II SA/PO 97/22

II SA/Po 97/22 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2022-07-27
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-02-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Arkadiusz Skomra
Jan Szuma
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Sygn. powiązane
II OSK 2512/22 - Wyrok NSA z 2024-02-27
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Dnia 27 lipca 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska - Tylewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jan Szuma Asesor WSA Arkadiusz Skomra po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 lipca 2022 roku sprawy ze skargi A. C. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 8 grudnia 2021 r., nr [...] w przedmiocie odstąpienia od nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych oddala skargę
Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Dla Miasta K. (dalej PINB) decyzją nr [...] (znak [...]) z dnia 27 lipca 2021 r. działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2, w zw. z art. 51 ust. 7, art. 81 ust. 1 pkt 2, art. 83 ust.1 z dnia 7 lipca 1994r., Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2020r., poz. 1333, dalej pr. bud.), oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. 2021r., poz. 735 dalej k.p.a.) po rozpatrzeniu sprawy budowy linii napowietrznej SN - 15kV na kablową SN - 15 kV zrealizowanej w ramach zgłoszenia budowy lub wykonywanych robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę przebudowy linii SN- 15 kV dla zasilania stacji transformatorowej nr [...] w K. rejon ul. [...] obręb ewidencyjny [...] C. nr działki [...],[...], odstąpił od nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych, w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, związanych z wykonaniem budowy linii napowietrznej SN - 15kV na kablową SN - 15 kV zrealizowanej w ramach zgłoszenia przebudowy linii SN- 15 kV dla zasilania stacji transformatorowej nr [...] w K. rejon ul. [...] obręb ewidencyjny [...] C. nr działki [...],[...].
Decyzję tę wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym.
4 września 2015 r. Prezydent Miasta K. wydał decyzję nr [...] ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego polegającą na budowie doziemnej kablowej linii energetycznej średniego napięcia na terenie położonym w K..
14 lipca 2017 r. ten sam organ wydał decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę doziemnej kablowej linii energetycznej średniego napięcia (etap 1). Nie obejmowała ona działek skarżącej.
13 września 2017 r. E. S.A. Oddział w K. (spółka) skierowała do Prezydenta K. zgłoszenie rozbiórki linii napowietrznej średniego napięcia 15 kV w ramach przebudowy linii SN-15 kV. Zgłoszenie dotyczyło wyłącznie działek skarżącej.
Decyzją z 15 grudnia 2017 r. Prezydent K. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę linii kablowej SN-15kV (etap 2) w ramach przebudowy linii SN-15kV dla zasilania stacji transformatorowej nr [...] w K.. Decyzja nie objęła działek skarżącej.
A. C. zawiadomiła PINB 23 października 2018 r., że przebudowa linii kablowej na jej działkach realizowana jest niezgodnie z przepisami pr. bud.
Po przeprowadzeniu kontroli ([...].10.2018 r.), PINB 8 lutego 2019 r. zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie przebudowy linii napowietrznej SN-15kV na kablową SN-15kV w ramach przebudowy linii SN-15kV dla zasilania stacji transformatorowej nr [...] w K., rejon ul. [...], obr. C., działki nr [...] i [...]. Po poinformowaniu stron o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i złożeniu wyjaśnień (art. 10 § 1 k.p.a.), PINB decyzją nr [...] z 23 kwietnia 2019 r., na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., umorzył postępowanie administracyjne w sprawie.
W dniu 3 maja 2019r., A. C. odwołała się od ww. decyzji do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. WWINB utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Następnie po rozpoznaniu skargi A. C. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 10 października 2019 r. uchylił decyzję WWINB z dnia 17 czerwca 2019 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego i poprzedzającą ją decyzję PINB z dnia 23 kwietnia 2019r. nr [...].
W uzasadnieniu wyroku WSA nie podzielił oceny organów nadzoru budowlanego, że postępowanie administracyjne stało się bezprzedmiotowe, albowiem doszło do przebudowy napowietrznej linii elektroenergetycznej w doziemną linię kablową (obie średniego napięcia SN-15kV), która została przez inwestora zgłoszona na podstawie art. 30 ust. 1 p.b. pismem z 23 listopada 2017 r.
Sąd przyznał rację Skarżącej, że dla prawidłowego zdefiniowania inwestycji na etapie budowlanym ma znaczenie, jak została ona zakwalifikowana na etapie wcześniejszym – ustalającym lokalizację inwestycji celu publicznego. E. S.A. Oddział w K. wystąpiła o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie doziemnej kablowej linii energetycznej średniego napięcia na terenie położonym w K. w ul. [...], ul. [...], ul. [...], ul. [...] i w [...], w rejonie ul. [...], ul. [...], ul. [...] oraz nad K. , oznaczonym jako działki nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] (obręb [...]), [...], [...], [...], [...], [...] (obręb [...]), [...], [...], [...], [...], [...], [...] (obręb [...]), [...], [...], [...] i [...] (obręb [...]) i uzyskała decyzję lokalizacyjną Prezydenta Miasta K. z 4 września 2015 r. Już powyższe wskazuje, że intencją inwestora była budowa doziemnej kablowej linii energetycznej średniego napięcia m.in. na działkach skarżącej nr [...] i [...] w K. przy ul. [...].
Inwestor dla pozostałych odcinków przedmiotowej linii energetycznej, poza odcinkiem przebiegającym przez działki skarżącej, wystąpił i uzyskał pozwolenia na budowę doziemnej kablowej linii energetycznej średniego napięcia (etap 1) i budowę linii kablowej SN-15kV (etap 2) w ramach przebudowy linii SN 15kV dla zasilania stacji transformatorowej nr [...] w K. (decyzje Prezydenta Miasta K. z 14.07.2017 r. i z 15.12.2017 r.). Dowodzi to, że całość inwestycji, jak i jej poszczególne fragmenty, w tym ten obejmujący działki nr [...] i [...] należące do skarżącej, stanowiły budowę doziemnej linii kablowej średniego napięcia SN-15kV. W ocenie WSA w Poznaniu nie można było uznać, zgodnie z dokonanym przez inwestora zgłoszeniem, że na terenie działek skarżącej doszło do przebudowy napowietrznej linii elektroenergetycznej średniego napięcia na doziemną linię kablową średniego napięcia.
W dalszych motywach orzeczenia Sąd podzielił pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 sierpnia 2019 r., I OSK 2588/17, zgodnie z którym budowa linii energetycznej kablowej w miejsce dotychczasowej linii napowietrznej nie może być rozumiana jako przebudowa istniejącej linii. Jest to bowiem budowa (nowe przedsięwzięcie), a nie przebudowa, gdyż tego rodzaju inwestycja nie polega jedynie na zmianie parametrów użytkowych lub technicznych. O tym, że mamy do czynienia z nowym obiektem liniowym świadczy – zdaniem WSA – chociażby fakt, że ma on charakter doziemny, a nie napowietrzny. Inwestor dokonał rozbiórki linii napowietrznej i dopiero po tych działaniach przystąpił do budowy nowego obiektu – budowy doziemnej kablowej linii energetycznej. Zdaniem sądu niezależnie od tego, czy zmianie uległa sama długość linii, w niniejszej sprawie mamy do czynienia z budową nowej doziemnej kablowej linii energetycznej budowanej w innej technologii, aniżeli linia napowietrzna i o innym przebiegu przez działki należące do skarżącej.
W ocenie WSA dla przedmiotowej inwestycji wymagane było zatem uzyskanie pozwolenia na budowę w rozumieniu art. 28 ust. 1 pr. bud., w rezultacie czego nie sposób uznać, by postępowanie w sprawie legalności budowy tejże linii energetycznej na działkach należących do skarżącej stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 K.p.a. Sąd stwierdził, że w sytuacji wybudowania obiektu budowlanego, co do którego inwestor dokonał zgłoszenia, choć wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę, zastosowanie znajduje procedura naprawcza określona w art. 50-51 pr. bud. i nakazał organom nadzoru budowlanego, przy ponownym rozpoznaniu sprawy przeprowadzenie postępowania naprawczego w trybie art. 51 pr. bud.
