II SA/Po 141/20

II SA/Po 141/20 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2020-09-30
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2020-02-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Wiesława Batorowicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Sygn. powiązane
II OSK 537/21 - Wyrok NSA z 2023-11-22
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska - Tylewicz Asesor WSA Jan Szuma Protokolant: starszy sekretarz sądowy Krzysztof Dzierzgowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2020 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] grudnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.
Uzasadnienie
Dnia [...] maja 2019 roku P. Ł. złożył wniosek o wydanie pozwolenia na budowę budynku gospodarczo-garażowego zlokalizowanego w [...], przy ul. [...], gmina [...] na dz. nr ew. [...], w granicy z działkami nr ew. [...], [...] i [...].
Pismem z dnia [...] czerwca 2019 roku Starosta [...] powiadomił strony o wszczętym postępowaniu oraz o możliwości zapoznania się z aktami sprawy.
Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2019 roku Starosta [...] zobowiązał wnioskodawcę do usunięcia stwierdzonych w dokumentacji nieprawidłowości.
Pismem z dnia [...] lipca 2019 roku inwestor uzupełnił braki i przedstawił wyjaśnienia.
Pismem z dnia [...] lipca 2019 roku organ ponownie powiadomił strony o możliwości zapoznania się z dokumentacją projektową.
Pismem z dnia [...] lipca 2019 roku M. K. wyraziła sprzeciw wobec budowy przedmiotowego budynku.
Dnia [...] sierpnia 2019 roku pismem inwestora uzupełniono dokumentacji o analizę przesłaniania i zacienienia.
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 roku, nr [...], znak: [...], Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku gospodarczo-garażowego zlokalizowanego w granicy z działkami nr ew. [...], [...] i [...] w [...], przy ul. [...], gmina [...] na dz. nr ew. [...].
W odwołaniu M. K. podniosła, że w przypadku sytuowania budynku w tzw. "ostrej granicy", wymóg, by takie jego usytuowanie było zgodne z obowiązującym prawem nie ogranicza się do zgodności z obowiązującym na danym terenie planem miejscowym, ale dodatkowo gabaryty takiego budynku muszą odpowiadać wymogom określonym w § 12 ust. 3 i 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych.
Decyzją z dnia [...] grudnia 2019 roku, nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
Odnosząc się do treści odwołania i wniesionego w toku postępowania pisma organ odwoławczy za niezasadne uznał podnoszone zarzuty, bowiem spełnione zostały wymagania wynikające z zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Natomiast pewne nieścisłości w części opisowej projektu w odniesieniu do skorygowanych rysunków (tj. w opisie technicznym budynku w pkt 2.6 maksymalna wysokość) nie mogły stanowić podstawy do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę, bowiem projekt należało odczytywać łącznie, a z zawartych w nim rysunków i opisów wprost wynikało, że wskazany przez odwołującą nieznaczny błąd wynikał z oczywistej omyłki projektanta. Inwestor wywiązał się z obowiązków wynikających z przepisów w zakresie prawa budowlanego. Inwestycja została zaprojektowana zgodnie z przepisami technicznymi. Inwestor załączył komplet wymaganych dokumentów, a projekt został sporządzony przez osobę posiadającą odpowiednie kwalifikacje zawodowe.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu pełnomocnik M. K. zarzucił decyzji Wojewody z dnia [...] grudnia 2019 roku naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku — Prawo budowlane (Dz. U. z 2018, poz. 2096) w związku z § 12 ust. 2, 3 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 roku, poz. 1065) polegającym na błędnej wykładni powołanych wyżej przepisów rozporządzenia. W związku z powyższym wniósł o uchylenie decyzji obu instancji. Pełnomocnik skarżącej stwierdził, że 1) określenie w planie miejscowym możliwości sytuowania budynków gospodarczo-garażowych w tzw. "ostrej granicy" nie jest jedynym warunkiem odstępstwa od wymogu określonego w § 12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków; 2) określenie w planie miejscowym możliwości sytuowania budynków gospodarczo-garażowych w tzw. "ostrej granicy" nie skutkuje wyłączeniem ograniczeń wynikających z § 12 ust. 3 i 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków; 3) zatwierdzony przez Starostę Poznańskiego projekt budowlany, przedłożony przez P. Ł. nie spełnia ani warunku określonego w § 12 ust. 3, ani w § 12 ust. 4 pkt 3 wspomnianego rozporządzenia; 4) tym samym twierdzenie organów administracji architektoniczno-budowlanej obu instancji, jakoby przedłożony projekt budowlany spełniał wymogi określone w przepisach techniczno-budowlanych nie znajduje oparcia w realiach niniejszej sprawy.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację.
