II SA/PO 1906/02

II SA/Po 1906/02 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2005-01-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2002-08-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Maria Hrycaj /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6321 Zasiłki stałe
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Hrycaj po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 stycznia 2005 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2002 r. Nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego wyrównawczego, uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w K. z dnia [...] czerwca 2002 r. Nr [...] /-/M. Hrycaj
Uzasadnienie
4/II SA/Po 1906/02
U Z A S A D N I E N I E
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 27 i art. 28 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (tekst jedn. Dz. U. z 1998 r. Nr 64 poz. 414 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania K. M. od decyzji Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w K. z dnia [...] czerwca 2003 r. Nr [...] - utrzymało tę decyzję w mocy, opierając się na następujących ustaleniach.
Decyzją Nr [...] z dnia [...] września 2001 r. Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w K. przyznał K. M. zasiłek stały wyrównawczy. W dniu [...] lutego 2002 r. K. M. został zatrzymany, a następnie osadzony w Zakładzie Karnym w W.
Decyzją z dnia [...] czerwca 2002 r. Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w K. uchylił z dniem [...] marca 2002 r. decyzję Nr [...], powołując się na zmianę sytuacji osobistej K. M. oraz na zmianę przepisów prawa, w szczególności art. 28 ustawy o pomocy społecznej, który po zmianie przewiduje wypłacanie osobie samotnej odbywającej karę pozbawienia wolności 30 % przyznanego świadczenia. W ocenie organu K. M. nie ma prawa do otrzymywania 30 % świadczenia, ponieważ pozostaje w związku małżeńskim, nie jest więc osobą samotną.
K. M. odwołał się od powyższej decyzji, wnosząc o przyznanie mu 30 % zasiłku.
Organ odwoławczy, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, podzielił przedstawione w niej argumenty, powołał się nadto na przepis art. 43 ust. 2 a ustawy o pomocy społecznej, stanowiący że właściwy organ zmienia lub uchyla, decyzję administracyjną na niekorzyść strony bez jej zgody w przypadku zmiany przepisów prawa oraz zmian w sytuacji osobistej i dochodowej otrzymującego świadczenie.
K. M. zaskarżył decyzję organu II instancji do sądu administracyjnego, wnosząc o jej uchylenie łącznie z decyzją organu I instancji. Twierdził, że jego chora i niepracująca żona pozbawiona została środków utrzymania.
Organ odwoławczy, odpowiadając na skargę i wnosząc o jej oddalenie podtrzymał motywy przedstawione w zaskarżonej decyzji.
Skarga wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego została rozpoznana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, zgodnie z art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.).
Na wniosek skarżącego o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym i wobec nie zgłoszenia żądania przeprowadzania rozprawy przez organ odwoławczy, sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie jednego sędziego zgodnie z art. 120 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Decyzje organów obu instancji podjęto z naruszeniem prawa materialnego, mającym wpływ na wynik sprawy. Przyjęto mianowicie, że źródłem uprawnienia skarżącego do otrzymywania zasiłku stałego wyrównawczego jest przepis art. 28 ustawy o pomocy społecznej oraz, że przepis ten zgodnie z art. 1 pkt 7 ustawy zmieniającej z dnia 17 grudnia 2001 r. uległ w stosunku do poprzedniego stanu prawnego zmianie na niekorzyść skarżącego. Pogląd ten nie zasługuje na aprobatę. Zarówno w dacie przyznania skarżącemu zasiłku stałego wyrównawczego jak i w momencie podejmowania kontrolowanych obecnie decyzji administracyjnych źródłem uprawnienia skarżącego do zasiłku stałego wyrównawczego był art. 27 ust. 4 ustawy. W art. 28 wprowadzono ograniczenie w korzystaniu z tego prawa wobec osób samotnych tymczasowo aresztowanych lub odbywających karę pozbawienia wolności.
Poprzedni zapis wobec osób uprawnionych do zasiłku, mimo odmiennej redakcji, nie różnił się od obecnego, dotyczył bowiem "osoby", o której mowa w art. 27 ust. 4 pkt 1 czyli osoby samotnej. Przepis wprowadzający ograniczenie w korzystaniu z prawa musi być interpretowany ściśle. Nie ma zatem żadnych podstaw do uznania, że osoba mająca rodzinę może być ograniczona lub pozbawiona zasiłku stałego wyrównawczego w związku z odbywaniem kary pozbawienia wolności.
Skoro skarżący nie jest osobą samotną, ma, mimo osadzenia w Zakładzie Karnym, prawo do otrzymywania zasiłku określonego w decyzji z dnia [...] września 2001 r. w całości.
Z przedstawionych motywów, na podstawie cyt. przepisów art. 145 § 1 pkt 1 a prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.
/-/M. Hrycaj
KB/