Spółka E. S.A. z siedzibą w G. Oddział w K. od omówionego wyroku WSA w Poznaniu wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną, którą Sąd ten w dniu 19 czerwca 2020 roku oddalił, stwierdzając że prawidłowo sąd pierwszej instancji uznał, iż na działkach skarżącej doszło do budowy sieci elektroenergetycznej doziemnej SN-15 kV, nie zaś do przebudowy istniejącej uprzednio na tych działkach sieci napowietrznej o takim samym napięciu.
Ponownie rozpoznając sprawę i biorąc pod uwagę to, że inwestor E. S.A. nie przedłożyła na przedmiotową linię elektroenergetyczna stosownych dokumentów potwierdzających dopuszczenie do obrotu i powszechnego albo jednostkowego stosowania w budownictwie, a także fakt iż w/w inwestycja może spowodować zagrożenie środowiska, PINB uznał wykonanie ekspertyzy technicznej za niezbędne do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy i postanowieniem nr [...] z dnia 12 października 2020 r. nałożył na E. obowiązek przedłożenia ekspertyzy technicznej.
W dniu 30 czerwca 2021 roku inwestor E. przedłożył organowi ekspertyzę dotyczącą prawidłowości przebudowy linii SN - 15 kV w K. na ul. [...]. Ekspertyzę wykonało Biuro Projektowo Wykonawcze E. 1 sp. z .o., ul. [...] [...] P. .
W podsumowaniu ekspertyzy stwierdzono, że ułożenie elektroenergetycznej linii kablowej składającej się z trzech kabli typu [...] 1x240 mm2 12/20 kV z zabezpieczeniem w miejscach kolizyjnych odbyło się w sposób prawidłowy zgodnie z warunkami technicznymi, wydanymi uzgodnieniami, opiniami oraz zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym i warunkami pozwolenia na budowę. W miejscach skrzyżowań z istniejącą infrastrukturą techniczną, gdzie nie można było zachować normatywnych odległości zgodnie z normą [...] pkt. 3.1.5 zastosowane zostały zabezpieczenia dodatkowe w postaci rur osłonowych zgodnie z zapisem normy [...] pkt.3.1.6.2. i pkt 3.1.6.3. Wybudowana elektroenergetyczna linia kablowa nie stanowi zagrożenia dla środowiska. Zastosowane do jej budowy materiały posiadają wymagane Deklaracje Właściwości Użytkowych oraz Deklaracje Zgodności. Linia elektroenergetyczna SN 15 kV została wybudowana zgodnie z obowiązującymi w E. S.A. standardami technicznymi.
Po ponownej analizie wszystkich materiałów dowodowych w przedmiotowej sprawie, PINB podzielił pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 października 2019 roku Sygn. Akt II SA/Po 702/19, że dla przedmiotowej inwestycji wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę w rozumieniu art. 28 ust.1 pr. bud. Jak wskazuje art. 29 ust.2 pkt 11 p.b. tylko przebudowa sieci (...) elektroenergetycznych innych niż wymienionych w ust.1 pkt 19a lit. a (sieci elektroenergetyczne obejmujące napięcie znamionowe nie wyższe niż 1 kV ) nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. W niniejszej sprawie mamy do czynienia z budową nowego obiektu liniowego - doziemnej kablowej linii elektroenergetycznej średniego napięcia na działkach n nr [...] i [...]. W sytuacji wybudowania obiektu budowlanego, co do którego inwestor dokonał zgłoszenia, choć wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę, zastosowanie znajduje procedura naprawcza określona w art. 50-51 pr. bud. PINB podkreślił, że fakt dokonania zgłoszenia budowlanego i przyjęcie go bez zastrzeżeń przez organ architektoniczny kończy sprawę, bez wydania żadnego aktu władczego organu ( por. wyrok NSA z dnia 30 marca 2011 r., II OSK 571/10 ). Procedura dotycząca zgłoszenia zamiaru przystąpienia do robót budowlanych jest szczególnym trybem postępowania organu administracyjnego. Szczególna forma pozytywnego rozstrzygnięcia - polegająca na niewniesieniu przez organ sprzeciwu w formie decyzji -powoduje, że od akceptacji dotyczącej zamiaru wykonania robót objętych zgłoszeniem nie służy żaden środek umożliwiający jej wzruszenie. Do milczącej zgody organu na dostarczone zgłoszenie nie mają zastosowania przepisy o odwołaniach. Do zgłoszenia nie będą miały zastosowania również przepisy dotyczące szczególnych trybów postępowania administracyjnego dotyczącego decyzji administracyjnych: wznowienie postępowania i stwierdzenie nieważności decyzji.
Zdaniem PINB jeżeli organ administracyjno - budowlany (co ma miejsce w tej sprawie) udzielił milczącej zgody w sposób nieprawidłowy, to brak jest możliwości wyeliminowania wadliwie "przyjętego" zgłoszenia, natomiast wobec stwierdzenia nieprawidłowego przyjęcia zgłoszenia organ nadzoru budowlanego wszczyna postępowanie naprawcze w trybie przepisów art. 50-51 pr. bud., w ramach którego sprawdza zgodności robót z zakresem określonym w zgłoszeniu.
A. C. odwołała się od opisanej decyzji wnosząc o jej uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez nakazanie rozbiórki obiektu budowlanego w postaci linii kablowej SN 15kV w obrębie działek stanowiących własność odwołującej nr [...] i [...] (obręb ewidencyjny [...] C.) w K. - w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 1 PB w zw. z art. 50 ust. 1 w zw. z art. 51 ust. 7 pr. bud., ewentualnie w oparciu o art. 48 ust. 1 pr. bud. i nast., ewentualnie - nałożenie na inwestora, E. S.A. Oddział w K., obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania, w szczególności z uwzględnieniem kolizji inwestycji z kanałem fi 800 oraz kanałem fi 150, a także koniecznością wyłączania przesyłu energii elektrycznej przez doziemną linia kablową w sytuacji konieczności osuszenia terenu pod wałem przez odwołującą - na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 50 ust. 1 w zw. z art. 51 ust. 7 pr. bud., lub ewentualnie -uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.
Skarżąca zarzuciła:
1) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 kpa, art. 77 § 1 kpa i art. 80 kpa poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego przez organ I instancji i tym samym:
a) oparcie się przy rozstrzygnięciu sprawy na ekspertyzie dotyczącej prawidłowości "przebudowy" linii SN - 15kV w K., ul. [...] z dnia 28 czerwca 2021 r. wykonanej przez Biuro Projektowo Wykonawcze E. 1 sp.z o.o., ul. [...]. 61 P. , choć przedmiotowa ekspertyza w większości traktuje o rzekomej "przebudowie" linii energetycznej (mimo, że ten element sprawy został już ostatecznie i prawomocnie rozstrzygnięty na korzyść odwołującej), nie zawiera wszystkich elementów, do których przedstawienia został zobowiązany inwestor postanowieniem nr [...] z dnia 12 października 2020 r., a także nie porusza w ogóle problemu kolizji inwestycji z kanałem fi 800 oraz kanałem fi 150, co czyni ekspertyzę niepełną i nieprzydatną do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy,
b) pomięcie w swojej analizie kwestii kolizji inwestycji z kanałem fi 800 oraz kanałem fi 150, a tym samym również treści decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...] p. ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia 4 września 2015 r. - w szczególności w pkt II. 2 lit. j tej decyzji.
c) pominięcie w analizie stanu faktycznego kwestii własnościowych związanych z problemem odwołującej jako właścicielki działek nr [...] i [...] dotyczącym konieczności każdorazowego ubiegania się o wyłączenie przesyłu energii elektrycznej przez nową linię doziemną na czas osuszania kanału deszczowego w sytuacji zalewania lub większej ilości opadów (teren, którego dotyczy niniejsza sprawa jest terenem zalewowym),
d) brak analizy konieczności zastosowania pozostałych przesłanek z art. 51 ust.1 pr. bud., a oparcie zaskarżonej decyzji wyłącznie na art. 51 ust. 1 pkt 2 pr. bud. choć Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w uzasadnieniu wyroku z dnia 10 października 2019 r. (sygn. akt II SA/Po [...]) zobowiązał organy administracji do przeprowadzenia postępowania naprawczego w trybie art. 51 pr. bud., a zatem WSA w Poznaniu nie ograniczył się jedynie do art. 51 ust. 1 pkt 2 pr. bud.
