II SA/Po 28/08

II SA/Po 28/08 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2008-08-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2008-01-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Barbara Kamieńska /sprawozdawca/
Danuta Rzyminiak-Owczarczak
Edyta Podrazik /przewodniczący/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 107 § 1; art. 138 § 1 pkt 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
art. 92 ust. 2 kpt 1; art. 92 ust. 4; art. 92 ust. 1; art. 4 pkt 6a; art. 4 pkt 4; art. 92a
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
art. 42 ust. 1; art. 45 ust. 1; art. 77
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie Sędzia NSA Barbara Kamieńska (spr.) Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Protokolant St. sekretarz sąd. Joanna Wieczorkiewicz-Skoczek po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2008r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa "U." Sp. z o.o. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [..] Nr R-3/07, Nr [..] w przedmiocie kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. na rzecz strony skarżącej kwotę 465-,zł (czterysta sześćdziesiąt pięć złotych) tytułem zwrotu wpisu od skargi, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ D. Rzyminiak-Owczarczak /-/ E. Podrazik /-/ B. Kamieńska
Uzasadnienie
W dniu 2 listopada 2006r. ok. godz. 13.00 w K. na ul. P. (droga krajowa nr [..]) zatrzymano do kontroli drogowej samochód ciężarowy marki Star o nr rej. [..] kierowany przez M. S.. Kierujący przewoził 25 paczek styropianu z hurtowni "S." do siedziby spółki "U.". W trakcie kontroli okazał fakturę VAT nr [..] potwierdzającą powyższą okoliczność. Pismem z dnia 20 listopada 2006r. Przedsiębiorstwo "U." przesłało umowę o dzieło nr [..] zawartą z M. S. kierowcą samochodu Star o nr rej. [..], wyjaśniając, że kierowca ten nie jest zatrudniony w przedsiębiorstwie, a przewóz drogowy wykonywał jednorazowo. Ponadto przedłożono zaświadczenie o wykonywaniu przewozów na potrzeby własne nr [..] wydane w dniu [..]. Nie złożono jednak licencji na wykonywanie transportu drogowego. W tej sytuacji Komendant Miejski Policji w K., działając na podstawie art. 93 ust.1 ustawy z dnia 2 listopada 2006 r. nałożył na Przedsiębiorstwo "U." spółkę z o.o. karę pieniężną w łącznej kwocie 15.500, zł.
W wyniku odwołania spółki "U." Komendant Wojewódzki Policji w P. decyzją z dnia [..] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że występują wątpliwości co do okoliczności, na rzecz jakiego podmiotu prawnego był wykonywany przewóz drogowy i kto jest faktycznym właścicielem przewożonego towaru.
W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Komendant Miejski Policji w K. decyzją z dnia [..] wydaną na podstawie art. 104 kpa, art. 5 ust. 1, art. 42 ust. 1, art. 87 ust. 1 i 2 ustawy o transporcie drogowym, § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz.U. Nr 151, poz. 1089); art. 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz.Urz. WE L 370 z 31.12.1985 ze zm.), art. 29-30 ustawy z dnia 26 kwietnia 2007r. o zmianie ustawy o czasie pracy kierowców oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 99, poz. 661), art. 5, 39 lit. a ust. 1, art. 39 lit. k, 39 lit. l ustawy z dnia 17 listopada 2006r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. Nr 235, poz. 1701) postanowił:
1. nałożyć karę pieniężną w wysokości 8.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji,
2. nałożyć karę pieniężną w wysokości 3.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych,
3. nałożyć karę pieniężną w wysokości 3.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące - tachograf,
4. nałożyć karę pieniężną w wysokości 500 zł za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem warunków dokumentacji pracy kierowcy w zakresie wystawiania kierowcy zaświadczenia poświadczającego jego zatrudnienie oraz spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą,
5. nałożyć karę pieniężną w wysokości 500 zł za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem warunków dokumentacji pracy kierowcy w zakresie kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne,
6. nałożyć karę pieniężną w wysokości 500 zł za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w wymagane dokumenty.
