II SA/Po 626/25

II SA/Po 626/25 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2026-07-02
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-08-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Arkadiusz Skomra /przewodniczący/
Jacek Rejman /sprawozdawca/
Robert Talaga
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Skomra Sędziowie Sędzia WSA Robert Talaga Asesor WSA Jacek Rejman (sprawozdawca) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Agata Tyll-Szeligowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lipca 2026 r. sprawy ze skargi J. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 maja 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji nr [...] Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia 22 sierpnia 2024 r. znak [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego J. H. kwotę 997 zł (słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 30 maja 2025 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w wyniku rozpatrzenia sprawy z odwołania J. H. – na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572 [aktualnie: Dz.U. z 2025 r., poz. 1691]) - dalej: k.p.a. – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję nr [...] Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia 22 sierpnia 2024 r. znak [...], wydaną w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy.
Decyzje te zostały wydane w następującym stanie sprawy.
B. H. i J. H. (dalej również: wnioskodawcy; inwestorzy) w piśmie z dnia 14 listopada 2022 r. wystąpili do Burmistrza Miasta i Gminy [...] (dalej również: Burmistrz; organ I instancji) z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 5 budynków mieszkalnych jednorodzinnych z garażem w bryle budynku lub 5 budynkami garażowymi, na terenie działek o nr ewid. [...] i [...], obręb [...], gm. [...]. Wniosek ten został zmieniony w piśmie z dnia 9 października 2023 r.
Decyzją z dnia 22 sierpnia 2024 r. Burmistrz Miasta i Gminy [...] odmówił B. H. i J. H. ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji na terenie działek nr ewid. [...] i [...], obręb [...], gm. [...].
Przyczyną wydania decyzji odmownej w przedmiotowej sprawie było ustalenie, że zaplanowana inwestycja nie spełnia warunku, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2024 r., poz. 1130 ze zm.) - dalej: u.p.z.p. Burmistrz stwierdził, że przedmiotowa inwestycja nie jest zgodna z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959 r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze (Dz.U. z 1959 r. nr 52, poz. 315) - w zakresie wymaganej odległości od cmentarza i konieczności istnienia sieci wodociągowej, do której możliwe jest podłączenie budynków mieszkalnych. Nadto organ I instancji wskazał na to, że teren objęty wnioskiem położony jest w strefie kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu oraz strefie bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu.
Odwołanie od decyzji organu I instancji wniósł J. H. (dalej również: skarżący). Skarżący przedłożył do akt sprawy kopię przedwstępnej umowy w sprawie budowy sieci wodociągowej z dnia 10 lipca 2023 r. na podstawie, której wnioskodawcy B. i J. H. zobowiązali się do wybudowania brakującej sieci wodociągowej na swój własny koszt i następnie do przeniesienia jej na rzecz [...] sp. z o.o.
Po rozpatrzeniu sprawy z odwołania J. H. od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia 22 sierpnia 2024 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: Kolegium; organ II instancji; organ odwoławczy) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Kolegium stwierdziło, że w przedmiotowej sprawie nie została spełniona przesłanka z art. 61 ust. 1 pkt 6 lit. b u.p.z.p. i z tych też względów wydanie pozytywnej decyzji ustalającej warunki zabudowy jest niemożliwe. Organ II instancji stwierdził, że "inwestor zaplanował realizację drogi wewnętrznej, która miałaby przebiegać w środku strefy kontrolowanej gazociągu". Podniósł, że "[p]omimo okoliczności, iż w opisie inwestycji inwestor nie wskazał, że obejmuje ona realizację tej drogi wewnętrznej należy uznać, iż jest ona nieodłącznym jej elementem", gdyż została ona również zaznaczona na mapce załączonej do wniosku. Organ odwoławczy wyjaśnił, że "[i]nwestor zaplanował bowiem wydzielenie w przyszłości 5 działek, które będą skomunikowane z drogą publiczną za pomocą tej właśnie drogi wewnętrznej". Z uwagi na powyższe organ II instancji uznał, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne nie spełnia warunku, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 6 u.p.z.p., bowiem teren inwestycji położony jest w strefie kontrolowanej gazociągu. Organ odwoławczy wyjaśnił, że jakkolwiek nie podzielił argumentacji zaprezentowanej przez organ I instancji w uzasadnieniu decyzji, to zaskarżone rozstrzygnięcie w tej sprawie było prawidłowe, choć z innych względów niż wskazane w uzasadnieniu decyzji organu I instancji.
