Lexedit
Wróć do analizy orzeczenia
Pełny tekst orzeczenia

II SA/Po 423/25

Oryginalna, niezmieniona treść orzeczenia. Jeżeli chcesz przeczytać analizę (zagadnienia prawne, podstawa prawna, argumentacja, rozstrzygnięcie), wróć do strony orzeczenia.

II SA/Po 423/25 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2026-06-17
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-06-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Jacek Rejman /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie Sędzia WSA Robert Talaga Asesor WSA Jacek Rejman (sprawozdawca) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Krzysztof Dzierzgowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2026 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 marca 2025 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 26 marca 2025 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze – wydaną na podstawie art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.) - dalej: k.p.a. oraz art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 82 ust. 1, art. 84 ust. 2, art. 85 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2017 r., poz. 1405; Dz.U. z 2024 r., poz. 1112 ze zm.) - dalej: u.i.o.ś.; ustawa środowiskowa i § 3 ust. 1 pkt 102 w zw. z § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 71) – w wyniku rozpatrzenia sprawy z odwołania M. B. od decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 1 marca 2024 r. znak [...] (sprostowanej postanowieniem z dnia 4 marca 2025 r.) określającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na "Rozbudowie istniejącego gospodarstwa poprzez budowę obory dla 172 sztuk bydła opasowego powyżej 1 roku wraz ze zmianą obsady w istniejących budynkach (łącznie po rozbudowie 197,15 DJP) zlokalizowanej na działkach nr [...] w obrębie geodezyjnym [...], gmina [...]", województwo [...] – utrzymało w całości w mocy decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach Wójta Gminy [...] z dnia 1 marca 2024 r. znak [...]
Decyzje te zostały wydane w następujących okolicznościach sprawy.
W dniu 5 grudnia 2017 r. do Wójta Gminy [...] (dalej również: Wójt; organ I instancji) wpłynął wniosek D. S. (dalej również: inwestor; wnioskodawca) z dnia 21 listopada 2017 r. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wójt na wniosek inwestora wszczął postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji przedsięwzięcia określonego jako "Budowa obory dla 85 sztuk bydła opasowego (68 DJP)", zlokalizowanego na działkach nr [...] w obrębie geodezyjnym: [...], gm. [...]. Przedmiotowe przedsięwzięcie zostało zakwalifikowane do przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 103 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 71).
Po uzyskaniu wymaganych opinii Wójt postanowieniem z dnia 29 maja 2018 r. znak [...] na podstawie art. 63 ust. 1 i 4 u.i.o.ś. stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i określił zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.
Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, w którym inwestor przedłożył Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko z 2018 r., wraz z jego uzupełnieniem (dalej również: Raport), Wójt Gminy [...] w decyzji z dnia 17 października 2019 r. znak [...] określił środowiskowe uwarunkowania dla realizacji przedsięwzięcia określonego jako "Budowa obory dla 85 sztuk bydła opasowego (68DJP)", zlokalizowanego na działkach nr [...] w obrębie [...], gm. [...].
Decyzją z dnia 24 marca 2021 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej również: Kolegium; organ odwoławczy; organ II instancji), po rozpatrzeniu odwołania M. B. (dalej również: skarżący; zainteresowany; strona), na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchyliło decyzję Wójta Gminy [...] z dnia 17 października 2019 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Wyrokiem z dnia 13 lipca 2021 r. sygn. akt IV SA/Po 505/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, po rozpoznaniu sprawy ze sprzeciwu D. S., uchylił zaskarżoną decyzję Kolegium z dnia 24 marca 2021 r., stwierdzając, że przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ocena, iż w Raporcie zostały przedstawione dwa zamiast trzech wariantów realizacji planowanego przedsięwzięcia ma charakter jedynie formalny. Sąd uznał, że okoliczności te nie stanowią o naruszeniu przepisów prawa, które należy postrzegać jako istotne braki Raportu, czyli takie, które przesądzają o konieczności ponowienia procedur uzgodnieniowych, wobec czego nie było podstaw do wydania decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a.
W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Kolegium decyzją z dnia 30 grudnia 2021 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia 17 października 2019 r. nr [...]
Prawomocnym wyrokiem z dnia 19 maja 2022 r. sygn. akt II SA/Po 186/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, w wyniku rozpoznania sprawy ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 grudnia 2021 r. nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy [...] z dnia 17 października 2019 r. nr [...]
Sąd uznał, że rozstrzygając sprawę, organy administracyjne wykroczyły poza granice wniosku inwestora i co za tym idzie - naruszyły art. 73 ust. 1 u.i.o.ś., gdyż bez umożliwienia inwestorowi skorygowania wniosku z dnia 21 listopada 2017 r. tak, by faktycznie odpowiadał istocie jego zamierzenia, które polega na rozbudowie i zmianie intensywności całego dotąd funkcjonującego przedsięwzięcia (hodowli bydła opasowego w ramach gospodarstwa rolnego), nie można było określić środowiskowych uwarunkowań w przedmiotowej sprawie. Według Sądu decyzja organu I instancji zawiera zasadniczą sprzeczność pomiędzy przedmiotem sprawy (określonym we wniosku inwestora) a ustalonymi wymogami, które dotyczą rozbudowy dotychczasowego przedsięwzięcia, określając warunki realizacji i eksploatacji maksymalnych wartości obsady zwierząt dla planowanego nowego obiektu, jak i całości przedsięwzięcia, jakie powstanie w wyniku jego realizacji.
Sąd wytknął, że w osnowie decyzji Wójt z jednej strony stwierdził, że określa środowiskowe uwarunkowania dla realizacji przedsięwzięcia określonego jako "Budowa obory dla 85 sztuk bydła opasowego (68DJP)", z drugiej zaś zaznaczył, że projektowana powierzania hodowlana umożliwi większą niż wskazana przez inwestora obsadę zwierząt - maksymalnie 172 szt., tj. 137,6 DJP; łączna możliwa maksymalna obsada gospodarstwa po rozbudowie może wynosić 237,55 DJP (pkt 1 osnowy); w szczegółowych warunkach korzystania ze środowiska (pkt 2 osnowy) określił wymagania, odnosząc się do całości powierzchni obiektów inwentarskich i ich funkcjonowania, a zatem do kształtu przedsięwzięcia, jakie docelowo powstanie w wyniku realizacji obiektu inwentarskiego (obory) nr 5, natomiast w pkt 3 osnowy określił zarówno wymagania dotyczące projektowanej obory z uwzględnieniem maksymalnej dopuszczalnej obsady zwierząt w planowanym obiekcie (137,6 DJP), wychodząc poza granice wniosku, jak też określił wymagania dotyczące maksymalnej obsady zwierząt całego gospodarstwa (237,55 DJP), czego także wniosek nie dotyczył. Sąd zwrócił także uwagę na to, że pośrednim efektem stwierdzonych uchybień była niewłaściwa ocena wartości dowodowej przedłożonego przez inwestora Raportu i brak wychwycenia przez orzekające w sprawie organy niekompletności tegoż raportu pod kątem wpływu na środowisko zwiększonej ilości wytwarzanej w gospodarstwie gnojówki. Sąd wskazał w tym względzie, że z tabeli nr 9 stanowiącej załącznik nr 6 do rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 5 czerwca 2018 r. w sprawie przyjęcia "Programu działań mających na celu zmniejszenie zanieczyszczenia wód azotanami pochodzącymi ze źródeł rozlicznych oraz zapobieganie dalszemu zanieczyszczeniu" w przypadku chowu zwierząt w systemie głębokiej ściółki wytwarzany jest wyłącznie obornik, zaś w przypadku chowu w systemie płytkiej ściółki zarówno obornik, jak i gnojówka. Sąd zauważył, że w Raporcie znajdują się jedynie informacje dotyczące wód gnojowych powstałych w następstwie przechowywania obornika na płycie obornikowej oraz odcieków z wybiegu, a więc gnojowicy, a nie gnojówki – i w tym zakresie Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko nie spełnia wymogów wynikających z art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. a i c u.i.o.ś. co do charakterystyki całego przedsięwzięcia i przede wszystkim przewidywanych rodzajów i ilości emisji, w tym odpadów, wynikających z fazy eksploatacji lub użytkowania planowanego przedsięwzięcia rozumianego jako rozbudowane gospodarstwo rolne. Zdaniem Sądu, zebrany materiał procesowy nie pozwalał na określenie warunków realizacji przedsięwzięcia w takim kształcie, jak to przedstawiono w decyzji Wójta Gminy [...].
W ponownie prowadzonym postępowaniu inwestor dokonał korekty wniosku (k. 203 akt adm.), wskazując, że wnosi o wydanie decyzji środowiskowej dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie istniejącego gospodarstwa poprzez budowę obory dla 172 sztuk bydła opasowego powyżej 1 roku wraz ze zmianą obsady w istniejących budynkach (łącznie po rozbudowie 198 DJP), zlokalizowanego na działkach nr [...] w obrębie geodezyjnym [...], gmina [...]. Równocześnie w dniu 28 grudnia 2022 r. inwestor złożył korektę Karty informacyjnej przedsięwzięcia (dalej również: KIP) w zakresie opisu przedsięwzięcia oraz stanu powierzchni kojców istniejących w budynkach inwentarskich, obsady bydła w istniejących budynkach inwentarskich, maksymalnej liczby DJP w istniejących budynkach inwentarskich, podając, że maksymalna obsada zwierząt istniejącą gospodarstwie przy powyższym układzie ich rozmieszczenia w istniejących budynkach inwentarskich w przeliczeniu na DJP, biorąc pod uwagę minimalne warunki ich utrzymania (dobrostan), wynosi 100 DJP. Inwestor przedstawił również stan po rozbudowie o projektowaną oborę dla bydła opasowego od 1 roku do 2 lat, powierzchnię kojców w budynku projektowanym, obsadę bydła w projektowanym budynku inwentarskim, a następnie opis całego stanu przedsięwzięcia po rozbudowie wraz ze zmianą zasiedlenia istniejących budynków inwentarskich, co dało łącznie po rozbudowie maksymalną obsadę 198 DJP. Dodatkowo wyjaśnił, że działalność w zakresie chowu bydła opasowego w obiektach istniejących prowadzona jest dla wszystkich grup wiekowych w systemie bez uwięzi, w kojcach wielostanowiskowych, wyłącznie na ściółce głębokiej i również po rozbudowie gospodarstwa chów bydła opasowego odbywać się będzie wyłącznie na ściółce głębokiej.
Do powyższej korekty wniosku załączono tekst jednolity Raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, uwzględniający aneksy z dnia: 29 września i 16 października 2018 r. oraz 12 października 2022 r.
Postanowieniem nr [...] z dnia 6 marca 2023 r. znak [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] (dalej również: PPIS w [...]) zaopiniował przedłożony wniosek pozytywnie w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych – z zastrzeżeniami (k. 208). PPIS w [...]. postanowieniem nr [...] z dnia 26 kwietnia 2023 r. znak [...] ponownie zaopiniował przedłożony wniosek pozytywnie w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych – z zastrzeżeniami (k. 252). Pismem z dnia 26 lipca 2023 r. PPIS w [...] podtrzymał wcześniejsze postanowienie nr [...] z dnia 26 kwietnia 2023 r. znak [...] Pismem z dnia 24 sierpnia 2023 r. PPIS w [...] podtrzymał wcześniejsze postanowienie nr [...] z dnia 26 kwietnia 2023 r. (k. 368).
Na wezwania Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w [...] (dalej: Dyrektor RZGW WP w [...]) i organu inwestor przedłożył kolejne aneksy do Raportu w dniu 12 kwietnia 2023 r. (k. 244) i 28 czerwca 2023 r. (k. 264). Natomiast na wezwanie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] (dalej również: RDOŚ w [...]) inwestor złożył aneksy do Raportu w dniu 15 maja 2023 r. (k. 308) i 18 lipca 2023 r. (k. 327).
W dniu 14 sierpnia 2023 r. inwestor złożył aneks do Raportu stanowiący "niewielką korektę" w zakresie powierzchni kojców w nowoprojektowanym budynku inwentarskim nr [...] oraz obsady bydła opasowego w gospodarstwie po jego rozbudowie o przedmiotowy budynek inwentarski. W wyniku tej korekty nastąpiła zmiana obsady z 198 DJP na 197,15 DJP (k. 353).
RDOŚ w [...] postanowieniem z dnia 7 września 2023 r. znak [...] uzgodnił realizację przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie istniejącego gospodarstwa poprzez budowę obory dla 172 sztuk bydła opasowego powyżej 1 roku wraz ze zmianą obsady w istniejących budynkach (łącznie po rozbudowie 197,15 DJP), zlokalizowanej na działkach nr [...] w obrębie [...], gmina [...] – i określił warunki jego realizacji (k. 362).
Dyrektor Zarządu Zlewni Wód Polskich w [...]. postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2023 r. znak [...] uzgodnił realizację przedsięwzięcia w proponowanym do realizacji wariancie i określił warunki tej realizacji (k. 365).
Wójty Gminy [...] obwieszczeniem z dnia 9 listopada 2023 r. na podstawie art. 33 ust. 1 w zw. z art. 79 ust. 1 u.i.o.ś. podał do publicznej wiadomości informacje o przeprowadzonej ocenie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i o możliwości zapoznania się z niezbędną dokumentacją sprawy oraz składania uwag i wniosków we wyszukanym w tym obwieszczeniu terminie. W wyznaczonym terminie wpłynęły do organu I instancji uwagi i wnioski strony postępowania - M. B.. Po przeprowadzeniu oceny oddziaływania na środowisko, Wójt Gminy [...] w decyzji z dnia 1 marca 2024 r. określił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na "Rozbudowie istniejącego gospodarstwa poprzez budowę obory dla 172 sztuk bydła opasowego powyżej 1 roku wraz ze zmianą obsady w istniejących budynkach (łącznie po rozbudowie 198 DJP) zlokalizowanej na działkach nr [...] w obrębie geodezyjnym [...], gmina [...]", województwo [...].
W odwołaniu od tej decyzji M. B., domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i umorzenia postępowania pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. naruszenie art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 ust. 1 pkt, art. 77 ust. 2 pkt 2, art. 78ust. 1 pkt 2 u.i.o.ś. poprzez brak uzyskania ponownej opinii PPIS w [...]., mimo dokonanych w międzyczasie uzupełnień Raportu; 2. naruszenie art. 85 u.i.o.ś. poprzez brak wskazania, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone przez strony postępowania; 3. niewłaściwą ocenę sytuacji odprowadzenia wód opadowych i roztopowych na działce inwestora. Do odwołania załączono "Wybrane uwagi do przedsięwzięcia (...)" z dnia 12 marca 2024 r., sporządzone przez dr inż. J. K..
Po wydaniu przedmiotowej decyzji Wójt Gminy [...] postanowieniem z dnia 4 marca 2025 r. nr [...] sprostował decyzję z dnia "28 lutego 2024 r." nr [...] w zakresie nazwy przedsięwzięcia, zastępując ją nazwą "Rozbudowa istniejącego gospodarstwa poprzez budowę obory dla 172 sztuk bydła opasowego powyżej 1 roku wraz ze zmianą obsady w istniejących budynkach (łącznie po rozbudowie 197,15 DJP) zlokalizowanej na działkach nr [...] w obrębie geodezyjnym [...], gmina [...]" (k. 32 akt II inst.). Następnie postanowieniem z dnia 20 marca 2025 r. nr [...] sprostował decyzję z dnia 1 marca 2024 r. nr [...], wskazując na podanie błędnej daty decyzji w postanowieniu z dnia 4 marca 2025 r.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 26 marca 2025 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Wójta Gminy [...] z dnia 1 marca 2024 r., nie znajdując podstaw do uchylenia decyzji I instancji.
Motywując swoje rozstrzygnięcie, Kolegium zwróciło nawagę na związanie wytycznymi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, zawartymi w wyroku z dnia 13 lipca 2021 r. sygn. akt IV SA/Po 505/21 i wyroku z dnia 19 maja 2022 r. sygn. akt II SA/Po 186/22.
Kolegium przywołało treść art. 71 ust. 1 i ust. 2 u.i.o.ś. oraz wyjaśniło, że kwalifikacja planowanej inwestycji odbyła się na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 71), gdyż w niniejszej sprawie nie mają zastosowania obecnie obowiązujące przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839) ze względu na § 4 tego rozporządzenia. Organ odwoławczy stwierdził, że przedsięwzięcie należy kwalifikować jako chów lub hodowlę zwierząt, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 51, w liczbie nie mniejszej niż 60 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP), gdyż nie jest to chów lub hodowla zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 210 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP - przy czym za liczbę DJP przyjmuje się maksymalną możliwą obsadę inwentarza). Organ ten wyjaśnił, że stosując współczynniki przeliczeniowe sztuk zwierząt na DJP określone w załączniku do rozporządzenia, przedsięwzięcie po rozbudowie obejmie 197,15 DJP. W związku z tym planowane przedsięwzięcie zakwalifikowano do przedsięwzięć z § 3 ust. 1 pkt 102 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., a zatem jako przedsięwzięcie, które może wymagać przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.
Kolegium stwierdziło, że przedmiotowe przedsięwzięcie będzie polegało na rozbudowie istniejącego gospodarstwa poprzez budowę obory dla 172 szt. bydła opasowego powyżej jednego roku wraz ze zmianą obsady w istniejących już budynkach w ramach gospodarstwa rolnego na działkach nr [...] w [...], gmina [...]; powierzchnia terenu, na którym będzie realizowana inwestycja wynosi 1,02 ha; część północno-wschodnia działek zagospodarowana jest następującą zabudową: budynkiem mieszkalnym, budynkiem gospodarczym, garażem, warsztatem, budynkami inwentarskimi (obecnie nr [...] do [...]), płytą obornikową, nawierzchniami utwardzonymi betonem i tłuczniem kamiennym. Następnie wyjaśniło, że w ramach planowanej inwestycji inwestor rozbuduje gospodarstwo o budynek inwentarski nr [...], który będzie budynkiem wolnostojącym, parterowym, niepodpiwniczonym, z poddaszem nieużytkowym; na budynku zostanie zainstalowana instalacja odgromowa, ściany budynku będą murowane z bloczków betonowych, wewnętrzne ściany pokryte będą tynkiem i białkowane; pokrycie dachowe wykonane zostanie z płyty obornickiej lub blach fałdowanych; zwierzęta będą utrzymywane na głębokiej ściółce; w budynku inwentarskim nr [...] utrzymywane będą w obsadzie do 59 szt. bydła opasowego od pół roku do jednego roku, to jest do 17,70 DJP, w dwóch kojcach wielostanowiskowych o powierzchniach hodowlanych nie większych niż 50,40 m˛ oraz 44,80 m˛; w budynku inwentarskim nr [...] do 53 szt. bydła opasowego od pół roku do jednego roku (do 15,90 DJP) w jednym kojcu wielostanowiskowym o powierzchni hodowlanej nie większej niż 86,25 m˛; w budynku inwentarskim nr [...] do 79 szt. cieląt do pół roku (do 11,85 DJP) w ośmiu kojcach wielostanowiskowych o powierzchniach hodowlanych nie większej niż 21,80 m˛, 25,70 m˛, 20,80 m˛, 17,10 m˛, 14,60 m˛, 6,80 m˛, 24 m˛ oraz 7,40 m˛; w budynku inwentarskim nr [...] do 24 szt. bydła opasowego od pół roku do jednego roku (do 7,20 DJP) w jednym kojcu wielostanowiskowym o powierzchni hodowlanej nie większej niż 39,10 m˛ oraz do 46 sztuk cieląt do pół roku (6,90 DJP) w dwóch kojcach wielostanowiskowych od powierzchniach hodowlanych nie większych niż 40,02 m˛ każdy; w nowoprojektowanym budynku inwentarskim nr [...] do 172 szt. bydła opasowego powyżej jednego roku (137,6 DJP).
Kolegium stwierdziło, że po rozbudowie i modernizacji gospodarstwa rolnego zwierzęta utrzymywane będą w łącznej maksymalnej obsadzie zwierząt do 197,15 DJP. Wskazał również na to, że w Raporcie oceniono wpływ na środowisko całego rozbudowywanego gospodarstwa na środowisko, co też wynika z art. 66 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś., który przewiduje, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać informacje umożliwiające analizę kryteriów wymienionych w art. 62 ust. 1 oraz zawierać m.in. opis planowanego przedsięwzięcia, a w szczególności m.in. charakterystykę całego przedsięwzięcia i warunki użytkowania terenu w fazie budowy i eksploatacji lub użytkowania (lit. a). Raport uwzględnił oddziaływanie całego przedsięwzięcia, jakie powstanie w wyniku realizacji nowego budynku inwentarskiego i eksploatacji całości przedsięwzięcia - łącznie 5 budynków inwentarskich oraz towarzyszących budowli i urządzeń rolniczych.
Odwołując się do art. 59 ust. 1 pkt 2 u.i.o.ś., organ II instancji zauważył, że Raport podlegał kilka razy uzupełnieniom i wyjaśnieniom, w tym na wezwanie organu I instancji, który dokonał bardzo szczegółowej analizy przestawionych w Raporcie zagadnień i dopiero po rozwianiu wszelkich wątpliwości wydał w tej sprawie decyzję. Organ II instancji wskazał również na to, że Raport wraz z uzupełnieniami był przesyłany organom współdziałającym, a organy te uzgodniły lub zaopiniowały w zakresie swoich kompetencji warunki realizacji przedsięwzięcia z zastrzeżeniami, które zostały uwzględnione w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Kolegium podkreśliło, że w toku postępowania organ I instancji przeprowadził pełną analizę uwag strony postępowania, zaś w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dał temu wyraz. Odnosząc się do zarzutu stawianego w odwołaniu, Kolegium przypomniało, że w piśmie z dnia 24 sierpnia 2023 r. PPIS w [...]. podtrzymał wcześniejsze postanowienie nr [...] z dnia 26 kwietnia 2023 r. znak [...], w którym zaopiniował przedłożony wniosek pozytywnie w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych z zastrzeżeniami (k. 368). Według Kolegium nie zaistniała potrzeba wydania ponownej opinii przez PPIS, tym bardziej, że po 24 sierpnia 2023 r. inwestor nie dokonał ani żadnej istotnej zmiany wniosku ani uzupełnień Raportu. Ponadto dodało, że organ właściwy do wydania decyzji, jak i organ uzgadniający, określając zakres raportu, uwzględniały stan współczesnej wiedzy i metod badań oraz istniejące możliwości techniczne i dostępność danych.
W ocenie organu II instancji, Raport wraz z uzupełnieniami zawiera elementy wynikające z art. 66 ust. 1 u.i.o.ś. Wszystkie organy, w tym organ uzgadniający i organy opiniujące, pozytywnie oceniły raport i na jego podstawie przedstawiły własne stanowiska oraz wytyczne co do planowanego przedsięwzięcia, zatem również w ich opinii Raport jest kompletny i jednoznaczny na tyle, że pozwala wydać prawidłową decyzję, która ma określić uwarunkowania środowiskowe chroniące to środowisko w możliwy sposób przed ewentualnym negatywnym oddziaływaniem planowanej inwestycji na środowisko. Organ odwoławczy dodał, że wszelkie uzupełnienia raportu były do organów biorących udział w postępowaniu przesyłane na bieżąco.
Kolegium nie znalazło podstaw do stwierdzenia, by zakres Raportu i jego treść nie pozwalały organowi I instancji oraz organom współdziałającym na prawidłową ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Przeciwnie, Raport daje podstawę do takiej oceny i zajęcia stanowiska w sprawie, stąd też może stanowić dowód w sprawie, a jego treść pozwala na dokonanie samodzielnej oceny wpływu przedsięwzięcia na środowisko, w tym przez organ I instancji, który m.in. na jego podstawie i przedstawionych uzgodnień wydał decyzję w sprawie. Raport pozwolił organom współdziałającym na wydanie uzgodnienia i opinii, a organowi I instancji na wydanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych dla tego przedsięwzięcia.
Kolegium uznało przedmiotowy raport za wiarygodny i przydatny dowód, który mógł stanowić podstawę oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, wyrażonej następnie w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Kolegium stwierdziło, że biorąc pod uwagę treść Raportu, jego kompletność i prawidłowość, organ I instancji nie miał podstaw do prowadzenia dalszego postępowania dowodowego, skoro Raport po uzupełnieniach nie budził wątpliwości żadnego z organów, a złożona przez skarżącego opinia dr inż. J. K. w ocenie tych organów nie podważyła ustaleń przestawionego raportu. Według organu II instancji przedmiotowy raport ocenia oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko. W toku sprawy nie pojawiły się żadne argumenty potwierdzone jakimikolwiek dowodami czy nawet nie uprawdopodobniono negatywnego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, które nie zostałoby uwzględnione w tym raporcie.
Organ II instancji zauważył również, że zarzuty stawiane przez skarżącego były już przedmiotem rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, których wyrokami Kolegium jest związane, co w szczególności dotyczy wyroku wydanego w sprawie o sygn. akt II SA/Po 186/22. Organ odwoławczy wskazał na to, że tym wyroku Sąd odniósł się do zagadnienia dotyczącego odprowadzenia wód deszczowych i opadowych na terenie działek nr [...], co miałoby negatywnie oddziaływać na teren nieruchomości skarżącego, tj. sąsiedniej działki nr [...], stwierdzając że rozstrzygnięcie w tym zakresie dotyczy przyszłej inwestycji i nie jest uzależnione od aktualnego stanu utwardzenia gruntu terenu inwestycji czy też faktycznego oddziaływania takich wód na grunt sąsiedni. Sąd zauważył, że grunty sąsiednie chronione są w tym względzie przez przepisy art. 234 Prawa wodnego. Dopiero na innym etapie procesu inwestycyjnego, a mianowicie przy sporządzeniu projektu budowlanego i wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę istotne będzie dotrzymanie przez wnioskodawcę warunków realizacji inwestycji. Dodatkowo wskazał na to, że nałożony na inwestora obowiązek (pkt 2 lit. 1 osnowy decyzji) w postaci nakazu "odprowadzania wód opadowych i roztopowych powierzchniowo w grunt w granicach nieruchomości inwestora" w ocenie Sądu "niewątpliwie stanowi o rozpoznaniu uwag i wniosków zgłaszanych przez wnoszącego odwołanie na etapie udziału społeczeństwa w postępowaniu przed organem pierwszej instancji".
