II SA/OL 910/06

II SA/Ol 910/06 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2007-01-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-11-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Alicja Jaszczak-Sikora /sprawozdawca/
Hanna Raszkowska /przewodniczący/
S. Katarzyna Matczak
Symbol z opisem
6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Raszkowska Sędziowie Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Matczak Protokolant Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi W. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego W. W. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.
Uzasadnienie
Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, iż w dniu 8 czerwca 2006r. W. W. złożył w Starostwie Powiatowym Oddział Komunikacji i Transportu wniosek o wymianę prawa jazdy.
Pismem z dnia 20 czerwca 2006r. organ wezwał wnioskodawcę do dostarczenia aktualnego orzeczenia lekarskiego, wskazując, iż poprzednie było ważne przez 5 lat.
Decyzją z dnia "[...]" Kierownik Oddziału Komunikacji i Transportu, działając
z upoważnienia Starosty, orzekł o cofnięciu W. W. uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi kategorii B. Nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności i zobowiązał stronę do niezwłocznego zwrotu dokumentu prawa jazdy.
W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, iż na podstawie orzeczenia lekarskiego C. D., stwierdzono u W. W. przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami.
Z akt administracyjnych wynika ponadto, iż powyższe orzeczenie zostało wydane przez lekarza C. D., prowadzącego Niepubliczny Specjalistyczny Zakład Opieki Zdrowotnej "[...]", po zasięgnięciu opinii Poradni Konsultacyjnej w Wojewódzkim Zespole Medycyny Przemysłowej. Podczas konsultacji rozpoznano u badanego chorobę oznaczoną symbolem "[...]". W związku z tym lekarz konsultant stwierdził, iż W. W. jest niezdolny do prowadzenia pojazdów mechanicznych. Orzeczenie lekarskie wydane przez C. D. zostało przesłane do powyższego Oddziału Komunikacji. Natomiast W. W. dostarczył organowi orzeczenie lekarskie "[...]", wystawione przez lekarza A. B. prowadzącą Prywatną Specjalistyczną Praktykę Lekarską, stwierdzające brak u W. W. przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi.
W związku z tym pismem z dnia 14 lipca 2006r. Kierownik Oddziału Komunikacji i Transportu zwrócił się do Wojewódzkiego Zespołu Medycyny Przemysłowej o wydanie opinii w sprawie sprzecznych orzeczeń lekarskich. W. W. został wezwany na badania do Przychodni przy Wojewódzkim Zespole Medycyny Przemysłowej na dzień 17 sierpnia 2006r.
Od decyzji z dnia "[...]" odwołał się W. W., stwierdzając, iż jego stan zdrowia jest wystarczająco dobry do prowadzenia pojazdów mechanicznych, co potwierdza przedłożone przez niego orzeczenie lekarskie. Skarżący nie zgodził się z oceną stanu zdrowia dokonaną przez organ. Zakwestionował rzetelność badań, przeprowadzonych podczas konsultacji. Podniósł, iż lekarz rozpoznał u niego chorobę, tylko na podstawie niewielu zadanych mu pytań oraz na podstawie kart informacyjnych z leczenia sprzed 18-20 lat. W. W. podał, iż od tamtego czasu nie przebywał w szpitalu w związku z rozpoznaną chorobą, a od co najmniej 17 lat nie przyjmuje leków "[...]". Obecnie czuje się dobrze, nie korzysta z porad lekarza specjalisty. Skarżący podkreślił, iż prawo jazdy posiada od 1998r., jako kierowca przejechał ok. 100 tys. km bez wypadku i stłuczki. Otrzymał tylko dwa mandaty za niewłączenie świateł i przekroczenie prędkości.
Ponadto W. W. nie zgodził się na powtórne badanie w Wojewódzkim Zespole Medycyny Przemysłowej, wskazując, iż obawia się stronniczości zatrudnionych tam lekarzy. Uznał również, iż skierowanie go na badania do wskazanej placówki jest niewłaściwe, gdyż jest kierowcą amatorem i nie stara się o posadę kierowcy. Nie stać go też na opłacenie dodatkowych badań, gdyż kwota 250 zł stanowi połowę jego renty.
Decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, iż stosownie do treści art. 140 ust.
1 pkt 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, właściwy starosta ma obowiązek wydać decyzję o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi w razie stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego przeciwwskazań do kierowania nimi. Następnie organ dokonał oceny znajdujących się w aktach sprawy orzeczeń lekarskich, wskazując, iż orzeczenie lekarskie "[...]", wydane przez lekarza C.D. jest dokumentem zasługującym na wiarygodność, zostało bowiem poprzedzone konsultacją lekarską odbytą w dniu "[...]" w Poradni Konsultacyjnej Wojewódzkiego Zespołu Medycyny Przemysłowej. Protokół z konsultacji stwierdza niezdolność do prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii B z uwagi na chorobę "[...]". Ponadto organ zauważył, iż orzeczenie lekarskie Nr "[...]" z dnia "[...]" zostało wypełnione zgodnie z instrukcją, w sposób nie budzący wątpliwości.
Natomiast odnosząc się do orzeczenia "[...]", wydanego przez A. B., organ stwierdził, iż wydane zostało bez dodatkowych konsultacji medycznych i jest przy tym dokumentem budzącym wątpliwości co do jego faktycznej treści. Bowiem lekarz wydający to orzeczenie, nie skreślił żadnego ze słów "brak/istnienie" zakreślił jedynie słowo "brak". Zdaniem organu dokument ten można odczytywać tak, że brak jest przeciwwskazań, jak i tak, że słowo brak zostało skreślone (zakreślone), a więc przeciwwskazania istnieją.
Organ podkreślił, iż W. W. mógł kwestionować niekorzystne dla niego orzeczenie lekarskie w odrębnym postępowaniu odwoławczym, uregulowanym rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz.U. Nr 2 poz. 15). Zauważył, iż takie postępowanie odwoławcze wszczął Starosta, kierując do Wojewódzkiego Zespołu Medycyny Przemysłowej żądanie zajęcia stanowiska w sprawie wydanych orzeczeń lekarskich. Jednak skarżący nie poddał się ponownym badaniom.
Reasumując organ odwoławczy stwierdził, iż na podstawie orzeczenia lekarskiego C. D., organ I instancji prawidłowo cofnął stronie uprawnienie do kierowania samochodem. Podkreślił również, iż z uwagi na interes publiczny,
a przede wszystkim bezpieczeństwo uczestników ruchu drogowego, uzasadnione było nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie W. W. przytoczył argumenty powołane w odwołaniu. Podniósł, iż miał prawo odmówić poddania się ponownemu badaniu w tej samej placówce z obawy o brak obiektywizmu lekarzy. Stwierdził, iż Kolegium powinno było to uwzględnić i umożliwić mu badanie w innej placówce tego typu. Wyjaśnił, iż nie okazał wyniku konsultacji lekarzowi C. D., dlatego następnego dnia poddał się badaniu u lekarz
A. B.. Dokument z konsultacji został doręczony lekarzowi bez jego wiedzy. Dlatego też nie skorzystał z trybu odwoławczego od orzeczenia wydanego przez lekarza C. D. Ponadto wobec zgłoszonych przez organ odwoławczy wątpliwości co do treści pozytywnego dla skarżącego orzeczenia lekarskiego, W. W. przedstawił nowy, prawidłowo wypełniony dokument z badania z dnia "[...]".
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło
o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Olsztynie,
w dniu 11 stycznia 2007r., W. W. wniósł o zwrot kosztów procesu. Ponadto dodatkowo wyjaśnił, iż po konsultacji w Wojewódzkim Zespole Medycyny Przemysłowej otrzymał dokument, którego nie przedstawił C. D., a lekarz ten nie doręczył mu wystawionego przez siebie orzeczenia, tylko przekazał je bezpośrednio Wydziałowi Komunikacji. W związku z tym skarżący nie wiedział, że może się od tego orzeczenia odwołać.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zasada legalności obowiązująca w postępowaniu sądowoadministracyjnym obliguje Sąd do kontroli aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, przy czym – zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz.1270 ze zmianami), zwanej dalej p.p.s.a. - Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że skarga powinna zostać uwzględniona, jeśli tylko Sąd, niezależnie od zarzutów w niej podniesionych i wniosków w niej sformułowanych, stwierdzi istnienie naruszenia prawa, skutkujące koniecznością wzruszenia zaskarżonego aktu.