W dniu 13 lipca 2025 r. (k. 13) pełnomocnik procesowy (radca prawny), działając w imieniu B. H. i J. H. (dalej również: skarżący), powołując się na udzielone pełnomocnictwa, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 maja 2025 r., zarzucając naruszenie: 1. art. 8 § 1 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wydanie decyzji przez organ II instancji zawierającej lakoniczne uzasadnienie stanowiska organu; 2. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 6 u.p.z.p. poprzez bezpodstawne i kategoryczne przyjęcie przez organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji, że sam fakt zaplanowania drogi wewnętrznej w strefie kontrolowanej gazociągu przesądza o braku możliwości wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy a nadto, iż usytuowanie drogi w tej strefie jest bezwzględnie niedopuszczalne; 3. art. 15 k.p.a. poprzez nieodniesienie się przez organ II Instancji w całości do zarzutów zawartych w odwołaniach skarżących, w tym do zarzutu związanego z uchwałą nr [...] Rady Miejskiej Gminy [...] z dnia 30 listopada 2023 r.; 4. art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 w zw. z art. 2 pkt 1 i 4 w zw. z art. 56 u.p.z.p. poprzez ich niewłaściwe niezastosowanie i w konsekwencji przyjęcie, że zamierzenie inwestycyjne jest niezgodne z przepisem art. 61 ust. 1 pkt 6 u.p.z.p.
Przy tak sformułowanych zarzutach, umotywowanych w uzasadnieniu skargi, pełnomocnik skarżących wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, jak też zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania.
Umocowania do wniesienia skargi w imieniu B. H. udzieliła radcy prawnemu I. H. (k. 7), która reprezentowała B. H. na podstawie pełnomocnictwa z dnia 17 stycznia 2022 r. (k. 9).
Kolegium w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
W wykonaniu wezwania sądowego, pełnomocnik skarżących przy piśmie procesowym z dnia 8 sierpnia 2025 r. uzupełnił braki formalne skargi, m.in. wskazując numer PESEL B. H. i numer PESEL J. H. (k. 29).
W piśmie procesowym z dnia 15 lutego 2026 r. (k. 79) pełnomocnik skarżącej B. H. poinformował Sąd o "zajściu pomyłki", wskazując że B. H. zmarła, o czym pełnomocnik dowiedział się dopiero z początkiem lutego 2026 r. od I. H., i przedłożył fotokopię wypisu aktu poświadczenia dziedziczenia z dnia 28 stycznia 2026 r. rep. [...].
Pełnomocnik wyjaśnił, że skarżący J. H. udzielił pełnomocnictwa do reprezentowania w swoim własnym imieniu w niniejszej sprawie, natomiast pełnomocnictwa w imieniu B. H. udzieliła jej córka I. H., która była do tego upoważniona na podstawie pełnomocnictwa notarialnego repertorium [...], w związku z powyższym "pełnomocnik nie musiał po przedstawieniu tego dokumentu mieć bezpośredniego kontaktu z (...) B. H., gdyż (...) I. H. była jej pełnomocnikiem w kontaktach z pełnomocnikiem procesowym", wobec czego "pełnomocnik działający w niniejszej sprawie nie posiadał informacji o fakcie, że (...) B. H. zmarła".