2) naruszenie przepisu postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 8 kpa poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do organów państwa, w szczególności przez zbędne przedłużenie postępowania, brak odniesienia się do wniosku odwołującej o rozbiórkę obiektu budowlanego, choć takie rozstrzygnięcie powinno znaleźć się już w zaskarżonej decyzji, a także nieprawidłowe "przedłużenie" terminu inwestorowi do przedłożenia ekspertyzy.
3) naruszenie przepisu postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 11 kpa poprzez lakoniczne uzasadnienie decyzji, a w szczególności brak wyjaśnienia przesłanek zaniechania zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 1 pr. bud. oraz rzekomej zasadności odstąpienia od nałożenia na inwestora obowiązków w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 pr. bud.
4) naruszenie przepisu postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 12 § 1 kpa poprzez prowadzenie postępowania w sposób przewlekły i nałożenie na inwestora obowiązku przedłożenia ekspertyzy technicznej obiektu budowlanego (postanowienie nr [...]) choć organ I instancji powinien zwrócić się do niezależnego biegłego (zarzut ad 6.), a sama ekspertyza nie wniosła nic do rozstrzygnięcia postępowania, a w większości była sprzeczna z wydanymi w niniejszej sprawie prawomocnymi wyrokami sądów administracyjnych - co w konsekwencji doprowadziło do niepotrzebnego przedłużenia postępowania,
5) naruszenie przepisu postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 107 § 3 kpa przez sformułowanie uzasadnienia decyzji w sposób niewystarczający i niezawierający wszystkich elementów odnoszących się to stanu faktycznego i stanu prawnego sprawy, a w szczególności:
- brak odniesienia się do kwestii kolizji inwestycji z kanałem fi 800 oraz kanałem fi 150,
- brak odniesienia się do zasadności bądź braku zasadności wydania decyzji w przedmiocie rozbiórki inwestycji (choć o to wnioskowała odwołująca),
- brak szczegółowego wskazania, dlaczego organ I instancji zaniechał nałożenia na inwestora o obowiązku w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2, choć nadal do rozwiązania pozostaje kwestia kolizji inwestycji z kanałem fi 800 oraz kanałem fi 150 i sprzeczności z pkt II lit. j decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia 4 września 2015 r.,
6) naruszenie przepisu postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 84 § 1 kpa poprzez zaniechanie przez organ I instancji zwrócenia się do biegłego o wydanie opinii w przedmiocie zgodności inwestycji z prawem, w tym przepisami techniczno - budowlanymi, a także w kwestii zgodności inwestycji z przepisami środowiskowymi i Prawa wodnego (w szczególności w kontekście kolizji inwestycji z kanałem fi 800 oraz kanałem fi 150), choć jedynie uzyskanie opinii biegłego jako niezależnego podmiotu mogłoby przyczynić się w sposób wymierny do obiektywnego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, w szczególności, że stan faktyczny niniejszej sprawy jest szczególnie skomplikowany,
7) naruszenie przepisu postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 77 § 2 kpa i art. 58 § 1 i 2 kpa poprzez "przedłużenie" postanowieniem nr [...] z dnia 17 marca 2021 r. terminu do wykonania przez inwestora zobowiązania nałożonego postanowieniem nr [...] z dnia 12 października 2020 r., podczas gdy inwestor złożył prośbę o przedłużenie terminu długo po jego upłynięciu (a nie sposób przedłużyć terminu, który już upłynął), a jednocześnie inwestor nie złożył prośby o przywrócenie terminu, co poskutkowało "przedłużeniem" terminu wyłącznie na korzyść inwestora, w sposób niezgodny z przepisami postępowania oraz zasadami logiki, a także doprowadziło do przewlekłości postępowania,
8) naruszenie przepisu postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 81c ust.4 pr. bud. przez brak zastosowania tego przepisu i brak zlecenia ekspertyzy na koszt inwestora w sytuacji, gdy inwestor nie wykonał obowiązku przedłożenia ekspertyzy (postanowienie organu I instancji nr [...]) w terminie, a ponadto brak wykonania dodatkowych ocen lub ekspertyz z uwagi na brak kompletności i przydatności przedłożonej przez inwestora ekspertyzy, co poskutkowało błędnymi ustaleniami faktycznymi w sprawie i oparciem rozstrzygnięcia wyłącznie na niepełnej i nieprzydatnej do rozstrzygnięcia ekspertyzie przedłożonej przez inwestora,
9) naruszenie przepisu postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 153 p.p.s.a. poprzez brak pełnego zastosowania się do oceny prawnej i wskazania co do dalszego postępowania wyrażonych w orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2019 r., sygn. akt II SA/Po [...], w szczególności poprzez rozważenie zastosowania jedynie art. 51 ust. 1 pkt 2 PB, choć WSA w Poznaniu wskazał, że organy administracji publicznej powinny przeprowadzić postępowaniu w oparciu o wszystkie przepisy i podstawy z art. 51 pr. bud,
10) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 50 ust. 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 51 ust. 7 pr. bud. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i pominięcie, że w niniejszej sprawie doszło do wykonania inwestycji na działkach stanowiących własność odwołującej (nr [...] i [...]) bez wymaganego pozwolenia na budowę, a także w sposób mogący powodować zagrożenie dla środowiska - i tym samym brak podjęcia przewidzianych prawem działań zmierzających do nakazania rozbiórki inwestycji lub ewentualnie nałożenia na inwestora stosownych obowiązków w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 pr. bud,
11) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 51 ust. 1 pkt 1 pr. bud w zw. z art. 57 ust. 7 pr. bud poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i zaniechanie nakazania w zaskarżonej decyzji rozbiórki obiektu budowlanego tj. kablowej linii SN 15 -kV w obrębie działek stanowiących własność odwołującej (nr [...] i [...]), choć stan faktyczny i prawny nie pozwala na doprowadzenie inwestycji do stanu zgodnego z prawem, a wydanie decyzji o nakazaniu rozbiórki nie podlega uznaniu administracyjnemu,
12) naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 51 ust. 1 pkt 2 pr. bud. w zw. z art. 57 ust. 7 pr. bud. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i odstąpienie od nałożenia obowiązku wykonania określonej czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, choć - nawet w przypadku ewentualnego uznania, że na obecną chwilę nie zachodzą przesłanki do orzeczenie nakazu rozbiórki - inwestycja nie została wykonania zgodnie z prawem, a zatem inwestor powinien zostać zobowiązany do doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem - choćby przez przebudowanie inwestycji w celu usunięcia kolizji z kanałem fi 800 oraz kanałem fi 150,
13) naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 51 ust. 1 pkt 3 pr. bud. przez jego niewłaściwe zastosowanie i brak nałożenia na inwestora obowiązków określonych w art. 51 ust. 1 pkt 3, w tym w szczególności wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, podczas gdy w stanie faktycznym niniejszej sprawy brak wniesienia sprzeciwu co do dokonanego wadliwie zgłoszenia uzasadniał zastosowanie naruszonego przepisu,
14) ewentualnie - naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 48 ust. 1 pr. bud. i nast. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i zaniechanie przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego w tym trybie (ewentualnie kończącego się nakazem rozbiórki),
15) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (dalej "POŚ") oraz art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. a PB poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, oparcie się wyłącznie na wnioskach ekspertyzy sporządzonej na zlecenie inwestora i niezasadne uznanie, że wybudowania inwestycja nie wpływa negatywnie na środowisko, choć kolizja inwestycji z kanałem fi 800 oraz kanałem fi 150 oraz uniemożliwienie oczyszczania wału po stronie działki skarżącej zdecydowanie negatywnie wpływają na środowisko i grożą zalewaniem terenów sąsiednich,
16) naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych przez jego niewłaściwie zastosowanie i pominięcie, że budowa nowej doziemnej linii kablowej została wykonana w sprzeczności z tym przepisem tj. w sposób wywołujący negatywny wpływ na grunty rolne (działki stanowiące własność odwołującej stanowią grunt rolny).