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podkreślił, iż wykonywanego w dniu 2 listopada 2006r. przez M. S. transportu nie można uznać za przewóz na potrzeby własne w rozumieniu art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym, albowiem kierowca pojazdu w momencie realizowanego przewozu na rzecz przedsiębiorstwa "U." nie był w nim zatrudniony w ramach stosunku pracy. Strony łączyła jedynie umowa o dzieło. Powołany przepis jako jedną z przesłanek uznania przewozu za "przewóz na potrzeby własne" przyjmuje prowadzenie pojazdu przez przedsiębiorcę lub przez jego pracownika. Zdaniem organu fakt wykonywania przez kierowcę M. S. przewozu na rzecz przedsiębiorstwa "U." potwierdza złożone zeznanie przez kierowcę, który nadto oświadczył, że sam nie prowadzi działalności gospodarczej.
W dalszej części rozważań organ powtórzył argumentację zawartą w decyzji z dnia [..] Reasumując wskazał, że zgodnie z art. 92 ust. 2 pkt 1 i ust. 4 ustawy o transporcie drogowym sumę nałożonych kar w wysokości 15.500 zł należało ograniczyć do kwoty 15.000 zł.
Odwołanie od powyższej decyzji wniosło Przedsiębiorstwo "U." spółka z o.o. z siedzibą w K., podnosząc, iż organ bezpodstawnie zakwalifikował dokonany dnia 2 listopada 2006r. przez M. S. przewóz za transport drogowy wykonany bez wymaganej licencji w rozumieniu art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Zdaniem odwołującego się organ nie uwzględnił, że transport faktycznie wykonywał M. S., a nie pracownik Przedsiębiorstwa "U.". M. S. łączyła z Przedsiębiorstwem jedynie umowa o dzieło, w której zobowiązał się do przewozu materiałów budowlanych z hurtowni w P. Skoro zatem kierowca, a nie Przedsiębiorstwo, zobowiązał się w tej umowie do przewozu materiałów za odpowiednim wynagrodzeniem, to tym samym on wyłącznie odpowiada za ten transport. Jeżeliby jednak przyjąć, jak zeznał M. S., że świadczył on usługę dla Przedsiębiorstwa, to organ I instancji winien uznać, że w rzeczywistości przedmiotowa umową jest umową zlecenia, a nie umową o dzieło. Należałoby więc również przyjąć, że M. S. świadczył odpłatną usługę na rzecz spółki "U.", czyli wykonywał pracę na rzecz tej spółki jako jej pracownik. W konsekwencji trzeba by uznać, że M. S. w dniu 2 listopada 2006r. przewoził materiały budowlane na potrzeby własne przedsiębiorstwa stosownie do treści art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym.
Nadto odwołujący się zarzucił, że organ nakładając karę w wysokości 15.000 zł nie zachował równowagi między prewencyjną a represyjną rolą kary. Wysokość kary wielokrotnie przekracza wartość auta i materiałów, które były nim przewożone. Dysproporcja ta świadczy o tym, że organ nie uwzględnił okoliczności sprawy i nie dostosował kary do faktycznego stopnia szkodliwości czynu. Działanie takie, w ocenie odwołującego się, jest przejawem nieuzasadnionej represji.