Dalej pełnomocnik wywodził, że "z powziętych z początkiem lutego 2026 r. informacji od I. H., wynika, że B. H. zmarła jeszcze przed wydaniem w sprawie decyzji z dnia 30 maja 2025 r. przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze (...), w związku z powyższym zaszła pomyłka we wskazaniu (...) B. H. jako skarżącej w niniejszej sprawie, gdyż pełnomocnik nie został poinformowany o tym, że skarżąca nie żyje".
Jednocześnie pełnomocnik podniósł, że "w związku z powyższym pojawiły się nowe okoliczności uzasadniające uznanie [zaskarżonej] decyzji (...) za nieważną, w związku z jej wydaniem wobec osoby zmarłej", jak też, że "zgodnie z obowiązującymi przepisami postępowanie toczące się w niniejszej sprawie przed (...) [Kolegium] winno zostać zawieszone do czasu ustalenia następców prawnych skarżącej".
Z pozyskanego przez Sąd odpisu skróconego aktu zgonu nr [...] (akt zgonu nr [...] (k. 100 akt sądowych) wynika, że B. H. zmarła w dniu [...]
Prawomocnym postanowieniem z dnia 6 marca 2026 r. sygn. akt II SA/Po 626/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę B. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 maja 2025 r. nr [...], jako niedopuszczalną (wniesioną w imieniu osoby nieżyjącej).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.) - dalej: p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, w granicach sprawy (wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu).
Stosownie zaś do art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, w tym przede wszystkim na podstawie przedstawionych przez organ akt postępowania administracyjnego i pism procesowych stron wraz z załącznikami. Stąd też analiza i ocena prawna okoliczności niniejszej sprawy nastąpiła na gruncie faktów znajdujących odzwierciedlenie w aktach tejże sprawy (por. np. orzecznictwo powołane w wyroku NSA z dnia 19 stycznia 2021 r. sygn. akt III OSK 2678/21 - to i pozostałe orzeczenia powołane w niniejszym wyroku dostępne w bazie orzeczeń pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W wyniku przeprowadzenia tak rozumianej kontroli Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, jakkolwiek miało to miejsce z innych powodów niż podniesione w samej skardze, które to zarzuty w tym wypadku – ze względu na wady zaskarżonych decyzji i charakter rozstrzygnięcia, jakie zapadło w niniejszej sprawie – nie były przedmiotem rozważań Sądu.
Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia 22 sierpnia 2024 r. o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla przedsięwzięcia polegającego na budowie 5 budynków mieszkalnych jednorodzinnych z garażem w bryle budynku lub z 5 budynkami garażowymi, na terenie działek o nr ewid. [...] i [...], obręb [...], gm. [...]. Decyzje te zostały skierowane do B. H. i J. H. jako inwestorów (wnioskodawców), którzy we wniosku z dnia 18 listopada 2022 r. wystąpili o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia budowlanego.
W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszają przepisy prawa w stopniu uzasadniającym ich wyeliminowanie z obrotu prawnego poprzez stwierdzenie nieważności obydwu tych decyzji, niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze.
Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, stwierdza jej nieważność w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 kwietnia 2012 r. sygn. akt II OSK 85/12 (dostępnym jw.), jest to o tyle istotne, że oznacza także eliminację z obrotu prawnego decyzji ze skutkiem prawnym ex tunc. W takiej sytuacji zbędna byłaby w tym zakresie dalsza kontrola sądu pierwszej instancji dotycząca ewentualnego naruszenia innych przepisów prawa materialnego lub prawa procesowego. Dlatego też sąd powinien w pierwszej kolejności zbadać, czy w danej sprawie nie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 k.p.a.
Z art. 156 § 1 k.p.a. wynika, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która m.in. wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2) oraz została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie (pkt 4). Nieważność decyzji zachodzi wówczas, gdy decyzja jest skierowana do adresata, który w ogóle nie posiada zdolności bycia stroną – np. osoba zmarła lub jednostka organizacyjna bez następcy prawnego (patrz np. wyroki NSA z dnia 28 marca 2023 r. sygn. akt II OSK 817/20, 26 września 2025 r. sygn. akt III OSK 2510/24 i 26 września 2025 r. sygn. akt II GSK 1294/22, dostępne jw.).
