II SA/Po 309/26

II SA/Po 309/26 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2026-06-24
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2026-04-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Izabela Paluszyńska /przewodniczący sprawozdawca/
Jacek Rejman
Paweł Daniel
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Planowanie przestrzenne
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność uchwały zaskarżonej w części
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 391
art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3a
Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - tekst jednolity
Sentencja
Dnia 24 czerwca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Paluszyńska (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Paweł Daniel Asesor WSA Jacek Rejman Protokolant: starszy sekretarz sądowy Izabela Kaczmarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2026 roku sprawy ze skargi M. D. na uchwałę Rady Miasta Poznania z dnia 6 listopada 2012 r. nr XL/594/VI/2012 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. stwierdza nieważność § 5 pkt 4 uchwały nr XL/594/VI/2012 Rady Miasta Poznania z dnia 6 listopada 2012 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Morasko-Radojewo-Umultowo" – rejon ulic Hodowlanej i Szklarniowej w Poznaniu; 2. zasądza od Rady Miasta Poznania na rzecz skarżącego kwotę 300,- (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych.
Uzasadnienie
M. D. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na uchwałę nr XL/594/VI/2012 Rady Miasta Poznania z dnia 6 listopada 2012 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Morasko-Radojewo-Umultowo" - rejon ulic Hodowlanej i Szklarniowej w Poznaniu. Skarżący zarzucił ww. uchwale naruszenie:
1) art. 87 ust. 2 Konstytucji RP w związku z art. 5 ust. 1 pkt 2 i pkt 3a ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 391- uw. Sądu; zwanej dalej: u.p.z.p.) przez sprzeczność między wynikającym z aktu prawa miejscowego zakazem lokalizacji przydomowych oczyszczalni ścieków - z przepisami ustawy jednoznacznie przewidującymi prawo właścicieli nieruchomości do korzystania z przydomowych oczyszczalni ścieków spełniających wymagania określone w odrębnych przepisach;
2) zasady proporcjonalności wyrażonej w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP oraz przekroczenie granic władztwa planistycznego poprzez wprowadzenie bezwzględnego zakazu lokalizacji przydomowych oczyszczalni ścieków pod pozorem ochrony środowiska wodnego, podczas gdy rzeczywistym źródłem zanieczyszczenia cieku wodnego Strumień Różany jest wieloletnia praktyka przywracanie przejezdności ulicy Deszczowej przez wysypywania na jej gruntową nawierzchnię złomu asfaltowego pochodzącego z rozbiórki i remontów dróg i walcowanie go, co powoduje następczo regularne spłukiwanie opadami deszczu frakcji ropopochodnych z tego złomu do wód gruntowych i Strumienia Różanego.
Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności § 5 pkt 4 zaskarżonej uchwały oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego..
W uzasadnieniu skargi M. D. wyjaśnił, że jest współwłaścicielem nieruchomości położonej przy ul. Deszczowej 6 w Poznaniu, która znajduje się w granicach obowiązywania zaskarżonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Kwestionowany § 5 pkt 4 planu miejscowego wprowadza zakaz lokalizacji przydomowych oczyszczalni ścieków na całym obszarze objętym planem. Skarżący, podjął próbę budowy przydomowej oczyszczalni ścieków na swojej nieruchomości, jednakże Prezydent Miasta Poznania wniósł sprzeciw od zgłoszenia zamiaru budowy uznając, że zamierzona inwestycja narusza ustalenia planu miejscowego.
Jak wskazał skarżący, przepisy u.c.p.g. w sposób jednoznaczny określają uprawnienia właścicieli nieruchomości w zakresie odprowadzania nieczystości ciekłych. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 u.c.p.g. właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku przez przyłączenie nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej lub, w przypadku gdy budowa sieci kanalizacyjnej jest technicznie lub ekonomicznie nieuzasadniona, wyposażenie nieruchomości w zbiornik bezodpływowy nieczystości ciekłych lub w przydomową oczyszczalnię ścieków bytowych, spełniające wymagania określone w przepisach odrębnych. Z kolei art. 5 ust. 1 pkt 3a u.c.p.g. przewiduje prawo do gromadzenia nieczystości ciekłych w zbiornikach przydomowej oczyszczalni ścieków. Ustawodawca ustanowił zatem jasną hierarchię sposobów odprowadzania ścieków, w której przydomowa oczyszczalnia ścieków stanowi pełnoprawną alternatywę dla zbiornika bezodpływowego w sytuacji braku sieci kanalizacyjnej. Wprowadzenie w planie miejscowym bezwzględnego zakazu lokalizacji przydomowych oczyszczalni ścieków pozostaje w oczywistej sprzeczności z tą regulacją ustawową, a tym samym narusza konstytucyjną hierarchię źródeł prawa.
