II SA/Po 591/25

II SA/Po 591/25 - Postanowienie WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2025-09-01
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-08-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Edyta Podrazik /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 58 par. 1 pkt 6
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
II SA/Po 591/25 POSTANOWIENIE Dnia 1 września 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik po rozpoznaniu w dniu 1 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na uchwałę Rady Miasta i Gminy K. z dnia 28 maja 2025 r. Nr XIV/207/2025 w przedmiocie rozpatrzenia skargi na Dyrektora Szkoły Podstawowej im. [...] w K. postanawia odrzucić skargę /-/ Edyta Podrazik
Uzasadnienie
II SA/Po 591/25
U Z A S A D N I E N I E
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest uchwała Rady Miasta i Gminy K. z dnia 28 maja 2025 r. uznająca za nieuzasadnioną skargę A. K. na działania Dyrektora Szkoły Podstawowej im. [...] w K. .
Zaskarżona uchwała podjęta została w następujących okolicznościach:
Pismem z dnia 2 kwietnia 2025 r. A. K. złożył do Burmistrza Miasta i Gminy K. skargę na działania Dyrektora Szkoły Podstawowej im. [...] w K. zarzucając mu niewykonywanie i zaniedbywanie obowiązków służbowych, stronnicze i wybiórcze analizowanie przedkładanych przez skarżącego zgłoszeń, wniosków oraz działania na szkodę małoletnich dzieci.
Rada Miasta i Gminy K. w dniu 28 maja 2025 r. na podstawie art. 229 pkt 3, art. 237, art. 238 K.p.a oraz art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1465 ze zm.) podjęła zaskarżoną uchwałę, w której uznała skargę A. K. za nieuzasadnioną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga okazała się niedopuszczalna, i jako taka, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: P.p.s.a.) podlegała odrzuceniu.
Punktem wyjścia do dalszych rozważań musi być określenie charakteru prawnego pisma skarżącego z dnia 2 kwietnia 2025 r. i podjętej w jego wyniku zaskarżonej uchwały Rady Miasta i Gminy K. z dnia 28 maja 2025 r.
Kodeks postępowania administracyjnego w przepisie art. 227 przewiduje możliwość składania szczególnego rodzaju skarg na działania organów administracji publicznej. Stosownie do treści tego przepisu przedmiotem takiej skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy lub przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Ze sformułowania przepisu wynika, że jest to skarga powszechna (actio popularis), służąca każdemu, kto zarzuca wyłącznie naruszenie obiektywnego porządku prawnego. Analiza pisma A. K. z dnia 2 kwietnia 2025 r. musi prowadzić do wniosku, iż jest ono właśnie skargą powszechną z art. 227 K.p.a.
Zaznaczyć trzeba, iż skarga, o której stanowi art. 227 K.p.a, jest wyrazem niezadowolenia o szczególnym charakterze przez to, że wykracza daleko poza ramy regulowane procedurą administracyjną ogólną czy szczególną, a także sądową. Ma ona bowiem za przedmiot wszelkie działanie, bezczynność lub zaniechanie każdego organu państwowego, organu jednostki samorządu terytorialnego, organu organizacji społecznej (art. 221 § 1 i 2 K.p.a) lub też ich pracowników, jest to bowiem "nieograniczony środek kontroli wszelkiej działalności (w tym zaniechań) aparatu państwowego" (tak: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2006 r. s. 838, za: J. Lang Współdziałanie administracji ze społeczeństwem, Warszawa 1985, s. 79).
Zgodnie z art. 237 § 1 i 3 K.p.a. organ właściwy do załatwienia skargi powinien załatwić skargę bez zbędnej zwłoki, nie później niż w ciągu miesiąca, a o sposobie załatwienia skargi zawiadomić osobę wnoszącą skargę. Zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi powinno zawierać: oznaczenie organu, od którego pochodzi, wskazanie, w jaki sposób skarga została załatwiona, oraz podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego osoby upoważnionej do załatwienia skargi. Zawiadomienie o odmownym załatwieniu skargi powinno zawierać nadto uzasadnienie faktyczne i prawne (art. 238 § 1 K.p.a.).
