II SA/Po 362/22

II SA/Po 362/22 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2022-07-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-05-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz
Jakub Zieliński /przewodniczący/
Paweł Daniel /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 2355/22 - Wyrok NSA z 2025-04-29
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1065
par. 3 pkt 8
Rozporządzenie Miniistra Infrastruktury  z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.
Dz.U. 2021 poz 2351
art. 48a, art. 29 ust. 1 pkt 14a
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Dz.U. 2022 poz 329
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska - Tylewicz Asesor WSA Paweł Daniel (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 lipca 2022 r. sprawy ze skargi B. C. na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 3 stycznia 2022 r. Nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych oddala skargę
Uzasadnienie
Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej również jako: "WINB", "organ odwoławczy" albo "organ II instancji"), postanowieniem z dnia 03 stycznia 2022 r., nr [...], utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu poznańskiego (dalej również jako: "PINB" albo "organ I instancji") z dnia 19 listopada 2021 r. (znak: [...]), którym organ: 1. wstrzymał inwestorom B. i A. C. roboty budowlane polegające na budowie obiektu budowlanego o funkcji gospodarczej zlokalizowanego w tylnej części działki nr ewide[...] przy ul. [...] w B., z naruszeniem granicy z działką nr ewidencyjny [...]) poinformował B. i A. C. o możliwości złożenia na podstawie art. 48a ust. 1 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm.), w terminie 30 dni od dnia doręczenia niniejszego postanowienia wniosku o legalizacji obiektu budowlanego o funkcji gospodarczej zlokalizowanego w tylnej części działki nr ewidencyjny [...] przy ul. [...] w B., z naruszeniem granicy z działką nr ewidencyjny [...]; [...]) poinformował B. i A. C. o konieczności wniesienia (w dalszym etapie postępowania) opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji przedmiotowego obiektu budowlanego.
Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie wskazano, że w związku z pismem L. C., będącym prośbą o interwencję w związku z rozpoczęciem przez B. i A. C. budowy budynku na działce nr ewidencyjny [...] w B., z przekroczeniem granicy działki stanowiącej własność wnioskodawczyni, PINB w dniu 06 sierpnia 2021 r. przeprowadził na działce nr ewidencyjny [...] przy ul. [...] w B. czynności kontrolne. Podczas kontroli pracownicy PINB ustalili, że B. i A. C. wykonali w 2021 r. rozbiórkę budynku gospodarczego pozostawiając jedynie jego tylną ścianę, która obecnie pełni funkcję ogrodzenia. W miejscu poprzedniego obiektu inwestorzy posadowili wiatę drewnianą o wymiarach w planie [...]m x [...]m, bez fundamentów, posadowioną na gruncie i krytą blachą [...]. Budynek gospodarczy został rozebrany według oświadczenia B. C. ze względu na jego zły stan techniczny. W dniu kontroli bez dokonania pomiarów geodezyjnych nie było możliwości stwierdzenia przebiegu granicy pomiędzy działkami i rzeczywistego posadowienia wiaty (nie można stwierdzić czy wiata przekracza granicę działki nr ewidencyjny [...]). Zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia nie stwierdzono. Protokół odczytano A. C., która nie brała udziału w jego spisaniu, a która oświadczyła, że nie ma wątpliwości, iż wiata przekracza granicę działki.
W trakcie prowadzonego postępowania wyjaśniającego PINB ustalił, że działki nr ewidencyjny [...] i [...] nie znajdują się na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
Pismem z dnia 10 sierpnia 2021 r. organ nadzoru I instancji zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego (w sprawie wiaty o wymiarach w planie [...]m x [...]m zlokalizowanej na działce nr ewidencyjny [...] przy ul[...] w B. z naruszeniem granicy z działką nr ewidencyjny [...]) oraz o możliwości zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji. Z powyższego uprawnienia skorzystała B. C., która złożyła dodatkowe wyjaśnienia na piśmie oraz załączyła dokumentację związaną z postępowaniem cywilnym o stwierdzenie zasiedzenia i ustanowienie drogi koniecznej.