Decyzją z dnia [..]Wojewódzki Komendant Policji w P. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Uzasadniając rozstrzygnięcie organ II instancji powołał się na stanowisko wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 stycznia 2005r. (sygn. akt VI SA/Wa 449/04), w którym to stwierdzono, że "podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. W świetle powyższego wykonywanie transportu drogowego nie może być rozumiane jako wykonywanie czynności faktycznych związanych z poruszaniem się pojazdu po drodze. Nie chodzi bowiem o wykonywanie tego rodzaju czynności tylko o prowadzenie działalności gospodarczej polegającej na świadczeniu usług transportowych. Tym samym więc, kierowca pojazdu nie pozostający w stosunku pracy nie może być uważany za podmiot wykonujący transport drogowy w rozumieniu powołanej ustawy". Dlatego, zdaniem organu odwoławczego, na podstawie zebranego materiału dowodowego należy uznać, ze podmiotem, który realizował krajowy transport drogowy jest Przedsiębiorstwo "U." sp. z o.o. i dlatego nałożenie kary pieniężnej w wysokości 15.000 zł na tenże podmiot za naruszenie obowiązków i warunków wynikających z ustawy o transporcie drogowym okazało się zasadne.
Odnosząc się do wysokości nałożonej kary organ II instancji wskazał, że ustawa o transporcie drogowym nie daje żadnych uprawnień organowi Policji do anulowania, uchylenia lub zmniejszenia wysokości kar pieniężnych. Wysokość tychże kar jest ściśle określona w załączniku do tejże ustawy.
Skargę na powyższą decyzję wniosła spółka "U.", przytaczając argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Nadto wskazano, że w dniu 2 listopada 2006r. M. S. prowadził samochód na podstawie umowy o dzieło, przewożąc towar zakupiony dla swoich własnych potrzeb. W zawartej umowie nie określono w jaki sposób transport ma być wykonany. W szczególności nie wskazano jakim samochodem M. S. przewiezie ładunek. Fakt, że kierowca wykorzystał w tym celu auto należące do spółki "U." nie może stanowić dla niej okoliczności obciążającej. Skoro zatem przewozu styropianu w dniu 2 listopada 2006r. nie wykonywało Przedsiębiorstwo "U.", ani żaden z jego pracowników uznać należy, że M. S. wykonał ów transport wyłącznie dla swoich własnych potrzeb, zgodnie z zawartą umową o dzieło.
Dodatkowo skarżąca spółka podkreśliła, że funkcje prewencyjno-represyjne kary winny się równoważyć. W przypadku nałożenia kary w kwocie 15.000 zł, która to kilkukrotnie przekracza wartość samochodu i jego ładunku, organ w stosunku do skarżącego użył jedynie represji i nie dostosował kary do faktycznego stopnia szkodliwości czynu.
Do skargi dołączono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, motywując go tym, iż zapłata orzeczonej kary stanowić będzie znaczące obciążenie dla płynności finansowej przedsiębiorstwa.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Komendant Policji wniósł o jej oddalenie, przytaczając stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Postanowieniem z dnia 5 czerwca 2008r. Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd badając legalność zaskarżonej decyzji nie może ograniczyć się do oceny zarzutów skargi, winien również ocenić, czy akt ten nie jest dotknięty innymi wadami, które miałyby wpływ na wynik sprawy.
Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd nie podzielił zarzutów skargi. Pomimo to, uznać należało, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 107 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.).
Zgodnie z treścią art. 107 § 1 zdanie pierwsze kpa decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Jednym z najistotniejszych elementów decyzji administracyjnej jest jej rozstrzygnięcie (osnowa decyzji), stanowi ono bowiem o ustaleniu prawa, usunięciu sporu co do niego lub o jego tworzeniu na rzecz określonych podmiotów albo też o zakończeniu postępowania w danej instancji bez orzekania w sprawie co do jej istoty. Rozstrzygnięcie musi być sformułowane w taki sposób, ażeby możliwe było następnie wykonanie decyzji dobrowolnie lub z zastosowaniem środków egzekucji administracyjnej (J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J.Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2008, s. 519). Jak trafnie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 czerwca 1998r. (sygn. akt I SA/Łd 1478/96, niepubl.) "rozstrzygnięcie musi być sformułowane w sposób jasny i precyzyjny, a nie pośrednio wynikać z uzasadnienia decyzji" (por. wyrok NSA z dnia 30 grudnia 1987r., SA/Gd 1045/87, ONSA 1987, nr 2, poz. 94).