Kolegium podniosło następnie, że przedmiotem tego rozstrzygnięcia sądowego były już również zarzuty sformułowane w "Wybranych uwagach eksperta" z dnia 21 lutego 2022 r., do których Sąd odniósł się w poprzednim wyroku i zarzuty skargi w tym zakresie uznał za chybione. Organ odwoławczy w tym względzie zacytował konkretne fragmenty uzasadnienia wyroku z dnia 19 maja 2022 r., w tym m.in. wyjaśnił podnoszoną przez skarżącego kwestię określenia inwestycji w zakresie wskazania odpowiedniej liczby dużych jednostek przeliczeniowych (DJP), stwierdzając, że kwalifikowanie przedsięwzięcia jako mogącego zawsze albo potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko dokonywane jest na podstawie współczynnika wskazanego w aktach wydawanych na podstawie art. 60 u.i.o.ś., a jest to przywołane już rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (zastąpione w 2019 r. rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. wydanym w tej samym przedmiocie); w Raporcie oparto się na prawidłowym akcie prawnym, wskazując, że przy przeliczaniu na DJP w istniejących budynkach, jak i w nowo projektowanej oborze kierowano się współczynnikami przywołanym załączniku do rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r., a przeliczenie to dotyczyło maksymalnej obsady zwierząt w poszczególnych grupach wiekowych i przypisanych im powierzchni obiektów inwentarskich, ustalonych z kolei na podstawie wymagań określonych w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej (Dz.U. nr 56, poz. 344 ze zm.) i rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 28 czerwca 2010 r. w sprawie minimalnych warunków utrzymywania gatunków zwierząt gospodarskich innych niż te, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej (Dz.U. z 2010 r. nr 116, poz. 778 ze zm. (aktualnie: Dz.U. z 2019 r., poz. 1966), o czym świadczą odpowiednie tabele zawarte na str. 10-13 Raportu. Nadto organ II instancji przywołał stanowisko Sądu, że powołane przez stronę – w "Wybranych uwagach" eksperta – rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 5 czerwca 2018 r. w sprawie przyjęcia "Programu działań mających na celu zmniejszenie zanieczyszczenia wód azotanami pochodzącymi ze źródeł rozlicznych oraz zapobieganie dalszemu zanieczyszczeniu" (Dz.U. z 2018 r., poz. 1339) nie stanowi podstawy do przeprowadzenia powyższej kwalifikacji i dlatego posłużenie się współczynnikami przeliczeniowymi sztuk rzeczywistych zwierząt gospodarskich na DJP nie byłoby prawidłowe dla oceny, czy dane przedsięwzięcie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko; zagadnienia dotyczące przedmiotowego "Programu" (aktualnie wynikającego z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12 lutego 2020 r. - Dz. U. z 2020 r., poz. 243) mają jednakże znaczenie przy analizie kwestii związanych z oddziaływaniem przedmiotowej inwestycji na środowisko; RDOŚ w [...] w postanowieniu uzgadniającym, w części poświęconej zagospodarowaniu nawozów powstających w procesie technologicznym odniósł się nie tylko do ustawy z dnia 10 lipca 2017 r. o nawozach i nawożeniu (Dz.U. z 2018 r., poz. 1259) oraz rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 16 kwietnia 2008 r. w sprawie szczegółowego sposobu stosowania nawozów oraz prowadzenia szkoleń z zakresu ich stosowania (Dz.U. z 2014 r., poz. 393), ale właśnie również do wymagań określonych w "Programie działań mających na celu zmniejszenie zanieczyszczenia wód azotanami pochodzącymi ze źródeł rozlicznych oraz zapobieganie dalszemu zanieczyszczeniu".
Organ odwoławczy zauważył również, że tak RDOŚ w [...], jak i PPIS w [...] wyraził w tej sprawie stanowisko dotyczące realizacji planowanego przedsięwzięcia, uznając, że przyjęte rozwiązania zapewnią minimalizację wpływu na środowisko, a jego realizacja nie narusza wymagań ochrony środowiska.
Organ II instancji podniósł, że ocena oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko wykazała, że wszystkie stężenia substancji emitowanych do powietrza na granicy działki inwestycyjnej będą poniżej dopuszczalnych norm, a hałas na granicy terenów chronionych emitowany przez projektowaną inwestycję również zawierał się będzie w przedziałach dopuszczalnych – zarówno dla pory nocy, jak i pory dnia, co zostało potwierdzone obliczeniami w Raporcie i jego uzupełnieniach. Ponadto podniósł, że organ I instancji w zaskarżonej decyzji wskazał warunki korzystania ze środowiska dla planowanego przedsięwzięcia, tak aby ograniczyć uciążliwość dla terenów sąsiednich oraz uwzględnić konieczność ochrony cennych wartości przyrodniczych i zasobów naturalnych – i tak, w decyzji np. nakazano, by wszystkie obiekty wyposażyć w szczelne posadzki zabezpieczające przed przenikaniem zanieczyszczeń do gruntu; miejsca magazynowania odpadów zabezpieczyć zgodnie z obowiązującymi wymaganiami; prowadzić ewidencję odpadów zgodnie z obowiązującymi przepisami; zwierzęta utrzymywać na ściółce głębokiej; szczelne posadzki stosować zarówno w projektowanej oborze jak i wybiegach; każdy z wybiegów otoczyć od strony zewnętrznej murkiem z betonu a pod wybiegami zlokalizować szczelne zbiorniki bezodpływowe na wody opadowe, roztopowe zanieczyszczone odchodami zwierzęcymi (gnojówka); nie ogrzewać projektowanego budynku inwentarskiego z wykorzystaniem źródeł powodujących emisję substancji do powietrza; czyszczenie obiektów inwentarskich prowadzić bez generowania ścieków; obornik usuwać z planowanego budynku inwentarskiego bez magazynowania na terenie gospodarstwa i wykorzystywać na gruntach rolnych inwestora a nadwyżki przekazywać podmiotom do wykorzystania na podstawie stosownych umów; padłe sztuki zwierząt magazynować w wydzielonym pomieszczeniu zabezpieczone przed dostępem osób trzecich na szczelnej posadzce a następnie zgodnie z przepisami przekazywać podmiotom zewnętrznym; ograniczono ruch pojazdów do pory dziennej; wskazano zasady postępowania z powstałym nawozem i odniesiono się również jak już wspomniano do kwestii związanych z zaopatrzeniem w wodę, ścieków bytowych a przede wszystkim postępowania z wodami opadowymi i roztopowymi.
Następnie organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odniósł się do wszystkich kwestii poruszanych przez M. B. w toku postępowania, w tym do uwag sformułowanych w piśmie z dnia 29 listopada 2023 r., jednak odniesienia się do kwestii poruszanych w uwagach nie należy utożsamiać z ich uwzględnieniem, gdyż organ wyjaśnił, jakie kwestie badał i sformułował końcową ocenę, która opiera się na zgromadzonej dokumentacji. Kolegium wskazało na to, że w piśmie z dnia 9 lutego 2023 r. wnioskodawca wyjaśniał, że "w gospodarstwie ani obecnie[,] ani w przyszłości po rozbudowie, nie jest planowane prowadzenie chowu bydła w systemie płytkiej ściółki, lecz wyłącznie chów na ściółce głębokiej i to dla wszystkich grup wiekowych bydła opasowego. W raporcie opisano stosowany typ ściółkowania oraz wskazano sposób zagospodarowania zużytej ściółki" (k. 343, 344). Kolegium podniosło, że przed wydaniem decyzji organ zapewnił możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w toku którego nie zostały zgłoszone uwagi i wnioski społeczeństwa.
Według organu odwoławczego wszystkie warunki w zakresie przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko zostały spełnione, gdyż organ I instancji poddał ocenie sporządzony raport o oddziaływaniu na środowisko, dokonał prawidłowo przeprowadzonych konsultacji z innymi organami i przeprowadził całą procedurę postępowania z udziałem społeczeństwa; organ podawał do publicznej wiadomości informacje wymagane w art. 33 ust. 1 u.i.o.ś. i dopełnił wymogów ustawy środowiskowej, zapewniając udział społeczeństwa w postępowaniu, informując (w drodze obwieszczeń) o prowadzonym postępowaniu i możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem oraz możliwości składania uwag i wniosków, jak też następnie o wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
W ocenie organu II instancji, przedłożony Raport wraz z uzupełnieniami zawiera dokładny opis planowanego przedsięwzięcia, zaś skarżący nie precyzuje i nie przedstawia danych, na podstawie których można by powziąć co do tego wątpliwość, a już na pewno nie udowadnia innym dokumentem o równorzędnej mocy dowodowej jak raport, że raport przedstawiony przez inwestora zawiera dane, które są nieprawdziwe bądź niekompletne. Raport wraz z uzupełnieniami został sporządzony prawidłowo i w toku postępowania można było zbadać wszystkie potencjalne zagrożenia związane z realizacją przedsięwzięcia; raport wraz z uzupełnieniami charakteryzuje planowane przedsięwzięcie i zawiera wymagane ustawowe elementy, uwzględniające jego specyfikę, a postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone prawidłowo.
Odnosząc się do treści art. 80 ust. 1 i 2 u.i.o.ś., Kolegium nie podzieliło stanowiska wyrażonego w odwołaniu. Uznając, że decyzja nie narusza prawa, Kolegium zwróciło uwagę na to, że sprzeciw społeczeństwa (społeczności lokalnej) lub części stron postępowania wobec planowanej inwestycji nie może sam w sobie stanowić przesłanki odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, gdyż ustawa środowiskowa wskazuje konkretne przypadki, w których wydaje się decyzję odmowną. Według organu odwoławczego, biorąc pod uwagę materiał zgromadzony w sprawie organ nie miał w stosunku do tego konkretnego przedsięwzięcia możliwości wydania decyzji odmownej, która znalazłaby swoje oparcie w obowiązującym prawie, bowiem przedsięwzięcie to pozwala na ustalenie jego środowiskowych uwarunkowań; określone w przedmiotowej inwestycji uwarunkowania zostały zaś oparte na wynikach postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko; organ I instancji dokonał wszechstronnej analizy planowanego przedsięwzięcia i w sposób pełny uzasadnił swoje stanowisko, które zawiera wszystkie elementy wynikające z przepisów przywołanej ustawy. Organ odwoławczy dodał, że wszystkie postanowienia i opinie wydane w przedmiotowej sprawie charakteryzują się dużą dbałością o szczegóły; ich uzasadnienia są wyczerpujące i w pełni ujawniają przesłanki, jakimi kierowały się organy, podejmując takie rozstrzygnięcia.
Kolegium wyjaśniło, że zbadało także kwestię ewentualnego naruszenia zasady przezorności i stwierdziło, że organ I instancji przeanalizował i zweryfikował wszelkie możliwe oddziaływania generowane przez planowane przedsięwzięcie; opracowany raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko został sporządzony zgodnie z ustalonym zakresem, z uwzględnieniem stanu współczesnej wiedzy i metod badań oraz istniejących możliwości technicznych, jak również dostępności danych; organ miał możliwość oceny i weryfikacji zidentyfikowanych oddziaływań, które są rozpoznane i zbadane, pozwalając ograniczyć uciążliwości wywołane funkcjonowaniem przedsięwzięcia na etapie jego realizacji i eksploatacji lub użytkowania dla terenów sąsiednich.
Organ II instancji wyjaśnił także, że przedmiotowe przedsięwzięcie zlokalizowane będzie poza obszarami chronionymi na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody; przedsięwzięcie zlokalizowane jest w regionach wodnych [...] [...], które w całości zostały określone jako obszar szczególnie narażony na zanieczyszczenia związkami azotu ze źródeł rolniczych, z którego odpływ azotu ze źródeł rolniczych do wód należy ograniczyć; przy wydawaniu decyzji wzięto pod uwagę przedłożoną dokumentację w tym zakresie i ustalono, że zasady te zostaną spełnione; nie stwierdzono zagrożenia dla osiągnięcia celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza; planowane przedsięwzięcie znajduje się poza obszarem głównych zbiorników wód podziemnych poza granicami strefy ochrony bezpośredniej i pośredniej ujęć wody, a zlokalizowane jest w granicach jednolitej części wód podziemnych [...] oraz w granicach jednolitej części wód powierzchniowych o nazwie [...] i kodzie [...]
Według organu odwoławczego, organ I instancji uzasadnił swoje stanowisko, które zawiera wszystkie elementy wynikające z przepisów przywołanej ustawy, gdyż zwrócił się do organów mających wiedzę specjalistyczną, odpowiednią dla właściwości rzeczowej danego organu, z której skorzystał przy dokonywaniu własnej oceny i uzasadnienia swojego stanowiska; środowiskowe uwarunkowania zostały oparte na wynikach przeprowadzonego postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i wyjaśnione w uzasadnieniu; w zaskarżonej decyzji zawarto zalecenia i uwzględniono zastrzeżenia organów współdziałających oraz dokonano analizy tych stanowisk i implementacji do decyzji; organ I instancji w sposób kompletny i szczegółowy zgromadził kompletną dokumentację i dokonał oceny zgromadzonego w sprawie materiału, w szczególności najistotniejszego dowodu, jakim jest raport (wraz z uzupełnieniami stanowiącymi jego integralną część), opinii i uzgodnień oraz zgromadzonych w sprawie uwag. Ponadto Kolegium stwierdziło, że Raport nie wymagał sprostowania, dodatkowego uzupełnienia lub wyjaśnień, jak też uznało, że postanowienia PPIS w [...] i RDOŚ w [...] zostały prawidłowo sporządzone i uzasadnione.
Po wydaniu przedmiotowej decyzji odwoławczej, Kolegium postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2025 r. nr [...], na podstawie art. 113 § 1, art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 2 w zw. z art. 144 k.p.a., utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie Wójta Gminy [...] z dnia 4 marca 2025 r. znak [...]
W skardze na decyzję Kolegium z dnia 26 marca 2025 r. M. B., prezentowany przez pełnomocnika Z. B., zarzucił tej decyzji naruszenie następujących przepisów:
1. art. 7 k.p.a., gdyż inwestor zmienił treść wniosku na "rozbudowa istniejącego gospodarstwa poprzez budowę obory dla 172 sztuk bydła opasowego powyżej 1 roku wraz ze zmianą obsady w istniejących budynkach (łącznie po rozbudowie 198 DJP) zlokalizowanej na działkach nr [...] w obrębie [...], gm. [...] – i przedstawił Raport o takim tytule, dla inwestycji dotyczącej po rozbudowie 198 DJP. Wójt uzyskał wymagane uzgodnienia, w tym uzgodnienie PGW Wody Polskie, nie dla 198 DJP, a dla 197,15 DJP z uwagą po rozbudowie gospodarstwa należy utrzymywać obsadę zgodnie z zaplanowaną ilością sztuk zwierząt, nie większą niż 197,1 [...] Mimo to, Wójt wydał w dniu 1 marca 2024 r. decyzję (bez nazwy) i określił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pn. "rozbudowa istniejącego gospodarstwa poprzez budowę obory dla 172 sztuk bydła opasowego powyżej 1 roku wraz ze zmianą obsady w istniejących budynkach (łącznie po rozbudowie 198 DJP) zlokalizowanej na działkach nr [...] w obrębie [...], gm. [...]". Zdaniem skarżącego, Kolegium zamiast uchylić decyzję i zwrócić organowi I instancji uwagę na łamanie prawa, utrzymało w całości w mocy zaskarżoną decyzję. Skarżący dodał, że w uzasadnieniu decyzji organ II instancji wpisał na str. 4, że powyższą decyzję Wójt Gminy [...] sprostował postanowieniem z dnia 4 marca 2025 r., podczas gdy postanowienie Wójta prostowało decyzję z dnia 28 lutego 2024 r., a nie z 1 marca 2024 r. Skarżący podniósł, że na postanowienie to wniósł zażalenie, gdyż kwestionuje to, że Wójt może zmieniać decyzję, podczas gdy postępowanie toczy się przed organem wyższej instancji. Według zainteresowanego organ odwoławczy ma oceniać postępowanie organu niższej instancji, a tu nie ma oceny, lecz wręcz działanie na korzyść inwestora. Ponadto strona podniosła, że inwestor "nie zmieniał po raz kolejny wniosku i niezrozumiałym jest zmienianie decyzji i jej niezgodność z treścią wniosku (...) [t]ak jakby chciano dopasować decyzję do uzgodnień".
