II SA/PO 1132/18

II SA/Po 1132/18 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2019-03-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2018-12-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Danuta Rzyminiak-Owczarczak /przewodniczący/
Izabela Paluszyńska /sprawozdawca/
Jan Szuma
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
III OSK 1825/21 - Wyrok NSA z 2023-02-01
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 1257
art. 49, art. 129 par. 2, art. 134
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Dnia 14 marca 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak Sędziowie Sędzia WSA Izabela Paluszyńska (spr.) Asesor WSA Jan Szuma po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 marca 2019 roku sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze(dalej SKO) postanowieniem z dnia [...] października 2018 r. nr [...], działając na podstawie art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tj. Dz.U. z 2001 roku, Nr 79, poz. 856, i Nr 154, poz.1799, z 2002r. ,nr 153,poz. 1271, z 2005r. Nr 33, poz. 288, nr 122, poz. 1020) i § 1 pkt 15 lit. b rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003r. w sprawie obszarów właściwości samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. Nr 198, poz. 1925) w związku z art. 17 pkt 1, art. 134 w związku z art. 129 §2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z , poz. 1257 ze zm. dalej k.p.a.) po rozpatrzeniu odwołania spółki H. T. Sp. z o.o. (dalej jako spółka lub skarżąca) reprezentowanej przez zawodowych pełnomocników od decyzji Wójta Gminy S. (dalej Wójt) z dnia [...] września 2018r., nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na przetwarzaniu odpadów innych niż niebezpieczne na dz. nr [...] obręb K., gm. S. woj. wielkopolskie realizowanego w wariancie alternatywnym, stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Decyzją z dnia [...] września 2018r., nr [...] Wójt Gminy S. po rozpatrzeniu wniosku inwestora - [...] Sp. z o.o. z siedzibą w P., ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na przetwarzaniu odpadów innych niż niebezpieczne na dz. nr [...] obręb K., gm. S., woj. wielkopolskie realizowanego w wariancie alternatywnym.
Decyzja została doręczona Inwestorowi w dniu 18 września 2018r. Termin na złożenie odwołania dla Inwestora a także dla stron, którym organ decyzji nie doręczył, upływał w dniu 2 października 2018 r .
Wójt w drodze obwieszczenia z dnia 14 września 2018 r. podał informację na stronie internetowej Gminy, w BIP i na tablicy ogłoszeń i gminie i sołectwie o wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla ww. przedsięwzięcia. Jak wynika z obwieszczenia decyzja środowiskowa wraz z dokumentacją sprawy została udostępniona w siedzibie Urzędu Gminy w S. w godzinach pracy urzędu. Wójt poinformował o uprawnieniu wszystkich stron postępowania o możliwości wniesienia odwołania do SKO w K., za pośrednictwem organu w terminie 14 dni od dnia publicznego ogłoszenia niniejszej informacji. Informacja ta została podana stronom do publicznej wiadomości przez zamieszczenie na stronie BIP Urzędu Gminy S. [...], wywieszenie na tablicy Urzędu Gminy S., tablicy ogłoszeń K. . Zgodnie z art. 49 k.p.a. zawiadomienie uznaje się za doręczone po upływie 14 dni od dnia publicznego ogłoszenia niniejszej informacji (por. treść obwieszczenia- w aktach sprawy).
Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach z 14 września 2018r. została również doręczona wraz z pouczeniem o możliwości złożenia odwołania w terminie 14 dni od jej doręczenia: skarżącej spółce – 17.09.2018r. (k. 15 akt administracyjnych) i A. K. – 17.09.2018r. (k. 16 akt administracyjnych)
Pismem z dnia 8 października 2018 r. H. T. Sp. z o.o. reprezentowana przez pełnomocników wniosła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego odwołanie od decyzji Wójta Gminy S., wnosząc o jej uchylenie, zarzucając:
1) naruszenie przez Organ I instancji przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które miały wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, a to art. 28 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. i art. 10 k.p.a., jak również art. 107 § 1 oraz § 6 k.p.a., poprzez:
(i) zaniechanie oznaczenia w Zaskarżonej Decyzji kręgu stron,
(ii) brak określenia w Zaskarżonej Decyzji (w tym w jej uzasadnieniu) przesłanek uznania bądź odmowy uznania poszczególnych podmiotów za stronę postępowania, co doprowadziło do tego, że Zaskarżona Decyzja (w tym jej uzasadnienie) zawiera wady, które uniemożliwiają lub nadmiernie utrudniają jej instancyjną kontrolę, pozbawiając strony prawa do rozpoznania sprawy w pełnym postępowaniu w dwóch instancjach administracyjnych, jak również jednoznacznie wskazują, że zaniechano ustalenia podstawowych okoliczności istotnych dla ustalenia kręgu stron postępowania;
2) naruszenie przez Organ I instancji przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które miały wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, a to art. 28 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. i art. 10 k.p.a., poprzez:
(i) zaniechanie określenia kręgu stron z urzędu, co stanowi podstawowy obowiązek organu administracji, a przy tym oparcie się wyłącznie na oczywiście niewłaściwych informacjach pochodzących od wnioskodawcy bez ich weryfikacji;
(ii) zaniechanie sporządzenia urzędowego dokumentu, który określałby krąg stron oraz faktyczne i prawne podstawy takiego rozstrzygnięcia;
(iii) nieuprawnione pominięcie osób będących właścicielami lub użytkownikami wieczystymi nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania Przedsięwzięcia, chociażby ze względu na emisję odorową oraz emisję hałasu, przez co osoby te zostały pozbawione możliwości obrony swoich praw, gdy tymczasem Organ I instancji winien był zapewnić możliwość udziału w postępowaniu stronom - właścicielom wszystkich nieruchomości objętych tym obszarem, co doprowadziło do tego, że postępowanie zakończone wydaniem Zaskarżonej Decyzji toczyło się bez udziału wszystkich stron;
3) nieuprawnione i nieuzasadnione zastosowanie przepisów art. 74 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tj. z dnia 9 lutego 2016 r., Dz. U. z 2016 r. poz. 353 ze zm.; "ustawa OOŚ") i art. 49 k.p.a., a tym samym naruszenie przepisów art. 10 § 1 k.p.a., w sytuacji, gdy z Zaskarżonej Decyzji nie wynika, na jakiej podstawie organ uprawniony był do dokonywania zawiadomień w formie publicznych obwieszczeń, co doprowadziło do tego, że Organ I instancji wybiórczo i arbitralnie stosował doręczenia bezpośrednie do niektórych stron, zaś w stosunku do innych (nie wiadomo, na jakiej podstawie oznaczonych i jaki krąg podmiotów obejmujących) stosował obwieszczenia, co doprowadziło do tego, że postępowanie zakończone wydaniem Zaskarżonej Decyzji toczyło się bez udziału wszystkich stron, a większość stron zostało pozbawionych możliwości ochrony swoich praw, jak również samo ogłoszenie / doręczenie Zaskarżonej Decyzji jest obarczone wadliwością;
4) naruszenie przepisów dotyczących udziału społeczeństwa w postępowaniu w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, tj. art. 33 i n. ustawy OOŚ, a jednocześnie art. 10 § 1 k.p.a. w odniesieniu do stron, poprzez błędne utożsamienie postępowania z udziałem społeczeństwa oraz instytucji "podawania informacji do publicznej wiadomości" (art. 3 ust. 1 pkt 11 ustawy OOS) oraz zawiadamiania stron, regulowanego przepisami k.p.a., co doprowadziło do tego, że Organ nie wskazywał lub niewłaściwie wskazywał, które zawiadomienia lub obwieszczenia kierowane są wobec społeczeństwa (zainteresowanych), a które kierowane są wyłącznie do stron postępowania albo też w sposób nieuprawniony łączył te dwa kręgi adresatów, podczas gdy są to dwa całkowicie odmienne zagadnienia regulowane ustawą OOŚ, zaś sposób działania Organu I instancji wprowadzał w błąd zainteresowanych (społeczeństwo) oraz strony co do zakresu przysługujących im praw w toku postępowania, a tym samym uniemożliwił prawidłowy udział społeczeństwa w podejmowaniu decyzji.