Pismem z dnia [...] lipca 2020 roku pełnomocnik skarżącej wskazał, że w trakcie realizacji projektu budowlanego okazało się, że końcówka rynny odprowadzającej wodę zachodzi na nieruchomość stanowiącą własność skarżącej oraz że rura spustowa, odprowadzająca wodę z tej rynny została wyprowadzona w kierunku granicy z nieruchomością skarżącej. Rzuty elewacji wykonane na mapie w skali 1:100, stanowiące element projektu budowlanego są na tyle mało precyzyjne, że nie wynika z nich w sposób jednoznaczny, czy rury spustowe mają zostać wykonane od strony elewacji frontowej czy też od strony granicy z nieruchomością stanowiącą własność skarżącej, a więc od strony działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...]. Gdyby okazało się, że projekt budowlany przewiduje odprowadzanie wód opadowych z rynien rurami spustowymi zamocowanymi przy granicy, względnie w ostrej granicy z nieruchomością stanowiącą własność skarżącej, wówczas szczególnego znaczenia nabrałoby precyzyjne przesądzenie w podlegającym zatwierdzeniu projekcie budowlanym sposobu odprowadzania wód opadowych albo do kanalizacji określanej potocznie "burzową", albo do zbiornika (zbiorników) przeznaczonych na gromadzenie wód opadowych i roztopowych. Doprecyzowanie zatwierdzonego projektu budowlanego pozostaje konieczne ze względu na treść art. 29 ustawy z dnia 20 lipca 2017 roku - Prawo wodne (Dz. U. z 2020 roku, poz. 310).
Pismem z dnia [...] września 2020 roku pełnomocnik P. Ł. i M. Ł. (uczestników postępowania) złożył odpowiedź na skargę, popierając argumentację organów administracji. Pełnomocnik nie podzielił stanowiska skarżącej, w myśl którego określenie w planie miejscowym możliwości sytuowania budynków gospodarczo-garażowych bezpośrednio przy granicy z działką sąsiednią nie jest jedynym warunkiem odstępstwa od wymogu określonego w § 12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków, a określenie w planie miejscowym możliwości sytuowania budynków gospodarczo- garażowych w tzw. "ostrej granicy" nie skutkuje wyłączeniem ograniczeń wynikających z § 12 ust. 3-4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków. Na terenie objętym przedmiotową inwestycją, realizowaną przez uczestników postępowania, obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty na mocy uchwały nr [...] Rady Miejskiej w [...] z [...] stycznia 2015 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulic [...] i [...] oraz obwodnicy Miasta [...] w ciągu drogi wojewódzkiej nr [...], gm. [...] - ETAP 1 i 2. (dalej: plan miejscowy). Zgodnie z treścią § 16 ust. 2 pkt 3 planu miejscowego dopuszcza się lokalizację na działce budowlanej jednego budynku gospodarczo-garażowego wolnostojącego lub dobudowanego do budynku mieszkalnego lub wiaty garażowej. W § 16 ust. 2 pkt 17 przedmiotowego planu wskazano zaś, że dopuszcza się sytuowanie budynków gospodarczo-garażowych w granicach przylegających do siebie działek budowlanych. Posadowienie budynku gospodarczo-garażowego w tzw. "ostrej granicy" działki było dopuszczalne i nie prowadziło do naruszenia § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków. Bez znaczenia było zatem spełnienie przez złożony projekt budowlany warunków określonych w § 12 ust. 3 oraz w § 12 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków. Organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdzał jednak zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami w zgodzie z treścią art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Pełnomocnik P. Ł. i [...] i M. Ł. zaprzeczył aby końcówka rynny odprowadzającej wodę zachodziła na nieruchomość stanowiącą własność skarżącej oraz że rura spustowa odprowadzająca wodę z tej rynny została wyprowadzona w kierunku granicy z nieruchomością skarżącej. Nie doszło do dokonania zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości. Jednocześnie kanalizację przeprowadzono na własny teren nieutwardzony. Ponadto w przyszłości planowany jest dla przedmiotowego budynku drenaż sztuczny, celem właściwego odprowadzenia ewentualnego nadmiaru wody. Nie doszło w przedmiotowej sprawie do naruszenia przepisów § 28 i 29 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków, a projekt budowalny odpowiadał w rzeczonym zakresie wszelkim wymogom przewidzianym przez obowiązujące przepisy prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 roku, poz. 2167 ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 roku, poz. 2325 ze zm.), zwana dalej "p.p.s.a.". Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje w razie, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.
