa budowlanego wyraźnie stanowi, że po upływie zakreślonego w nim terminu (o ile nie zostanie wydana decyzja, o której mowa w art. 50a pkt 2 albo 51 ust. 1 Prawa budowlanego) postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych "traci ważność", co oznacza, że postanowienie wygasa, a więc nie pozostaje już w obrocie prawnym. Z treści tej regulacji wynika, że ustawodawca przewidział maksymalny dwumiesięczny materialny termin mocy wiążącej postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych, o ile w tym terminie nie zostanie wydana decyzja, o której mowa w art. 50a pkt 2 albo w art. 51 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Postanowienie z art. 50 ust. 4 Prawa budowlanego ma zatem charakter tymczasowy, a jego obowiązywanie wygasa z mocy prawa w terminie określonym w tym przepisie (tak wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 czerwca 2015 r. II OSK 2751/13, dost. baza CBOSA).
W orzecznictwie przyjmuje się, że utrata mocy obowiązującej postanowienia powoduje, że nie jest dopuszczalna jego weryfikacja w postępowaniu administracyjnym, ponieważ nie ma możliwości weryfikacji aktu, który nie występuje już w obrocie prawnym. W sytuacji, gdy w chwili orzekania przez organ II instancji zaskarżone postanowienie nie występuje już w obrocie prawnym, postępowanie drugoinstancyjne staje się bezprzedmiotowe. Organ II instancji traci kompetencję do wypowiadania się w przedmiocie postanowienia, które utraciło moc obowiązującą, nie mogąc go z tego właśnie względu ani utrzymać w mocy, ani uchylić. Właściwe w tym stanie rzeczy jest wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie umorzenia postępowania zainicjowanego zażaleniem na postanowienie organu I instancji. Brak jest zatem podstaw prawnych do twierdzenia, że organ odwoławczy ma obowiązek rozpoznać zażalenie wniesione na postanowienie, które w chwili orzekania przez organ II instancji już nie obowiązuje (zob. Prawo budowlane. Komentarz pod red. M. Wierzbowskiego i A. Plucińskiej - Filipowicz, Warszawa 2014, s. 449-450 oraz wyroki NSA: z dnia 7 maja 2013 r., sygn. akt II OSK 2669/11, z dnia 29 czerwca 2011 r., sygn. akt II OSK 566/10, dost. baza CBOSA – http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że bez względu na to, czy postanowienie wydane na podstawie art. 50 ust. 1 P.b. odpowiada wymogom prawa, jeżeli utraciło ono moc prawną i to z woli ustawodawcy, który jednoznacznie sformułowaną normą prawną określił, że "traci ono ważność" po upływie dwóch miesięcy od doręczenia stronie, gdy nie wydano odpowiedniej decyzji, brak jest podstaw prawnych do twierdzenia, że organ odwoławczy ma obowiązek rozpoznać zażalenie wniesione na postanowienie, które w dacie przystąpienia do załatwienia sprawy przez organ drugiej instancji, już nie obowiązuje (tak wyrok WSA we Wrocławiu z 26 lutego 2013 r., II SA/Wr 683/12, LEX nr 1330358). Ustawodawca nie przewidział podstawy prawnej do zawieszenia biegu terminu, o którym mowa w art. 50 ust. 4 Prawa budowlanego na skutek wniesienia zażalenia na postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych. Z tych przyczyn nie było możliwe uwzględnienie argumentacji zawartej w skardze.
Należy podkreślić, wobec argumentacji skargi, że upływ terminu i brak decyzji oznacza, że nie jest dopuszczalne merytoryczne rozpoznanie zażalenia, gdyż termin 2-miesięczny dotyczy także organu odwoławczego. Trafnie wskazano w orzecznictwie, że termin, o jakim mowa w art. 50 ust. 4 u.p.b. jest terminem materialnoprawnym. Wobec tego nie jest dopuszczalne jego przywrócenie na podstawie art. 58-60 k.p.a., ani jego przedłużenie (zob. wyrok NSA z 16 stycznia 2008 r., sygn. akt II OSK 1833/06, wyrok NSA z 29 czerwca 2011 r., sygn. akt II OSK 566/10).
Mając zatem na uwadze ustalenia faktyczne niniejszej sprawy z których wynika, że w terminie 2- miesięcznym od daty doręczenia kwestionowanego postanowienia PINB, nie została wydana decyzja na podstawie art. 51 ust. 1, jak również art. 50a pkt 2 ustawy Prawo budowlane uznać należało, ze zaskarżone postanowienie o umorzeniu postępowania zażaleniowego odpowiada prawu.
Z tych przyczyn Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 P.p.s.a.