2. art. 77 § 1 k.p.a., gdyż w opracowanym raporcie wszystkie załączniki graficzne opierające się na stanie faktycznym terenu nie uwzględniają aktualnego zagospodarowania wokół działek inwestora; brak jest na mapach zabudowy (w tym zabudowy mieszkalnej) na działkach nr [...], [...] oraz nr [...] (w tym w bardzo małej odległości, tj. 19 m i 47 m od planowanej inwestycji); cały raport bazuje na mapach ze stanem zagospodarowania z 2017 r. Zainteresowany podniósł, że w Raporcie na str. 42 uwzględniony jest tylko budynek na działce nr [...], a ponadto "źle jest podana odległość inwestycji od budynku", bo wynosi ona faktycznie 19 m podczas, gdy w Raporcie podano 30 m. Według strony, również uwaga o położeniu terenu w oddaleniu 200 m od zwartej zabudowy wsi jest nieprawdziwa, bo po drugiej stronie drogi powiatowej istnieje już zwarta zabudowa (dane: e-mapa [...]). Skarżący podniósł, że Kolegium nie zwróciło na to zupełnie uwagi, podczas gdy w sprawie jego wniosku [dotyczącego ustalenia warunków zabudowy – uw. wł. Sądu] za każdym razem wnosi o dostarczenie aktualnej mapy.
3. art. 85 u.i.o.ś., gdyż brak uwzględnienia tego przepisu skutkuje wydaniem decyzji z naruszeniem prawa. W tym względzie strona argumentowała, że już w decyzji Kolegium z dnia 1 sierpnia 2019 r. zwracał na to uwagę organ odwoławczy, a zainteresowany w piśmie z dnia 18 stycznia 2024 r. wniósł uwagi do projektu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i nie otrzymał żadnego wyjaśnienia ani w odrębnym piśmie, ani też w uzasadnieniu decyzji.
Przy tak sformułowanych i umotywowanych zarzutach, zainteresowany wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej ją decyzji Wójta z dnia 1 marca 2024 r., jak też o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę, Kolegium podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu kwestionowanego rozstrzygnięcia i wniosło o oddalenie skargi, odwołując się od argumentacji przedstawionej w zaskarżonej decyzji. Ponadto, odnosząc się do zarzutów skargi, organ II instancji stwierdził, że w niniejszym przypadku można było zastosować instytucję sprostowania oczywistej omyłki, jak też wydać w tym przedmiocie na skutek zażalenia stosowne postanowienie utrzymujące w mocy zaskarżone postanowienie. Organ odwoławczy argumentował, że omawiane sprostowanie nie jest błędem lub omyłką istotną, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, ani omyłką co do ustalenia prawa obowiązującego, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej ani ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej; sprostowanie to nie prowadzi do merytorycznej zmiany decyzji, lecz koryguje nieprawidłowo wskazaną nazwę przedsięwzięcia, a dokładnie podaną liczę DJP w nazwie przedsięwzięcia i jest inną oczywistą omyłką w rozumieniu art. 113 § 1 k.p.a. Według Kolegium, nie może budzić wątpliwości, o jakiej liczbie DJP w niniejszym postępowaniu był mowa, bowiem wynika to z uzupełnionego raportu i aneksu z dnia 14 sierpnia 2023 r. zawierającego aktualizację wniosku inwestora, jak też postanowienia RDOŚ w [...]. Organ podniósł, że aneks do Raportu stanowiący korektę w zakresie powierzchni kojców w nowoprojektowanym budynku inwentarskim nr [...] oraz obsady bydła opasowego w gospodarstwie po jego rozbudowie o wyżej wskazany budynek inwentarski wprowadził zmianę z 198 DJP na 197,15 DJP (k. 353 akt). Sprostowany błąd w nazwie nie miał przełożenia na treść decyzji, a sprostowana nazwa odpowiada nazwie zaproponowanej przed inwestora w aneksie do raportu złożonym 14 sierpnia 2023 r., a to inwestor jest jedynym dysponentem wniosku i to on określa jego zakres, jak i przedmiot postępowania, w tym nazwę przedsięwzięcia. Według Kolegium wszystkie opinie i uzgodnienia oraz wyliczenia w raporcie odnoszą się do 197,15 DJP, a oczywisty błąd organu polegał jedynie na powielaniu wcześniejszej nazwy przedsięwzięcia. Kolegium dodało, że prostując decyzję, organ I instancji powołał się na błędną datę wydania decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 1 marca 2024 r. znak [...], gdyż wskazał datę 28 lutego 2024 r., a który to błąd w zaskarżonym postanowieniu "może podlegać ewentualnie sprostowaniu w drodze postanowienia, nie jest bowiem błędem merytorycznym, a oczywistą omyłką i z tych też względów Kolegium nie znalazło podstaw do uchylenia w istocie swojej prawidłowego postanowienia".
W piśmie procesowym z dnia 12 czerwca 2026 r., uzupełniając skargę, zainteresowany zarzucił zaskarżonej decyzji dalsze naruszenie przepisów postępowania – a to poprzez brak zawiadomienia strony o zmianie wniosku przez inwestora. Według strony, decyzja organu I instancji rażąco narusza prawo, gdyż została wydana dla przedsięwzięcia w rozmiarze 198 DJP, podczas gdy cześć uzgodnień organów dotyczyła 197,15 DJP. Dodał, że organ nie powiadomił go o tym, że inwestor zmienił wniosek w aneksie do Raportu, a organ miał taki obowiązek.
W piśmie procesowym z dnia 4 lipca 2025 r. pełnomocnik procesowy uczestników postępowania - D. S. (inwestor) i M. S. odniósł się do wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji oraz do zarzutów skargi.
Pełnomocnik m.in. stwierdził, że wydana decyzja odpowiada planowanej inwestycji i pozostaje zbieżna z wnioskiem inwestora, który w aneksie do Raportu (z dnia 14 sierpnia 2023 r.) wskazał, że po uwzględnieniu zmian w powierzchni kojców w budynku nr [...] będzie ona po rozbudowie odpowiadała 197,15 DJP; stąd też organ prawidłowo dokonał sprostowania jej treści, by odpowiadała wnioskowi inwestora. Podniósł także, że o bezzasadności zarzutu skargi świadczy najdobitniej fakt, iż sam skarżący posługiwał się taką nazwą inwestycji – z odwołaniem do 197,15 DJP – w swym piśmie adresowanym do RDOŚ w [...] z dnia 29 listopada 2023 r. (znak [...]). Pełnomocnik dodał, że decyzja z dnia 1 marca 2024 r. jednoznacznie podaje, iż po rozbudowie i modernizacji budynku gospodarstwa rolnego zwierzęta utrzymywać należy w łącznej maksymalnej obsadzie zwierzą do 197,15 DJP. Stwierdził, że w takiej sytuacji sprostowanie osnowy decyzji wynikało zatem z konieczności usunięcia omyłki pisarskiej, nie stanowiło natomiast merytorycznej zmiany wydanego rozstrzygnięcia. Pełnomocnik argumentował, że Raport był kilkakrotnie uzupełniany i odpowiadał na wszystkie zapytania organów, w tym organów współdziałających; inwestycja przewidywała najbliższe sąsiedztwo w postaci pól uprawnych, zabudowy mieszkaniowej, terenów zainwestowanych i przekształconych, drogi oraz niewielkiego oczka wodnego przy północno-wschodniej granic działki. Podniósł, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji przewiduje istnienie zabudowy mieszkaniowej w najbliższym sąsiedztwie inwestycji i w związku z tą zabudową określa uwarunkowania dla inwestycji; podnoszone przez skarżącego okoliczności nie mają żadnego wpływu na rozstrzygnięcie, które nakłada na inwestora obowiązek przestrzegania poziomów hałasu, emisji i inne oddziaływania inwestycji z uwzględnieniem sąsiedniej zabudowy mieszkaniowej. Zdaniem pełnomocnika uczestników postępowania, nieprawdziwy jest zarzut, że organy nie uwzględniły wszystkich uwag i wniosków zgłoszonych w toku sprawy przez stronę postępowania.
Na rozprawie w dniu 16 października 2025 r., wyznaczonej w celu rozpoznania wniosku w wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, pełnomocnik skarżącego Z. B. złożył pismo bez daty, pod nazwą "Uwagi do wniesienia na posiedzeniu Sądu", w którym sformułował dodatkowe uzasadnienie wcześniej podnoszonych zarzutów, w tym motywował swoje stanowisko dotyczące sprostowania decyzji organu I instancji. Z kolei pełnomocnik uczestników postępowania stwierdził, że realizacja inwestycji nie wpłynie na tereny sąsiednie, które stanowią działki użytkowane rolniczo.
Prawomocnym postanowieniem z dnia 16 października 2025 r. sygn. akt II SA/Po 423/25 Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Nieprawomocnym wyrokiem z dnia 20 listopada 2025 r. sygn. akt II SA/Po 444/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę M. B. na wyżej przywołane postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 kwietnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania decyzji. Od tego wyroku M. B. wywiódł skargę kasacyjną, która do tej pory nie została rozpoznana.
Na rozprawie w dniu 27 maja 2026 r. pełnomocnik skarżącego Z. B. złożył (jako złącznik do protokołu) pismo zatytułowane "Uwagi do wniesienia na posiedzeniu (...)", podpisane przez skarżącego i pełnomocnika, w którym zawarto dodatkową argumentację. Pełnomocnik skarżącego oświadczył, że nie ma żadnych dodatkowych argumentów poza tym, co zawarł w skardze i tym piśmie. Z kolei obecny na rozprawie uczestnik postępowania D. S., któremu skarżący wręczył odpis przedmiotowego pisma, oświadczył, że nie ma żadnych dodatkowych argumentów pod te, które już wcześniej przedstawił. Uczestnik stwierdził, że nie potrzebuje czasu na zapoznanie się z pismem pełnomocnika skarżącego złożonym na rozprawie. Wniósł o oddalenie skargi i oświadczył, że chce tylko podkreślić, iż kwestie związane z liczbą DJP – tj. tego, czy ma być 198 czy 197,15 – stanowiło oczywistą omyłkę pisarską i zostało sprostowane przez organy. Podkreślił, że jego zamierzenie inwestycyjne obejmuje 197,15 DJP i zgodnie z wnioskiem na takie zamierzenie uzyskał decyzję o środowiskową.
Sąd po zamknięciu rozprawy postanowił odroczyć ogłoszenie wyroku.
W przedmiotowym piśmie złożonym na rozprawie, skarżący w pierwszej kolejności podniósł, że decyzja środowiskowa z dnia 1 marca 2024 r. jest obarczona błędem, gdyż "została wydana na podstawie starych danych i przepisów obowiązujących na dzień złożenia wniosku (z 2018 r.)", co w szczególności odniósł do kwestii wymogów programu azotanowego, które weszły w życie przed zakończeniem postępowania, do których inwestor musi dostosować projektowane rozwiązania. Według skarżącego, Wójt i organy ochrony środowiska nie uwzględniły obowiązujących przepisów programu azotanowego, a przed wydaniem decyzji z dnia 1 marca 2024 r. zostało w dniu 7 lutego 2023 r. publikowane rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 31 stycznia 2023 r. w sprawie "Programu działań mających na celu zmniejszenie zanieczyszczeń wód azotanami pochodzącymi ze źródeł rolniczych oraz zapobieganie dalszemu zanieczyszczeniu", w związku z czym sformułowano nowe wymogi dotyczące m.in. szczelności zbiorników, odległości od wód czy wielkości dawek azotu, które stają się obowiązującym standardem dla planowanego przedsięwzięcia. Podniósł, że zgodnie z rozporządzeniem, a szczególnie tabelą nr 3 załącznik nr 1 do programu, przelicznikami DJP z rozporządzenia dla obliczenia wymaganej pojemności zbiorników oraz wymaganej powierzchni miejsc do przechowywania nawozów naturalnych, planowana inwestycja wynosi już nie 198 DJP, lecz 215 DJP, co istotnie wpływa na prowadzone postępowanie. Stwierdził, że Raport wskazuje w podstawie prawnej przepisy prawa sprzed 2018 r., mimo toczącego się przez lata postępowania. Podniósł, że w raporcie brak jest np. obliczenia wymaganej pojemności zbiorników oraz wymaganej powierzchni miejsc do przechowywania nawozów naturalnych, odnoszącego się do obsady liczonej według przeliczników DJP z nowego programu, gdyż podane są tylko wielkości bez obliczania wymaganej pojemności. Ponadto argumentował, że "[o]dległość zaproponowanej istniejącej płyty obornikowej jest niezgodna z rozporządzeniem - programem azotowym i nie odnosi się do odległości od (...) [jego] studni (bo raport sporządzony jest na starych mapach). Na mapach nie ma [...]jego ujęcia wody".