W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie odpowiada powyższym wymogom. Wskazać należy, że decyzję tę wydano w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt 1 kpa. Rozstrzygnięcie sprowadza się więc do stwierdzenia, iż organ II instancji utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję, czyli decyzję organu I instancji z [..]. Organ odwoławczy nie uwzględnił faktu, że decyzją z [..] nałożono na przedsiębiorstwo "U." karę pieniężną w łącznej kwocie 15.500 zł, a nie w kwocie 15.000 zł. W swym rozstrzygnięciu, w punktach od 1 do 6, Komendant Miejski Policji postanowił bowiem nałożyć karę, która po zsumowaniu daje kwotę 15.500 zł (8.000zł + 3.000zł + 3.000zł + 500zł +500zł + 500zł). Nie można zaś uznać, że rozstrzygnięcie to zmienia stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu decyzji, iż "kwotę nałożonej kary w wysokości 15.500 zł należało ograniczyć do kwoty 15.000 zł". Niedopuszczalne jest, by sprzeczne z rozstrzygnięciem uzasadnienie zmieniało jego treść i było wiążące dla stron.
Wskazać zatem należy, że organ odwoławczy w komparycji swej decyzji błędnie stwierdził, że rozpoznał odwołanie (...) od decyzji Komendanta Miejskiego Policji w K. nr [..] z dnia [..] nałożeniu kary pieniężnej w kwocie 15.000 zł. Zważywszy, iż w sentencji decyzji z dnia [..] Komendant Miejski Policji w K. postanowił nałożyć łącznie karę w wysokości nie 15.000 zł, lecz 15.500 zł powyższe stwierdzenia zawarte w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji (w rozstrzygnięciu i komparycji) są ze sobą sprzeczne. Organ odwoławczy orzekł bowiem, że utrzymuje w mocy decyzję, którą nałożono kary w wysokości 15.500 zł, stwierdzając jednocześnie, że rozpoznał odwołanie od decyzji, która nałożono kary w kwocie 15.000 zł.
Owej sprzeczności nie eliminuje fakt, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewódzki Komendant Policji stwierdził, że "na podstawie zebranego materiału dowodowego należy uznać, ze podmiotem, który realizował krajowy transport drogowy jest Przedsiębiorstwo "U." sp. z o.o. i dlatego też nałożenie kary pieniężnej w wysokości 15.000 zł na przedmiotową osobę prawną za naruszenie obowiązków lub warunków wynikających z przepisów Ustawy o transporcie drogowym jest zasadne". Jak już wyżej stwierdzono, uzasadnienie nie może uzupełniać rozstrzygnięcia decyzji.
Warto również podkreślić, że nie zmienia z kolei rozstrzygnięcia organu I instancji fakt, że w uzasadnieniu decyzji z [..] stwierdzono, iż z uwagi na treść przepisu art. 92 ust. 2 pkt 1 i ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (j.t. Dz.U. z 2007r. Nr 125, poz. 874) kwotę nałożonej kary w wysokości 15.500 zł należało ograniczyć do kwoty 15.000 zł. Stwierdzenie to, jako część motywów rozstrzygnięcia, jest z nim sprzeczna, nie może więc podważać samej treści rozstrzygnięcia, nawet gdyby było zgodne z prawem.
Reasumując stwierdzić trzeba, że organ odwoławczy nie zweryfikował sprzeczności zawartej w decyzji organu I instancji. Jeżeli bowiem organ podzielał ocenę zawartą w uzasadnieniu decyzji organu I instancji o konieczności nałożenia kary w kwocie 15.000 zł, winien był, z uwagi na sprzeczność rozstrzygnięcia zawartego w decyzji z [..] z uzasadnieniem, uchylić decyzję organu I instancji i orzec co do istoty sprawy (art. 138 § 1 pkt 2 kpa).