Następnie decyzją z dnia 24 sierpnia 2021 r. PINB umorzył w całości postępowanie administracyjne jako bezprzedmiotowe w sprawie wiaty o wymiarach w planie [...] m x [...] m zlokalizowanej na działce nr ewidencyjny [...] przy ul. [...] w B., z naruszeniem granicy z działką nr ewidencyjny [...], jednak decyzja powyższa została uchylona decyzję WINB z dnia 13 października 2021 r.
W dniu 18 listopada 2021 r. pracownicy PINB przeprowadzili ponownie czynności kontrolne na przedmiotowej działce, podczas której stwierdzili, że: stan zabudowy nie uległ zmianie w stosunku do stanu opisanego w protokole z dnia [...] sierpnia 2021 r. I tak, w tylnej części działki zlokalizowany jest jeden obiekt budowlany pełniący funkcję gospodarczą. Wykonano szczegółowe pomiary obiektów w tylnej części działki. Wykonano szkic sytuacyjny posadowienia obiektów na działce. Stwierdzono także, iż inwestycja nie stanowi jednego, jak pierwotnie przyjęto obiektu budowlanego, lecz dwa obiekty budowlane: pierwszy o funkcji gospodarczej będący przedmiotem niniejszego postępowania oraz drugi: wiatę stanowiącą przedmiot odrębnego postępowania prowadzonego przez PINB pod sygn. znak: [...] Przedmiotowy obiekt gospodarczy został zrealizowany z naruszeniem granicy z działką nr ewidencyjny [...], o czym przesądza zestawienie szerokości obiektu pomierzonej podczas kontroli z dnia [...] listopada 2021 r. ([...] m w rogu działki i [...] m na przeciwległym końcu), jego usytuowania w granicy z działką nr ewidencyjny [...] oraz względem budynku gospodarczego na działce nr ewidencyjny [...] (obiekt kończy się na wysokości mniej więcej połowy tego budynku co potwierdza dokumentacja fotograficzna w aktach sprawy PINB) z pomiarem dokonanym skalówką na wyrysie z mapy ewidencyjnej w skali 1:500 ze strony internetowej https://iegib.podgik.poznan.pl/egbil/mapa. Przedmiotowy budynek gospodarczy powstał w 2021 r.
Mając na względzie powyższe ustalenia PINB w dniu 19 listopada 2021 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie obiektu budowlanego o funkcji gospodarczej zlokalizowanego w tylnej części działki nr ewid. [...] położonej przy ul. [...] w B., a następnie przytoczonym na wstępie postanowieniem z dnia 19 listopada 2021 r. wstrzymał inwestorom B. i A. C. roboty budowlane polegające na budowie obiektu budowlanego o funkcji gospodarczej zlokalizowanego w tylnej części działki nr ewidencyjny [...] przy ul. [...] w B., z naruszeniem granicy z działką nr ewidencyjny [...] oraz poinformował ich o możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu budowlanego o funkcji gospodarczej zlokalizowanego w tylnej części działki nr ewidencyjny [...] przy ul[...] w B..
Zażalenie na powyższe postanowienie PINB wnieśli B. i A. C..
WINB rozpoznając wniesione odwołanie podniósł, że ustawa Prawo budowlane nie zawiera legalnej definicji określenia "budynek gospodarczy". Orzecznictwo sądów administracyjnych odwołuje się do definicji zawartej w § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 ze zm., dalej również jako: "rozporządzenie"), zgodnie z którą przez budynek gospodarczy należy rozumieć budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych. Powyższa definicja wskazuje więc, że jest to budynek zasadniczo przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania różnego rodzaju sprzętów i płodów rolnych służących mieszkańcom m.in. budynku mieszkalnego zaś w zabudowie zagrodowej przeznaczony także do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych. Mając na uwadze, że przepisy warunków technicznych stanowią przepisy wykonawcze w stosunku do Prawa budowlanego, których główną funkcją jest doprecyzowanie regulacji ustawowych przy stosowaniu i wykładni Prawa budowlanego należy posiłkować się definicją budynku gospodarczego określona w § 3 pkt 8 rozporządzenia.