Dalej wywodził, że całe postępowanie prowadzone było na starych, nieaktualnych mapach z 2017 r., mimo że decyzja została wydana w 2024 r. i sytuacja wokół działki inwestora się zmieniła, jak też dodał, że na swojej działce "zamontował[...] studnię", a na sąsiednich działkach "powstała zabudowa mieszkalna - nowe domy". Stwierdził zarazem, że inwestor przedstawiał nowe raporty, ale i tak "robił je na starych mapach i nie odnosił się do nowej zabudowy". Podniósł, że w dziale XII części graficznej Raportu - plan zagospodarowania terenu (stan aktualny), mimo że w nazwie powołano się na stan aktualny, to nie zawiera on podstawowych zmienionych danych. Skarżący wskazał na zabudowę mieszkalną i gospodarczą na działkach nr [...], [...] i [...], [...], jak też brak ujęcia wodnego, które znajduje się na działce [...], jak też brak na planie zagospodarowania naniesienia działek nr [...], [...], [...]. Dodał, że wszystkie działki zabudowane nowymi budynkami mieszkalnymi znajdują się w odległości ok. 80-150 m od działki inwestora, a więc "w promieniu istotnym dla oddziaływania planowanej inwestycji ze względu na ochronę środowiska (teren planowanej inwestycji zrobił się terenem pośród zabudowy)". Według strony, wszystko to potwierdza nieaktualność wykonanego raportu, gdyż inwestor stworzył w swoim raporcie fałszywy obraz, iż inwestuje w przedsięwzięcie na pustym terenie, a tak nie jest. Skarżący dodał, że przedstawia mapę z systemu e-mapa [...] na potwierdzenie swoich uwag.
Zainteresowany zwrócił również uwagę na "duży bałagan prawny w dokumentach", gdyż decyzja środowiskowa z dnia 1 marca 2024 r. wydana dla przedsięwzięcia na 198 DJP "jest ważna, ale uzgodnienia ma dla przedsięwzięcia na 197,15 DJP, pomijając, że zgodnie z obowiązującymi przepisami miało to być już 215 DJP". Wskazując na okoliczności sprostowania przedmiotowej decyzji, podniósł, że Wójt wydał jeszcze jedno postanowienie, gdzie zmienił DJP z 198 na 197,15 we właściwej decyzji z dnia 1 marca 2024 r., ale "to postanowienie jest nieważne (nieprawomocne), bo rozpatruje sprawę i jeszcze jej nie zakończyło". Stwierdził też, że mimo to Wójt już na podstawie decyzji środowiskowej wydał decyzję o warunkach zabudowy.
Skarżący podjął także polemikę ze stanowiskiem Wójta, który twierdzi, że zmiana DJP jest oczywistą pomyłką, podnosząc, że się z tym nie zgadza, bo Raport na stronie tytułowej ma wpisane 198 DJP, a on nie został poinformowany w trakcie postępowania o żadnej zmianie wniosku ani pismem, ani postanowieniem. Podniósł, że miał trudności ze zrozumieniem, skąd się wzięła zmiana DJP i po co, a jest to duży brak formalny, bo nie brał udziału w postępowaniu w sposób zgodny z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego.
Zainteresowany podtrzymał również swoje wcześniejsze stanowisko, że nie można uważać, iż oddziaływanie przedsięwzięcia [uciążliwość odorowa, przenikanie wód gnojowych i odcieków do gruntu] zamknie się w granicach działki, podczas gdy w raporcie mnóstwo parametrów wychodzi poza granice działki. Podkreślił, że jego działka znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej intensywnej produkcji (na ogromną skalę), co obniży wartość jego działki, którą chciał przekazać kiedyś swoim dzieciom. Dodał, że [w] dalekiej perspektywie widać[,] że teren ten się zabuduje i odsunie możliwość produkcji rolnej na tym terenie", co widać na dołączonych przez niego mapach, gdyż coraz więcej działek w sąsiedztwie jest zabudowanych. Dodał, że podobnie uważają pozostali sąsiedzi, tylko nikt inny nie ma odwagi się przeciwstawić.
Na koniec podniósł, że czuje się poszkodowany sposobem prowadzenia tej sprawy, gdyż Kolegium jego sprawy dotyczące decyzji o warunkach zabudowy na siedlisko rozpatruje już rok, podczas gdy sprawa inwestora czasami w ciągu niecałego miesiąca, jak na przykład sprawa zażalenia wniesionego 27 marca 2025 r., która została rozpatrzona już 23 kwietnia 2025 r. (w niecały miesiąc), co wskazuje na nierówne traktowanie. Poza tym zauważył, że nie wnosił "jeszcze o uwagach do raportu, o których wspomniał (...) [mu] rzeczoznawca od spraw ochrony środowiska (o złym i nieadekwatnym do rzeczywistości przyjmowaniu DJP na tak niskim poziomie na tak dużej powierzchni)", gdyż "nie stać (...) [ich] na taki dokument".
W piśmie procesowym z dnia 8 czerwca 2026 r. pełnomocnik inwestora ustosunkował się do pismo skarżącego złożonego na rozprawie w dniu 27 maja 2026 r., stwierdzając, że przedstawione twierdzenia są bezzasadne i wnosząc o oddalenie skargi w całości.
Pełnomocnik powołując się przepis przejściowy art. 545 ust. 4 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne, wskazujący do jakich sytuacji stosuje się przepisy obowiązujące przed dniem 1 stycznia 2018 r., stwierdził, że nie znajdzie zastosowania powoływane przez skarżącego rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 31 stycznia 2023 r. w sprawie "Programu działań mających na celu zmniejszenie zanieczyszczenia wód azotanami pochodzącymi ze źródeł rolniczych oraz zapobieganie dalszemu zanieczyszczeniu". Ponadto odwołał się do wyroku WSA w Poznaniu z dnia 19 maja 2022 r. sygn. akt II SA/Po 186/22, z którego wprost wynika, że rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie przyjęcia "Programu działań mających na celu zmniejszenie zanieczyszczenia wód azotanami pochodzącymi ze źródeł rolniczych oraz zapobieganie dalszemu zanieczyszczeniu" nie stanowi podstawy do ustalania przeliczeniowej rzeczywistej liczby sztuk zwierząt gospodarskich na DJP.
Według pełnomocnika, za bezzasadny uznać należy także zarzut, że zaskarżona decyzja nie uwzględnia rzeczywistego stanu faktycznego co do sąsiadującej zabudowy, a skarżący wprowadza w błąd, twierdząc, iż na jego działce znajduje się ujęcie wody. Podniósł, że wskazana przez stronę działka nr [...] jest uprawniana rolniczo i brak jest na niej jakiegokolwiek ujęcia wody, na dowód czego przedłożył zdjęcia działki nr [...]. Stwierdził też, że na dzień wydania skarżonej decyzji został uwzględniony stan zagospodarowania sąsiednich nieruchomości, a podnoszony przez skarżącego argument jest niezasadny również z tego względu, że "stan istotnie oddalonych od działki inwestora nieruchomości nie ma żadnego znaczenia dla wydawanej decyzji i oceny oddziaływania projektowanego przedsięwzięcia na środowisko". Pełnomocnik powoła się także na fakt ostatecznego sprostowania decyzji i wyrok tutejszego Sądu z dnia 20 listopada 2025 r. sygn. akt II SA/Po 444/25. Podkreślił, że po sprostowaniu wydana w sprawie decyzja odpowiada planowanej inwestycji i jest zgodna z wnioskiem, gdyż inwestor jednoznacznie w toku postępowania, w tym w aneksie do Raportu z dnia 14 sierpnia 2023 r., wskazał na to, że po uwzględnieniu powierzchni kojców w budynku nr [...] po rozbudowie inwestycja będzie odpowiadała 197,15 DJP.
Poza tym pełnomocnik zwrócił uwagę na bardzo aktywny udział skarżącego w postępowaniu dotyczącym przedmiotowej inwestycji, której realizacji sprzeciwia się od samego początku, jak też wielokrotne ponawianie swoich uwag dotyczących inwestycji, które były szczegółowo wyjaśniane w toku sprawy. Według pełnomocnika, skarżący, podnosząc argumenty dotyczące generowania przez inwestycję uciążliwości, podważa ustalenia organów administracji i Raportu, przeciwstawiając im wyłącznie swoje subiektywne przekonanie o szkodliwości przedsięwzięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.) - dalej: p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy (wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu), nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Stosownie zaś do art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, w tym przede wszystkim na podstawie przedstawionych przez organ akt postępowania administracyjnego i pism procesowych stron (także uczestników postępowania na prawach strony) wraz z załącznikami. Stąd też analiza i ocena prawna okoliczności niniejszej sprawy nastąpiła na gruncie faktów znajdujących odzwierciedlenie –względnie także tych pominiętych – w aktach tejże sprawy (por. np. orzecznictwo powołane w wyroku NSA z dnia 19 stycznia 2021 r. sygn. akt III OSK 2678/21 - to i pozostałe orzeczenia powołane w niniejszym wyroku dostępne w bazie orzeczeń pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 marca 2025 r., którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia 1 marca 2024 r., następnie sprostowaną przez organ I instancji przed rozpatrzeniem sprawy w drugiej instancji postanowieniami z dnia 4 marca 2025 r. i 20 marca 2025 r., określającą środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na "Rozbudowie istniejącego gospodarstwa poprzez budowę obory dla 172 sztuk bydła opasowego powyżej 1 roku wraz ze zmianą obsady w istniejących budynkach (łącznie po rozbudowie 197,15 DJP) zlokalizowanej na działkach nr [...] w obrębie geodezyjnym [...], gmina [...]".
W wyniku przeprowadzenia tak rozumianej kontroli Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie stwierdził, by zakwestionowane decyzje (zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji) były dotknięte takimi wadami, które powodowałyby konieczność wyeliminowania tych rozstrzygnięć z obrotu prawnego.
W pierwszej kolejności należy pokreślić, że tutejszy Sąd – jak też organy rozstrzygające w sprawie – był związany, a co wynika z art. 153 i art. 170 p.p.s.a., przede wszystkim prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 maja 2022 r. sygn. akt II SA/Po 186/22, który z kolei powołał się na zawiązanie prawomocnym wyrokiem z dnia 13 lipca 2021 r. sygn. akt IV SA/Po 505/21, uwzględniającym sprzeciw inwestora od uprzednio wydanej w przedmiotowej sprawie decyzji kasacyjnej Kolegium z dnia 24 marca 2021 r.
Wobec powyższego należy zwrócić uwagę na to, że Sąd w przywołanym wyroku z dnia 19 maja 2022 r. sygn. akt II SA/Po 186/22, uchylając wcześniejszą decyzję Kolegium i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, sformułował określone oceny prawne i wskazania co do dalszego postępowania. W takiej sytuacji istotne jest zwrócenie uwagi na kwestie dotyczące art. 153 i art. 170 p.p.s.a. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a., wyrażone w orzeczeniu sądu ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przepis ten w sposób wyczerpujący wyznacza zakres związania oceną i wskazaniami sformułowanymi w prawomocnym wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego. Związanie to dotyczy oceny prawnej, jak i wskazań co do dalszego postępowania. Wynikające z art. 153 i art. 170 p.p.s.a. związanie oceną prawną, jak i samym orzeczeniem (w tym wskazaniami) oznacza, że ani organ administracji, ani sąd administracyjny nie mogą w tej samej sprawie formułować w przyszłości nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądami wcześniej wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się im w pełnym zakresie. Ocena prawna traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa lub zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy zaistniałych po wydaniu wyroku oraz w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego ocenę prawną (por. np. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2012 r. sygn. akt II FSK 1328/10).
Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie w dacie orzekania przez organ II instancji nie wystąpiły żadne okoliczności faktyczne i prawne, które mogłyby zdezaktualizować związanie przywołanym prawomocnym wyrokiem WSA w Poznaniu z dnia 19 maja 2022 r. Wobec tego organy administracyjne powinny były zastosować się do tych wytycznych i ocen prawnych, co też w sprawie miało miejsce.
W związku z tym, po pierwsze należy podkreślić, że Sąd w przywołanym wyroku wiążąco już przesądził, że w sprawie znaleźć powinny zastosowanie przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. (Dz.U. z 2016 r., poz. 71), które wciąż znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie ze względu na datę wszczęcia postępowania (wniosek z dnia 21 listopada 2017 r.; data wpływu do organu: 5 grudnia 2017 r. - k. 1 akt adm.). Wynika to z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839). Ustalenie liczby DJP powinno nastąpić na podstawie załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. i przy wykorzystaniu przypisanych im powierzchni obiektów inwentarskich, ustalonych na podstawie wymagań określonych w odpowiednich rozporządzeniach wykonawczych.
Zgodnie z wiążącymi wytycznymi Sądu, do obliczenia maksymalnej obsady DJP dla kwalifikacji przedsięwzięcia nie mogą być stosowane współczynniki przeliczeniowe zawarte w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 5 czerwca 2018 r. w sprawie przyjęcia "Programu działań mających na celu zmniejszenie zanieczyszczenia wód azotanami pochodzącymi ze źródeł rozlicznych oraz zapobieganie dalszemu zanieczyszczeniu" (Dz.U. z 2018 r., poz. 1339). Konsekwentnie, stanowisko to należy rozumieć tak, że nie stosuje współczynników przeliczeniowych zawartych w aktach prawnych (programach) wydawanych na podstawie art. 104 i art. 104 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2025 r., poz. 960 ze zm.).