W dniu 15 października 2021 r. do WWINB wpłynęły dokumenty od E. S.A. dotyczące ustanowienia służebności przesyłu na działkach nr [...] i [...] (k. [...] akt II instancji).
Pełnomocnik skarżącej w mailu z dnia 03 grudnia 2021 r. uzupełnił stanowisko zawarte w odwołaniu wskazując, że
1. Ekspertyza dołączona przez inwestora a na etapie rozpoznawania sprawy przez organ I instancji jest niekompletna z przyczyn wskazanych w odwołaniu ale również z uwagi na fakt braku oznaczenia oczywistych kolizji inwestycji z kanałami na mapach załączonych do dokumentacji powykonawczej. Co więcej, nie została dołączona kopia dziennika budowy. Dokumentacja powykonawcza nie zawiera żadnych odniesień do opisanych w odwołaniu kolizji ani prób ich rozwiązania.
2. W przedłożonej przez inwestora ekspertyzie wskazano, że głębokość ułożenia kabla to 0,8m zgodnie z normą N SEP-E-004, choć przed podpisaniem aktu notarialnego ws. ustanowienia służebności przesyłu przez Panią A. C., inwestor podał inne ustalenia tj. zagłębienie kabla na min. 0,9m oraz używanie osłon otaczających po uprzednim uzgodnieniu odstępstwa z użytkownikami obiektów (pismo inwestora z 13 września 2017 r.).
3. W Normie N-SEP-E-004 która została przywołana w ekspertyzie inwestora widnieje postanowienie: 3.1.2 Głębokość ułożenia kabla w ziemi: "Głębokość ułożenia kabli w ziemi, mierzona prostopadle od powierzchni ziemi do górnej powierzchni kabla, powinna wynosić co najmniej:
-100 cm - kabli o napięciu znamionowym wyższym niż 30 kV;
- 90 cm - kabli o napięciu znamionowym do 30 kV, ułożonych na użytkach rolnych;
- 80 cm - kabli o napięciu znamionowym wyższym niż 1 kV lecz nie wyższym niż 30 kV, ułożonych poza użytkami rolnymi".
Z kolei w protokole odbioru linii kablowej, dołączonym do ekspertyzy) napisano: (pkt 3.1.) "głębokość ułożenia kabla wynosi: 80cm..."
Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej WWINB) decyzją z dnia 08 grudnia 2021 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 104 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania Pani A. C., reprezentowanej przez radcę prawnego utrzymał w mocy decyzję PINB nr [...] z dnia 27 lipca 2021 r.
W uzasadnieniu organ wskazał, że z dniem 19 września 2020 r. uległa zmianie ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. 2020. poz. 1333). Zmiana ta została wprowadzona ustawą z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2020. poz. 471). Jednakże, art. 25 ustawy zmieniającej stanowi, iż "do spraw uregulowanych ustawą zmienianą w art. 1 wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym". Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte w dniu 8 lutego 2019 r. Jakkolwiek organ pierwszej instancji, pismem z dnia 1 października 2020 r., błędnie zawiadomił strony o wszczęciu nowego postępowania administracyjnego dotyczącego budowy przedmiotowej inwestycji, to zdaniem WWINB nie ulega wątpliwości iż pismo to stanowiło jedynie zawiadomienie o zmianie zakresu pierwotnego - w dalszym ciągu niezakończonego postępowania (tj. zmiany kwalifikacji z przebudowy na budowę). Skoro zaś pierwotne postępowanie zostało wszczęte w dniu 8 lutego 2019 r., w niniejszej sprawie zastosowanie znajdą przepisy Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym przed dniem 19 września 2020 r.
WWINB wskazał, że na działkach należących do skarżącej wykonano roboty budowlane polegające na rozbiórce linii elektroenergetycznej napowietrznej, a następnie założeniu linii kablowej doziemnej, które to roboty zostały uznane przez inwestora za przebudowę. PINB wszczął pierwotnie postępowanie w sprawie przebudowy linii napowietrznej SN - 15 kV na kablową SN - 15 kV w ramach przebudowy linii SN - 15 kV dla zasilania stacji transformatorowej nr [...] w K. (rejon ul. [...], obręb ewidencyjny C., działki nr [...] i [...]), dokonanej na nieruchomościach należących do Pani A. C.. W wyniku rozpoznania skargi A. C. WSA w Poznaniu, a następnie NSA zajęły stanowisko, że doszło do budowy nowej linii energetycznej, nie zaś do przebudowy poprzedniej. Wobec tego zdaniem WWINB organ pierwszej instancji zasadnie zmienił zakres prowadzonego postępowania (zawiadomienie z dnia 1 października 2020 r.). W rozstrzygnięciu WSA w Poznaniu z dnia 10 października 2019 r. przesądzono, że wobec inwestycji winna zostać wdrożona procedura naprawcza, uregulowana w art. 50-51 pr. bud. Za bezpodstawny zatem WINB uznał zarzut Odwołującej (nr [...]), że organ naruszył art. 48 Prawa budowlanego poprzez niezastosowanie procedury legalizacyjnej w niniejszej sprawie.
Organ wskazał, że przepisy regulujące procedurę naprawczą (tj. art. 50-51 Prawa budowlanego) przewidują możliwość nałożenia obowiązku przedłożenia ocen technicznych lub ekspertyz (art. 50 ust. 3 Prawa budowlanego), jednakże wyłącznie w ramach postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych. Co istotne, postanowienie to nie może zostać wydane w przypadku zakończenia robót budowlanych, co występuje w niniejszej sprawie. W toku procedury naprawczej, prowadzonej w oparciu o art. 50-51 Prawa budowlanego, badana jest prawidłowość wykonanych robót pod kątem ich zgodności z obowiązującymi przepisami, jak również pod kątem ewentualnych zagrożeń dla bezpieczeństwa ludzi, mienia lub środowiska. W zależności od poczynionych ustaleń, organ nadzoru budowlanego nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego (art. 51 ust. 1 pkt 1 pr. bud), bądź nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem (art. 51 ust. 1 pkt 2 pr. bud.).
Brak podstaw do wstrzymania robót budowlanych oznacza, iż obowiązek przedłożenia oceny technicznej nie mógł zostać nałożony na podstawie art. 50 ust. 3 pr. bud. Organ pierwszej instancji zasadnie więc założył, że obowiązek przedłożenia ekspertyzy technicznej przedmiotowego odcinka linii energetycznej może zostać nałożony w oparciu o art. 81 c ust. 2 Prawa budowlanego. W związku z powyższym postanowieniem z dnia 12 października 2020 r. PINB nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia takiej ekspertyzy, uzasadniając go wątpliwościami co do zgodności obiektu z obowiązującymi przepisami (wynikającymi m.in. z faktu, iż inwestor nie dostarczył dotychczas stosownych dokumentów, potwierdzających dopuszczenie do obrotu i stosowania w budownictwie materiałów wykorzystanych przy budowie obiektu, jak również z faktu iż inwestycja może stanowić potencjalne zagrożenie dla środowiska). Zasadność przedłożenia ekspertyzy nie została podważona zarówno przez zobowiązanego inwestora, jak i przez skarżącą.
WWINB nie podzielił zarzutów podniesionych przez Skarżącą, jakoby ekspertyza przedłożona przez inwestora nie miała charakteru niezależnej, zaś organ pierwszej instancji winien od razu skorzystać w tym zakresie z pomocy zewnętrznego, niezależnego podmiotu.
Odnosząc się do zarzutów Skarżącej, jakoby organ pierwszej instancji dopuścił się w niniejszej sprawie bezczynności (m.in. związaną z oczekiwaniem na ekspertyzę dostarczoną przez inwestora), zauważono, że kwestia ta była już przedmiotem odrębnego postępowania prowadzonego przez WWINB (zakończonego postanowieniem z dnia 24 marca 2021 r., sygn. akt: [...]), nie wpływając w żaden sposób na ocenę prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia PINB z dnia 27 lipca 2021 r.