Zdaniem skarżącego, organ nie może zatem w akcie prawa miejscowego zakazywać tego, na co zezwala ustawa. Władztwo planistyczne gminy nie jest nieograniczone i nie może prowadzić do pozbawiania obywateli uprawnień przyznanych im wprost przez ustawodawcę.
Skarżący stwierdził, że chybiona jest argumentacja organu dotycząca wprowadzenia zakazu lokalizacji przydomowych oczyszczalni ścieków w związku z koniecznością ochrony wód powierzchniowych i gruntowych, w szczególności cieku wodnego Strumień Różany przebiegającego równolegle do ul. Deszczowej. Ulica Deszczowa stanowi drogę gruntową, która od lat jest regularnie utwardzana poprzez wysypywanie na jej nawierzchnię odpadów pochodzących z rozbiórki i remontów innych dróg asfaltowych, który następnie jest utwardzany przez przejazd po nim walca drogowego. Materiał ten zawiera substancje ropopochodne i inne zanieczyszczenia, które przy każdym opadzie deszczu trafiają do gruntu oraz do Strumienia Różanego. To właśnie ta praktyka, a nie ewentualna lokalizacja przydomowych oczyszczalni ścieków, stanowić może rzeczywiste i stałe źródło zanieczyszczenia cieku wodnego oraz wód powierzchniowych i gruntowych.
Przydomowe oczyszczalnie ścieków stanowią rozwiązanie proekologiczne. Urządzenia te, o ile spełniają wymagania techniczne określone w przepisach odrębnych, zapewniają skuteczne oczyszczanie ścieków bytowych do parametrów pozwalających na ich bezpieczne wprowadzanie do środowiska. Ponadto przydomowe oczyszczalnie ścieków umożliwiają naturalną retencję wody w gruncie, co jest szczególnie istotne w okresie występujących regularnie susz hydrologicznych, pozwalają na zachowanie wody w lokalnym obiegu zamiast jej odprowadzania poza obszar nieruchomości oraz spełniają surowe normy dotyczące jakości oczyszczonych ścieków, co wyklucza zanieczyszczenie wód gruntowych.
W odpowiedzi na skargę Rada Miasta Poznania wniosła o jej oddalenie.
Rada Miasta wskazała, że zgodnie z obowiązującym w dniu uchwalania zaskarżonego planu Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Poznania (przyjętym uchwałą Nr XXXI/299/V/2008 r. Rady Miasta Poznania z dnia 18 stycznia 2008 r.), działka skarżącego znajdowała się na terenie oznaczonym symbolem "M2n" - tereny zabudowy niskiej, mieszkaniowej jednorodzinnej, z usługami podstawowymi. W treści Studium zawarto ustalenie, zgodnie z którym: "Należy dążyć do poprawy jakości wód podziemnych i powierzchniowych, w tym Różanego Potoku, Jeziora Umultowskiego poprzez zmniejszenie obciążeń i wyeliminowanie zrzutów ścieków bytowych oraz przemysłowych do wód powierzchniowych i gruntowych". Kwestionowany w skardze przepis planu został wprowadzony w związku z ustaleniami Studium.
Ponadto w sporządzonej na potrzeby opracowania planu prognozie oddziaływania na środowisko stwierdzono, że: "Realizacja nowej zabudowy wiąże się z koniecznością trwałego uszczelnienia części powierzchni, a także wzrostem ilości powstających na tych terenach ścieków komunalnych. Skutkiem tego typu działań jest ograniczenie powierzchni umożliwiającej infiltrację wód opadowych i roztopowych, nadmierny spływ powierzchniowy z terenów utwardzonych oraz zwiększenie ryzyka zanieczyszczenia wód substancjami niebezpiecznymi na skutek prowadzenia niewłaściwej gospodarki wodno-ściekowej. Negatywne oddziaływanie na panujące w obszarze planu stosunki gruntowo-wodne będzie występować w największej skali w przypadku lokalizacji zbiorników bezodpływowych, których realizacja wiąże się ze znacznymi zmianami w profilu glebowym oraz z zakłóceniem naturalnego przepływu wody. Jest to szczególnie istotne w kontekście płytkiego zalegania wód gruntowych na większości analizowanego obszaru. Zagrożeniem jest również lokalizowanie zabudowy w bezpośrednim sąsiedztwie istniejącego cieku wodnego oraz prowadzenie różnych prac budowlanych, które mogą wpłynąć negatywnie na kształt koryta, jak i właściwości fizyczne i chemiczne wód (...)".