W tym zakresie należy zatem przypomnieć, że po wydaniu przedmiotowego wyroku w sprawie o sygn. akt II SA/Po 186/22 inwestor w piśmie z dnia 27 grudnia 2022 r. zmodyfikował swój wniosek, jak też przedłożył zaktualizowaną Kartę informacyjną przedsięwzięcia korygującą pierwotną KIP z dnia 21 listopada 2017 r. Wnioskodawca wystąpił o wydanie decyzji środowiskowej "Dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie istniejącego gospodarstwa poprzez budowę obory dla 172 sztuk bydła opasowego powyżej 1 roku wraz ze zmianą obsady w istniejących budynkach (łącznie po rozbudowie 198 DJP) zlokalizowanej na działkach nr [...] w obrębie geodezyjnym: [...], gm. [...]". KIP zawiera opis przedsięwzięcia oraz stanu powierzchni kojców istniejących w budynkach inwentarskich, obsady bydła w istniejących budynkach inwentarskich, maksymalnej liczby DJP w istniejących budynkach inwentarskich, jak też wskazuje, że maksymalna obsada zwierząt istniejącą gospodarstwie przy powyższym układzie ich rozmieszczenia w istniejących budynkach inwentarskich w przeliczeniu na DJP, biorąc pod uwagę minimalne warunki ich utrzymania (dobrostan), wynosi w przybliżeniu 100 DJP, a konkretnie 99,95 DJP – odpowiednio: 12,15 DJP dla cieląt do ˝ roku w budynku nr [...] (maks. liczba 81 sztuk, współczynnik przelicz. 0,15); 22,20 DJP dla bydła opasowego od ˝ do 1 roku w budynku nr [...] (maks. liczba 74 sztuki, współczynnik przelicz. 0,3); 65,60 DJP dla bydła opasowego od ˝ do 1 roku w projektowanym budynku nr [...] (maks. liczba 82 sztuki, współczynnik przelicz. 0,8).
Inwestor przedstawił również stan po rozbudowie o projektowaną oborę dla bydła opasowego od 1 roku do 2 lat, powierzchnię kojców w budynku projektowanym, obsadę bydła w projektowanym budynku inwentarskim, a następnie opis całego stanu przedsięwzięcia po rozbudowie wraz ze zmianą zasiedlenia istniejących budynków inwentarskich, co dało łącznie po rozbudowie maksymalną obsadę w liczbie 198 DJP, zaś po ostatniej korekcie z dnia 14 sierpnia 2023 r. wartość na poziomie 197,15 DJP – o czym będzie jeszcze mowa w dalszej części niniejszego uzasadnienia. Dodatkowo inwestor wyjaśnił, że działalność w zakresie chowu bydła opasowego w obiektach istniejących prowadzona jest dla wszystkich grup wiekowych w systemie bez uwięzi, w kojcach wielostanowiskowych, wyłącznie na ściółce głębokiej i również po rozbudowie gospodarstwa chów bydła opasowego odbywać się będzie wyłącznie na ściółce głębokiej. Przedłożony do przedmiotowej korekty wniosku tekst jednolity Raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko z dnia 27 grudnia 2022 r. potwierdza powyższa skalę planowanej rozbudowy i docelowej wielkości przedsięwzięcia w zakresie produkcji zwierzęcej.
Należy również zauważyć, że ze względu na doprecyzowanie technologii chowu dotychczasowej obsady zwierząt i planowanej po wybudowaniu obory nr [...] – chów bydła opasowego wyłącznie na ściółce głębokiej – jednoznacznie została także wyjaśnione kwestie dotyczące obornika, gnojówki i wód gnojowych.
Przeliczenie skali całego przedsięwzięcia po rozbudowie na DJP zostało poczynione na podstawie współczynników przeliczeniowych sztuk zwierząt na duże jednostki przeliczeniowe inwentarza (DJP) według danych z tabeli stanowiących załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (przeliczniki wskazane w lp. 7-12). Przeliczenie to dotyczyło zaś maksymalnej obsady zwierząt w poszczególnych grupach wiekowych (cieląt do ˝ roku, bydła opasowego od ˝ do 1 roku i bydła opasowego powyżej 1 roku) i przypisanych im powierzchni obiektów inwentarskich, ustalonych na podstawie wymagań określonych w § 15 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej (Dz.U. nr 56, poz. 344 ze zm.) i § 11 ust. 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 28 czerwca 2010 r. w sprawie minimalnych warunków utrzymywania gatunków zwierząt gospodarskich innych niż te, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej (Dz.U. z 2017 r., poz. 127 [aktualnie: Dz.U. z 2019 r., poz. 1966]). Świadczą o tym odpowiednie tabele zawarte na str. 11-14 Raportu, wraz z opisem, że po rozbudowie gospodarstwa o budynek inwentarski nr [...] dla bydła opasowego w wieku do 1 do 2 lat inwestor dokona zmian w zasiedleniu istniejących budynków inwentarskich poszczególnymi grupami technologicznymi – odpowiednio: 19 DJP dla cieląt do ˝ roku w budynkach nr [...] (maks. liczba 128 sztuk, współczynnik przelicz. 0,15); 41,40 DJP dla bydła opasowego od ˝ do 1 roku w budynkach nr [...] i 4 (maks. liczba 138 sztuk, współczynnik przelicz. 0,3); 137,60 DJP dla bydła opasowego od ˝ do 1 roku w projektowanym budynku nr [...] (maks. liczba 172 sztuki, współczynnik przelicz. 0,8).
Tego rodzaju korekta pierwotnego wniosku (poparta korektą KIP) i aktualizacja Raportu wskazywały na mniejszą skalę przedsięwzięcia – dotychczasowej działalności i planowanego jej rozwinięcia (rozbudowy) związanego z realizacją kolejnego budynku (obory nr [...]) – niż wynikającą z pierwotnego wniosku (skali ówczesnej działalności i planowanej rozbudowy), gdzie łączna możliwa maksymalna obsada zwierząt hodowlanych w gospodarstwie po jego rozbudowie mogła wynosić 237,55 DJP. Nie ma tu zatem sprzeczności z wytycznymi Sądu, skoro finalna skala przedsięwzięcia okazała się niższa, jakkolwiek i tak wymagająca przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko na podstawie art. 72 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (aktualnie: Dz.U. z 2026 r., poz. 670). Co do tego przedsięwzięcia na podstawie art. 59 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 63 ust. 1 u.i.o.ś. zasadnie stwierdzono obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Spełnia to również wytyczne zawarte w wyroku WSA w Poznaniu o sygn. akt II SA/Po 186/22.
W Raporcie oceniono wpływ na środowisko całego rozbudowywanego gospodarstwa na środowisko, co też wynika z art. 66 ust. 1 pkt 1 u.i.ś., który przewiduje, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać informacje umożliwiające analizę kryteriów wymienionych w art. 62 ust. 1 oraz zawierać m.in. opis planowanego przedsięwzięcia, a w szczególności m.in. charakterystykę całego przedsięwzięcia i warunki użytkowania terenu w fazie budowy i eksploatacji lub użytkowania (lit. a). Raport uwzględnił oddziaływanie całego przedsięwzięcia, jakie powstanie w wyniku realizacji nowego budynku inwentarskiego i eksploatacji całości przedsięwzięcia - łącznie 5 budynków inwentarskich oraz towarzyszących budowli i urządzeń rolniczych.
Zakwalifikowanie przedmiotowej inwestycji w maksymalnej obsadzie 197,15 DJP przez Kolegium jako przedsięwzięcia z § 3 ust. 1 pkt 102 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., które może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i wymagać przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, było prawidłowe. Przepis ten obejmuje chów lub hodowlę zwierząt, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 51, w liczbie nie mniejszej niż 60 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP). Natomiast § 2 ust. 1 w pkt 51 stanowi, że przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko jest chów lub hodowla zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 210 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP - przy czym za liczbę DJP przyjmuje się maksymalną możliwą obsadę inwentarza); współczynniki przeliczeniowe sztuk zwierząt na DJP są określone w załączniku do rozporządzenia.
Dodać należy, że organ I instancji w przywołanym postanowieniu z dnia 29 maja 2018 r. znak [...], stwierdzającym na podstawie art. 63 ust. 1 i 4 u.i.o.ś. obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, wskazał, że jest to przedsięwzięcie, o którym mowa w § 3 pkt 103 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. i jako takie było ono również opisane m.in. przez RDOŚ w [...], jednakże różnica ta nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Przepis § 3 pkt 103 rozporządzenia z 2010 r., obejmuje bowiem chów lub hodowlę zwierząt, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 51, w liczbie nie mniejszej niż 40 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP), jeżeli działalność ta prowadzona będzie w odległości mniejszej niż 100 m od terenów wskazanych w tym przepisie (lit. a) – m.in. terenów mieszkaniowych i innych terenów zabudowanych (z wyjątkami), względnie na obszarach objętych formami ochrony przyrody, wskazanych tym przepisie (lit. b). W niniejszej sprawie rozmiar przedsięwzięcia wskazywał na kwalifikację z § 3 pkt 102 rozporządzenia, która zawierała w sobie kwalifikację z § 3 pkt 103 (inwestycja osiągnęła wyższy próg DJP, jak też wypełniała warunek odległości od terenów mieszkaniowych).
Po drugie trzeba podkreślić, że kwestia rzeczywistej skali przedsięwzięcia, końcowo określonej jako dotycząca 197,15 DJP, nie budziła żadnych zastrzeżeń Sądu. Nastąpiło to w dniu 14 sierpnia 2023 r., kiedy to inwestor złożył aneks do Raportu stanowiący korektę w zakresie powierzchni kojców w nowoprojektowanym budynku inwentarskim nr [...] oraz obsady bydła opasowego w gospodarstwie po jego rozbudowie o przedmiotowy budynek inwentarski. W wyniku tej korekty nastąpiła zmiana obsady z 198 DJP na 197,15 DJP. Z treści pisma przewodniego i aneksu do Raportu z sierpnia 2023 r. wynika, że było to efektem informacji uzyskanych w dniu 7 sierpnia 2023 r. od pracownika Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w [...] i miało na celu przekazanie organom współdziałającym aktualnej wersji Raportu.
Co się zaś tyczy sprostowania samej decyzji Wójta Gmin [...] z dnia 1 marca 2024 r., Sąd w pełni podziela stanowisko wyrażone w wyroku tutejszego Sądu z dnia 20 listopada 2025 r. sygn. akt II SA/Po 444/25, który oddalił skargę M. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 kwietnia 2025 r. nr [...], w którym zostało utrzymane w mocy postanowienie Wójta Gminy [...] z dnia 4 marca 2025 r. nr [...], wydane na podstawie art. 113 § 1 i § 3 k.p.a., w którym Wójt sprostował z urzędu oczywista omyłkę pisarską w osnowie decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 1 marca 2024 r. nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach. Zdaniem Sądu, to że w postanowieniu organu I instancji z dnia 4 marca 2025 r. nr [...] omyłkowo wskazano, że chodzi o decyzję z dnia 28 lutego 2024 r. nie ma istotnego znaczenia w sprawie. Nie ulega bowiem wątpliwości, jaką decyzję w istocie sprostowano, a mianowicie decyzję wydaną w sprawie znak [...] o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie istniejącego gospodarstwa poprzez budowę obory dla 172 sztuk bydła opasowego powyżej 1 roku wraz ze zmianą obsady w istniejących budynkach zlokalizowanej na działkach nr [...] w obrębie geodezyjnym: [...], gm. [...].
Z całokształtu okoliczności sprawy wynika, że przedmiotem rozstrzygnięcia Wójta Gminy [...] w decyzji z dnia 1 marca 2024 r. było finalnie przedsięwzięcie dotyczące łącznie po rozbudowie 197,15 DJP, a nie 198 DJP. Dlatego też sprostowanie osnowy tej decyzji w zakresie zastąpienia nazwy przedsięwzięcia z pierwotnej określonej jako "Rozbudowa istniejącego gospodarstwa poprzez budowę obory dla 172 sztuk bydła opasowego powyżej 1 roku wraz ze zmianą obsady w istniejących budynkach (łącznie po rozbudowie 198 DJP) zlokalizowanej na działkach nr [...] w obrębie geodezyjnym [...], gmina [...]" nazwą "Rozbudowa istniejącego gospodarstwa poprzez budowę obory dla 172 sztuk bydła opasowego powyżej 1 roku wraz ze zmianą obsady w istniejących budynkach (łącznie po rozbudowie 197,15 DJP) zlokalizowanej na działkach nr [...] w obrębie geodezyjnym [...], gmina [...]" było zasadne. Z akt postępowania administracyjnego w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań jednoznacznie wynika, że 14 sierpnia 2023 r. inwestor złożył aneks do Raportu i wskazał na korektę nazwy przedsięwzięcia jako łącznie po rozbudowie dotyczącego obsady 197,15 DJP. Powyższa zmiana z pierwotnej wielkości obsady 198 DJP wynikała z korekty w zakresie powierzchni kojców w nowoprojektowanym budynku inwentarskim oraz obsady bydła opasowego w gospodarstwie po jego rozbudowie (k. 352). W związku z powyższym Wójt przekazał przedłożony przez inwestora aneks do Raportu do uzgodnień i zaopiniowania. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] postanowieniem z dnia 7 września 2023 r. uzgodnił realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie istniejącego gospodarstwa poprzez budowę obory dla 172 sztuk bydła opasowego wraz ze zmianą obsady w istniejących budynkach (łącznie po rozbudowie 197,15 DJP). Również Dyrektor Zarządu Zlewni Wód Polskich w [...]. postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2023 r. uzgodnił realizację przedsięwzięcia, uwzględniając zaktualizowaną liczbę 197,15 DJP. Natomiast Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] podtrzymał wcześniejsze postanowienie. Nie ma zatem żadnych wątpliwości, jakie przedsięwzięcie w jego ostatecznym kształcie było procedowane przez organy główne i współdziałające w wydaniu decyzji.
Warto w tym miejscu zwrócić uwagę na to, że w decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 1 marca 2024 r. mimo wskazania w pkt I nazwy przedsięwzięcia wskazującej na 198 DJP, to już chociażby w pkt 2 lit. h i lit. o określającym istotne warunki korzystania ze środowiska odwołano się już do obsady w rozmiarze 197,15 DJP, a zatem z uwzględnieniem korekty dokonanej przez inwestora. W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji organ I instancji również wskazuje się na to, że obsada zwierząt w gospodarstwie po jego modernizacji i rozbudowie będzie wynosić 197,15 DJP (str. 11 decyzji).