5) naruszenie przez Organ I instancji przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które miały wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, a to art. 80 ust. 2 ustawy OOŚ oraz art. 7 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że Przedsięwzięcie jest zgodne z obowiązującym na terenie realizacji Przedsięwzięcia miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy Przedsięwzięcie jest niezgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego;
6) naruszenie przez Organ I instancji przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które miały wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, a to art. 62, art. 66 oraz art. 82 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 8) ustawy OOŚ i art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia Zaskarżonej Decyzji na "Raporcie o oddziaływaniu na środowisko przedsięwzięcia" (wraz z uzupełnieniami), opracowanym przez mgr Maję Sroczyńską (dalej: "Raport"), podczas gdy Raport ten jest niekompletny i nie może stanowić podstawy rozstrzygania, w tym m.in. z uwagi na to, że nie zawiera pełnych i wiarygodnych informacji dotyczących zakresu i intensywności oddziaływania Przedsięwzięcia, jak również nie zawiera rzetelnej analizy i opisu możliwych konfliktów społecznych;
7) naruszenie przez Organ I instancji art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy OOŚ poprzez zaniechanie wszechstronnego zbadania i objęcia procedurą oceny oddziaływania w ramach toczącego się postępowania zagadnienia transportu związanego z Przedsięwzięciem, w tym planowanej budowy lub przebudowy dróg lub innych szlaków komunikacyjnych, choć jest to przedsięwzięcie powiązane technologicznie z Przedsięwzięciem i nie można bez niego zrealizować Przedsięwzięcia.
Po rozpatrzeniu odwołania, opisanym we wstępie postanowieniem SKO stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
W motywach rozstrzygnięcia Kolegium powołało się na art. 49 §1 Kpa, zgodnie z którym jeżeli przepis szczególny tak stanowi, zawiadomienie stron o decyzjach i innych czynnościach organu administracji publicznej może nastąpić w formie publicznego obwieszczenia, w innej formie publicznego ogłoszenia zwyczajowo przyjętej w danej miejscowości lub przez udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej właściwego organu administracji publicznej.
Dzień, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej wskazuje się w treści tego obwieszczenia, ogłoszenia lub w Biuletynie Informacji Publicznej. Zawiadomienie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej (§ 2).
Stosownie do art. 74 ust. 3 ustawy OOŚ jeżeli liczba stron postępowania:
1) o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach,
2) w sprawie uchylenia lub zmiany, stwierdzenia nieważności, stwierdzenia wygaśnięcia decyzji, o której mowa w pkt 1, lub wznowienia postępowania w sprawie tej decyzji
- przekracza 20, stosuje się przepis art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Mając na uwadze powyższe Kolegium stwierdziło, że okolicznością bezsporną jest, że w niniejszej sprawie liczba stron postępowania nie przekracza liczby 20, a zatem w sprawie nie ma zastosowania art. 49 Kpa i doręczenie decyzji stronom powinno być dokonane na podstawie przepisów Kpa o doręczeniach (rozdział 8 Kpa). Organ I instancji doręczył zaskarżoną decyzję za pośrednictwem operatora pocztowego wyłącznie Inwestorowi w dniu 18 września 2018r. Termin na złożenie odwołania dla Inwestora upływał zatem w dniu 2 października 2018r. W tym terminie przedmiotowe odwołanie nie zostało złożone. Odwołująca się złożyła natomiast odwołanie od decyzji Wójta Gminy S. za pośrednictwem operatora pocztowego w dniu 08 października 2018r. ( data stempla pocztowego), czyli po upływie terminu na jego wniesienie. W świetle art. 129 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego wniesione odwołanie jest bezskuteczne, a zatem nie podlegało rozpatrzeniu. Podmiot, który nie brał udziału w postępowaniu może bronić skutecznie swojego interesu prawnego jedynie poprzez żądanie wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.
W skardze do WSA spółka reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika zaskarżyła postanowienie SKO w całości zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.
1. art. 74 ust. 3 ustawy OOŚ w zw. z art. 49 oraz 6 k.p.a. poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że skutkiem braku podstaw do zastosowania przez organ formy doręczenia decyzji w drodze obwieszczenia jest brak możliwości powoływania się na termin wynikający z obwieszczenia, a w konsekwencji uznanie, że skarżący nie zachował ustawowego terminu do wniesienia odwołania od decyzji.
2. art. 112 k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 8 k.p.a. oraz 7 Konstytucji poprzez ich niezastosowanie w niniejszej sprawie w sytuacji gdy skarżący działając w zaufaniu do przekazywanych przez organ informacji i pouczeń wniósł odwołanie od decyzji w terminie ustawowym wynikającym z przepisu art. 49 k.p.a. oraz udzielonego pouczenia, a w konsekwencji przyjęcie przez SKO, że skarżący nie dochował terminu do wniesienia odwołania,
3. art. 134 k.p.a. poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy brak było przesłanki do zastosowania przywołanego przepisy tj. skarżący nie uchybił terminowi do wniesienia odwołania.
Mając powyższe zarzuty na uwadze spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania i kosztów zastępstwa procesowego.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej odrzucenie lub ewentualnie oddalenie, powielając argumentację zaprezentowaną w toku postępowania administracyjnego. SKO podało, że w wykazie stron, którym doręczono decyzję z 14 września 2018r. wskazano wyłącznie inwestora oraz jego pełnomocnika, jednakże z akt sprawy wynika, że decyzja ta była doręczona za pośrednictwem operatora pocztowego także H. T. sp. z o.o. w dniu 17 września 2019r. Nadto skarżąca może korzystać ze swoich uprawnień strony w toczącym się przed SKO postępowaniu z odwołania od decyzji z 14 września 2018r., z czego korzysta, m.in. składając pismo z 24 października 2018r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Skargę należało oddalić.
Na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302., dalej "p.p.s.a.") w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Na wstępie należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Oznacza to, że w przypadku skarg na wyżej wskazane postanowienia w obecnym stanie prawnym skierowanie ich do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony. Zgodnie z art. 120 p.p.s.a w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] października 2018r. stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Skargę na to postanowienie skarżąca wniosła w terminie.
Podstawę materialnoprawną zapadłego w niniejszej sprawie postanowienia stanowił art. 134 k.p.a., wedle którego organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
W zakresie odnoszącym się do drugiej, spośród wymienionych w art. 134 k.p.a. przesłanek wydania postanowienia, o którym w nim mowa, a mianowicie "uchybienia terminu do wniesienia odwołania" należy uznać, że uchybienie wskazanego terminu ma miejsce wówczas, gdy przy uwzględnieniu zasad określonych w Rozdziale 10 Działu II k.p.a. zostanie ono złożone po upływie przewidzianego w art. 129 § 2 k.p.a. terminu 14 dni. W związku z tym każde, nawet nieznaczne przekroczenie tego terminu już stanowi jego uchybienie. W sytuacji więc, gdy uchybienie terminowi nastąpiło, to przy braku istnienia prośby (wniosku) o przywrócenie terminu - organ odwoławczy nie ma innej możliwości, niż wydanie na podstawie art. 134 k.p.a. postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Fakt stwierdzenia (zaistnienia) tej okoliczności wiąże organ administracji, co jednoznacznie wynika z treści bezwzględnie obowiązującego przepisu art. 134 k.p.a., czyniąc niemożliwym i niedopuszczalnym zarazem operowanie w odniesieniu do tejże okoliczności jakimkolwiek marginesem swobody. Każde więc uchybienie terminowi do wniesienia odwołania powoduje, że organ odwoławczy ma obowiązek wydać postanowienie, o którym mowa w art. 134 k.p.a., tj. postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania, chyba że strona domaga się przywrócenia terminu stosownie do art. 58 § 1 i § 2 k.p.a., a wniosek ten zostanie uwzględniony.
Spór w niniejszej sprawie sprowadzał się do ustalenia kiedy zaczął biec termin do wniesienia odwołania od decyzji Wójta Gminy S. z [...] września 2018 r.
Po pierwsze, należało podzielić ustalenia SKO dotyczące nieprawidłowego zastosowania przez organ I instancji trybu z art. 49 k.p.a. wedle którego: jeżeli przepis szczególny tak stanowi, zawiadomienie stron o decyzjach i innych czynnościach organu administracji publicznej może nastąpić w formie publicznego obwieszczenia, w innej formie publicznego ogłoszenia zwyczajowo przyjętej w danej miejscowości lub przez udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej właściwego organu administracji publicznej. Słusznie również SKO wskazało, że przepisem szczególnym w tej sprawie byłby art. 74 ust. 3 OOŚ, który dopuszcza stosowanie trybu z art. 49 k.p.a. jeżeli liczba stron postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 20. Skoro liczba stron postępowania nie przekroczyła 20, brak było podstaw do wydania przez Wójta Gminy S. w dniu [...] września 2018 r. obwieszczenia o decyzji wraz z pouczeniem o możliwości wniesienia odwołania w terminie 14 dni od dnia publicznego ogłoszenia.
Skarżąca zaś twierdziła, że zastosowała się do zawartego w obwieszczeniu pouczenia i składając odwołanie w dniu 8 października 2018 r. czyniła to z zachowaniem terminu. Stanowisko skarżącej jest jednak błędne. Należy bowiem zwrócić uwagę, że w aktach sprawy znajduje się kserokopia zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji nr [...], które zostało odebrane przez skarżącą w dniu 17 września 2018 r. (k. 15). O ile więc wg rozdzielnika znajdującego się na str. 20 decyzji (k. 38) skarżąca nie widnieje wśród podmiotów, do których skierowano decyzję, to decyzja ta została jej skutecznie doręczona. Ponadto skarżąca sama w skardze przyznała (pkt 4 na str. 5 skargi), że otrzymała decyzję organu I instancji. Co więcej i w odpowiedzi na skargę Kolegium wskazało, ze decyzja została doręczona skarżącej spółce 17 września 2018 r. Mając to na uwadze, skarżąca nie może powoływać się na błędne pouczenie w obwieszczeniu, skoro otrzymała decyzję z prawidłowym pouczeniem 17 września 2018 r. (poniedziałek). Termin na wniesienie odwołania upływał więc z dniem 1 października 2018 r. (nie jak błędnie twierdziło SKO w postanowieniu, że z dniem 2 października tak jak dla Inwestora). Doręczona skarżącej decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zawierała prawidłowe pouczenie o 14-dniowym terminie do wniesienia odwołani. Bezspornym jest, ze skarżąca odwołanie wniosła dopiero 8 października 2018 r. czyniąc to po upływie ustawowego terminu.
Zasadnie więc w realiach niniejszej sprawy SKO wskazało, że doszło do uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Zaskarżone postanowienie, mimo częściowo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu. Wskazane w skardze zarzuty w świetle powyższego nie były zasadne.
Na marginesie Sąd wskazuje, że gdyby skarżącej rzeczywiście nie doręczono decyzji i z akt wynikałoby, że jedyną formą w jakiej mogła się dowiedzieć o decyzji było (nieprawidłowe) obwieszczenie Wójta to wtedy można by rozważać, czy spółka mogła zastosować się do pouczenia w obwieszczeniu i wg ustalonych tam terminów wnosić odwołanie. W ocenie Sądu nie budzi jednak wątpliwości, że skoro decyzja została doręczona spółce 17 września 2018 r. to od tej daty należało liczyć termin na wniesienie odwołania. Termin ten został przekroczony.
Mając te okoliczności na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej.