II SA/Po 121/25

II SA/Po 121/25 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2025-11-20
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-02-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Robert Talaga /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 1130
art. 2 pkt 5, art. 50 ust. 1, art. 53 ust. 3, art. 54
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 572
art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 15, art. 80, art. 107 § 1, § 3, art. 140
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Robert Talaga (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Krzysztof Dzierzgowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2025 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 31 października 2024 r., nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 25 sierpnia 2023 roku, nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę 500 zł (słownie pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
W dniu 9 czerwca 2023 r. E. spółka z o.o. w P., działając przez pełnomocnika K. S., złożyła w Urzędzie Miasta [...] wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie dwutorowej napowietrznej sieci elektroenergetycznej 110 kV, przewidzianej do realizacji na terenie części działek ewidencyjnych nr [...] (arkusz 19), [...], [...],[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], 16 (arkusz 20), obręb K., położonych w P. w rejonie ulic [...]. Z opisu przedsięwzięcia zawartego w załączniku do wniosku wynika, iż sieć kablowa będzie miała do 620 m długości. Do wniosku załączono pełnomocnictwa z 16.08.2016 r., 11.12.2017 r.; mapy z zaznaczonym przebiegiem sieci; kopię decyzji Wójta Gminy [...] z 26 stycznia 2022 roku, nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji polegającej na budowie dwutorowej linii napowietrznej sieci elektroenergetycznej 110 kV relacji [...]; pismo wnioskodawcy z dnia 23.10.2020 r. z opisem warunków technicznych linii napowietrznej sieci elektroenergetycznej 110 kV relacji [...].
Pismem z dnia 19 czerwca 2023 r. organ zawiadomił strony postępowania o jego wszczęciu poprzez indywidualne zawiadomienia oraz obwieszczenia w biuletynie informacyjnym Urzędu Miasta [...] i na tablicy ogłoszeń tego urzędu.
Pismem z dnia 18 lipca 2023 roku E. spółki z o.o. w S. wniosła z zastrzeżenia co do planowanego przebiegu sieci na terenie działki [...], który podzieli ją na pół i tym samym pozbawi spółkę obecnej nieograniczonej funkcjonalności.
Dnia 20 lipca 2023 roku organ przygotował analizy: 1) dotycząca warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych; 2) dotycząca stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji a na jej podstawie projekt decyzji ustalającej lokalizację inwestycji. Na ich podstawie sporządzono projekt decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego.
Postanowienie z dnia 11 sierpnia 2023 r. Dyrektor Zarządu Zlewni w P. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie uzgodnił projekt decyzji.
Pismem z dnia 16 sierpnia 2023 r. Prezydent Miasta [...] zawiadomił strony o zakończeniu postępowania w sprawie.
Decyzją z dnia 25 sierpnia 2023 r., nr [...] Prezydent Miasta [...] ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie dwutorowej napowietrznej sieci elektroenergetycznej 110 kV, przewidzianej do realizacji na terenie części działek ewidencyjnych nr [...], arkusz 19, nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], 16 arkusz 20, obręb K., położonych w P. w rejonie, ulic [...]
W uzasadnieniu organ przedstawił stan faktyczny sprawy, wskazał, że dla terenu projektowanej inwestycji nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a następnie dokonał analizy warunków i zasad gospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, o wydaniu decyzji poinformowano przez ogłoszenia, a odpis decyzji doręczono E. sp. z o.o. w S. w dniu 30 sierpnia 2023 r.
Pismem z dnia 13 września 2023 roku E. sp. z o.o. w S. złożyła odwołanie od powyższej decyzji wskazując, że organ nie wziął pod uwagę stanowiska spółki wyrażonego w piśmie z 18 lipca 2023 r., planowana linia elektroenergetyczna podzieli dz. 16., skarżąca proponuje inny przebieg linii przez teren dz. [...] oraz [...]. Dalej zarzucono "oględność" ustaleń decyzji w zakresie ochrony ładu przestrzennego.
Decyzja z dnia 31 października 2024 roku, nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia 25 sierpnia 2023 r. ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie dwutorowej napowietrznej sieci elektroenergetycznej 110 kV, przewidzianej do realizacji na terenie części działek ewidencyjnych nr [...] (arkusz 19), [...], [...],[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], 16 (arkusz 20), obręb K., położonych w P. w rejonie ulic [...].
W ocenie Kolegium analiza wykonana w sprawie była wyczerpująca i przydatna dla jej załatwienia. W zakresie stanu faktycznego wymieniono i opisano grunty pod inwestycję, aktualny stan zagospodarowania i zabudowy, ukształtowanie terenu, uzbrojenie terenu, opisano sąsiedztwo uwzględniono kwestie klasyfikacji inwestycji jako celu publicznego, wskazano na kwestie własnościowe, brak planu miejscowego, zapisy decyzji Wójta Gminy [...] z 26,01.2022 r. nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji polegającej na budowie dwutorowej linii napowietrznej sieci elektroenergetycznej 110 kV relacji [...]. Zaskarżona decyzja została zatem wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami i zawiera niezbędne elementy określone w art. 54 u.p.z.p. Projekt decyzji został sporządzony przez osobę uprawnioną, posiadającą dyplom ukończenia studiów wyższych w zakresie gospodarki przestrzennej zgodnie z art. 5 pkt 4 w związku z art. 50 ust. 4 u.p.z.p. Zarzuty odwołania okazały się nieuzasadnione i organ zwrócił uwagę, że w celu wybudowania linii konieczne będzie uzyskanie przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę, co wymaga zgody właściciela gruntu, która jest niezbędna do złożenia przez inwestora oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Skarżąca może zatem podjąć dialog z wnioskodawczynią w celu przekonania jej do swoich racji. W każdym razie kwestią zgody właściciela gruntu, na którym ma być lokalizowana inwestycja celu publicznego, nie jest, brana pod uwagę w takiej sprawie. Kwestie ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury; walory architektoniczne i krajobrazowe oraz potrzeby interesu publicznego nie mogą samodzielnie stanowić przeszkody dla ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organ administracji nie może odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego o ile nie sprzeciwi się temu konkretny przepis prawa materialnego.
Zdaniem organu odwoławczego w sprawie nie naruszono zasad ogólnych postępowania administracyjnego wyrażonych w art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 k.p.a. Organ na bieżąco zawiadamiał strony o podejmowanych działaniach i kolejnych etapach postępowania. Postępowanie było prowadzone w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, przy zastosowaniu zasad proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Analiza zagospodarowania terenu oraz jego stanu faktycznego i prawnego była prawidłowa.
Pismem z dnia 3 stycznia 2025 roku E. spółka z o.o. w S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego.
Spółka podkreśliła, że postępowanie było prowadzone w sposób nie budzący zaufania do organów administracji. Spółka podkreśliła, że jest świadoma okoliczności niezależnych, które legły u podstaw intensyfikacji w procedowaniu wniosku o ustaleniu lokalizacji inwestycji publicznego, ale nie mogą prowadzić do pokrzywdzenia Spółki. Spółka w szczególności wskazała na brak jakiegokolwiek odniesienia się w zaskarżonej decyzji do argumentów Spółki, które zostały podniesione w piśmie z 18 lipca 2023 r., a wręcz jedynie mechaniczne przepisanie treści pism.
Skarżąca zarzuciła organowi nieprawidłowe ustalenie, że decyzja nie uniemożliwia, ani w istotny sposób nie ogranicza korzystania z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem oraz nie powoduje zmiany wartości nieruchomości, co prowadzi do pozbawienia Spółki prawa do odszkodowania z powyższego tytułu na drodze postępowania administracyjnego i potrzebę dochodzenia odszkodowania przed sądem cywilnym.
Skarżąca zarzuciła organowi prowadzenie postępowania w sposób pospieszny, przez co niewykonalne, co może prowadzić do odpowiedzialności odszkodowawczej z tytułu ewentualnych szkód oraz sporów między wnioskodawcą, a pozostałymi stronami postępowania na drodze postępowania sądowego.
Skarżąca zarzuciła organowi odwoławczemu brak rzeczywistej woli uzyskania odpowiedzi Spółki w zakresie prawa Spółki do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów i zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji, pomimo wiedzy o braku podjęcia przez Spółkę przesyłki zawierającej pismo z 16 sierpnia 2023 r. - zawiadomienie o zakończeniu postępowania i wyznaczającego spółce termin 3 dni do wypowiedzenia się w sprawie.
Skarżąca zarzuciła organowi odwoławczemu wydanie decyzji przed odbiorem przez Spółkę zawiadomienia o zakończeniu postępowania i wyznaczającego termin 3 dni do wypowiedzenia się w sprawie, a więc mimo braku wiedzy o zakończeniu gromadzenia materiału dowodowego, pominięcie jako strony postępowania ujawnionego w księdze wieczystej dzierżawcy nieruchomości.
Skarżąca podkreśliła za pismem Spółki z 18 lipca 2023 r., że linia w ustalonym w decyzji kształcie faktycznie dzieli działkę na dwie części o porównywalnej powierzchni. Tymczasem należy zwrócić uwagę na załamanie linii na działce [...], które dotyczy działki po wschodniej stronie sąsiadującej z działką Spółki. Linia między tymi punktami jest poprowadzona w taki sposób by w możliwie najkrótszy sposób łączyć punkt z działki [...] do "korytarza" tworzonego przez ciek o nazwie [...]. Przeniesienie załamania linii z działki [...] na małą działkę [...] albo [...] umożliwiłoby "wyprostowanie" przebiegu linii i jej wyrównanie równolegle do ulicy [...]. Takie wyrównanie wzdłuż ul. [...] umożliwiłoby poprowadzenie linii blisko ulicy [...] w wyniku czego nie zostałaby ona podzielona "na pół". Przeprowadzenie linii wzdłuż ul. [...] umożliwiłoby również dotarcie do "korytarza" tworzonego przez ciek o nazwie [...], a więc w dalszej części linia mogłaby przebiegać zgodnie z intencją wnioskodawcy. Ponadto, decyzja jest oględna w zakresie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego i odsyła do załącznika graficznego i nie zawiera jakichkolwiek ustaleń dlaczego organ pierwszej instancji uznał, że taka lokalizacja inwestycji jest odpowiednia z punktu widzenia warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego.
Organ pierwszej instancji nie ustalił w jaki sposób lokalizacja linii wpłynie na ład przestrzenny, a należy zgodnie z załącznikiem graficznym planowany słup (w centralnej części załącznika) znajduje się w bezpośredniej bliskości budynku mieszkalnego (nr [...]). Słup został posadowiony właściwie możliwie najbliżej budynku, który jest całodziennie zamieszkały, co kłóci się z podstawowymi zasadami ładu przestrzennego. Linię poprowadzono w sposób nierównoległy czy prostopadły do jakichkolwiek punktów odniesienia (do ulicy [...], ulicy [...], i istniejących budynków: hali i zabudowań ogrodniczych po drugiej stronie ulicy [...], jak zabudowań po drugiej stronie ulicy [...] włącznie z pobudowaną kilka lat temu halą). Powiększa to chaos przestrzenny i jest niezgodne z zasadami prawidłowej gospodarki, gdyż faktyczny podziały działki w poprzek i bez zachowania kątów prostych powoduje utratę możliwości zagospodarowania większej części działki niż przy podziale "prostym", np. wzdłuż ulicy [...]. Umożliwienie posadowienia linii napowietrznej w sytuacji, gdy np. ulica [...] nie przechodziła modernizacji. Formalnie jest utwardzona, ale jest przeznaczona do poszerzenia i nawierzchnia nie była odnawiania od kilkunastu lat. Istnieje możliwość zobowiązania inwestora do poprowadzenia linii pod powierzchnią ulicy [...] wzdłuż jej biegu, co już było przedmiotem wcześniejszych uwag.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.
Na rozprawie w dniu 13 listopada 2025 roku Sąd warunkowo dopuścił ad. P. do działania w imieniu strony skarżącej oraz aplikanta ad. G. do działania w imieniu uczestnika postępowania firmy U. spółka S.A. i zobowiązał obu do złożenia w terminie 3 dni pełnomocnictwa procesowego do działania oraz upoważnienia do działania w imieniu profesjonalnego pełnomocnika reprezentującego uczestnika postępowania pod rygorem pominięcia czynności w sprawie. W obu przypadkach pełnomocnictwa zostały złożone po terminie, a czynności podjęte przez pełnomocników zostały pominięte.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 j.t. z późn. zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 935, zwanej dalej – p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną.
Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest ocena prawidłowości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 31 października 2024 r., nr [...], utrzymująca w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 25 sierpnia 2023 r., nr [...] ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego polegającą na budowie dwutorowej napowietrznej sieci elektroenergetycznej 110 kV, przewidzianej do realizacji na terenie części działek ewidencyjnych nr [...], arkusz 19, nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], 16 arkusz 20, obręb K., położonych w P. w rejonie, ulic [...].
Należy wskazać, że w art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r.o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.2024.1130 t.j.), dalej jako u.p.z.p. ustawodawca wskazał, że przez inwestycję celu publicznego należy rozumieć "działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami". Wśród celów wymienionych w art. 6 ww. ustawy wymieniono w pkt 2: "budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń".
Inwestycja w zakresie budowy i przebudowy napowietrznej linii energetycznej wysokiego napięcia ma charakter inwestycji celu publicznego.
Zgodnie z art. 50 ust. 1 u.p.z.p. inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Zgodnie z art. 53 ust. 3 u.p.z.p. właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy: 1) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych; 2) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji.
Zgodnie z art. 54 u.p.z.p. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa:
1) rodzaj inwestycji;
2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie:
a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego,
b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej,
c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji,
d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich,
e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych;
3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1.
Ocenie przez sąd podlega zgodność zaskarżonej decyzji z przepisami prawa, a konkretnie spełnienie ustawowych przesłanek, które warunkują wydanie decyzji o treści pozytywnej (tj. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego).
W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie zaskarżona decyzja w okolicznościach sprawy jest niepełna, a w konsekwencji wymyka się spod sądowej kontroli. W szczególności niewystarczająca była analiza wykonana w sprawie w zakresie stanu faktycznego. W uzasadnieniu decyzji organu II instancji zabrakło odniesienia się do wszystkich okoliczności faktycznych sprawy i dokonania oceny przesłanek z art. 54 u.p.z.p. w zakresie pozwalającym na ocenę prawidłowości decyzji organu pierwszej instancji. Kolegium nie dokonało wystarczających własnych ustaleń w zakresie stanu faktycznego sprawy i przed wydaniem decyzji organu I instancji.
Decyzja Kolegium zawiera opis zarzutów odwołania i krótkie odniesienie się do podniesionych przez spółkę skarżącą zagadnień. Zabrakło jednak odniesienia się do wszystkich kwestii, a w szczególności wystarczającego odniesienia się do przebiegu dwutorowej napowietrznej sieci elektroenergetycznej w kontekście wątpliwości podniesionych przez spółkę. W tym względzie Sąd dostrzegł, że inwestor wystąpił w pismem z dnia 09 czerwca 2023 roku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego określonej przez wnioskodawcę jako: "Budowa dwutorowej linii napowietrznej 110kV w relacji [...] przewidzianej do realizacji na terenie części działek nr [...], arkusz 19, nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], 16 arkusz 20, obręb K., położonych w P. w rejonie ul. [...] i ul. [...] realizowana w ramach zadania pn. "Przebudowa linii napowietrznej 110kV [...] oraz [...] wraz z budową [...] w celu zwiększenia bezpieczeństwa energetycznego aglomeracji [...] oraz budowa linii napowietrznej dwutorowej w relacji [...]". W tym względzie pojęcie "budowa" jakim posłużono się już na etapie decyzji wydanej przez Prezydenta Miasta [...] może wskazywać na możliwość ustalenia przebiegu inwestycji w sposób rozpatrujący zastrzeżenia właścicieli nieruchomości przez które ma przebiegać inwestycja, co nie jest identyczne z zakresem możliwości jakimi dysponuje organ w przypadku "przebudowy" istniejącego już odcinka linii energetycznej. Jednoznaczne rozstrzygnięcie tych kwestii pozostaje kluczowe w kontekście zarzutów podniesionych przez spółkę w kwestii przebiegu planowanej inwestycji. Rozstrzygnięcie tej kwestii wymaga wnikliwego wyjaśnienia przez organy administracji jakie względy przeważyły za podjęciem stosownego rozstrzygnięcia w odniesieniu do oczekiwań strony skarżącej. Dopiero rozstrzygnięcie powyższej kwestii umożliwi pełną kontrolę rozumowania zaprezentowanego przez organy administracji publicznej. Sąd nie mógł dokonać ustaleń za organy, a jedynie ocenić prawidłowość przeprowadzonego dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego. "Sprawowanie kontroli" w rozumieniu art. 1 p.u.s.a. oznacza bowiem pewnego rodzaju wtórność działań sądu wobec działań organów administracji. Rola sądu administracyjnego sprowadza się do badania (korygowania) działania lub zaniechania organów administracji publicznej, a nie zastępowania ich w załatwianiu spraw przez wydawanie końcowego rozstrzygnięcia w sprawie.