W przypadku wadliwości z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. dochodzi do uregulowania decyzją administracyjną uprawnień lub obowiązków podmiotu posiadającego zdolność prawną (osoby żyjącej), z tym że niemającej statusu strony w sprawie w rozumieniu art. 28 k.p.a. Natomiast w przypadku uregulowania decyzją administracyjną sytuacji prawnej jednostki nieposiadającej zdolności prawnej (osoby nieżyjącej) dochodzi do rażącego naruszenia prawa, tj. wadliwości z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (patrz np. wyroki NSA z dnia 22 stycznia 2021 r. sygn. akt II OSK 2338/20 i 17 marca 2022 r. sygn. akt I OSK 987/21, dostępne jw.).
W niniejszej sprawie z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji na terenie działek nr ewid. [...] i [...], obręb [...], gm. [...] wystąpiły dwa podmioty, tj. B. H. i J. H. w piśmie z dnia 14 listopada 2022 r. Nie ulega wątpliwości, że B. H. zmarła w dniu [...]., a zatem jeszcze przed wydaniem w tej sprawie decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] Decyzją z dnia 22 sierpnia 2024 r. znak [...] Co oczywiste, w takich warunkach zarówno decyzja organu I instancji, jak również decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 maja 2025 r. nr [...] zostały skierowane do obydwu inwestorów (wnioskodawców), tj. tak do J. H., jak i B. H. (osoby zmarłej).
Wobec tego należy jeszcze raz podkreślić, że rażącym naruszeniem prawa jest skierowania decyzji do osoby zmarłej. Według art. 30 § 1 k.p.a. zdolność prawną i zdolność do czynności prawnych stron ocenia się według przepisów prawa cywilnego, o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Przy tym, w sprawach dotyczących praw zbywalnych lub dziedzicznych w razie zbycia prawa lub śmierci strony w toku postępowania na miejsce dotychczasowej strony wstępują jej następcy prawni (art. 30 § 4 k.p.a.). Z kolei według art. 8 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2025 r., poz. 1071 ze zm.) - dalej: k.c. każdy człowiek od chwili urodzenia ma zdolność prawną. Przepisy Kodeksu cywilnego stanowią, że przez zdolność prawną należy rozumieć zdolność bycia podmiotem praw i obowiązków w sferze prawa materialnego (stosunków prawnych).
Osoba fizyczna może być stroną postępowania, jeżeli ma zdolność do bycia podmiotem praw i obowiązków, a zatem jeżeli ma zdolność prawną (por. np. wyroki NSA z dnia 30 czerwca 2020 r. sygn. akt I GSK 1581/18 i 21 lipca 2022 r. sygn. akt I OSK 49/21, dostępne jw.). Zmarły przestaje być podmiotem nie tylko wszelkich praw i obowiązków cywilnoprawnych, ale także wszelkich praw i obowiązków administracyjnoprawnych, dla których zdolność prawna podmiotu jest również przesłanką podstawową (tak np. NSA w wyroku z dnia 5 września 2024 r. sygn. akt I OSK 1183/22, dostępnym jw.).
Na powyższą ocenę nie ma wpływu to, czy organ wiedział o śmierci strony postępowania będącej adresatem decyzji oraz czy jego niewiedza była zawiniona czy też nie (por. np. wyroki NSA z dnia 22 stycznia 2014 r. sygn. akt I OSK 708/12 i 26 października 2018 r. sygn. akt I OSK 238/17, dostępne jw.). Odnosi się to także do sytuacji doręczenia decyzji pełnomocnikowi, którego mocodawca zmarł (patrz: M. Jaśkowska [w:] M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, M. Jaśkowska, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. IX, Warszawa 2026, art. 156 – i powołane tam orzecznictwo).
Sąd zobowiązany był z urzędu dostrzec wyżej omówioną, istotną wadę prawną decyzji, gdyż nie był związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przy tym również sam pełnomocnik skarżących w piśmie procesowym z dnia 15 lutego 2026 r. wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.