Zdaniem organu odwoławczego przedmiotowa ekspertyza - autorstwa tech. J. F. oraz mgr inż. T. F. - z dnia 28 czerwca 2021 r., obejmuje "techniczną poprawność wybudowania linii kablowej SN - 15 kV. Jej dalsza treść wskazuje zaś, iż "celem opracowania - ekspertyzy technicznej wykonania doziemnej kablowej linii energetycznej, średniego napięcia SN 15 kV jest m.in. określenie jej stanu technicznego oraz zgodności z obowiązującymi przepisami. Nawet gdyby jednak przyjąć, iż terminologia użyta w treści opracowania sugeruje, że w istocie dotyczy ono przebudowy, nie zaś budowy przedmiotowego obiektu, nieścisłość ta nie wpływa w żaden negatywny sposób na merytoryczną poprawność ekspertyzy. Jej celem w dalszym ciągu pozostaje bowiem ocena inwestycji pod kątem zgodności z obowiązującymi przepisami, jak również analiza zastosowanych materiałów budowlanych. Stąd nie można zgodzić się z zarzutem, że przedłożony przez inwestora dokument jest pod względem technicznym "nieprzydatny"
Odnosząc się do zarzutów dotyczących kwestii kolizji przedmiotowej linii z kanałami fi800 oraz fil[...], WWINB wskazał, że zgodnie z treścią tablicy nr 2, załączonej do normy N SEP-E-004, odległość kabli elektroenergetycznych ułożonych bezpośrednio w ziemi od rurociągów wodociągowych i ściekowych winna wynosić do najmniej 25cm + średnicę owego rurociągu. W przypadku wskazanego przez skarżącą kanału o średnicy 80 cm odległość ta winna wynosić zatem co najmniej 105 cm. Powołana norma dopuszcza odstępstwa od tej reguły, na co wskazuje treść pkt 3.1.6.3. stanowiącego że "dopuszcza się zmniejszenie odległości podanych w tablicy 2 lp. 1 pod warunkiem wykonania osłony otaczającej kabel, jeżeli kabel ułożony jest nad rurociągiem". W rozpatrywanej sprawie kabel jest umieszczony nad rurociągiem, zaś inwestor, po konsultacji z organem pierwszej instancji (adnotacja z dnia 2 listopada 2018 r.) otoczył kabel rurami osłonowymi, zgodnie z treścią zacytowanej powyżej normy. Działanie inwestora nie nosi zatem znamion naruszenia prawa, jak również nie stoi w sprzeczności z Polską Normą.
Za bezpodstawny WWINB uznał zarzut, jakoby opierając się na treści ekspertyzy technicznej przedłożonej przez inwestora, organ pierwszej instancji dopuścił się naruszenia art. 80 k.p.a. Zgodnie bowiem z zasadą swobodnej oceny dowodów organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona". Mając na uwadze konieczność zebrania możliwie najpełniejszego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.), organ pierwszej instancji zobowiązał inwestora do przedłożenia stosownej ekspertyzy technicznej. Jej treść nie budziła wątpliwości co do merytorycznej poprawności bądź kompletności, Odwołująca nie przedłożyła zaś ze swojej strony żadnych materiałów, które podważałyby ustalenia zawarte w przedmiotowej ekspertyzie. Dlatego stwierdzono, że PINB zasadnie oparł się w swoich ustaleniach na zebranym dotychczas materiale dowodowym (a obejmującym m.in. ekspertyzę techniczną z dnia 28 czerwca 2021 r.).
Odnosząc się do kwestii ewentualnego naruszania (bądź pominięcia) przez inwestora przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. 2021. poz. 247), organ II instancji podkreślił, że przepisy tejże ustawy obligują inwestora do uzyskania decyzji środowiskowej - w przypadku określonych inwestycji - zarówno przed, uzyskaniem pozwolenia na budowę (art. 72 ust. 1 pkt 1), jak i przed dokonaniem zgłoszenia (art. 71 ust. 1a). Lista obiektów, których realizacja winna zostać poprzedzona uzyskaniem decyzji środowiskowej, została zawarta w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. 2019. poz, 1839). Z treści Rozporządzenia nie wynika, by doziemne linie energetyczne zostały zakwalifikowane do obiektów mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, jak i do przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko. Decyzja środowiskowa nie była wymagana przez Prezydenta Miasta K. podczas wydawania decyzji z dnia 14 lipca 2017 r. oraz z dnia 15 grudnia 2017 r., udzielających pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Brak decyzji środowiskowej nie skłonił również Prezydenta Miasta K. do wniesienia sprzeciwu od zgłoszenia inwestora z dnia 23 listopada 2017 r.. obejmującego działki skarżącej. Co więcej, przedłożona przez inwestora ekspertyza techniczna wskazuje, iż inwestycja nie zmienia stanu wód na własnym gruncie oraz kierunku odpływu znajdującej się na gruncie wody opadowej, zaś same prace były wykonywane w sposób najmniej szkodzący drzewom lub krzewom (II pkt 2.5).
Organ wskazał również, iż zgodnie z ustawą z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. 2021, poz. 1326) organem właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych jest starosta bądź dyrektor regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych (art. 5 ust. 1). Odnosząc się zaś do zarzutu skarżącej, jakoby w rozpatrywanej sprawie doszło do naruszenia ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r., poz. 1566 ze zm., dalej: Prawo wodne), co skutkować powinno powołaniem przez PINB niezależnego biegłego w tym zakresie, należy wskazać, iż art. 14 ust. 1 w/w ustawy zawiera zamknięty katalog organów właściwych w sprawach gospodarowania wodami. Katalog ten nie obejmuje jednak organów nadzoru budowlanego. WWINB zaleca kierowanie zarzutów złamania przepisów prawa wodnego do właściwych organów, wskazanych w art. 14 ust. 1 ustawy Prawo wodne.
Zdaniem organu odwoławczego odrębnej uwagi wymaga również fakt posiadania przez inwestora prawa do dysponowania przedmiotową nieruchomością (działki nr [...] oraz [...]) na cele budowlane. Zgodnie z porozumieniem z dnia 24 października 2017 r. (nr [...]). zawartym między A. C. a E. S.A., ustalono "służebność przesyłu dla potrzeb posadowienia w przyszłości urządzeń elektroenergetycznych w postaci linii kablowej średniego napięcia 15kV. Porozumienie to zostało zatwierdzone w formie aktu notarialnego z dnia 9 listopada 2017 r. (nr repetytorium: [...]), zaś za ustanowienie służebności przesyłu Odwołująca uzyskała jednorazową zapłatę należności. Na gruncie powyższych informacji, organ nie miał wątpliwości, że inwestor wykazywał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
W ocenie WWINB materiał dowodowy zgromadzony w toku wdrożonej procedury naprawczej nie wykazał, by obiekt będący przedmiotem postępowania został wybudowany w sposób sprzeczny z obowiązującymi przepisami technicznymi, bądź by wątpliwości budziła jakość wyrobów wykorzystanych podczas jego realizacji. W takiej sytuacji zasadnie PINB odstąpił od nałożenia obowiązków wykonania dodatkowych czynności i robót w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Brak było podstaw do nakładania obowiązku rozbiórki.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu A. C. reprezentowana przez radcę prawnego, zaskarżyła decyzję WWINB z dnia 08 grudnia 2021 r. w całości, wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania. W skardze podniesiono następujące zarzuty:
1) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 kpa, art. 77 § 1 kpa i art. 80 kpa poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego przez organ II instancji oraz powielenie tego samego naruszenia dokonanego przez organ I instancji i tym samym:
a) całkowite oparcie się na ekspertyzie przedłożonej przez inwestora mimo, że
- przedmiotowa ekspertyza w większości nadal traktuje o rzekomej "przebudowie" linii energetycznej (mimo, że ten element sprawy został już ostatecznie i prawomocnie rozstrzygnięty i nie dotyczy niniejszej sprawy w sposób bezpośredni),
- nie zawiera wszystkich elementów, do których przedstawienia został zobowiązany inwestor postanowieniem nr [...] z dnia 12 października 2020 r., w tym między innymi rysunków i fotografii wraz z opisem.