Organ II instancji przytoczył następnie treść art. 29 ust. 1 pkt 14a ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa: wolno stojących: budynków gospodarczych - o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Choć przepisy obowiązującej ustawy Prawo budowlane nie formułują definicji pojęcia "wolnostojący", to jak wynika z orzeczeń sądów administracyjnych, w sensie techniczno-budowlanym budynkiem wolnostojącym jest budynek stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, tym samym pomiędzy poszczególnymi elementami konstrukcyjnymi obiektu (fundamentami, ścianami nośnymi, więźbą dachową itp.) istnieje wolna przestrzeń powietrzna i żaden z tych elementów obiektu budowlanego nie jest związany z elementami konstrukcyjnymi drugiego obiektu budowlanego. Jest to budynek usytuowany w sposób wolny, czyli nieuzależniony w żaden sposób od innego obiektu budowlanego z uwagi na miejsce swej lokalizacji. Budynek wolnostojący zatem nie jest zatem trwale związany z innym budynkiem konstrukcyjnie, nie jest połączony przegrodami, instalacjami, a także nie przylegający bocznymi ścianami do sąsiedniego budynku, umożliwiając w ten sposób dostęp do wszystkich jego ścian. Budynek wolnostojący musi być samodzielny z punktu widzenia funkcjonalno-użytkowo-technicznego. Stanowisko to podziela również dotychczasowe orzecznictwo sądów administracyjnych. Jak wynika z ustaleń dokonanych przez PINB przedmiotowy obiekt wydzielony został z przestrzeni za pomocą zamkniętych przegród o szerokości od 3,15 m do 3,40 m oraz długości 3,10 m zatem posiada on powierzchnię zabudowy ok. 10,5 m2 nie jest wolnostojący, ponieważ brak jest wolnej przestrzeni pomiędzy nim a wiatą.
Wobec powyższego stwierdzić należało, iż przedmiotowy budynek gospodarczy nie jest objęty zakresem art. 29 ust. 1 pkt 14a Prawa budowlanego. Nie korzysta tym samym z wyjątku budowy bez pozwolenia na budowę, ponieważ nie jest wolno stający.
Następnie WINB zwrócił uwagę, iż budowa przedmiotowego obiektu nie została poprzedzona dokonaniem uzyskania pozwolenia na budowę, przy czym według ustaleń PINB obiekt powstał w 2021 r. Nie można zgodzić się z twierdzeniami zawartymi w zażaleniu, iż "mury, które są widoczne mają ok. 40 lat". Jak ustalił PNB budynek w miejscu którego istnieje obecny został rozebrany, a jedna pozostawiona ściana obecnie stanowi fragment ogrodzenia działki. Zatem organ zasadnie w trybie art. 48 Prawa budowlanego wdrożył procedurę legalizacyjną.
Skargę na powyższe postanowienie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu B. C. podnosząc, że nie burzyła budynku gospodarczego, a jego ściana tylna, jak i ściany boczne pozostały nie naruszone przynajmniej od 40 lat, co jest widoczne na wcześniejszych (załączonych) zdjęciach. Skarżąca oświadczyła, że mówiła podczas kontroli, że było rozebrane pokrycie dachowe, a nie budynek, bo przegnite były bele drewniane i znajdował się tam azbest, eternit. Obiekt został zmodernizowany w sensie pokrycia z blachy [...] i zewnątrz obity boazerią i pomalowany. Skarżąca wniosła o przeprowadzenie kolejnej kontroli i rozstrzygnięcie, czy są to nowe mury, czy też mury istniejące od 40 lat. Końcowo skarżąca podniosła, że nie zgadza się ze stwierdzeniem, że obiekt stanowi odrębne obiekty z wiatą – cały obiekt jest pokryty blachą [...] i są dwie ścianki działowe, które tworzą część gospodarczą.
Odpowiadając na skargę WINB podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.
Na wstępie należy zwrócić uwagę, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służyło zażalenie.
Przedmiotem kontroli jest postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który postanowieniem z dnia 03 stycznia 2022 r., utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu poznańskiego którym organ: 1. wstrzymał inwestorom B. i A. C. roboty budowlane polegające na budowie obiektu budowlanego o funkcji gospodarczej zlokalizowanego w tylnej części działki nr ewidencyjny [...] przy ul. [...]. [...] w B., z naruszeniem granicy z działką nr ewidencyjny [...]; 2) poinformował B. i A. C. o możliwości złożenia na podstawie art. 48a ust. 1 ustawy Prawo budowlane wniosku o legalizacji obiektu budowlanego o funkcji gospodarczej zlokalizowanego w tylnej części działki nr ewidencyjny [...] przy ul. [...]. [...] w B., z naruszeniem granicy z działką nr ewidencyjny [...].
Jak wskazuje analiza akt sprawy oraz wniesionej skargi istota sporu sprowadza się do ustalenia, czy przedmiotowy budynek, zrealizowany na działce nr ewidencyjny [...] przy ul. [...] w B., który został zakwalifikowany przez organy nadzoru budowlanego jak budynek gospodarczy – został wykonany w ramach samowoli budowlanej oraz czy powinien on być traktowany jako całość wraz z wykonanym przez inwestorów (w tym skarżącą) obiektem budowlanym, który organ zakwalifikował jako wiata.
Podstawą wydanych w sprawie rozstrzygnięć było ustalenie przez organ I instancji, podczas trwania kontroli w dniu [...] sierpnia 2021 r., że inwestorzy B. i A. C. wykonali w 2021 r. wiatę drewnianą o wymiarach w planie [...] m x [...] m, bez fundamentów, posadowioną na gruncie i krytą blachą [...]. W wyniku kolejnej kontroli, przeprowadzonej w dniu 18 listopada 2021 r., PINB zmienił kwalifikację wykonanych robót budowlanych przyjmując, że inwestycja nie stanowi jednego, jak pierwotnie przyjęto obiektu budowlanego, lecz dwa obiekty budowlane: pierwszy o funkcji gospodarczej oraz drugi, stanowiący wiatę. Podkreślenia przy tym wymaga, że decyzja będąca przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie dotyczyła jedynie budynku gospodarczego.
Mając na względzie powyższe ustalenia należało w pierwszej kolejności przesądzić, czy powyższa kwalifikacja wykonanych robót budowlanych, w wyniku której stwierdzono realizacje dwóch różnych obiektów budowlanych (budynku gospodarczego i wiaty) była prawidłowa.
Odnosząc się do tak postawionej kwestii Sąd podziela stanowisko organów, że w wyniku wykonanych prac budowlanych powstały dwa obiekty budowlane – jeden w miejscu dotychczas istniejącego budynku (budynek gospodarczy będący przedmiotem postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją) oraz drugi, zakwalifikowany jako wiata. Przyjmując powyższe ustalenia Sąd miał na względzie dwie okoliczności – fakt, że na działce nr [...] w miejscu wykonania budynku gospodarczego, zlokalizowany był już uprzednio taki budynek (o czym przesądza mapa ewidencyjna z 2019 r. – k. [...] akt organu I instancji) oraz konstrukcję obu obiektów. O ile budynek gospodarczy o wymiarach szerokość – [...] m (od strony działki [...]) oraz [...] m (od strony działki nr [...]) i długości [...] m stanowi zamkniętą całość, o tyle pozostała część robót budowlanych doprowadziła do powstania lekkiej konstrukcji, nie posiadającej wszystkich zamkniętych ścian, gdzie jedynie częściowo wyodrębniono pomieszczenie gospodarcze. Taka forma przesądza, w ocenie Sądu realizacji, o realizacji odrębnej konstrukcji. Okoliczność powyższą potwierdza również załącznik do protokołu kontroli z dnia [...] listopada 2021 r., stanowiący wykonany przez pracowników PINB szkic polowy (k. [...] akt organu I instancji), który, co warte podkreślenia, został podpisany przez skarżącą B. C. bez jakichkolwiek zastrzeżeń. Dopiero na etapie zażalenia oraz skargi do sądu administracyjnego skarżącą wskazuje, że przedmiotowy budynek stanowi całość z wiatą, zaznaczając jednakże, że budynek gospodarczy nie został zrealizowany od nowa, lecz został jedynie zmodernizowany. Równocześnie w samej skardze skarżąca podnosi, że "cały obiekt budowlany stanowi wiatę pokrytą blachą [...] i są dwie ścianki działowe, które tworzą część gospodarczą". Sąd zauważa, że stanowisko powyższe jest sprzeczne – skoro z jednej strony skarżąca wskazuje, że budynek gospodarczy istniał już wcześniej– co potwierdza przywołana już uprzednio mapa ewidencja – to nie można uznać, aby budowa w 2021 r. obiektu zakwalifikowanego przez organy nadzoru budowlanego jako wiata, stanowiła modernizację istniejącego budynku gospodarczego. W wyniku prowadzonych prac powstał bowiem nowy, nie istniejący dotychczas obiekt budowlany.
Zasadnie więc organy nadzoru budowlanego prowadziły odrębne postępowanie w stosunku do budynku gospodarczego oraz do obiektu zakwalifikowanego jako wiata.
W tym miejscu podkreślenia wymaga, że dokonując powyższej oceny Sąd nie przesądza o tym, czy obiekt uznany za wiatę został prawidłowo zakwalifikowany przez organy nadzoru budowlanego, gdyż wykraczałoby to poza ramy prowadzonego postępowania. Kwestia powyższa pozostaje bowiem kwestią odrębnego postępowania administracyjnego.
Skoro organ nadzoru budowlanego prawidłowo uznały, że przedmiotowe postępowanie dotyczy budynku gospodarczego wyjaśnienia wymagało, czy przedmiotowy budynek został zrealizowany w ramach samowoli budowlanej. W ocenie skarżącej stanowisko powyższe jest błędne, gdyż po pierwsze, przywołana już uprzednio mapa ewidencyjna wskazuje że w granicy działek numer [...] oraz [...] był już zlokalizowany budynek gospodarczy, a po drugie mury widoczne na zdjęciach mają przynajmniej 40 lat. Okoliczności powyższe mają, w ocenie skarżącej, przesądzać o braku samowoli budowlanej i wadliwym zakwalifikowaniu wykonanych robót budowlanych, jako realizacji nowego obiektu budowlanego, gdyż w istocie w ocenie skarżącej (choć nie formułuje ona takiego wniosku) stanowiły one jedynie remont istniejącego obiekty. Stanowisko powyższe uznać należy za błędne.