Kwestionowany przepis planu był determinowany ustaleniami studium, a Rada Miasta Poznania, uchwalając plan, była związana przyjętą przez siebie, wyrażoną w Studium polityką przestrzenną. Ponadto wprowadzenie tego zapisu podyktowane było również koniecznością przeciwdziałania niekorzystnym zjawiskom zidentyfikowanym w zacytowanych zapisach prognozy oddziaływania na środowisko.
Na rozprawie pełnomocnicy stron podali, że sieci kanalizacyjnej na terenie planu nie ma. Pełnomocnik skarżącego cofnął wniosek o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143, zwanej dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W przypadku skargi na akt prawa miejscowego, jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, kontrola ta sprowadza się do zbadania zgodności zaskarżonej uchwały z prawem procesowym i materialnym.
Podstawę prawną wniesienia skargi na uchwałę rady gminy stanowi art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 662, zwanej dalej: u.s.g.), zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.
Dokonując w pierwszej kolejności oceny legitymacji procesowej skarżącego, Sąd nie miał wątpliwości, że skarżący jest uprawniony do wniesienia przedmiotowej skargi, a legitymacja do tego wynika z posiadanego prawa własności nieruchomości położonej na obszarze objętym ustaleniami zaskarżonej uchwały, dla której ustalono zakaz lokalizacji przydomowych oczyszczalni ścieków.
Przechodząc do merytorycznej oceny wniesionej w niniejszej sprawie skargi, wyjaśnić trzeba, że zgodnie z treścią art. 28 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 538; zwanej dalej: u.p.z.p.) podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały stanowi istotne naruszenie zasad sporządzania planu, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów.
Mając na uwadze, że zaskarżona uchwała nie była dotychczas poddana kontroli sądu administracyjnego, Sąd orzekający w niniejszej sprawie zobligowany był do dokonania oceny procedury planistycznej poprzedzającej przyjęcie planu miejscowego. Oceniając zaskarżoną uchwałę w tym zakresie Sąd nie stwierdził uchybień proceduralnych mogących stanowić stosownie do ww. art. 28 u.p.z.p. podstawę stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały. Przeprowadzona procedura planistyczna była prawidłowa, a poszczególne czynności określone zwłaszcza w art. 17 u.p.z.p. (w brzmieniu obowiązującym w dniu podjęcia zaskarżonej uchwały) zostały zrealizowane.
Odnosząc się natomiast do spornego w sprawie § 5 pkt 4 zaskarżonej uchwały, wskazać trzeba, że zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. w zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się prawo własności. Ustalając przeznaczenie terenu lub określając potencjalny sposób zagospodarowania i korzystania z terenu, organ waży interes publiczny i interesy prywatne, w tym zgłaszane w postaci wniosków i uwag, zmierzające do ochrony istniejącego stanu zagospodarowania terenu, jak i zmian w zakresie jego zagospodarowania, a także analizy ekonomiczne, środowiskowe i społeczne (art. 1 ust. 3 u.p.z.p.).
Przyznane radzie gminy władztwo planistyczne stanowi kompetencje gminy do samodzielnego i zgodnego z jej interesami oraz zapewnieniem ładu przestrzennego, kształtowania polityki przestrzennej. Obejmuje ono samodzielne ustalenie przez radę gminy przeznaczenia terenów, rozmieszczenia inwestycji celu publicznego oraz określanie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy. Uchwalając plan miejscowy najczęściej następuje wyważanie interesów: prywatnego i publicznego, co nieuchronnie prowadzi do powstawania konfliktów interesów indywidualnych z interesem publicznym. Władztwo planistyczne gminy nie ma charakteru pełnego, niczym nieograniczonego prawa. Mając wyłączną kompetencję do planowania miejscowego, gmina może, samodzielnie kształtować sposób zagospodarowania obszaru podlegającego jej władztwu planistycznemu, pod warunkiem że działa w granicach i na podstawie prawa.