Zauważyć należy, że rada gminy jest organem kolegialnym, który swoje stanowisko przedstawia przez podjęcie stosownej uchwały. Tylko bowiem w tej formie może być wyrażone stanowisko organu wieloosobowego, stanowiące o załatwieniu sprawy. Rada gminy może dokonać zatem zawiadomienia o sposobie załatwienia sprawy wyłącznie w formie uchwały. Taka też sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie.
Uchwała z dnia 28 maja 2025 r. nr XIV/207/2025 jest w istocie zawiadomieniem o sposobie załatwienia skargi podjętym na podstawie art. 237 § 3 K.p.a. i art. 238 § 1 K.p.a.
Należy zaznaczyć, iż pogląd, że uchwały podjęte w wyniku rozpoznawania skargi wniesionej w trybie działu VIII k.p.a. są faktycznie czynnością informującą o sposobie załatwienia skargi, jest ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. postanowienie NSA z dnia 11 lutego 2002 r., sygn. akt II SA/Wr 31212/01, niepubl.; postanowienie NSA z dnia 12 kwietnia 2001 r. w sprawie I SA 2668/00, LEX 54426, postanowienie WSA w Białymstoku z 10 maja 2005 r., II SA/Bk 276/05 ZNSA 2005/2-3/115). Podkreśla się przy tym, iż uchwały podjęte w wyniku skargi wniesionej na podstawie art. 227 K.p.a. są taką samą czynnością informującą o sposobie załatwienia skargi, jak i czynności innych organów wymienionych w art. 229 K.p.a., którym uchwała nie jest przypisana jako forma prawna działania.
W orzecznictwie i doktrynie ugruntowany jest także pogląd, iż na zawiadomienie dokonane w trybie art. 238 K.p.a nie służy skarga do sądu administracyjnego. Stanowisko powyższe odnieść należy także do sytuacji, gdy zawiadomienie w wymienionym trybie przyjmuje formę uchwały organu gminy. Pogląd przeciwny powodowałby niczym nieuzasadnioną nierówność prawną podmiotów. Tym bowiem, których skarga nie została załatwiona w formie uchwały, skarga na czynność informująca o sposobie załatwienia nie służyłaby. Jak już wskazano wyżej zawiadomienie o załatwieniu skargi nie daje podstaw do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na jego niezgodność z prawem. Ta kategoria czynności organów administracji publicznej nie mieści się w wyliczeniu aktów zaskarżalnych do sądu administracyjnego, a wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a. W szczególności nie jest to akt lub czynność z art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a., a to z uwagi na potrzebę odróżnienia od siebie załatwienia sprawy, której dotyczyła skarga, od rozpatrzenia samej skargi (por. J. Borkowski..., op. cit. s. 856).
Niemożliwe jest również kwestionowanie takiego – podjętego w formie uchwały – zawiadomienia, na podstawie art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powaitowym, zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Zawiadomienie z art. 238 K.p.a jako czynność o charakterze wyłącznie informacyjnym nie prowadzi do naruszenia interesu lub uprawnienia.
Należy podkreślić, iż wniesienie skargi do sądu w trybie art. 87 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym, czy na podstawie art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a., obejmuje nie wszystkie uchwały organów gminy, lecz uchwały "z zakresu administracji publicznej". Zawiadomienie nie stanowi rozstrzygnięcia sprawy "z zakresu administracji publicznej" i jest wyłącznie czynnością faktyczną. Zawiadomienie może być tylko kwestionowane nową skargą wniesioną w trybie art. 227 K.p.a. (por. postanowienie NSA z dnia 13 lipca 1983 r., II SA 983/83, ONSA 1983, nr 2, poz. 57).
Mając powyższe na uwadze skargę A. K. jako niedopuszczalną należało odrzucić podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.
/-/ Edyta Podrazik