Sąd nie zgadza się ze stanowiskiem skarżącego co do tego, że istnieje zasadnicza rozbieżność pomiędzy treścią decyzji a przeprowadzonym postępowaniem z organami współdziałającymi w wydaniu decyzji, w szczególności z uzgodnieniem RDOŚ w [...]. Zdaniem Sądu brak podstaw do uznania, że dokonana korekta obsady DJP polegająca na zmniejszeniu jej z 198 DJP na 197,15 DJP – o w istocie nieznaczną wartość dla wyników postępowania – miała jakikolwiek wpływ na merytoryczne rozstrzygnięcie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Również rozstrzygnięcie sprawy przez Kolegium ostateczną decyzją z dnia 26 marca 2025 r. przed rozpatrzeniem w drugiej instancji sprawy sprostowania oczywistej omułki pisarskiej w decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 1 marca 2024 r. nie stanowiło podstawy do przypisania organowi II instancji naruszenia prawa w zakresie art. 7, art. 8 i art. 77 k.p.a. RDOŚ w [...] nie miał żadnej wątpliwości co do faktycznej skali przedsięwzięcia, co do którego się wypowiadał.
Poza tym także kwestia ewentualnego sprostowania postanowienia Wójta Gminy [...] z dnia 4 marca 2025 r. nr [...] (w zakresie wskazania daty prostowanej decyzji), jak też rozpatrzenia w drugiej instancji zażalenia M. B. (k. 8 akt sąd.) na kolejne postanowienie wydane w przedmiocie sprostowania, tj. postanowienie Wójta Gminy [...] z dnia 20 marca 2025 r. nr [...] (k. 34 akt II inst.) – jak i ewentualne rozbieżności co do daty tego ostatniego postanowienia (skarżący podnosi, że jest to postanowienie "poprawione na 24" w zakresie daty postanowienia) – nie mają znaczenia dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Istotne jest bowiem to, że nie ma wątpliwości, dla jakiego przedsięwzięcia ustalono środowiskowe uwarunkowania, a była to w świetle decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 1 marca 2024 r., sprostowanej następnie postanowieniem z dnia 4 marca 2025 r., jak i decyzji Kolegium z dnia 26 marca 2025 r. inwestycja polegająca na rozbudowie istniejącego gospodarstwa poprzez budowę obory dla 172 sztuk bydła opasowego powyżej 1 roku wraz ze zmianą obsady w istniejących budynkach (łącznie po rozbudowie 197,15 DJP) zlokalizowanej na działkach nr [...] w obrębie geodezyjnym [...], gmina [...].
Nie ma również żadnej wątpliwości co do tego, że skarżący (jego pełnomocnik) znał rzeczywistą skalę przedsięwzięcia, uwzgledniającą przedmiotową korektę z sierpnia 2023 r., o czym świadczy chociażby jego pismo z dnia 29 listopada 2023 r., opatrzone znakiem [...] skierowane do RDOŚ w [...], przekazane przez ten organ Wójtowi Gminy [...] (k. 376), jak też skierowane przez tę stronę do Wójta Gminy [...] pismo z dnia 7 grudnia 2023 r. (k. 377) zabierające uwagi i wyrażające brak zgody na realizację przedmiotowej inwestycji w jej kształcie obejmującym łącznie 197,15 DJP. Pomimo zatem formalnego poinformowania stron i społeczeństwa o prowadzeniu postępowania w stosunku do przedsięwzięcia w rozmiarze 198 DJP, nie ma wątpliwości, że faktycznie procedowano nad przedsięwzięciem w rozmiarze 197,15 DJP. Sąd nie dopatrzył się tutaj zatem narzucenia art. 10 § 1 k.p.a., które w stosunku do skarżącego mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Warto dodać, że inne strony postępowania, jak też członkowie lokalnej społeczności nie zajęli odrębnego stanowiska w tej sprawie przed wydaniem decyzji ani po jej wydaniu (nikt inny nie wniósł odwołania), mimo że zostały dokonane odpowiednie zawiadomienia i obwieszczenia wynikające z art. 10 k.p.a. oraz art. 33 ust. 1 i art. 79 ust. 1 oraz art. 85 ust. 3 u.i.o.ś. (patrz np. k. 371, 402).
W następne kolejności Sąd wyjaśnia, że wskazaną przez Kolegium materialnoprawną podstawę wydania decyzji stanowiły przepisy art. 71 ust. 1 i 2 pkt 2, art. 82 ust. 1, art. 84 ust. 2 i art. 85 ust. 1 i 2 pkt 2 u.i.o.ś. (Dz.U. z 2024 r., poz. 1112 ze zm.; aktualnie: Dz.U. z 2026 r., poz. 670). Zgodnie zaś z art. 80 ust. 1 u.i.o.ś., jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę m.in.: 1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1, 2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.
Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 listopada 2024 r. sygn. akt III OSK 1060/23, przesłanki, które winny być wzięte przez organ wydający decyzję w sprawie środowiskowych uwarunkowań, zostały określone m.in. w przepisach art. 80 i art. 81 u.i.o.ś. Jednymi z niezbędnych warunków wydania decyzji są wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1 u.i.o.ś. Z regulacji zawartej w art. 77 u.i.o.ś. wynika, że ustawodawca, regulując procedurę dokonywania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przed wydaniem decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych, stanowiącą współdziałanie organów administracji publicznej, o którym mowa w art. 106 k.p.a., wyłączył możliwość wniesienia zażalenia na postanowienie wydane w tym trybie. Z utrwalonego stanowiska sądów administracyjnych wynika, że do weryfikacji postanowienia regionalnego dyrektora ochrony środowiska jest uprawniony organ drugiej instancji. Natomiast organ pierwszej instancji prowadzący postępowanie główne w przedmiocie decyzji o środowiskowych uwarunkowań jest związany takim postanowieniem (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 maja 2014 r. sygn. akt VIII SA/Wa 549/14, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 2 lutego 2021 r. sygn. akt II SA/OI 849/20).
Zdaniem Sądu, z uwagi na treść Raportu i uzgodnienie RDOŚ w [...], można założyć, że w sprawie zostały dopełnione niezbędne standardy przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W sprawie prawidłowo została oceniona przez organy przydatność dowodowa Raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, z jego kolejnymi aneksami (włącznie z aneksem z sierpnia 2023 r.), jak i jego zgodność z wymogami art. 66 Raport był wielokrotnie uzupełniany, w tym na żądanie RDOŚ w [...], przedstawiając kompleksową informację na temat spodziewanego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia (gospodarstwa rolnego po rozbudowie) na środowisko. Również stanowiska organów współdziałających w wydaniu decyzji, a w szczególności postanowienie uzgadniające RDOŚ w [...] z dnia 7 września 2023 r. znak [...], odnoszą się do faktycznej, finalnie określonej skali przedsięwzięcia dotyczącej 197,15 DJP.
Odnosząc się do zarzutów skarżącego, należy zauważyć, że istotnie, w aktach sprawy znajdują się przedłożone przez inwestora kopie mapy zasadniczej z 2017 r., jednakże aktualny stan zagospodarowania terenów sąsiednich był na bieżąco podawany organowi uzgadniającemu (RDOŚ w [...]) przez organ I instancji. Świadczą o tym pismo z dnia 28 marca 2023 r. (k. 288), jak i stanowisko wyrażone przez RDOŚ w [...] w postanowieniu z dnia 7 września 2023 r., gdzie wskazuje się na najbliższe tereny podlegające ochronie przed hałasem, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. z 2014 r., poz. 112). RDOŚ w [...] stwierdził, że sąsiedztwo inwestycji stanowią: pola uprawne, zabudowa mieszkaniowa, tereny zainwestowane i przekształcone, droga, niewielkie oczko wodne przy północno-wschodniej granicy działki. Tak samo jest to ujęte w decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 1 marca 2024 r.
Powyższe było wystarczające dla ustalenia środowiskowych uwarunkowań, nawet jeżeli w Raporcie nie zobrazowano dokładnie nowej zabudowy, która powstała po złożeniu wniosku, na którą skarżący wskazuje (zabudowa na działkach nr [...], [...] i [...] i [...] znajdująca się w odległości ok. 80-150 m od działki inwestora). Nie ma istotnego znaczenia, czy dokładna odległość najbliższej zabudowy jest mniejsza niż podano w Raporcie (budynek nr [...] w odległości ok. 30 m od narożnika działki nr [...]). Skarżący zresztą nie wykazał, by faktycznie odległość ta była inna i wynosiła ok. 19 m. Kwestia oddziaływania akustycznego została odpowiednio przedstawiona w Raporcie (k. 42 i nast.), gdzie stwierdzono, że oddziaływanie akustyczne nie przekracza granic terenu podlegającego tej ochronie, jak też oceniona przez RDOŚ w [...] i Wójta Gminy [...] w decyzji z dnia 1 marca 2024 r., gdzie jednoznacznie w tej części osnowy decyzji, która określa istotne warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich. I tak – w pkt 2 lit. b stwierdzono, że dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zagrodowej poziom hałasu równoważny emitowany poprzez działalność nie może przekroczyć dopuszczalnych wartości zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. (Dz.U. 2014 poz. 112), tj. dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej 40 dB w porze nocnej i 50 dB w porze dziennej, dla zabudowy zagrodowej 45 dB w porze nocnej i 55 dB w porze dziennej. Jest to zgodne z wymogami ochrony przed hałasem wyartykułowanej w przepisach ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2025 r., poz. 647 ze zm.) - patrz: art. 112 i art. 113 tej ustawy.
To samo należy odnieść do kwestii ochrony powietrza (ochrony terenów sąsiednich przed zanieczyszczeniami gazowo-pyłowymi - patrz: str. 31 i nast.), które to zagadnienia zostały scharakteryzowane i końcowo wyjaśnione w przedkładanych w 2023 r. aneksach do Raportu. Tak RDOŚ w [...], jak i Wójt Gminy [...] w swoich rozstrzygnięciach wyjaśnili, że z wykonanych obliczeń rozprzestrzeniania substancji w powietrzu wynika, iż emisje z tych źródeł nie będą powodować przekroczenia wartości odniesienia substancji w powietrzu oraz dopuszczalnych częstości przekroczeń określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz.U. nr 16, poz. 87) poza terenem, do którego wnioskodawca posiada tytuł prawny, a także, że będą dotrzymane standardy jakości powietrza określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz.U. z 2021 r., poz. 845), a w związku z tym spełnione będą wymagania w zakresie ochrony powietrza określone w przepisach prawa. Ponadto organy te stwierdziły, że ewentualne skumulowane oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia z innymi przedsięwzięciami znajdującymi się w sąsiedztwie zostało ocenione poprzez uwzględnienie w przedstawionych obliczeniach aktualnego stanu jakości powietrza, co wynika z referencyjnej metodyki modelowania poziomów substancji w powietrzu.
Co się tyczy kwestii ochrony wód, należy podkreślić, że w uzgodnieniu RDOŚ w [...] z dnia 7 września 2023 r., jak i w decyzji Wójta z dnia 1 marca 2024 r. zagadnienia te wyjaśniono i określono odpowiednie wymagania w tym względzie. Przy czym w odpowiedzi na stanowisko pełnomocnika inwestora należy zauważyć, że zgodnie z art. 545 ust. 1 Prawa wodnego do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy dotyczących decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz w sprawach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania albo zmiany decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r. poz. 1405 i 1566), stosuje się przepisy obowiązujące przed dniem 1 stycznia 2018 r. Niemniej jednak przedmiotowa inwestycja wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu, tj. decyzji wymienionej w art. 72 ust. 1 pkt 3 u.i.o.ś., który wskazuje, że wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - wydawanej na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nie ma sporu, że dla terenu inwestycji nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Jest to okoliczność niesporna, komunikowania przez organ I instancji RDOŚ w [...] (patrz: pismo z dnia 28 marca 2023 r. - k. 288), jak też wskazana w uzgodnieniu.
Nadto, że względu na treść uzasadnienia wyroku WSA w Poznaniu z dnia 19 maja 2022 r. sygn. akt II SA/Po 186/22 należy uznać, że w istocie przesądzono już o stosowaniu w tej sprawie przepisów Prawa wodnego z 2017 r., które weszło w życie od 1 stycznia 2018 r.
Sąd w przywołanym wyroku odnosił się do danych z tabeli nr 9 stanowiącej załącznik nr 6 do rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 5 czerwca 2018 r. w sprawie przyjęcia "Programu działań mających na celu zmniejszenie zanieczyszczenia wód azotanami pochodzącymi ze źródeł rozlicznych oraz zapobieganie dalszemu zanieczyszczeniu" przy ocenie Raportu w zakresie spełnienia wymogów wynikających z art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. a i c u.i.o.ś. co do charakterystyki całego przedsięwzięcia i przede wszystkim przewidywanych rodzajów i ilości emisji, w tym odpadów, wynikających z fazy eksploatacji lub użytkowania planowanego przedsięwzięcia rozumianego jako rozbudowane gospodarstwo rolne. Ponadto Sąd wskazywał na wyrażane w toku postępowania stanowiska Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie. Konsekwentnie zatem Sąd zaaprobował stosowanie przepisów Prawa wodnego z 2017 r. dla oceny zgodności przedsięwzięcia z wymogami prawnymi w zakresie ochrony środowiska.