Nie kwestionując faktu uprzedniego istnienia budynku gospodarczego w granicy działek numer [...] oraz [...] zauważyć jednak należy, że zakres wykonanych prac nie może być zakwalifikowany, jako modernizację albo remont. Podczas trwania czynności kontrolnych w dniu [...] sierpnia 2021 r. ustalono, że inwestorzy – B. i A. C. – dokonali w 2021 r. rozbiórki istniejącego budynku gospodarczego, a jak wskazała sama skarżąca powyższa rozbiórka była podyktowana jego złym stanem technicznym podczas powyższej kontroli ustalono, że pozostawiona została jedynie jedna ściana budynku gospodarczego (ściana tylna), która stanowią obecnie ogrodzenie. podkreślenia wymaga, że protokół kontroli został podpisany przez skarżącą bez jakichkolwiek zastrzeżeń. Również w toku postępowania inwestorzy nie formułowali powyższych wniosków. Co więcej, fakt rozbiórki istniejącego budynku gospodarczego potwierdziła L. C. w piśmie z dnia 05 sierpnia 2021 r., do którego załączono dokumentację zdjęciową obrazującą istniejący dotychczas budynek gospodarczy oraz zakres wykonanych prac (k. [...] – [...] organu I instancji). Nie znajduje więc potwierdzenia, w zebranym materiale dowodowym, twierdzenie skarżącej, jakoby doszło do remontu (modernizacji) przedmiotowego obiektu, a w szczególności aby rozebrano jedynie stare pokrycie dachowe oraz obito budynek boazerią i pomalowano. Rozbiórka dotychczasowych ścian i budowa nowych ścian budynku, budowa nowego dachu oraz pokrycie budynku boazerią, przesądza w ocenie Sądu o tym, że w przedmiotowej sprawie nie można mówić o remoncie, jak chce tego skarżąca. Poprzez "remont" należy bowiem rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym (art. 3 pkt 8 ustawy Prawo budowlane). Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 maja 2021 r., sygn. akt II OSK 2353/18, Baza NSA, za remont nie mogą być uznane roboty budowlane polegające na rozbiórce istniejącego obiektu budowlanego i wzniesieniu obiektu nowego, nawet w tym samym miejscu i odpowiadającego gabarytami pierwotnemu, a nawet z wykorzystaniem tych samych materiałów. Sytuacja powyższa miała miejsce w niniejszej sprawie, co przesądza o prawidłowości stanowiska organów nadzoru budowlanego, dotyczącego charakteru wykonanych robót budowlanych.
Sąd podziela przy tym ocenę organów nadzoru budowlanego, że przedmiotowy obiekt budowlany stanowił budynek gospodarczy. Choć nie było to kwestionowane przez strony zwrócić należy uwagę, że § 3 pkt 8 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych wskazuje, że przez budynek gospodarczy należy rozumieć budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych. Niewątpliwie przedmiotowy obiekt spełnia powyższe wymogi, co powoduje, że kwalifikacja organów nadzoru budowlanego była prawidłowa.
Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd podzielił również stanowisko organów, co do braku możliwości powołania się w przedmiotowej sprawie na treść art. 29 ust. 1 pkt 14a ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa: wolno stojących: budynków gospodarczych - o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Sąd przyjmuje bowiem stanowisko, że przez pojęcie "wolno stojący" rozumieć należy samodzielność i suwerenność konstrukcji obiektu, to jest jego fizyczne oddzielenie od innych obiektów budowlanych. Chodzi tu o taki budynek, który nie jest połączony z innym obiektem budowlanym i nie wykorzystuje w swojej konstrukcji jakichkolwiek elementów innego obiektu budowlanego i jako całość stanowi samodzielną konstrukcję, nieograniczoną fizycznie w przestrzeni innymi budowlami. Sytuacja powyższa nie ma niewątpliwie miejsca w niniejszej sprawie, gdyż przedmiotowy budynek posiada styczność z nowo powstałym w 2021 r. obiektem budowlanym, który została zakwalifikowany przez organy nadzoru budowlanego jako wiata.
Mając powyższe na względzie, przyjąć należało, że organy nadzoru budowlanego prawidłowo uznały, że w 2021 r. inwestorzy (w tym skarżącą) dokonali samowoli budowlanej polegającej na budowie budynku gospodarczego w granicy działek numer [...] oraz [...] W tych okolicznościach faktycznych wydane postanowienia, mocą których wstrzymano wykonanie robót budowlanych oraz pouczono skarżącą o możliwości wszczęcia postępowania legalizacyjnego odpowiadają prawu, a wniesiona skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.