W niniejszej sprawie, Sąd uwzględnił skargę, bowiem w toku kontroli legalności decyzji podjętych przez organy administracji publicznej stwierdził, iż zostały wydane z naruszeniem przepisów art. 7 i 77 kodeksu postępowania administracyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na jej wynik. Przepisy te określają zasady prowadzenia postępowania dowodowego przez właściwe organy administracji publicznej.
Zgodnie z art. 7 kpa w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Przepis ten konstytuuje zasadę prawdy obiektywnej, mającej zasadnicze znaczenie dla prawidłowego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, które pozwoli dokonać subsumcji faktów uznanych za udowodnione pod stosowną normę prawną, a następnie do ustalenia konsekwencji prawnych tych faktów. (J. Jendrośka, Zasady postępowania administracyjnego..., s. 145 i n.).
Istota zasady prawdy obiektywnej sprowadza się do zapewnienia organowi prowadzącemu postępowanie możliwości badania stanu faktycznego sprawy i do swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego.
Organy administracji mają obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w taki sposób, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny
z rzeczywistością, a zwłaszcza mają obowiązek dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnej sprawy na podstawie analizy całego materiału dowodowego
i swoje stanowisko wyrazić w uzasadnieniu podjętej decyzji.
Konkretyzacja obowiązków organów administracji publicznej, służących wykonaniu powyższej zasady ogólnej ma miejsce w art. 77 kpa. Przepis ten nakłada na organ administracji obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Podkreślić zatem należy, iż materiał dowodowy musi być kompletny, a jego ocena dokonana zgodnie z wymogami swobodnej oceny dowodów w myśl art. 80 kpa.
Tylko po prawidłowym przeprowadzeniu postępowania dowodowego możliwe będzie prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy.
Należy wskazać, iż zakres postępowania dowodowego w postępowaniu administracyjnym wyznacza norma prawa materialnego, stanowiąca podstawę rozstrzygnięcia, która ustanawia hipotetyczny stan faktyczny.
Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowił art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (tekst Jednolity Dz. U. z 2005r. Nr 108 poz. 908 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem starosta wydaje decyzje o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym w razie stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem.
Z powyższego wynika, iż podstawę wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami może stanowić jedynie orzeczenie lekarskie, stwierdzające istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Oznacza to, że właściwy organ nie może oprzeć takiego rozstrzygnięcia na innych dowodach, prócz orzeczenia lekarskiego, wydanego przez lekarza posiadającego stosowne uprawnienia.
Orzeczenie lekarskie w przedmiocie istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami nie jest niepodważalne. Uwadze organów orzekających
w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi, nie może ujść, iż orzeczenie lekarskie jest środkiem dowodowym w rozumieniu art. 75 kpa
w związku z art. 84 kpa, który podlega, jak każdy inny dowód ocenie organu administracyjnego zgodnie z normą art. 80 kpa. Zatem orzeczenie lekarskie nie ma charakteru wiążącego, jest opinią, która podlega ocenie właściwego organu administracyjnego. Ocena wartości dowodowej orzeczenia lekarskiego, jego wiarygodności i przydatności dla rozstrzygnięcia sprawy należy do obowiązków organu, to bowiem organ administracji ostatecznie rozstrzyga sprawę.
W niniejszej sprawie materiał dowodowy stanowiły dwa orzeczenia lekarskie
o przeciwstawnej treści, wystawione przez lekarzy posiadających stosowne uprawnienia do orzekania w kwestii predyspozycji zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi. Orzeczenie nr "[...]" zostało wystawione na podstawie badań przeprowadzonych w dniu "[...]" i stwierdzało istnienie u skarżącego przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami kat. B. Natomiast orzeczenie nr "[...]" zostało wydane w dniu "[...]" i stwierdzało brak istnienia takich przeciwwskazań.
W. W. zakwestionował negatywne dla niego orzeczenie lekarskie, podważając rzetelność badań, stanowiących podstawę rozstrzygnięcia. Podniósł, iż nie otrzymał tego orzeczenia, dlatego nie odwołał się od niego. Ponadto zażądał skierowania go na badania do innej jednostki orzeczniczej, niż ta która przeprowadzała badania konsultacyjne.
Należy stwierdzić, iż istnienie dwóch rozbieżnych orzeczeń lekarskich, czy też zgłoszenie przez stronę konkretnych zarzutów, wymaga zajęcia ponownego stanowiska przez lekarza specjalistę. Należy ponownie podkreślić, iż orzeczenie lekarskie nie jest niepodważalne, a strona ma prawo uzyskania odpowiedzi na swe zarzuty. Natomiast organ administracji nie dysponuje wiadomościami specjalnymi, stąd potrzeba zasięgnięcia opinii lekarza specjalisty.
Pomimo przedstawienia przez skarżącego odmiennych wyników badań, zgłoszonych zarzutów co do rzetelności badań i wysuwanych przez niego żądań przebadania przez inną jednostkę orzeczniczą, niż ta która przeprowadzała konsultację, organy administracyjne nie podjęły wszystkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.
Organ I instancji wprawdzie przed wydaniem decyzji wystąpił do Wojewódzkiego Zespołu Medycyny Przemysłowej o wydanie opinii w przedmiocie sprzecznych orzeczeń, jednakże odstąpił od potrzeby wyjaśnienia tej kwestii, gdyż orzekł o cofnięciu uprawnień W. W. zanim Zespół Medycyny Przemysłowej wyznaczył stronie termin badania lekarskiego.
Natomiast organ odwoławczy odmawiając wiarygodności orzeczeniu o korzystnej dla W. W. treści uznał, iż skoro skarżący nie wyczerpał trybu odwoławczego od orzeczenia lekarskiego, to nie ma podstaw do jego kwestionowania.
Odnosząc się w tym miejscu, do podnoszonej przez organ odwoławczy, kwestii niewyczerpania przez skarżącego trybu postępowania diagnostyczno-orzeczniczego należy stwierdzić, iż w postępowaniu tym strona, jak i organ administracji może zaskarżyć orzeczenie lekarskie, z którym się nie zgadza. W niniejszej sprawie tryb ten nie został wyczerpany. Jednakże nie można uznać, iż nastąpiło to z winy skarżącego. Istnieją bowiem wątpliwości, co do otrzymania przez niego kwestionowanego orzeczenia lekarskiego. W aktach sprawy administracyjnej brak jest dowodu doręczenia tego dokumentu stronie.
Również nie można czynić zarzutu skarżącemu, iż odmówił poddania się ponownym badaniom w tej samej jednostce orzeczniczej, w której przeprowadzana była wcześniej konsultacja. Jak już bowiem wskazano orzeczenie o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi zostało wydane zanim został wyznaczony termin badania
Niezależnie od tego należy zauważyć, iż zgodnie z § 12 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz.U Nr 2, poz.15), odwołanie od orzeczenia lekarskiego wnosi się do wojewódzkiego ośrodka medycyny pracy, właściwego ze względu na miejsce zamieszkania badanego. Jednakże z powodu tego, iż skarżący był już konsultowany przez Wojewódzki Zespół Medycyny Przemysłowej, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, organ obowiązany był skierować stronę na badania do innej jednostki orzeczniczej stosownie do ust. 3 § 12 rozporządzenia, zwłaszcza iż skarżący się tego domagał.
Należy mieć na uwadze fakt, iż skarżący zgłaszał w postępowaniu zarzuty, które nie były tylko polemiką z materiałem dowodowym, ale stanowiły konkretne argumenty nasuwające wątpliwości co do zasadności opinii lekarskiej, wyrażonej w orzeczeniu lekarskim, stanowiącym podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.