Nadto, na marginesie zasadniczych rozważań Sąd również zauważa, że Kolegium błędnie określiło jako stronę postępowania K. Ś. (patrz: rozdzielnik do decyzji organu II instancji), podczas gdy była nią B. H. reprezentowana w postępowaniu przez K. Ś.. W istocie, jak na to wskazał organ I instancji w swojej decyzji, K. Ś. była pełnomocnikiem obydwu wnioskodawców (dokumenty potwierdzające umocowanie zostały dołączone do wniosku z dnia 18 listopada 2022 r.).
Jak już to wcześniej wspomniano, w stosunku do B. H. jej zdolność do czynności prawnych ustała wraz ze zdolnością prawną osoby fizycznej, a więc w chwili śmierci. Należy zaś zasadniczo przyjąć, że w razie śmierci strony w toku postępowania administracyjnego pełnomocnictwo przez nią udzielone wygasa (por. np. wyroki NSA z dnia 9 stycznia 2008 r. sygn. akt II OSK 1812/06 i 27 października 2021 r. sygn. akt I GSK 572/21, dostępne jw.). Zgodnie bowiem z art. 101 § 2 k.c. umocowanie wygasa ze śmiercią mocodawcy lub pełnomocnika, chyba że w pełnomocnictwie inaczej zastrzeżono z przyczyn uzasadnionych treścią stosunku prawnego będącego podstawą pełnomocnictwa.
Mimo wadliwego dokonania doręczeń wydanej decyzji przez Kolegium – poprzez wysłanie odrębnie decyzji do K. Ś. i do J. H. – naruszenie art. 40 § 2 w zw. z art. 32 k.p.a. ze względu na gwarancyjny charakter tych przepisów – jak też stwierdzenie innych, kwalifikowanych wad tej decyzji – nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy.
Podsumowując przedstawione rozważania, Sąd wyjaśnia, że w tak kształtujących się okolicznościach sprawy uznał za konieczne stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organy administracji będą zobowiązane w pierwszej kolejności uwzględnić fakt śmierci B. H., jak też ustalić następców prawnych (spadkobierców) po zmarłej B. H.. Przy tym organy wezmą pod uwagę, że zgodnie z art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a. w razie śmierci strony lub jednej ze stron zawieszenie postępowania jest obowiązkowe, jeżeli wezwanie spadkobierców zmarłej strony albo zarządcy sukcesyjnego do udziału w postępowaniu nie jest możliwe i nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 30 § 5, a postępowanie nie podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe (art. 105). Co do następowa prawnego po B. H. należy pozyskać odpowiednie dokumenty urzędowe potwierdzające, kto jest aktualnym następcą prawnym (spadkobiercą) zmarłej strony (adresata decyzji). W szczególności organ powinien wystąpić o odpowiedni wypis aktu poświadczenia dziedziczenia z dnia 28 stycznia 2026 r. rep. [...] (pełnomocnik skarżącego powoływał się jedynie na fotokopię dokumentu), jak też uzyskać bieżące informacje co do faktycznego kręgu stron postępowania i wyników ewentualnych postępowań sądowych w tym względzie (wydanie postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku, uchylenie lub zmiana aktu poświadczenia dziedziczenia). Po przeprowadzeniu postępowania z zapewnieniem w nim udziału wszystkim jego stronom (art. 28 k.p.a.), rozstrzygnięcie administracyjne powinno być skierowane do tych podmiotów, które mogą być aktualnymi adresatami decyzji w sprawie warunków zabudowy.
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 i art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. orzekł, jak w pkt I sentencji.
O kosztach postępowania Sąd rozstrzygnął w pkt II wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Sąd wziął pod uwagę wniosek skarżącego, wynik sprawy i wysokość uiszczonych w tej sprawie kosztów sądowych (500 zł wpisu od skargi), jak również wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika (480 zł) ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2026 r., poz. 215) i wysokość uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł).