II SA/Ol 943/24

II SA/Ol 943/24 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2025-02-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-12-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Beata Jezielska /przewodniczący/
Ewa Osipuk
Marzenna Glabas /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 728
art. 92a ust. 1, ust. 7, lp9.1 załącznika nr 3, art. 92c ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Beata Jezielska Sędziowie sędzia WSA Marzenna Glabas (spr.) sędzia WSA Ewa Osipuk Protokolant specjalista Marta Przewłucka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2025 r. sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie kary za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 2 września 2024 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej jako: "organ odwoławczy") utrzymał w mocy decyzję Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej jako: "organ
I instancji") z 20 maja 2024 r., nr WITD.DI.0152.XIV0651.23.24, nakładającą na M. Z. prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą: [...] (dalej jako: "skarżąca") karę pieniężną 2000,00 złotych za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że 22 lutego 2024 r. w miejscowości W. kontroli poddano autobus marki Mercedes-Benz o nr rej. [...] (dalej jako: "pojazd"), którym kierował J. B. Pojazdem wykonywano krajowy transport drogowy osób na trasie z W. do G. w imieniu skarżącej. W toku kontroli ustalono, iż pojazd nie posiada aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. Zgodnie z Centralną Ewidencją Pojazdów i Kierowców badanie techniczne powinno zostać wykonane do 18 lutego 2024 r. Przebieg i wynik kontroli został udokumentowany protokołem kontroli. Organ odwoławczy wskazał, że protokół kontroli jest dokumentem urzędowym i stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Z zeznań świadka J. B. wynika, że przed przewozem nie zweryfikowano dowodu rejestracyjnego w celu sprawdzenia, czy pojazd posiada ważne badania techniczne. Organ odwoławczy uznał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy jasno wskazuje, iż zaistniały stan faktyczny nie wymaga dalszego badania.
Z akt sprawy wynika brak wykonania badań technicznych pojazdu w terminie ustawowym. Dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy nie jest wymagane dalsze prowadzenie postępowania dowodowego. Nie ma potrzeby mnożenia materiału dowodowego, w sytuacji gdy zebrany materiał dowodowy jest wystarczający. Organ odwoławczy podkreślił, że skarżąca miała obowiązek wykonania badania technicznego przed wykonaniem przewozu. W dacie kontroli przedsiębiorca miał obowiązek przedstawić aktualne okresowe badania techniczne kontrolowanego pojazdu. Podniesiono, że stosownie do § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz. U. z 2019 poz. 2141) podczas wstępnej drogowej kontroli technicznej kontrolujący sprawdza wymaganą dokumentację dotyczącą dopuszczenia pojazdu do ruchu drogowego, a w szczególności dokument potwierdzający przeprowadzenie badania technicznego, oraz ostatni protokół kontroli drogowej, o którym mowa w ust. 5. W myśl art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2023 r. poz. 1047, dalej jako: "p.r.d.") dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego jest dowód rejestracyjny albo pozwolenie czasowe. Przepis ten nie dotyczy pojazdów, o których mowa w ust. 3. Zgodnie z art. 81 ust. 1 p.r.d. właściciel pojazdu samochodowego jest obowiązany przedstawić go do badania technicznego. Stosownie do art. 81 ust 5 p.r.d. okresowe badanie techniczne pojazdu przeprowadza się corocznie, z zastrzeżeniem ust. 6-10. Zgodnie z art. 81 ust 5 p.r.d. okresowe badanie techniczne autobusu przeprowadza się przed upływem roku od dnia pierwszej rejestracji i następnie co 6 miesięcy. Przepis art. 82 ust. 2 p.r.d. wskazuje, że jeżeli pojazd jest zarejestrowany, kolejny termin badania technicznego wpisuje do dowodu rejestracyjnego uprawniony diagnosta po stwierdzeniu pozytywnego wyniku badania technicznego. Zgodnie z Ip. 9.1 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2024 r. poz. 728, dalej jako: "u.t.d.") wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego - za każdy pojazd, sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 2.000 zł.
Organ odwoławczy wskazał, że brak badań technicznych potwierdzających zdatność do ruchu drogowego uprawniał organy do stwierdzenia naruszenia, o którym mowa w lp. 9.1. załącznika nr 3 u.t.d. Podniósł, że kary pieniężne za naruszenia powstałe na gruncie ustawy o transporcie drogowym są określone w sposób sztywny i nie mają charakteru uznaniowego. Ustalone kary nie podlegają obniżeniu nawet w przypadku incydentalnego charakteru wykonywanego przewozu. Nakładane są w przypadku stwierdzenia naruszenia w wysokości ściśle określonej w załączniku nr 3 do u.t.d. Ustawodawca nie przewidział możliwości miarkowania wysokości kary pieniężnej z uwagi na możliwości finansowe, zdarzenia losowe czy rodzaj wykonywanego zawodu lub prowadzonej działalności przez stronę. Organ odwoławczy wskazał, że nie dopatrzył się podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., a w konsekwencji umorzenia postępowania.
W skardze na powyższą decyzję wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skarżąca, reprezentowana przez adwokata, zarzucił naruszenie:
- art. 138 § 1 pkt 1) k.p.a. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, w sytuacji gdy istniały podstawy do umorzenia postępowania administracyjnego;
- art. 138 § 1 pkt 1) k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art.
77 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, w sytuacji gdy organ nie podjął wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w szczególności zaniechał przesłuchania skarżącej, której przesłuchanie w istocie przyczyniłoby się do usunięcia wszelkich wątpliwości oraz zaniechanie wystąpienia do W. T. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...]
o udzielenie informacji, którego dnia zostało przeprowadzone badanie techniczne pojazdu, które to czynności dowodowe zmierzałyby do wyeliminowania wszelkich wątpliwości w sprawie;
- art. 138 § 1 pkt 1) k.p.a. w zw. z art. 81a § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji I instancji, w sytuacji gdy w ustalonym przez organ stanie faktycznym, co wynika bezpośrednio z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji, pozostały niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy, co uzasadniało rozstrzygnięcie przedmiotowych wątpliwości na korzyść strony;
- art. 138 § 1 pkt 1) k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. oraz 107 § 3 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, w sytuacji gdy organ nieprecyzyjnie wskazał, którym dowodom i w jakiej części organ I instancji nadaje walor wiarygodności, a którym z nich waloru wiarygodności odmawia, co spowodowało brak możliwości precyzyjnego ustosunkowania się przez stronę do oceny dowodów przez organ, co stanowi naruszenie gwarancji procesowych strony w zakresie poznania motywów rozstrzygnięcia i toku rozumowania organu, co stanowiło podstawę do uchylenia decyzji organu I instancji;
- art. 92c ust. 1 pkt 2 u.t.d. poprzez jego nieprawidłowe niezastosowanie, w sytuacji gdy zostały spełnione przesłanki do stwierdzenia, że przewoźnik, na skutek zdarzeń od siebie niezależnych, nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a tym samym działanie organu było nieuzasadnione.
Skarżąca wniosła o uchylenie obu decyzji instancyjnych i umorzenie postępowania, ewentualnie o zwrócenie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w dacie, w której przypadał termin kolejnego przeglądu technicznego, pojazd znajdował się w warsztacie naprawczym. Dlatego skarżąca nie była w stanie przeprowadzić przeglądu technicznego pojazdu
w wymaganym terminie, albowiem wówczas go fizycznie nie posiadała. Przez odmowę oceny tych dowodów organ "obwinił" skarżącą za okoliczności zewnętrzne, na które wpływu nie miała i mieć nie mogła. Skarżąca bowiem w niniejszej sprawie w pewnym zakresie poniosła odpowiedzialność za to, że pojazd doznał awarii technicznej i przez długi czas przebywał w warsztacie naprawczym. Podkreślono, że organ zaniechał wystąpienia o udzielenie informacji, w którym dokładnie dniu zostało przeprowadzone badanie techniczne pojazdu.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuję:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności
z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zaskarżona decyzja może podlegać uchyleniu tylko w przypadku, jeżeli Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia
30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.
z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."). Oznacza to, że badaniu
w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego
w sprawie stanu faktycznego oraz trafność zastosowanej wykładni tych przepisów.
Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy w świetle powołanych wyżej kryteriów oraz w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że w dniu kontroli skarżąca wykonywała transport drogowy osób pojazdem, który nie posiadał aktualnych okresowych badań technicznych. Dzień kontroli to 22 lutego 2024 r., a termin ważności badań upłynął 18 lutego 2024 r. Okoliczności te potwierdzają: protokół kontroli, zeznania kierowcy oraz pisemne wyjaśnienia pełnomocnika skarżącej składane w toku postępowania administracyjnego, jak również treść skargi, w których pełnomocnik skarżącej starał się wyjaśnić jedynie przyczyny braku przeprowadzenia badań technicznych pojazdu w dniu 18 lutego 2024 r. Poza tym skarżąca poinformowała organ I instancji w piśmie z 4 marca 2024 r., że 24 lutego 2024 r. pojazd przeszedł badanie techniczne z wynikiem pozytywnym. Podnoszone przez skarżącą okoliczności potwierdzają, że w czasie kontroli był wykonywany przewóz pojazdem nieposiadającym aktualnych badań technicznych. Tym samym stan faktyczny sprawy odpowiadał wprost dyspozycji lp. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d. Zgodnie z tym unormowaniem wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego podlega każe pieniężnej 2000 zł. Przepis ten sankcjonuje wykonywanie transportu drogowego pojazdami nieposiadającymi ważnego badania technicznego. Obowiązek wykonywania okresowych badań technicznych określają przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym
i przepisy wykonawcze do tej ustawy (przytoczone w zaskarżonej decyzji). Kara za niedochowanie przedmiotowego obowiązku, określona w u.t.d. ma na celu zapewnienie przestrzegania przez przedsiębiorców przepisów służących bezpieczeństwu powszechnemu, tj. zapewnieniu wykonywania transportu w sposób gwarantujący bezpieczeństwo na drogach, ochronę życia i zdrowia ludzkiego. Z tego punktu widzenia system sankcji przewidzianych przez przepisy u.t.d. stanowi przejaw interwencjonizmu państwowego w sferę, która została uznana przez ustawodawcę za szczególnie istotną (por. wyrok NSA z 18 czerwca 2024 r., sygn. akt II GSK 113/21, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako: "CBOSA"). Nikt nie może być zwolniony z obowiązku używania na drodze pojazdu posiadającego aktualne badanie techniczne (tak: NSA w wyroku z 16 października 2024 r., sygn. akt II GSK 988/24, publ. CBOSA).
Zauważyć należy, że skarżąca nie neguje, że w sprawie doszło do naruszenia sankcjonowanego lp. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d. Zarzuca natomiast brak wyjaśnienia
i rozważenia podstaw do umorzenia postępowania na podstawie art. 92c ust. 1 pkt 2 u.t.d. Zdaniem skarżącej spełnione zostały przesłanki do stwierdzenia, że przewoźnik, na skutek zdarzeń od siebie niezależnych, nie miał wpływu na powstanie naruszenia. Mając na względzie wywód skargi, jak i argumenty podnoszone w toku postępowania administracyjnego, stwierdzić należy, że pełnomocnik skarżącej omyłkowo zarzucił w skardze naruszenie art. 92c ust. 1 pkt 2 u.t.d. W toku postępowania administracyjnego strona domagała się umorzenia postępowania na podstawie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d.
Art. 92c ust. 1 u.t.d. stanowi, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń
i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ.
Skarżąca nie zgłaszała okoliczność, o których mowa w pkt 2, podnosiła natomiast argumenty, które w jej ocenie wskazują, że nie była w stanie przeprowadzić przeglądu technicznego z przyczyn od siebie niezależnych, czyli dowodziła racji odpowiadających dyspozycji art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d.
Skarżąca nie neguje zatem samego faktu popełnienia naruszenia, ale braku uwzględnienia podnoszonych przez nią przyczyn nieposiadania przez pojazd aktualnych okresowych badań technicznych i przeprowadzenia przeglądu technicznego z wynikiem pozytywnym po kontroli drogowej. Pisemne wyjaśnienia pełnomocnika skarżącej w tym względzie nie wymagały przeprowadzenia dodatkowych dowodów, gdyż nie były negowane przez organy i nie zasługiwały na uwzględnienie, co organ
I instancji starał się wyjaśnić skarżącej. Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji odniósł się do twierdzeń skarżącej. Organ przytoczył wyjaśnienia pełnomocnika skarżącej, który argumentował, że strona nie miała wpływu na powstanie przedmiotowego naruszenia, gdyż w dniu 18 lutego 2024 r. nie dysponowała pojazdem. Jak wyjaśnił pełnomocnik strony, pojazd w okresie do 22 lutego 2024 r. przebywał w serwisie naprawczym, tym samym nie było możliwości do 18 lutego 2024 r. wykonać badań technicznych pojazdu. Organ I instancji prawidłowo wyjaśnił skarżącej w tym zakresie, że podstawą do stwierdzenia powstałego naruszenia nie jest sam fakt niewykonania badań technicznych w wyznaczonym terminie, tylko wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. Tym samym o powstałym naruszeniu nie stanowi fakt samego niewykonania okresowego badania technicznego
w wyznaczonym terminie (w tym przypadku do 18 lutego 2024 r.), tylko wykonywanie
w dniu 22 lutego 2024 r. przewozu drogowego pojazdem, który nie posiadał aktualnych okresowych badań technicznych potwierdzających jego zdatność do ruchu drogowego. Należy przez to rozumieć, że argumenty skarżącej nie były adekwatne do stanu sprawy, brak jest bezpośredniego związku pomiędzy niemożnością wykonania przeglądu technicznego w dniu 18 lutego 2024 r., a zamiarem przewozu osób pojazdem nieposiadającym ważnego badania technicznego w dniu 22 lutego 2024 r. Okoliczność, że pojazd był w naprawie w czasie upływu ważności badań technicznych nie tłumaczy
i nie usprawiedliwia wykonywania przewozu osób pojazdem nieposiadającym ważnego przeglądu technicznego. Wyjaśnienia skarżącej mogłyby ewentualnie usprawiedliwiać jedynie przejazd pojazdu w dniu 22 lutego 2024 r. do stacji diagnostycznej w celu przeprowadzenia badania technicznego, a nie przejazd wykonywany z zamiarem transportu osób.
Wskazać trzeba, że dotychczasowe orzecznictwo w kwestii rozumienia art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. jednolicie przyjmuje, że powołana regulacja dotyczy wyłącznie sytuacji i zdarzeń nieoczekiwanych oraz nadzwyczajnych. Przesłanki uwalniające od odpowiedzialności odnoszą się do wyjątkowych sytuacji, których profesjonalny podmiot przy dochowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie racjonalnie przewidzieć i im zapobiec.
W wyroku z 16 października 2024 r., sygn. akt II GSK 988/24, publ. w CBOSA, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. nie mieszczą się takie sytuacje, które są wynikiem braku należytej dbałości co do prawidłowości dokumentacji prawnej używanego taboru (taką są dane o aktualnych badaniach technicznych). W rozpoznawanej sprawie skarżąca nie wykazała, aby podejmowała jakiekolwiek starania zapobieżenia stwierdzonemu naruszeniu. Z wyjaśnień kierowcy, których skarżąca nie neguje, wynika, że jeden z mechaników zatrudnionych
w przedsiębiorstwie wskazał mu pojazd do wykonania przewozu. Kierowca nie sprawdził aktualności badań technicznych. O braku ważnych badań okresowych kierowca dowiedział się dopiero w trakcie kontroli. Dowodzi to niewłaściwej organizacji transportu, za co odpowiedzialna jest skarżąca, jako właściciel przedsiębiorstwa
i podmiot uprawniony do wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego.
W świetle dotychczasowych rozważań oczywiste jest również, że stwierdzonego podczas kontroli naruszenia w żaden sposób nie mogła sanować pozytywna diagnostyka pojazdu w dniu 24 lutego 2024 r., na co zwracała uwagę skarżąca. Organ
I instancji wyjaśnił wyraźnie w uzasadnieniu decyzji, że nie przychylił się do wniosku pełnomocnika strony o wystąpienie do W. T. z zapytaniem
o dzień przeprowadzenia badania technicznego pojazdu, gdyż istotny dla sprawy był stan faktyczny na dzień kontroli. Stanowisko to jest prawidłowe. Nie wpływa bowiem na wagę naruszenia okoliczność, że po stwierdzeniu naruszenia skarżąca poddała pojazd badaniu technicznemu i przeszedł on to badanie z wynikiem pozytywnym. Cytowane powyżej przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym i ustawy o transporcie drogowym jasno wskazują, że transport drogowy może być wykonywany pojazdami posiadającymi aktualne okresowe badanie techniczne. Tylko badanie aktualne na dany dzień potwierdza zdatność pojazdu do ruchu drogowego w tym dniu.
Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie podkreślał, że przepis art. 92a ust. 1 u.t.d., stanowiący podstawę wymierzenia skarżącej karę pieniężną, ustanawia odpowiedzialność administracyjną podmiotów wykonujących transport drogowy, która ma charakter obiektywny (por. np. wyroki NSA: z 18 czerwca 2024 r., sygn. akt II GSK 113/21; z 10 kwietnia 2013 r., sygn. akt II GSK 2460/11, publ. CBOSA). Nie jest ona uzależniona od winy i dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Tym samym określona
w art. 92a u.t.d. kara jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem (por. np. wyroki NSA z dnia: 23 listopada 2018 r., sygn. akt II GSK 3554/16; 9 lipca 2019 r., sygn. akt II GSK 2096/17, publ. CBOSA). Nałożona zaskarżoną decyzją sankcja administracyjna ma zatem przede wszystkim znaczenie prewencyjne, a istotą kary administracyjnej jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów (por. wyrok NSA z dnia 10 października 2019 r., sygn. akt II GSK 3116/1, publ. CBOSA).
Reasumując, nałożenie kwestionowanej kary pieniężnej uzasadniał zgromadzony materiał dowodowy, który jest kompletny i spójny, a tym samym nie wymagał uzupełnienia. Wbrew twierdzeniu skarżącej, w sprawie nie występowały wątpliwości co do ustaleń stanu faktycznego. Dlatego nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty naruszenia art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 81a § 1 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej jako: "k.p.a."). W sprawie nie doszło też do naruszenia art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. Organy orzekające jasno wyjaśniły na jakich dowodach oparły rozstrzygnięcie
i dlaczego twierdzenia skarżącej nie zasługiwały na uwzględnienie. Umożliwiło to stronie zapoznanie się z motywami podjęcia zaskarżonej decyzji, a Sądowi przeprowadzenie kontroli jej legalności.
Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę jako niezasadną, na podstawie art. 151 p.p.s.a.