Zdaniem Sądu o tym, iż wykazane powyżej naruszenie art. 107 § 1 kpa ma istotny wpływ na wynik sprawy przesądza fakt, iż w sytuacji zastosowania środków egzekucyjnych w celu wykonania zaskarżonej decyzji nie będzie jasne, czy skarżący zobowiązany jest do zapłaty kary pieniężnej w kwocie 15.000 zł, czy 15.500 zł. Rozbieżności te winny być więc usunięte przy ponownym rozpoznaniu sprawy.
Odnosząc się zaś do zarzutów skargi stwierdzić należy, że żaden z nich nie zasługuje na uwzględnienie.
Po pierwsze nie można podzielić poglądu, jakoby odpowiedzialność z tytułu przewozu w dniu 2 listopada 2006r. materiałów budowlanych z hurtowni położonej w P. do siedziby spółki "U." ponosił wykonujący umowę o dzieło kierowca M. S. Zgodnie z art. 92 ust. 1 u.t.d. kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów (...) podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 15.000 zł. Sankcje wynikające z powyższego przepisu dotyczą podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności z nim związane. W orzecznictwie sądów administracyjnych panuje zgodny pogląd, że podmiotami tymi nie są kierowcy świadczący usługi na rzecz przedsiębiorcy, lecz sam przedsiębiorca, co wynika z definicji przewozu drogowego zawartej w art. 4 pkt 6a u.t.d. Stosownie do tej definicji wykonującym przewóz drogowy jest każdy, kto prowadzi działalność gospodarczą określoną w art. 4 pkt 1-4 u.t.d. Tak szerokie pojęcie definicji "wykonującego przewozy drogowe" pozwala na objęcie sankcjami przewidzianymi przez art. 92 ustawy wszystkie podmioty, które wykonując działalność transportową naruszają prawo. Dotyczy to zarówno uprawnionych przewoźników drogowych, działających na podstawie licencji, jaki i tych którzy tego przymiotu nie mają, a mimo to wykonują działalność polegającą na transporcie drogowym. Tak więc na gruncie art. 92 ust. 1 u.t.d. za stwierdzone naruszenie odpowiada podmiot wykonujący przewóz drogowy, czyli podmiot wykonujący działalność zdefiniowaną w powołanym powyżej art. 4 ustawy, tj. przedsiębiorca, nie zaś kierowca, który wykonuje tylko czynność prowadzenia pojazdu. Natomiast odpowiedzialność kierowców uregulowana w art. 92a ustawy ograniczona jest jedynie do enumeratywnie wyliczonych przypadków naruszeń określonych tym przepisem, po których stwierdzeniu kierowca pojazdu realizujący przewóz drogowy podlega karze grzywny (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 maja 2007r., VI SA/Wa 315/07, Lex nr 342125, wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 kwietnia 2006r., VI SA/Wa 341/06, Lex nr 221761, wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 listopada 2005r., VI SA/Wa 1435/05, Lex nr 192586, wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 lipca 2005r., VI SA/Wa 2077/04, Lex nr 190699). Tym samym organy orzekające trafnie nałożyły kary pieniężne na skarżącą spółkę. Zgodnie bowiem z zawartą w dniu 2 listopada 2006 r., a więc w dniu przewozu, umową o dzieło (k. 56 akt adm.) M. S. zobowiązał się do wykonania w tym samym dniu na rzecz U. sp. z o.o. przewozu materiałów budowlanych (z hurtowni w P.) za wynagrodzeniem w kwocie 65 zł (brutto), a zamawiający - spółka U. zobowiązała się odebrać dzieło na podstawie protokołu przekazania. Okoliczność działania przez kierowcę- w ramach tej umowy - na rzecz Spółki, nie zaś na swoją rzecz, potwierdza po pierwsze faktura VAT nr [..] wystawiona przez "S." spółkę jawną na rzecz U. sp. z o.o. na materiały budowlane, które przewoził M. S., po wtóre fakt, że kierowca do wykonania transportu posłużył się samochodem marki Star nr rej. [..] należącym do Przedsiębiorstwa "U." sp. z o.o.