Warto w tym miejscu podkreślić, że w pkt 2 decyzji Wójta Gminy [...] wskazano, że: lit. d) w celu ochrony gruntu, wód gruntowych i podziemnych należy wszystkie obiekty wyposażyć w szczelne posadzki zabezpieczające przed przenikaniem zanieczyszczeń do gruntu; lit. e) wykonać szczelne posadzki w projektowanej oborze i wybiegach; zastosować materiały odporne na działanie odchodów; lit. f) każdy z wybiegów otoczyć od strony zewnętrznej (z trzech stron) murkiem z betonu o wysokości co najmniej 0,3 m; pod wybiegami zlokalizować szczelne zbiorniki bezodpływowe na wody opadowe-roztopowe zanieczyszczone odchodami zwierzęcymi (gnojówką). Nadto, w postanowieniu RDOŚ w [...] oraz w decyzji Wójta znalazły się także wskazania wynikające z aktualnego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 31 stycznia 2023 r. w sprawie "Programu działań mających na celu zmniejszenie zanieczyszczenia wód azotanami pochodzącymi ze źródeł rolniczych oraz zapobieganie dalszemu zanieczyszczeniu" (Dz.U. z 2023 r., poz. 244), które zastąpiło wcześniejsze rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 12 lutego 2020 r. w sprawie przyjęcia "Programu działań mających na celu zmniejszenie zanieczyszczenia wód azotanami pochodzącymi ze źródeł rolniczych oraz zapobieganie dalszemu zanieczyszczeniu" (Dz.U. z 2020 r., poz. 243).
Odnosząc się do tej kwestii, należy jeszcze zauważać, że wprawdzie w Raporcie powołano się na niekatulany już Program przyjęty rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 5 czerwca 2018 r. (Dz.U. z 2018 r., poz. 1339), jednakże zastosowano prawidłowy maksymalny wskaźnik 3,8 kg/Mg z tabeli 9 załącznika nr 6 aktualnego Programu. Z kolei Wójt w swojej decyzji stwierdził, że po przeanalizowaniu materiałów dotyczących budowy geologicznej, warunków hydrogeologicznych, biorąc pod uwagę planowane rozwiązania chroniące środowisko gruntowo-wodne, w tym rozwiązania w zakresie gospodarki wodno-ściekowej, magazynowania i postępowania z odpadami oraz odchodami zwierząt nie przewiduje się znacząco negatywnego oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko gruntowo-wodne, w tym wody podziemne. Organ I instancji zaznaczył, że zgodnie z "Programem działań mających na celu zmniejszenie zanieczyszczenia wód azotanami pochodzącymi ze źródeł rolniczych oraz zapobieganie dalszemu zanieczyszczeniu", zasady postępowania z powstałym nawozem (ilości, miejsce i terminy wywozu), jak również warunki jego przechowywania, muszą być zgodne z zapisami tego Programu. Poza tym wskazał na przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne, jak art. 426, art. 430 i art. 431 oraz art. 56, art. 57, art. 59 i art. 61 (cele środowiskowe ochrony wód). Wójt stwierdził, że inwentarz po realizacji inwestycji utrzymywany będzie wyłącznie w systemie głębokiej ściółki; odchody zwierząt w postaci obornika wykorzystywane będą jako nawozy naturalne do rolniczego nawożenia gruntów, które w okresach możliwych do nawożenia i wywożone będą na pola Inwestora, a nadwyżki zbywane będą innym podmiotom na podstawie stosownych umów; podczas zagospodarowywania obornika na gruntach rolnych ściśle przestrzegane będą wytyczne zawarte w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 31 stycznia 2023 r. w sprawie przyjęcia "Programu działań mających na celu zmniejszenie zanieczyszczenia wód azotanami pochodzącymi ze źródeł rolniczych oraz zapobieganie dalszemu zanieczyszczeniu"; wody opadowe i roztopowe z powierzchni połaci dachowych i terenów utwardzonych (za wyjątkiem wybiegów dla bydła) odprowadzane będą powierzchniowo w grunt w obrębie działek, do których inwestor posiada tytuł prawny, w sposób niezakłócający stosunków wodnych na działkach sąsiednich; odcieki z niezadaszonych miejsc wybiegów dla zwierząt będą gromadzone w szczelnych zbiornikach bezodpływowych i zagospodarowywane na użytkach zielonych. Przy takich ustaleniach organ stwierdził, że przedstawiona w Raporcie analiza oddziaływania projektowanej inwestycji na środowisko uzasadnia założenie, że wszelkie oddziaływania na środowisko wodne, związane z prowadzeniem działalności, będą zamykać się w granicach terenu, do którego inwestor posiada tytuł prawny, a przedmiotowe przedsięwzięcie nie należy do inwestycji, dla których zgodnie z art. 135 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, wymagane jest utworzenie obszaru ograniczonego użytkowania. Poza tym według organu, mając na względzie charakter, zastosowane i będące przedmiotem uzgodnienia rozwiązania, zastosowane technologie oraz skalę oddziaływania przedsięwzięcia, przy założeniu realizacji określonych w sentencji warunków mających ograniczyć jego negatywne oddziaływanie nie stwierdza się prawdopodobieństwa oddziaływania na pozostające w zasięgu oddziaływania jednolite części wód w zakresie stwarzającym zagrożenie dla realizacji celów środowiskowych, o których mowa w art. 56, art. 57, art. 59 i art. 61 Prawa wodnego, a określonych dla tych części wód w "Planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza [...]" przyjętym rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 16 listopada 2022 r. (Dz.U. z 2023 r., poz. 335).
Zarazem trzeba podkreślić, że organy współdziałające i rozstrzygające sprawę główną po ocenie Raportu i całokształtu okoliczności sprawy uznały, że istniejąca płyta obornikowa ze szczelnym zbiornikiem znajdującym się przy płycie obornikowej, jak też przewidziane do realizacji zbiorniki pod wybiegami są adekwatne dla potrzeb planowanej rozbudowy i wystarczające dla stwierdzenia braku negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.
Z kolei kwestie dotyczące ewentualnych, aktualnie występujących oddziaływań istniejącej płyty obornikowej czy też odprowadzania wód opadowych i roztopowych nie mogły – jak już to przesądził tutejszy Sąd w przywołanym wyroku – stanowić kryterium oceny możliwości wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia. Sąd wskazał też m.in. na inne instrumenty ochrony interesów skarżącego, jak art. 234 Prawa wodnego. Dlatego też kwestie podnoszone w pismach skarżącego z dnia 7 grudnia 2023 r.(k. 377) i 18 stycznia 2024 r. (k. 392), złożonych przed wydaniem decyzji organu I instancji, nie miały w większości znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, względnie zostały w istocie pośrednio omówione uzasadnieniu tej decyzji. Innymi słowy, faktyczne oddziaływanie aktualnie istniejących obiektów rolniczych na terenie przedsięwzięcia może być przedmiotem innych postępowań, jednak nie ma wpływu na ocenę możliwości wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia w jego zamierzonym (planowanym) kształcie.
Dodać jeszcze należy, że skarżący w żaden sposób nie udokumentował faktu istnienia ujęcia wody (czy też studni) na jego działce nr [...] w czasie rozstrzygania sprawy przez organy administracyjne, a miał po temu okazję chociażby w wyżej przywołanych pismach, jak też w odwołaniu do decyzji organu I instancji. Jeżeli zaś stan faktyczny zmienił się po wydaniu ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie administracyjnej okoliczność taka nie ma wpływu na ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Dalszej ochrony swojego interesu powinien zatem poszukiwać na kolejnych etapach procesu inwestycyjnego, jak etap wydawania decyzji o warunkach zabudowy (skarżący wskazuje na to, że decyzja taka została w sprawie wydana), a przede wszystkim na etapie wydawania pozwolenia na budowę.
Sąd podkreśla, że również przedstawiona przez Kolegium ocena stanowisk organów współdziałających, w tym w szczególności postanowienia RDOŚ z dnia 7 września 2023 r., była prawidłowa. To ostatnie uzgodnienie, wydane na podstawie art. 77 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 3 i 4 u.i.o.ś., identyfikuje wszystkie istotne oddziaływania przedsięwzięcia i wskazuje, jakie warunki powinny być uwzględnione w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Decyzja z dnia 1 marca 2024 r. w pełni uwzględnia wymagania określone w tym uzgodnieniu, na co trafnie zwróciło uwagę Kolegium w uzasadnieniu decyzji odwoławczej. Sąd nie miał żadnych zastrzeżeń do oceny przedmiotowego uzgodnienia, jakie przedstawił organ II instancji w zaskarżonej decyzji.
Na koniec tej części rozważań należy jeszcze wyjaśnić, że sam sprzeciw mieszkańców gminy nie może samoistnie stanowić podstawy do wydania negatywnej decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Przepisy nakazują jedynie zapewnienie udziału społeczeństwa w postępowaniu i umożliwienie zgłoszenia uwag i wniosków, natomiast nie nakładają obowiązku uzyskania społecznej akceptacji dla przedsięwzięcia. Zapewnienie udziału społeczeństwa w postępowaniu nie może być zatem rozumiane jako swoiste referendum nad dopuszczalnością proponowanej inwestycji (patrz np. stanowisko orzecznictwa przywołane w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 24 września 2021 r. sygn. akt IV SA/Po 249/21). Sam sprzeciw lokalnej społeczności nie stanowi normatywnej podstawy do odmowy wydania decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Organ wydający decyzję środowiskową ma oczywiście obowiązek zapewnić udział społeczności lokalnej w postępowaniu, może ona składać uwagi i wnioski, a w jaki sposób zostały one wzięte pod uwagę właściwy organ musi wyjaśnić w uzasadnieniu decyzji środowiskowej(tak np. WSA w Gorzowie Wlkp. w wyroku z dnia 19 lutego 2020 r. sygn. II SA/Go 864/19).
Trzeba również podkreślić w kontrolowanym postępowaniu szczególną rolę uzgodnienia RDOŚ w [...] i opinii innych organów współdziałających w wydaniu decyzji, jak PPIS w [...] i Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w [...]. Są to organy państwowe, a co za tym idzie obiektywne i bezstronne, posiadające specjalistyczną wiedzę fachową pozwalającą na dokonanie prawidłowej oceny planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Jeżeli organy administracji nie dostrzegają, z urzędu lub wskutek zarzutów stron, wad w rozumowaniu i ocenach dokonanych przez organy uzgodnieniowe, to nie są zobligowane na żądanie stron do prowadzenia dalszego postępowania dowodowego w tym zakresie. W kontrolowanej sprawie właściwe organy wyraziły pozytywne stanowisko dla warunków planowanego przedsięwzięcia. Organ odwoławczy nie znalazł podstaw do braku akceptacji stanowisk organów uzgadniających. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela taką ocenę. Skarżący zgłaszał zastrzeżenia w zakresie sporządzonego w sprawie raportu o oddziaływaniu na środowisko, zaś organy odniosły się do tych kwestii, które były istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. W ocenie Sądu, biorąc pod uwagę zebrany materiał dowodowy, organy administracji nie miały podstaw, by podważać prawidłowość uzgodnień i opinii organów współdziałających.
Sąd w pełni podziela stanowisko, że jeżeli strona postępowania ma zastrzeżenia co do prawidłowości sporządzonego raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, to w związku z pozytywnymi stanowiskami organów współdziałających w wydaniu decyzji, powinna były przedłożyć kontr raport sporządzony przez specjalistów dysponujących fachową wiedzą w celu podważenia ustaleń przyjętych przez organ. Biorąc pod uwagę profesjonalizm i bezstronność organów uzgadniających i opiniujących, a także spójność, logikę i rzetelność ich wywodów oraz wniosków zawartych w ich stanowiskach, w okolicznościach niniejszej sprawy – przy tak zebranym materiale dowodowym (m.in. pozytywnych stanowiskach organów współdziałających, dodatkowych wyjaśnieniach inwestora, uzupełnieniach Raportu) niecelowe byłoby prowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego na wniosek stron, w celu podważenia prawidłowości przyjętych ustaleń. Jeśli strony nie zgadzają się z przyjętymi ustaleniami, to w świetle pozytywnych uzgodnień organów wyspecjalizowanych, same strony powinny przedłożyć kontr raport. Nie stanowią zaś takiego dokumentu dołączone od odwołania "Wybrane uwagi do przedsięwzięcia (...)" z dnia 12 marca 2024 r., sporządzone przez dr inż. J. K. (k. 30 akt II inst.), które w większości stanowiły powielenie wcześniejszego stanowiska J. K. z dnia 21 lutego 2022 r., do którego już odniósł się Sąd w wyroku o sygn. akt II SA/Po 186/22. Postępowanie w tej sprawie trwało długo, a zatem skarżący miał dość czasu – nawet przy deklarowanych ograniczonych zasobach – do pozyskania takiego przeciwdowodu.
Podsumowując, Sąd w wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdził, że zaskarżona decyzja Kolegium odpowiada prawu. Organ odwoławczy tym razem zasadnie zastosował w sprawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., gdyż decyzja organu I instancji nie była obarczona takimi wadami procesowymi i merytorycznymi, które wymagały uzupełnienia postępowania wyjaśniającego lub powtórzenia postępowania administracyjnego. Stan faktyczny sprawy został prawidłowo ustalony, gdyż zebrany materiał procesowy pozwalał na określenie warunków realizacji przedsięwzięcia w takim kształcie, jak przedstawiono to w decyzji Wójta Gminy [...], z uwzględnieniem jej korekty w zakresie oczywistej omyłki co do określenia nazwy przedsięwzięcia. W sprawie nie doszło do naruszenia prawa materialnego – jak w szczególności art. 66 ust. 1, art. 80 ust. 1, art. 82 ust. 1 i art. 85 ust. 1 u.i.o.ś. – co do charakterystyki całego przedsięwzięcia oraz przewidywanych rodzajów i ilości emisji, jak też oddziaływania na poszczególne komponenty środowiska, ani takiego naruszenia przepisów postępowania – jak w szczególności art. 7, art. 10, art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 153 w zw. z art. 170 p.p.s.a. – które mogłoby stanowić podstawę do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.
Na koniec Sąd jeszcze raz podkreśla, że zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy miało to, czy przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wykazała brak negatywnego wpływu jego komponenty, w tym na zdrowie ludzi, elementy objęte ochronę przyrody i ochroną krajobrazu. Ponownie rozprowadzone w tym względzie postępowanie środowiskowe potwierdziło taki stan rzeczy. Przy tym, organy administracji uwzględniły poglądy prawne i wskazania wynikające z uzasadnienia poprzedniego wyroku wydanego w tej sprawie.
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.