W kwestionowanym przez skarżącego § 5 ust. 4 zaskarżonej uchwały Rada Miasta ustanowiła - w zakresie ustaleń dotyczących zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego - zakaz lokalizacji przydomowych oczyszczalni ścieków.
Tymczasem stosownie do treści art. 5 ust. 1 pkt 2 u.c.p.g. w brzmieniu obowiązującym w dniu podjęcia zaskarżonej uchwały, właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku przez przyłączenie nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej lub, w przypadku gdy budowa sieci kanalizacyjnej jest technicznie lub ekonomicznie nieuzasadniona, wyposażenie nieruchomości w zbiornik bezodpływowy nieczystości ciekłych lub w przydomową oczyszczalnię ścieków bytowych, spełniające wymagania określone w przepisach odrębnych; przyłączenie nieruchomości do sieci kanalizacyjnej nie jest obowiązkowe, jeżeli nieruchomość jest wyposażona w przydomową oczyszczalnię ścieków spełniającą wymagania określone w przepisach odrębnych.
Analiza unormowania zawartego w art. 5 ust. 1 pkt 2 u.c.p.g. prowadzi do wniosku, że w pierwszej kolejności przewiduje on obowiązek podłączenia nieruchomości do sieci kanalizacyjnej, a po drugie – gdy tejże sieci nie ma lub jest ona ekonomicznie nieuzasadniona – dopuszcza wyposażenie nieruchomości w zbiornik bezodpływowy lub w przydomową oczyszczalnię ścieków. Zatem właścicielowi nieruchomości przysługuje prawo do budowy przydomowej oczyszczalni ścieków zarówno w sytuacji, gdy budowa kanalizacji nie jest uzasadniona, jak i w sytuacji, gdy jest ona uzasadniona, ale sieć taka nie została zrealizowana. Art. 5 ust. 1 pkt 2 u.c.p.g. nakłada jedynie obowiązek zapewnienia czystości i porządku, nie przesądzając w jaki konkretnie sposób ma to się odbywać, dając jednak priorytet sieci kanalizacyjnej (por. wyroki NSA 6 lipca 2023 r., II OSK 802/20; z 28 stycznia 2025 r., II OSK 1178/22; http;//orzeczenia.nsa.gov.pl).
W orzecznictwie sądów administracyjnych, ugruntowane jest stanowisko, że niedopuszczenie przez lokalnego pracodawcę w planie zagospodarowania przestrzennego budowy przydomowych oczyszczalni ścieków, na które ustawodawca zezwala, pod warunkiem spełnienia określonych technicznych wymogów, stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności takiej regulacji (wyroki NSA z 14 czerwca 2012 r., II OSK 472/11; z 3 października 2008 r., II OSK 1115/07; z 23 lipca 2009 r., II OSK 1221/08; z 3 grudnia 2009 r., II OSK 1894/08; z 9 czerwca 2010 r., II OSK 953/09; z 27 stycznia 2011 r., II OSK 83/10; z dnia 13 stycznia 2017 r., II OSK 1092/15; z 3 października 2017 r., II OSK 2367/16; http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W sytuacji, gdy na danym terenie nie ma sieci kanalizacyjnej, gdyż pozostaje ona dopiero w sferze planów realizacyjnych, właściciel musi mieć alternatywę zapewnienia infrastruktury, którą gwarantuje mu u.c.p.g., dając możliwość wyboru - czy to zbiornika bezodpływowego, czy właśnie przydomowej oczyszczalni ścieków. W innym wypadku właściciel zostanie pozbawiony uprawnienia ustawowego, w czym także należy upatrywać naruszenia zasady ochrony własności zagwarantowanej w Konstytucji RP (art. 21 ust. 1). Tej kompetencji nie może przejąć gmina, zamieszczając w planie miejscowym ustalenie, które przewiduje - wprost lub w sposób dorozumiany - zakaz lokalizacji przydomowych oczyszczalni ścieków (lub lokalizowanie ich tylko na działkach spełniających określone kryteria). Ograniczenie prawa własności przez narzucenie, choćby tylko na okres przejściowy (do czasu zrealizowania sieci kanalizacyjnej), jedynie możliwości lokalizowania zbiorników bezodpływowych pozostaje w sprzeczności z dyspozycją art. 5 ust. 1 pkt 2 u.c.p.g. (zob. wyrok WSA w Łodzi z 27 września 2023 r., sygn. akt II SA/Łd 645/23).