W ocenie Sądu przed rozstrzygnięciem o cofnięciu uprawnień do prowadzenia pojazdów organ winien umożliwić W. W. przedstawienie dokumentacji lekarskiej stwierdzającej cały przebieg leczenia oraz zapewnić stronie czynny udział w postępowaniu (art.10 k.p.a.). Dopiero w następnej kolejności skarżący powinien zostać poddany specjalistycznym badaniom, które ponad wszelką wątpliwość rozstrzygną o jego stanie zdrowia.
Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, iż stan sprawy nie został należycie wyjaśniony. Zaniechanie przez organ administracji podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza gdy strona powołała się na określone i ważne dla niej okoliczności, jest uchybieniem powyższym przepisom postępowania administracyjnego skutkującym wadliwością decyzji.
Zasadnym jest również wskazać, iż przepisy ustawy - Prawo o ruchu drogowym wskazują enumeratywnie w art. 122 ust. 1 w pkt 1 - 6 sytuacje, w których osoby fizyczne podlegają badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem.
W szczególności zgodnie z art. 122 ust. 1 pkt 4 badaniu takiemu podlega kierujący pojazdem skierowany decyzją starosty w przypadkach nasuwających zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Przesłanki wydania takiej decyzji określone zostały w par. 2 ust. 4
i 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 2, poz. 15). Zgodnie z ustępem 5 rozporządzenia starosta może wydać taką decyzję wobec osoby, co do której powziął wiarygodną informację
o zastrzeżeniach w stanie zdrowia tej osoby, mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów. Przepis nie określa od kogo taka informacja powinna pochodzić ani też w jakiej formie winna być przekazana. Za taką informację może być uznany zapis w orzeczeniu lekarskim "[...]", znajdującym się
w aktach administracyjnych, z którego wynika, iż konieczna jest powtórna kontrola stanu zdrowia W. W. za 5 lat.
W związku z powyższym należy stwierdzić, iż postępowanie administracyjne dotyczące weryfikacji uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi ze względu na stan zdrowia odbywa się dwuetapowo. Najpierw, zgodnie z normą art. 122 ust.
1 pkt 4 właściwy starosta wydaje decyzję o skierowaniu danej osoby na badanie lekarskie. To na tym etapie strona może kwestionować zasadność badań,
w odwołaniu od decyzji. Wszczęcie postępowania diagnostyczno-orzeczniczego następuje na podstawie wskazanego skierowania. Natomiast decyzja w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami, ze względu na stan zdrowia, wydawana jest w drugim etapie, po zakończeniu postępowania diagnostyczno-orzeczniczego, jeżeli stwierdzono istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.
Zgodnie z § 9 rozporządzenia, badania lekarskie osób wymienionych w art. 122 ust. 1 pkt 2-5 ustawy Prawo o ruchu drogowym, przeprowadza się
w wojewódzkich ośrodkach medycyny pracy. Zatem w niniejszej sprawie
w postępowaniu diagnostyczno-orzeczniczym w pierwszej instancji powinien był orzekać Wojewódzki Zespół Medycyny Przemysłowej.
Mając powyższe na uwadze, wobec naruszenia przez organy obu instancji art. 7 i 77 kpa, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu
I instancji.
O kosztach postępowania sądowego orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a.
Z mocy art. 152 tejże ustawy Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Oznacza to, iż nie wywołuje ona skutków prawnych od chwili wydania wyroku. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, w celu ustalenia czy u W. W. występują przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami silnikowymi, organ I instancji powinien skierować skarżącego na badania do innego wojewódzkiego ośrodka medycyny pracy. Nie można bowiem dopuszczać po raz kolejny dowodu, którego rzetelność i obiektywność strona kwestionuje. W zleceniu przeprowadzenia badania należy zobowiązać jednostkę orzeczniczą do szczegółowego uzasadnienia orzeczenia i ustosunkowania się do całego materiału dowodowego.