- także nie porusza w ogóle problemu kolizji inwestycji z kanałem fi 800 oraz kanałem fi 150 (choć jest to obecnie jeden z najistotniejszych elementów niniejszej sprawy), co czyni ekspertyzę niepełną i nieprzydatną do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy i uniemożliwia oparcie się przez organ II instancji na tej ekspertyzie przy wydawaniu rozstrzygnięcia.
b) błędne ujęcie w swojej analizie kwestii kolizji inwestycji z kanałem fi 800 oraz kanałem fi 150, w szczególności w stosunku do treści decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia 4 września 2015 r. (pkt II. 2 lit. j tej decyzji),
c) pominięcie sygnalizowanych w toku sprawy na etapie postępowania administracyjnego kwestii własnościowych związanych z problemem skarżącej jako właścicielki działek nr [...] i [...] dotyczącym konieczności każdorazowego ubiegania się o wyłączenie przesyłu energii elektrycznej przez nową linię naziemną na czas osuszania kanału deszczowego w sytuacji większej ilości opadów (teren, którego dotyczy niniejsza sprawa jest terenem zalewowym), co ma bezpośredni związek z opisaną w pkt powyżej kolizją,
d) brak kompletnego materiału dowodowego, tj. brak kompletnej dokumentacji powykonawczej w aktach sprawy, w tym brak kopii dziennika budowy.
e) pominięcie następujących błędów popełnionych przy wykonywaniu inwestycji:
- osłony otaczające kabel, o których pisze organ II instancji w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji zostały zamontowane jedynie fragmentarycznie: aby pełnić swoją funkcję ochronną powinny być umieszczone na całej trasie inwestycji w obrębie nieruchomości rolnej,
- folia ochronna została położona w sposób niewłaściwy tj. raz znajduje się nad kablem raz pod kablem, podczas gdy zawsze powinna znajdować się nad kablem, - posadowienie kabla zbyt płytko w stosunku do norm oraz samego projektu, a także bez uwzględnienia, że-działki stanowiącej własność skarżącej stanowią grunty rolne.
2) naruszenie przepisu postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 12 § 1 kpa poprzez pominięcie, że postępowanie przez organem I instancji prowadzone było w sposób przewlekły i oraz pominięcie, że organ I instancji nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia ekspertyzy technicznej obiektu budowlanego (postanowienie nr [...]), choć organ I instancji - z uwagi na stopień skomplikowania sprawy - powinien zwrócić się do niezależnego biegłego, a sama ekspertyza nie wniosła nic do, rozstrzygnięcia postępowania, w większości była sprzeczna z wydanymi w niniejszej sprawie prawomocnymi wyrokami sądów administracyjnych - co w konsekwencji doprowadziło do niepotrzebnego przedłużenia postępowania,
3) naruszenie przepisu postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 84 § 1 kpa poprzez brak zwrócenia się przez organ do biegłego o wydanie opinii w przedmiocie zgodności z prawem, w tym przepisami techniczno - budowlanymi, a także w kwestii zgodności inwestycji z przepisami środowiskowymi i Prawa wodnego (w szczególności w kontekście kolizji inwestycji z kanałem fi 800 oraz kanałem fi 150), choć jedynie uzyskanie opinii biegłego jako niezależnego podmiotu mogłoby przyczynić się w sposób wymierny do obiektywnego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, w szczególności, że stan faktyczny niniejszej sprawy jest szczególnie skomplikowany, a przedłożona przez inwestora ekspertyza okazała się niepełna, wewnętrznie sprzeczna i nieodpowiadająca realiom sprawy,
4) naruszenie przepisu postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 8 kpa, art. 77 § 2 kpa i art. 58 § 1 i 2 kpa poprzez pominięcie, że organ I instancji postanowieniem nr [...] z dnia 17 marca 2021 r. dokonał nieprawidłowego "przedłużenia" terminu do wykonania zobowiązania nałożonego postanowieniem nr [...] z dnia 12 października 2020 r., podczas gdy inwestor złożył prośbę o przedłużenie terminu długo po jego upłynięciu (a nie sposób przedłużyć terminu, który już upłynął), a jednocześnie inwestor nie złożył prośby o przywrócenie terminu, co poskutkowało "przedłużeniem" terminu wyłącznie na korzyść inwestora, z pokrzywdzeniem praw skarżącej, w sposób niezgodny z przepisami postępowania oraz zasadami logiki, a także doprowadziło do przewlekłości postępowania,
5) naruszenie przepisu art. 65 § 1 kpa poprzez brak przekazania sprawy w części właściwemu organowi, tj. staroście (w sprawach dotyczących ochrony gruntów rolnych) oraz organom zajmującym się gospodarowaniem wodami, choć niniejsza sprawa w części dotyczyła właściwości takich organów,
6) naruszenie przepisu postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 81 c ust. 2 pr. bud. poprzez pominięcie, że organ I instancji niezasadnie zdecydował się na zastosowanie naruszonej regulacji i nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia odpowiedniej ekspertyzy, choć - z uwagi na stopień skomplikowania sprawy i sprzeczne interesy stron - organ I instancji powinien zwrócić się do niezależnego biegłego,
7) naruszenie przepisu postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 81c ust. 4 pr. bud. i niezastosowanie tego przepisu (przez organy obu instancji), choć inwestor nie wykonał obowiązku przedłożenia ekspertyzy w zakreślonym przez organ I instancji terminie.
8) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 50 ust. 1 pkt 1 i 2 pr. bud. w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 pr. bud. w zw. z art. 51 ust. 7 pr. bud. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie pominięcie, że w niniejszej sprawie doszło do wykonania inwestycji na działkach stanowiących własność skarżącej (nr [...] i [...]) bez wymaganego pozwolenia na budowę, a także w sposób mogący powodować zagrożenie dla środowiska - i tym samym pominięcie zaniechania organu I instancji oraz brak podjęcia na etapie postępowania administracyjnego koniecznych wymaganych prawem czynności oraz wydania niezbędnych decyzji koniecznych do nakazania rozbiórki inwestycji lub ewentualnie nałożenia na inwestora stosownych obowiązków w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 pr. bud.,
9) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 51 ust. 1 pkt 1 pr. bud. w zw. z art. 51 ust. 7 pr. bud. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i zaniechanie nakazania w zaskarżonej decyzji rozbiórki obiektu budowlanego tj. kablowej linii SN 15 - kV w obrębie działek stanowiących własność skarżącej (nr [...] i [...]), choć stan faktyczny i prawny (w szczególności niezgodność inwestycji z wymogami techniczno - budowlanymi) nie pozwala na doprowadzenie inwestycji do stanu zgodnego z prawem, a wydanie decyzji o nakazaniu rozbiórki nie podlega uznaniu administracyjnemu,
10) naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 51 ust. 1 pkt 2 pr. bud. w zw. z art. 51 ust. 7 pr. bud. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, powielenie zaniechania i naruszenia organu I instancji i odstąpienie od nałożenia obowiązku wykonania określonej czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, choć - nawet w przypadku uznania, że na obecną chwilę nie zachodzą przesłanki do orzeczenie nakazu rozbiórki - inwestycja nie została wykonania zgodnie z prawem, a zatem inwestor powinien zostać zobowiązany do doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem - choćby przez przebudowanie inwestycji w celu usunięcia kolizji z kanałem fi 800 oraz kanałem li 150,
11) naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 51 ust. 1 pkt 3 pr. bud.przez jego niewłaściwe zastosowanie i brak nałożenia na inwestora obowiązków określonych w tym przepisie, w szczególności wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, podczas gdy w stanie faktycznym niniejszej sprawy brak wniesienia sprzeciwu co do dokonanego wadliwie zgłoszenia uzasadniał zastosowanie naruszonego przepisu,
12) ewentualnie - naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 48 ust. 1 pr. bud. i nast. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i odmowę przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego w tym trybie (ewentualnie kończącego się nakazem rozbiórki), choć istniały przesłanki do nakazania rozbiórki linii energetycznej na dziatkach stanowiących własność skarżącej,
13) naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art, 36a ust. 1 i 1a pr. bud. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i pominięcie, że z uwagi na istotne odstąpienie od projektu architektoniczno - budowlanego (wskutek umieszczenia kabla na głębokości niezgodnej ze standardami, projektem budowlanym, a także pozostałe opisane w niniejszej skardze nieprawidłowości), inwestor powinien uzyskać decyzję o pozwoleniu na budowę (a w przypadku, gdyby inwestor prawidłowo od samego początku uzyskał decyzję o pozwoleniu na budowę na działkach stanowiących własność skarżącej - decyzję o zmianie pozwolenia na budowę),
14) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (dalej "POŚ") oraz art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. a PB poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, przyjęcie za własne błędnych ustaleń organu I instancji, oparcie się wyłącznie na wnioskach ekspertyzy sporządzonej na zlecenie inwestora i niezasadne uznanie, że wybudowania inwestycja nie wpływa negatywnie na środowisko, choć kolizja inwestycji z kanałem fi 800 oraz kanałem fi 150 stanowi zagrożenie dla środowiska oraz uniemożliwia oczyszczanie wału po stronie działki skarżącej, co grozi zalewaniem terenów sąsiednich,
15) naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych przez jego niewłaściwe zastosowanie i pominięcie, że budowa doziemnej linii kablowej została wykonana w sprzeczności z tym przepisem, tj. w sposób wywołujący negatywny wpływ na grunty rolne (działki stanowiącej własność skarżącej).