W tym kontekście bez znaczenia dla oceny stwierdzonego naruszenia prawa pozostaje argumentacja Rady Miasta, iż ustalenia zawarte w § 5 ust. 4 zaskarżonej uchwały znajdują uzasadnienie w przygotowanej na etapie prac planistycznych prognozie oddziaływania na środowisko. Prognoza oddziaływania na środowisko jest odrębnym dokumentem i nie stanowi elementu planu miejscowego. Jest ona tylko załącznikiem do projektu planu, nie stanowi natomiast załącznika uchwalonego planu miejscowego i w związku z tym nie ma charakteru normatywnego. W konsekwencji jej ustalenia nie wiążą organów administracji ani organu planistycznego, który ją przygotował. Uwarunkowania określone w prognozie oddziaływania na środowisko powinny być przy opracowaniu planu uwzględnione, co nie oznacza, że jest to równoważne z koniecznością wyeliminowania wszelkich zagrożeń dla środowiska, jakie mogą w przyszłości powstać na skutek realizacji przedsięwzięć przewidzianych planem miejscowym (I. Zachariasz [w:] Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, red. H. Izdebski, Warszawa 2023, art. 17; wyrok WSA w Poznaniu z 24 lutego 2016 r., IV SA/Po 533/15; http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Sąd nie podzielił także argumentacji Rady Miasta, iż zakaz ustanowiony w § 5 ust. 4 zaskarżonej uchwały wynika z treści Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Poznania. Wskazać trzeba, że stopień związania planów ustaleniami studium zależy w dużym stopniu od brzmienia ustaleń studium. Stopień tego związania może być, w zależności od szczegółowości ustaleń studium, silniejszy lub słabszy. Ustalenia studium nie muszą być przeniesione wprost do postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ale nie mogą również być ze sobą sprzeczne (wyroki NSA z dnia 6 grudnia 2017 r., II OSK 1107/16; z dnia 26 marca 2021 r., II OSK 2109/19; http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Powołane przez Radę Miasta w Poznaniu sformułowanie zawarte w studium, iż "Należy dążyć do poprawy jakości wód podziemnych i powierzchniowych, w tym Różanego Potoku, Jeziora Umultowskiego poprzez zmniejszenie obciążeń i wyeliminowanie zrzutów ścieków bytowych oraz przemysłowych do wód powierzchniowych i gruntowych", ma charakter postulatywny i nie może uzasadniać wprowadzenia zakazu lokalizacji przydomowych oczyszczalni ścieków.
Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały we wskazanym zakresie. Stwierdzając nieważność §5 pkt 4 zaskarżonej uchwały zakazującej lokalizacji przydomowej oczyszczalni ścieków Sąd nie ograniczył tego stwierdzenia jedynie do działki skarżącego. Jak ustalono dotyczy on bowiem wszystkich nieruchomości położonych w granicach planu i nie ma na tym terenie zrealizowanej sieci kanalizacyjnej. Kwestionowany przepis planu stoi w sprzeczności z ustawą. Stwierdzając nieważność zakazu lokalizacji przydomowych oczyszczalni ścieków nie nałożono na właścicieli innych nieruchomości żadnych obowiązków, dopuszczono jedynie możliwość wyboru między dopuszczalną w § 5 pkt 5 lit d planu lokalizacją bezodpływowych zbiorników do gromadzenia ścieków i przewidzianą w art. 5 ust. 1 pkt 2 u.c.p.g. lokalizacją przydomowych oczyszczalni ścieków. Przepis ustawy stawia równorzędnie te dwa sposoby zagospodarowania ścieków sanitarnych, pozostawiając wybór właścicielowi nieruchomości. Warunkiem jest jednak to, że nie występuje sieć kanalizacyjna i możliwość podłączenia do niej i tą drogą odprowadzanie ścieków bytowych. Taka sytuacja wystąpiła na całym terenie objętym planem.
O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a., uwzględniając (wobec oświadczenia pełnomocnika skarżącego złożonego na rozprawie) wysokość uiszczonych przez stronę kosztów sądowych w wysokości 300 zł (wpis od skargi).