Spór pomiędzy skarżącą a organami administracji architektoniczno-budowlanej powstał na gruncie wykładni przepisów w sprawie warunków technicznych. Skarga wniesiona przez M. K. dotyczyła błędnej wykładni przepisów prawa materialnego i sprowadzała się do przyjęcia, że niewystarczające było usytuowanie budynku w tzw. "ostrej granicy" zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, gdyż konieczne było aby wymiary budynku spełniały wymogi określone w § 12 ust. 2, 3, 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z 12 kwietnia 2012 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1065).
Stosownie do treści art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (Dz.U. z 2020, poz.1333 t.j.) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, właściwy organ sprawdza:
1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko;
2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi;
3) kompletność projektu budowalnego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1 B, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;
4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7;
5) spełnienie wymagań określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2017r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz. U. poz. 1529 i 2161 oraz z 2018r., poz. 756) – w przypadku inwestycji na nieruchomości wchodzącej w skład Zasobu Nieruchomości, o którym mowa w tej ustawie, oddanej w użytkowanie wieczyste lub sprzedanej w trybie określonym w art. 53 ust. 1 lub 2 tej ustawy, przeznaczonej na wynajem o czynszu najmu określonym zgodnie z przepisami rozdziału 7 tej ustawy, zwanej dalej "inwestycją [...]".
W przypadku ubiegania się o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, ocenie organu architektoniczno – budowlanego poddawane są elementy, o których mowa w zacytowanym wyżej art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, w zależności od charakteru i wielkości inwestycji w mniejszym lub większym zakresie wymienionych kryteriów oceny. Decyzja o pozwoleniu na budowę ma charakter związany, co oznacza, że w przypadku, gdy inwestor przedłoży komplet dokumentów, o jakich mowa w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego i art. 34 Prawa budowlanego, które zostaną następnie pozytywnie zweryfikowane pod kątem kryteriów ocennych przewidzianych zacytowanym art. 35 Prawa budowlanego, organ architektoniczno – budowlany nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego.
W okolicznościach kontrolowanej sprawy ocenie organu architektoniczno – budowlanego podlegał projekt budynku gospodarczo-garażowego, którego lokalizacja została zaprojektowana ścianą bez otworów usytuowaną bezpośrednio po granicy z niezabudowaną nieruchomością skarżącej i w sytuacji przewidzianej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dopuszczalności usytuowania budynków ścianą zewnętrzną bez otworów bezpośrednio przy granicy działek. Zgodnie z cytowanym wyżej brzmieniem art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, organ architektoniczno – budowlany musiał sprawdzić czy przedłożony projekt budowlany pozostaje w zgodzie z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego a projekt zagospodarowania działki inwestora jest zgodny z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi. Z obowiązującego w dacie orzekania przez organy brzmienia § 12 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z 12 kwietnia 2012 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2019r., poz. 1065) z przepisów techniczno – budowlanych, wynikało, że sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 tj. budynku na działce budowlanej, zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę granicy, dopuszcza się w odległości 1,5 metra od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość.
W orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażono pogląd o związaniu kategorycznym organu administracji budowlanej, znajdującym potwierdzenie w treści art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, bez kompetencji do badania słuszności postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i rozważania, czy budowa przy granicy może być zrealizowana z uwagi na interes właściciela sąsiedniej nieruchomości, jeżeli prawo do takiej zabudowy wynika z przepisów prawa miejscowego (por. wyrok WSA w Gdańsku w sprawie II SA/Gd 908/11). Stwierdzono, że interes właściciela sąsiedniej nieruchomości w przypadku budowy obiektu przy granicy, przy spełnieniu warunku jego dopuszczalności w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, chroniony jest jedynie w zakresie spełnienia wymogów nasłonecznienia i bezpieczeństwa pożarowego wskazanych w § 13, § 60 oraz § 271-273 Rozporządzenia (w brzmieniu sprzed nowelizacji wprowadzonej rozporządzeniem zmieniającym z 14 listopada 2017 roku – Dz. U. z 2017 roku, poz. 2285), co wprost wynika z treści § 12 ust. 1 tego aktu. Jak wynika z wyroku NSA z 14 maja 2013 roku, sygn. akt II OSK 79/12, w sytuacji, gdy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza sytuowanie budynku na działce budowlanej bezpośrednio przy tej granicy, a jednocześnie z § 13, 60 oraz 271-273 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych nie wynikają inne ograniczenia zabudowy, za niedopuszczalne uznać należy badanie przez organ architektoniczno – budowlany innych przesłanek, a w szczególności wynikających z przepisów Kodeksu cywilnego, czy prawa sąsiedzkiego. Wyrażono również pogląd uznający, że zapis w planie zagospodarowania przestrzennego dopuszczający lokalizowanie budynku po granicy z działką sąsiednią, nie oznacza obowiązku takiej lokalizacji wobec każdego budynku. Sytuowanie budynku po granicy w takim przypadku musi być usprawiedliwione konkretną sytuacją faktyczną np. względami optymalnego zagospodarowania działki inwestora. Zapis w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dopuszczający sytuowanie budynku po granicy, nie zwalnia organu od potraktowania unormowania jako wyjątku od zasady wyrażonej w § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 Rozporządzenia i należytego, pełnego uzasadnienia dokonanego odstępstwa (por. wyrok WSA w Białymstoku sygn. akt II SA/Bk 753/12).
W kontrolowanym przez sąd postępowaniu administracyjnym decyzję organu poprzedziła wszechstronna ocena dopuszczalności zaprojektowanej lokalizacji budynku gospodarczo–garażowego przy granicy z nieruchomością skarżącej, pozostająca w zgodzie z zapisem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz z brzmieniem § 12 warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Nie doszło tym samym do wydania decyzji z zarzuconym skargą naruszeniem art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego w związku z naruszeniem § 12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm).
W ocenie Sądu należy podzielić pogląd przywołany przez organ odwoławczy, że od przytoczonej zasady ogólnej ustawodawca przewidział kilka wyjątków, które określają kolejność stosowanych regulacji. W rozpoznawanej sprawie Sąd podziela pogląd zaprezentowany w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 17 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Po 12/19, zgodnie z którym przepis § 12 ust. 2 rozporządzenia stanowi, że sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość. W ocenie Sądu nie pozostawia to wątpliwości, że jeżeli plan miejscowy przewiduje możliwość sytuowania budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę granicy w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, to nie znajdują zastosowania wyjątki określone w § 12 ust. 3 i 4, a jedynie pozostałe przepisy techniczno-budowlane regulujące odrębne kwestie. Przepis § 12 ust. 2 rozporządzenia stawi jedyny warunek dla odstępstwa od zasady wynikającej z § 12 ust. 1, by to plan miejscowy wprost dopuszczał zbliżenie budynku do granicy działki na odległość 1,5 m lub usytuowanie bezpośrednio przy granicy. Jeżeli plan miejscowy taką możliwość dopuszcza, brak jest podstaw, by doszukiwać się kolejnych ograniczeń na podstawie kolejnych wyjątków od zasady określonej w § 12 ust. 1, a wymienionych w § 12 ust. 3 i 4. Tym samym regulacja zawarta w § 12 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia dotyczy dopuszczalności sytuowania budynku gospodarczego lub garażu bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 ścianą bez okien i drzwi, w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, lecz jedynie wówczas, gdy dla danego terenu (działki) nie obowiązuje plan miejscowy. W przypadku zaś gdy plan taki uchwalono, jego zapisy w omawianym zakresie są wiążące (por. wyrok NSA z 30 stycznia 2019 r., sygn. akt II OSK 560/17).