Marginalnie warto nadmienić, że organy miały również rację uznając, iż przedmiotowy transport nie miał cech niezarobkowego transportu drogowego - przewozu na potrzeby własne, zdefiniowanego w art. 4 pkt 4 u.t.d., ponieważ, aby móc uznać transport za niezarobkowy (przewóz na potrzeb własne) konieczne jest istnienie przesłanki wykonywania transportu osobiście przez przedsiębiorcę lub jego pracownika. Skoro zaś przedsiębiorcę "U." łączyła z kierowcą M. S. jedynie umowa o dzieło, a nie umowa o pracę, nie można było uznać, by takie wykonywanie transportu stanowiło niezarobkowy transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne (por wyrok NSA z dnia 22 stycznia 2008r., I OSK 1701/06, wyrok NSA z dnia 22 kwietnia 2008r., II GSK 54/08, wyrok NSA z dnia 7 maja 2008r., II GSK 1/08, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 16.04.2008r. - dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/do/query).
Odpowiadając na zarzut zbyt represyjnego charakteru nałożonych kar pieniężnych Sąd wziął pod uwagę wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 31 marca 2008r., sygn. TK-SK 75/06, w którym orzeczono, iż art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2007r. Nr 125, poz. 874, Nr 176, poz. 1238 i Nr 92, poz. 1381) jest zgodny z art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej oraz nie jest niezgodny z art. 42 ust. 1 Konstytucji (Dz.U. 2008/57/349). W uzasadnieniu tego wyroku Trybunał uznał, iż kary określone w przepisach tej ustawy nie mają charakteru represyjnego, lecz mają na celu zapewnienie bezpieczeństwa na drogach, także poprzez ochronę stanu dróg. Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, powyższe regulacje zmierzają do wymuszenia takiej organizacji pracy przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy, ażeby działalność ta odbywała się w sposób bezpieczny, bez zagrożenia życia, zdrowia i mienia innych osób. Sprawą przedsiębiorcy (przewoźnika) jest zawarcie takich umów i obmyślenie takich organizacyjnych rozwiązań, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem, czy to na zasadzie stosunku pracy, czy nawet na zasadzie samozatrudnienia. Taka też jest idea i taki jest prewencyjny cel sankcji ustanowionej w kwestionowanym w niniejszej sprawie przepisie art. 92 ust. 1 pkt 2 u.t.d. W związku z powyższym, skoro w trakcie kontroli organ stwierdził brak wymaganej licencji, brak dowodu uiszczenia opłaty drogowej, brak wymaganego tachografu, naruszenie warunków dokumentacji pracy kierowcy w zakresie zaświadczenia poświadczającego posiadanie aktualnych badań psychologicznych i ukończenie kursu dokształcającego w zakresie przewozu rzeczy oraz aktualnych wykresówek, organy miały obowiązek wymierzyć karę w łącznej wysokości za poszczególne naruszenia, uwzględniając przy tym przepis art. 92 ust. 2 pkt 1 u.t.d.g. ograniczający sumę kar nałożonych podczas jednej kontroli drogowej do 15.000 zł. Kwota będąca efektem tego ograniczenia powinna być zawarta w sentencji, a nie dopiero w uzasadnieniu .
W tych okolicznościach, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. W punkcie III wyroku określono w oparciu o art. 152 p.p.s.a., iż zaskarżona decyzja nie może być wykonana.
/-/ D.Rzyminiak-Owczarczak E.Podrazik /-/ B.Kamieńska
Za nieobecnego sędziego korzystającego
z urlopu uzasadnienie wyroku podpisał
sędzia /-/ B.Kamieńska
MK