Reasumując, zdaniem Sądu wymogi proceduralne nie zostały dochowane w niniejszej sprawie przez organy administracji. Stosownie bowiem do art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej podejmują z urzędu lub na wniosek wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Powołany przepis formułuje jedną z najważniejszych zasad postępowania, jaką jest zasada prawdy obiektywnej, której realizacja ma ścisły związek z zasadą praworządności. Konsekwencją jest także regulacja zawarta w art. 107 § 1 k.p.a., ustanawiającym obok innych wymogów decyzji obowiązek organu zawarcia w niej podstawy prawnej i uzasadnienia faktycznego, które w myśl § 3 tego artykułu powinno w szczególności obejmować wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Odpowiednie ujawnienie procesu decyzyjnego w sferze podstawy faktycznej rozstrzygnięcia stanowi jedną z gwarancji prawidłowej realizacji zasady swobodnej oceny dowodów z art. 80 k.p.a., rozumianej jako ocena tego materiału na podstawie całokształtu zgromadzonych dowodów, następująca zgodnie z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. Wszystkie powołane wyżej przepisy znajdują na mocy art. 140 k.p.a. odpowiednie zastosowanie przed organem odwoławczym. Naruszenie wyżej wskazanych przepisów proceduralnych prowadzi w efekcie do naruszenia zasady praworządności (art. 6 k.p.a.) oraz pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej (art. 8 k.p.a.), a także zasady z art. 11 k.p.a, który stanowi, że organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy.
Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.), każda sprawa administracyjna, jeżeli zawiśnie przed organem drugiej instancji na skutek wniesienia przez stronę środka zaskarżenia, wymaga przede wszystkim ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Zasada ta jest zrealizowana wtedy, gdy rozstrzygnięcia obu organów zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez nie postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone, czyli postępowania merytorycznego w zakresie ustalenia stanu faktycznego, zebrania i oceny dowodów, przeanalizowania wszystkich argumentów i żądań strony oraz rozważań prawnych stosownych dla rozstrzygnięcia, a wszystko to powinno znaleźć dodatkowo odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Rozpoznanie sprawy dokonywane przez organ odwoławczy ma być "ponownym" rozpoznaniem sprawy, czyli rozpoznaniem sprawy poprzedzonym tym samym procesem dokonanym przez organ I instancji.
Sąd jednocześnie nie dopatrzył się nieprawidłowości związanych z doręczeniem zawiadomienia skarżącej spółce przed wydaniem decyzji rozstrzygającej w sprawie. Nie zmienia to jednak tego, że organ nie wypowiedziały się należycie we wcześniej podniesionych przez stronę kwestiach.
Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy przeanalizuje dokładnie stan faktyczny i stan prawny sprawy i proces ten szczegółowo opisze w uzasadnieniu decyzji z poszanowaniem wyżej opisanych zasad ogólnych postępowania administracyjnego (m.in. art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 15, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a.). Ponadto organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji w sposób szczegółowy opisze zarzuty odwołania i odniesie się kompleksowo do każdego z nich wraz ze szczegółowym wskazaniem i wyjaśnieniem podstaw prawnych zajętego stanowiska.
Wobec powyższego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...]. O zwrocie kosztów Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.