W odpowiedzi na skargę Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. dalej jako P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu, a także czy przy jego wydawaniu nie doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy albo naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.).
Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.
Związanie oceną prawną wyrażoną w treści orzeczenia oraz wskazaniami co do dalszego postępowania dotyczy zarówno organów administracji publicznej, jak i sądów. Związanie sądów w rozumieniu komentowanego przepisu oznacza, że nie mogą one formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązane są do podporządkowania się mu w pełnym zakresie (por. wyr. NSA z 4.12.2019 r., II GSK 3191/17, Legalis; wyr. NSA z 13.11.2019 r., I OSK 651/18; wyr. NSA z 13.8.2019 r., II GSK 2275/17, wyr. NSA z 18.5.2016 r., I OSK 2003/14,; wyr. NSA z 4.6.2009 r., I OSK 426/08, CBOSA).
W tym kontekście przypomnieć należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 10 października 2019 r. uchylił decyzję WWINB z dnia 17 czerwca 2019 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego i poprzedzającą ją decyzję PINB z dnia 23 kwietnia 2019r. nr [...], nie podzielając oceny organów nadzoru budowlanego, że doszło do przebudowy napowietrznej linii elektroenergetycznej w doziemną linię kablową (obie średniego napięcia SN-15kV), która została przez inwestora zgłoszona na podstawie art. 30 ust. 1 p.b. pismem z 23 listopada 2017 r.
Sąd stwierdził, że całość inwestycji, jak i jej poszczególne fragmenty, w tym ten obejmujący działki nr [...] i [...] należące do skarżącej, stanowiły budowę doziemnej linii kablowej średniego napięcia SN-15kV. Nie można było uznać, zgodnie z dokonanym przez inwestora zgłoszeniem, że na terenie działek skarżącej doszło do przebudowy napowietrznej linii elektroenergetycznej średniego napięcia na doziemną linię kablową średniego napięcia. W niniejszej sprawie mamy do czynienia z budową nowej doziemnej kablowej linii energetycznej budowanej w innej technologii, aniżeli linia napowietrzna i o innym przebiegu przez działki należące do skarżącej. Dla przedmiotowej inwestycji wymagane było zatem uzyskanie pozwolenia na budowę w rozumieniu art. 28 ust. 1 pr. bud. W sytuacji wybudowania obiektu budowlanego, co do którego inwestor dokonał zgłoszenia, choć wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę, zastosowanie znajduje procedura naprawcza określona w art. 50-51 pr. bud. Tę ocenę podzielił Naczelny Sąd Administracyjny, oddalając skargę kasacyjną wywiedziona przez inwestora.
Słusznie zatem organy ustaliły, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z budową nowego obiektu liniowego - doziemnej kablowej linii elektroenergetycznej średniego napięcia na działkach n nr [...] i [...].
Rację miał też PINB, że jeżeli organ administracyjno - budowlany (co ma miejsce w tej sprawie) udzielił milczącej zgody w sposób nieprawidłowy, to brak jest możliwości wyeliminowania wadliwie "przyjętego" zgłoszenia, natomiast wobec stwierdzenia nieprawidłowego przyjęcia zgłoszenia organ nadzoru budowlanego wszczyna postępowanie naprawcze w trybie przepisów art. 50-51 pr. bud., w ramach którego sprawdza zgodności robót z zakresem określonym w zgłoszeniu.
Skoro zatem przesądzony został tryb, w jakim organy nadzoru budowlanego prowadziły przedmiotowe postępowanie, zarzuty skargi odnoszące się do tej kwestii okazały się bezzasadne.
Sąd nie podzielił wywiedzionych w skardze obszernych zarzutów naruszenia prawa procesowego tj. art. 7 kpa, art. 77 § 1 kpa i art. 80 kpa poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego przez organ II instancji oraz powielenie tego samego naruszenia dokonanego przez organ I instancji. W pierwszej kolejności zarzuty odnosiły się do poprawności wykorzystanej w postępowaniu ekspertyzy technicznej. Brzmienie art. 81 c ust. 2 Prawa budowlanego nie pozostawia wątpliwości, że ustawodawca wyposażył organy nadzoru budowlanego w prawo do nakładania na strony obowiązku przedłożenia określonych ocen lub ekspertyz technicznych. Jednocześnie ustawodawca nie odebrał tym dokumentom waloru wiarygodności bądź niezależności tylko z tego powodu, że są one przedkładane przez podmiot będący stroną postępowania administracyjnego (oraz adresatem ewentualnych obowiązków). Jakkolwiek art. 81 c ust. 4 pr. bud. dopuszcza możliwość zlecenia wykonania określonej ekspertyzy technicznej na koszt podmiotu zobowiązanego, przepis ten znajduje zastosowanie wyłącznie w sytuacjach, gdy podmiot ten nie wywiązuje się z nałożonego obowiązku (patrz: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 15 stycznia 2019 r., sygn. akt: II SA/Wr 659/18). W niniejszej sprawie inwestor przedłożył wymaganą ekspertyzę techniczną, stąd nie zaszła konieczność wdrożenia procedury przewidzianej w art. 81c ust. 4 pr. bud.
Skarżąca, podnosząc argumenty natury technicznej, mające obalić wykorzystaną w postępowaniu ekspertyzę, nie przedłożyła na ich poparcie żadnej innej ekspertyzy sporządzonej przez uprawniony do tego podmiot. Jej twierdzenia stanowiły więc gołosłowną polemikę z prawidłowymi ustaleniami organu. Wpływu na ocenę przydatności wykorzystanej w postępowaniu opinii nie ma brak dołączenia do niej rysunków czy fotografii, skoro wyjaśniała ona wszystkie istotne kwestie. Sąd nie podzielił argumentu podnoszonego w skardze, a dotyczącego nieprzydatności ekspertyzy, skoro "przedmiotowa ekspertyza w większości nadal traktuje o rzekomej "przebudowie" linii energetycznej". Należało zgodzić się z organem, że nawet, gdyby przyjąć, że terminologia użyta w treści opracowania była nieścisła (choć z jego treści wprost to nie wynika), nie miało to wpływu na jego merytoryczną poprawność, skoro chodziło przede wszystkim o ocenę zgodności inwestycji z obowiązującymi przepisami i analizę zastosowanych materiałów budowlanych. Nie było także konieczne powołanie dodatkowego dowodu z opinii biegłego, który miałby ocenić prawidłowość przedłożonej przez inwestora ekspertyzy, bowiem organy nadzoru budowlanego dysponują stosowną wiedzą i kompetencjami do samodzielnej jej oceny. W piśmie procesowym z dnia 6 kwietnia 2022 r. skarżąca przedłożyła do akt sądowych ekspertyzy techniczne sporządzone już po zakończeniu postępowania administracyjnego. (k.[...] i n. akt sądowych). Sąd oddalił wniosek o przeprowadzenie dowodu z tych ekspertyz i pozostałych dokumentów. Art. 106 § 3 p.p.s.a. stanowi, że sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W niniejszym postępowaniu, jak wskazano na wstępie, zadaniem sądu była kontrola zaskarżonej decyzji, a nie przeprowadzenie postępowania dowodowego, które zasadniczo należy do organów administracyjnych. Skarżąca miała pełną możliwość przedstawienia wszystkich dowodów w toku postępowania administracyjnego, zwłaszcza, że w jego trakcie zwalczała złożoną przez inwestora ekspertyzę różnymi argumentami. Dysponowała też wystarczającym czasem do zgromadzenia dowodów i uzupełnienia postępowania w tym zakresie. Podkreślenia wymaga, że organ zapewnił skarżącej czynny udział w postępowaniu i umożliwił jej wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz dokonanych ustaleń, w trybie 10 k.p.a. Postępowanie sądowo-administracyjne nie jest kolejnym etapem merytorycznego rozpoznania sprawy, a możliwość prowadzenia postępowania dowodowego jest ograniczona jedynie do uzupełniających postępowanie dokumentów w razie wystąpienia wątpliwości. Obszerny materiał dokumentacyjny przedłożony przez skarżącą nie mógł zatem być wykorzystany w trybie cytowanego wyżej przepisu art. 106 § 3 p.p.s.a.
Kwestia kolizji inwestycji z kanałem fi 800 oraz kanałem fi 150 była już przedmiotem rozważań organu odwoławczego, w decyzji z dnia 17 czerwca 2019 r. Jak słusznie podkreślił organ, prawidłowość stanowiska w tej kwestii nie została podważona ani przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (wyrok z dnia 10 października 2019 r., sygn. akt: II SA/Po 702/19), jak i przez Naczelny Sąd Administracyjny (wyrok z dnia 19 czerwca 2020 r., sygn. akt: II OSK 190/20). Fakt wykonania rur osłonowych potwierdza również treść ekspertyzy technicznej stanowiącej dowód w sprawie (pkt 2.3). Jednocześnie należy zaznaczyć, iż decyzja nr [...] Prezydenta Miasta K. z dnia 4 września 2015 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego stanowiła, iż inwestor musi uzgodnić sposób realizacji inwestycji z zarządcą nieruchomości wyłącznie w sytuacji "kolizji" z istniejącą instalacją odwadniającą (II, pkt 2 lit j). W niniejszym przypadku nie doszło do takiej kolizji, lecz jedynie do niezachowania odległości przewidzianych w Polskich Normach (co skutkowało koniecznością zastosowania rur osłonowych, w uzgodnieniu z organem pierwszej instancji). Skarżąca nie wskazała źródła swojej wiedzy dotyczącej prawidłowości położenia folii ochronnej, a organ omówił tę kwestię i sąd podziela jego argumentację. Dołączone do skargi fotografie nie stanowią dowodu, który mógłby ją podważyć.
Zarzuty dotyczące drożności i gromadzenia się wody w kanale należy ocenić jako gołosłowne, nie znajdujące poparcia w zebranym materiale dowodowym, zwłaszcza, że kwestię tę omówiono w ekspertyzie przedstawionej przez inwestora (str. [...]). Podobnie należało ocenić argumentację dotyczącą uszkodzenia drzew, przy czym wskazać należy, że kwestia ta pozostaje bez wpływu na przedmiot sprawy z punktu widzenia postępowania naprawczego w trybie 51 pr. bud.
Zarzuty odnoszące się do czasu trwania postępowania nie podlegały ocenie w przedmiotowym postępowaniu, a kwestia "przedłużenia" terminu do wykonania przez inwestora zobowiązania nałożonego postanowieniem nr [...] z dnia 12 października 2020 r. nie miała żadnego wpływu na wynik sprawy.
Zarzut naruszenia przepisu art. 65 § 1 kpa poprzez brak przekazania sprawy w części właściwemu organowi, tj. staroście (w sprawach dotyczących ochrony gruntów rolnych) oraz organom zajmującym się gospodarowaniem wodami, jest niezasadny bowiem w postępowaniu prowadzonym na podstawie 51 pr. bud. oceniana jest legalność robót budowlanych i nie ma podstaw do przekazywania jego części innym organom.
Przechodząc do oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego należy stwierdzić, że organy, stwierdzając brak podstaw do nakazania czynności, oraz brak podstaw do nakazania rozbiórki opierały się zasadniczo na znajdującej się w aktach sprawy ekspertyzie. Wiarygodność tego dowodu została prawidłowo, zgodnie z zasadami logiki, oceniona i sąd podziela w całości tę ocenę. Nie zmienia jej polemika skarżącej z prawidłowymi ustaleniami dokonanymi w toku postępowania administracyjnego, a przedłożona przez skarżącą w toku postępowania przed sądem inna ekspertyza nie mogła zmienić tego stanu rzeczy, z przyczyn omówionych już wyżej. Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia, by organy nieprawidłowo zastosowały normy zawarte w art. 50 ust. 1 pkt 1 i 2 pr. bud. w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 pr. bud. w zw. z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego. Nie można także stwierdzić, by nieprawidłowe było niezastosowanie przepisu art. 51 ust. 1 pkt 3 pr. bud., skoro brak przesłanek do jego zastosowania wynikał z przeprowadzonego postępowania.
Jak już wskazano, postępowanie toczyło się w myśl przepisu art. 51 prawa budowlanego i kwestia ta nie budzi żadnych wątpliwości. Z tego względu nie mogło dojść do zarzucanego w skardze naruszenia przepisu art. 36a ust. 1 i 1a pr. bud.
Przedłożona do akt postępowania administracyjnego ekspertyza zawiera stwierdzenie, że wybudowana elektroenergetyczna linia kablowa nie stanowi zagrożenia dla środowiska. Skarżąca nie zdołała w toku tego postępowania przedstawić żadnego dowodu na twierdzenie przeciwne. Sąd także nie dopatrzył się podstaw do wywiedzenia innych wniosków, niż uczyniły to organy. Zatem zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (dalej "POŚ") oraz art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. a PB nie mógł spowodować oczekiwanego przez skarżącą skutku. Należy zauważyć, że art. 6 POŚ stanowi implementację przepisów UE i określa zasadę przezorności i zapobiegania szkodom w środowisku. Sąd nie dostrzega naruszenia przez organ tych zasad, a skarżąca także tego nie sprecyzowała.
Kwestie związane z zarzucanym naruszeniem przepisu art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie należą do kompetencji organów nadzoru budowlanego, zatem nie miały wpływu na wynik postępowania.
Reasumując, stwierdzić należało, że prawidłowo w omawianej sprawie organy stwierdziły, że brak jest zakresu czynności pozostałych do wykonania, jakie miałby wykonać inwestor, w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. Słusznie zatem organ nadzoru budowlanego orzekł o odstąpieniu od nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych, w celu doprowadzenia ich do stanu zgodnego z prawem.
Zasadnie organ odwoławczy zwrócił dodatkowo uwagę na fakt posiadania przez inwestora prawa do dysponowania przedmiotową nieruchomością (działki nr [...] oraz [...]) na cele budowlane. Zgodnie z porozumieniem z dnia 24 października 2017 r. (nr [...]). zawartym między A. C. a E. S.A., ustalono "służebność przesyłu dla potrzeb posadowienia w przyszłości urządzeń elektroenergetycznych w postaci linii kablowej średniego napięcia 15kV. Porozumienie to zostało zatwierdzone w formie aktu notarialnego z dnia 9 listopada 2017 r. (nr repetytorium: [...]), zaś za ustanowienie służebności przesyłu Odwołująca uzyskała jednorazową zapłatę należności. Prawidłowo w tym stanie rzeczy organ przyjął, że inwestor wykazywał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Podsumowując przedstawiane rozważania stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji odpowiadają prawu. Zostały wydane po przeprowadzeniu przez organy wnikliwego postępowania dowodowego, którego wyniki oceniono poprawnie i w zgodzie z zasadami logiki. Sąd wszystkie ustalenia i wnioski zawarte w uzasadnieniu decyzji podziela i przyjmuje za swoje.
Wywiedziona skarga w tej sytuacji okazała się niezasadna, wobec czego na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało ją oddalić.