Na terenie objętym inwestycją obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty na mocy uchwały nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulic [...] oraz obwodnicy miasta [...] w ciągu drogi wojewódzkiej nr [...], gm. [...] - ETAP 1 i 2. Teren, na którym planowana jest przedmiotowa inwestycja, został oznaczony na rysunku planu symbolem 65MN - teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Na wskazanym terenie, zgodnie z § 16 ust. 2 pkt 3 planu miejscowego, dopuszcza się lokalizację na działce budowlanej jednego budynku gospodarczo-garażowego wolnostojącego lub dobudowanego do budynku mieszkalnego lub wiaty garażowej. W stosunku do budynków gospodarczo-garażowych wskazano, iż szerokość ich elewacji frontowej musi mieścić się w zakresie od 3 m do 8 m, wysokość - do I kondygnacji nadziemnej i nie większą niż 5,5 m licząc od poziomu terenu do kalenicy, a w przypadku budynku z dachem płaskim - nie większą niż 3,5 m licząc od poziomu terenu do najwyższego punktu konstrukcyjnego, geometria dachu - dachy strome o kącie nachylenia głównych połaci dachu od 20° do 45°. Ponadto ustalono, że udział powierzchni biologicznie czynnej nie może być mniejszy niż 40 % powierzchni działki, a powierzchnia zabudowy nie większa niż 30 %, przy czym powierzchnia zabudowy budynku gospodarczo-garażowego lub wiaty garażowej nie może przekraczać 60 m2. Zgodnie z § 16 ust. 2 pkt 17 planu miejscowego dopuszczono sytuowanie budynków gospodarczo-garażowych w granicach przylegających do siebie działek budowlanych. W przedmiotowym przypadku zaprojektowano budynek o funkcji gospodarczo-garażowej o wymiarach 7,54 m x 6,34 m (47,8 m2). Wraz z istniejącym na działce budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, budynek projektowany będzie zajmował 157,78 m2 powierzchni działki, co daje 23,10 %. Z przedstawionych w projekcie danych wynika, że powierzchnia biologicznie czynna wynosić będzie 57 % powierzchni działki, a wskaźnik intensywności zabudowy 0,23. Ponadto szerokość elewacji frontowej projektowanego budynku wynosić będzie 7,54 m, a jego wysokość (po dokonaniu korekty projektu przez inwestora w związku z nałożonym postanowieniem) 4,75 m od poziomu terenu. Kwestię wymagającą wyjaśnienia na etapie postępowania odwoławczego stanowiła geometria zaprojektowanego dachu. W ramach adaptacji projektant dostosował kąt nachylenia dachu do wymagań stawianych przez plan miejscowy - został zmieniony na 20°. M. K. zakwestionowała w odwołaniu zastosowaną przez inwestora geometrię dachu jako niezgodną z zapisami planu miejscowego obowiązującego na przedmiotowym terenie. Postanowieniem z dnia [...] października 2019 roku Wojewoda zobowiązał inwestora do doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności § 16 ust. 2 pkt 11 lit. b miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego na mocy uchwały nr [...] Rady Miejskiej w [...] w sprawie uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulic [...] oraz obwodnicy miasta [...] w ciągu drogi wojewódzkiej nr [...], gm. [...] - ETAP 1 i 2. Przywołany przepis rozporządzenia trafie odczytane z uwzględnieniem definicji dachu stromego zawartej w § 3 ust. 1 pkt 9 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w myśl którego przez dach stromy należy rozumieć dach dwuspadowy lub wielospadowy o symetrycznym kącie pochylenia głównych połaci dachowych. Dnia [...] listopada 2019 r. inwestor złożył skorygowane projekty budowlane, w których zaprojektowano dach dwuspadowy o kącie nachylenia połaci 20°, przez co cały budynek został obniżony z pierwotnie projektowanej wysokości wynoszącej 5,5 m od poziomu terenu do 4,75 m od poziomu terenu.
Analizując projekt pod kątem zgodności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Wojewoda trafnie wskazał, że mieści się on w ramach zakreślonych parametrów i ich nie narusza. Z uwagi na dopuszczenie w planie miejscowym możliwości lokalizowania budynków gospodarczo-garażowych w granicach przylegających do siebie działek budowlanych, nie miał zastosowania § 12 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, wobec czego możliwe było zlokalizowanie w granicy nieruchomości budynku o parametrach zaproponowanych przez inwestora. Wbrew zarzutom skarżącej odesłanie do przepisów określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), nie oznaczało odesłania szerszego niż do § 12 warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, który reguluje sytuowanie budynku ścianą bez okien i drzwi bezpośrednio przy granicy w sytuacji, gdy plan miejscowy taką możliwość przewiduje tj. do ustępu 2 § 12 rozporządzenia. Przewidziane w § 12 ustępie 4 rozporządzenia przypadki odnoszące się do sytuowania w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej budynku w granicach nienormatywnych względem granicy działki budowlanej, dotyczące terenów zabudowy jednorodzinnej i zagrodowej, dla których bądź nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego bądź miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego samodzielnie nie przewidywał dopuszczalności lokalizacji zabudowy po granicy działki. Nie mógł zatem mieć zastosowania w sprawie § 12 ust. 4 rozporządzenia dla uzyskania zgody organu na usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki. Skoro miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuścił usytuowanie budynku na działce budowlanej bezpośrednio przy granicy, a jednocześnie z przepisów § 13,19,23,36,40,60 i 271-273 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ani z przepisów odrębnych nie wynikają inne ograniczenia dla takiego usytuowania budynku, niedopuszczalne byłoby ograniczenie inwestorowi prawa do zabudowy swojej nieruchomości po granicy z nieruchomością sąsiednią. W pełni zachowuje aktualność pogląd orzecznictwa, iż interes właściciela sąsiedniej nieruchomości w przypadku budowy obiektu przy granicy, przy spełnieniu warunku dopuszczalności w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, chroniony jest w zakresie wymaganym przepisami odrębnymi oraz w zakresie spełnienia wymogów paragrafów rozporządzenia enumeratywnie wymienionych w § 12 ust. 1, dla którego § 12 ust. 2 stanowi kontynuację. W praktyce, interesu osób trzecich w zakresie przepisów technicznych najczęściej dotyczy przesłanianie i zacienianie (§ 13 i 60 rozporządzenia) oraz bezpieczeństwo pożarowe (§ 271-273 rozporządzenia).
W okolicznościach kontrolowanej sprawy, przed wydaniem przez Wojewodę doszło do uzupełnienia projektu budowlanego w ramach uwzględnienia części postulatów skarżącej. Skarżąca w trakcie postępowania administracyjnego zakwestionował skutecznie geometrii dachu, ale nie miało to znaczenia dla analizy kwestii nasłonecznienia i przesłaniania, bowiem zjawiska te nie zachodziły w przedmiotowym przypadku. W sprawie nie naruszono również wymagań przeciwpożarowych. W planowanym budynku zaprojektowano ściany oddzielenia przeciwpożarowego wyniesione 0,3 m ponad połać dachu o klasie odporności ogniowej REI 60 w granicach z działkami sąsiednimi, wobec czego spełniono wymóg zawarty w § 271-273 Rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (wymagania przeciwpożarowe).
Uzasadnienia decyzji organów obu instancji są pełne. Odnoszą się do wszystkich aspektów oceny przedłożonego projektu budowlanego w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę na terenie, dla którego obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wszystkie okoliczności sprawy, istotne dla jej należytego rozstrzygnięcia w świetle mających zastosowanie przepisów prawa materialnego, zostały wyjaśnione w sposób właściwy. Organy nie dopuściły się naruszenia przepisów postępowania, gdyż prawidłowo zgromadziły materiał dowodowy i ustaliły stan faktyczny sprawy. Należy jednocześnie podzielić pogląd funkcjonujący w orzecznictwie, że na tym etapie postepowania administracyjnego niedopuszczalne było badanie przez organ architektoniczno–budowlany innych przesłanek, a w szczególności wynikających z przepisów Kodeksu cywilnego, czy prawa sąsiedzkiego. W tym też zakresie pozostawały kwestie związane z faktyczną realizacją instalacji regulującej zmianę naturalnego spływu wód opadowych celem właściwego odprowadzenia jej ewentualnego nadmiaru. na tym etapie postępowania nie było konieczności doprecyzowania zatwierdzonego projektu budowlanego z uwagi na treść regulacji dotyczących prawa wodnego.
Mając powyższe na uwadze Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 P.p.s.a.