II SA/Ol 863/08

II SA/Ol 863/08 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2008-12-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2008-11-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
S. Katarzyna Matczak /sprawozdawca/
Tadeusz Lipiński
Zbigniew Ślusarczyk /przewodniczący/
Symbol z opisem
6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
art. 29 ust. 1 pkt 2, art. 30 ust. 6 pkt 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
Sentencja
Dnia 30 grudnia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Protokolant Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 grudnia 2008 roku sprawy ze skargi K. G. i W. G. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru budowy dwóch parterowych wiat. 1/ uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; 2/ zasądza od Wojewody na rzecz skarżących kwotę 500 zł (słownie: pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3/ orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.
Uzasadnienie
Pismem z dnia 30 lipca 2008r. K.G. i W.G. wystąpili do Starosty ze zgłoszeniem dotyczącym zamiaru wzniesienia dwóch wiat drewnianych z dachem niskim jednospadowym, które miały stanowić podcień dla istniejącego budynku gastronomiczno-usługowego, zlokalizowanego na działce nr "[...]" w obrębie nr "[...]" miasta S., przy ul. P. nr 2. Podali, że powierzchnia zabudowy każdego z obiektów ma wynosić ok. 4,00 m x 5,25 m i zostaną one zlokalizowane wzdłuż istniejącej ściany wschodniej parterowej sali restauracyjnej w kierunku ściany południowej zasadniczej bryły budynku handlowo-usługowego, zgodnie z dołączonym do niniejszego zgłoszenia załącznikiem graficznym.
Decyzją z dnia "[...]" Nr "[...]" działający z upoważnienia Starosty Wicestarosta wniósł sprzeciw w sprawie budowy dwóch parterowych wiat o konstrukcji drewnianej przy budynku gastronomiczno-usługowym. Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane oraz art. 104 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu podano, iż z załączonych dokumentów wynika, ze projektowane wiaty nie są obiektami wolno stojącymi, ponieważ zlokalizowane są bezpośrednio przy istniejącym budynku i stanowią jego rozbudowę. Stąd budowę wiat uznano za sprzeczną z art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego i wymagającą uzyskania pozwolenia na budowę.
Od decyzji tej zgłaszający złożyli odwołanie. Wyjaśnili, iż planowane wiaty będą wykonane jako obiekty o samodzielnej, odrębnej i lekkiej konstrukcji drewnianej, nie będą połączone ze sobą, jak też z istniejącym budynkiem gastronomiczno-usługowym. Jednoznacznie określili, że zamiarem stron jest lokalizacja wiat w bezpośrednim wzajemnym sąsiedztwie, jak i wyżej wymienionego budynku, ich konstrukcja będzie niezależna i nie powiązana wzajemnie, każda z nich będzie posiadała lekkie, niepołączone z sąsiednimi obiektami pokrycie dachowe. Podkreślili, iż z przepisów prawa budowlanego nie wynika, jaka wzajemna odległość musi być spełniona, aby obiekty zakwalifikować jako wolno stojące wiaty. Stąd projektowana przez nich lokalizacja wiat nie jest zabroniona. W ocenie odwołujących się bezzasadnie organ uznał, że zgłoszone wiaty nie będą miały charakteru obiektów wolno stojących, jak również podnieśli, iż stanowisko takie jest nadinterpretacją obowiązującego prawa.
Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda decyzją z dnia "[...]" Nr "[...]" utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazano, że art. 29 ustawy - Prawo budowlane zawiera katalog obiektów i robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, a więc takich, do których nie będzie miała zastosowanie ogólna zasada wyrażona w art. 28 ust. 1 tej ustawy. Katalog ten ma formę listy zamkniętej, a więc wyłącznie te obiekty i roboty nie wymagają pozwolenia na budowę. Skoro przepis ten zawiera wyjątki od zasady ogólnej, to w stosunku do niego niedopuszczalne jest stosowanie wykładni rozszerzającej. Wobec powyższego objęte zgłoszeniem wiaty nie spełniają wymagania określonego w art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane, dotyczącego usytuowania obiektów budowlanych, na budowę których nie jest wymagane pozwolenie na budowę, lecz zgłoszenie, ponieważ nie mogą zostać uznane za wolno stojące. Wyjaśniono, że wprawdzie ustawa - Prawo budowlane nie zawiera definicji obiektu budowlanego wolno stojącego jednakże rozróżnia budynki wolno stojące w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej. Zgodnie zaś z przyjętym orzecznictwem budynek wolno stojący to budynek, którego żadna ze ścian nie stanowi jednocześnie ściany innego budynku i który nie przylega do innego obiektu budowlanego. Ustawodawca określił, które obiekty budowlane nie wymagają pozwolenia na budowę, lecz wymagają zgłoszenia i organy administracji publicznej są zobowiązane do przestrzegania tak określonych przepisów. Skoro zatem niniejsze zgłoszenie dotyczy budowy objętej obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę to zasadnie wniesiono sprzeciw odnośnie zamiaru budowy przedmiotowych wiat w oparciu o samo zgłoszenie.
Na tę decyzję K.G. i W.G. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. Zarzucili rozstrzygnięciu naruszenie przepisów Prawa budowlanego oraz Kodeksu postępowania administracyjnego. Po raz kolejny podnieśli, iż organy orzekające w tej sprawie błędnie uznają, iż lokalizacja projektowanych wiat nie spełnia wymogu obiektów wolno stojących, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Zdaniem skarżących ustawa prawo budowlanego nie reguluje kwestii odległości jakie muszą zostać zachowane pomiędzy obiektami aby obiekty te zakwalifikować jako wolno stojące. Wobec tego wystarczającą przesłanką do uznania konkretnych obiektów za wolno stojące jest okoliczność, iż obiekty te nie są ze sobą wzajemnie połączone jakimkolwiek elementem budowlanym oraz aby nie stykały się ze sobą.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi dodatkowo wyjaśnił, iż zarówno z części opisowej zgłoszenia, jak również z załączonej mapy wynika, iż projektowane wiaty mają być dostawione do siebie, jak również do istniejących budynków i mają z nimi stanowić całość pod względem funkcjonalnym. Obiekt budowlany wolno stojący nie może być natomiast powiązany konstrukcyjnie z innym obiektem budowlanym ani dostawiony do innego obiektu. W odróżnieniu od obiektów wolno stojących, obiekty budowlane, które również mogą nie być powiązane konstrukcyjnie, z uwagi na usytuowanie względem siebie, stanowią zabudowę bliźniaczą, szeregową lub grupową (art. 3 pkt 2a ustawy - Prawo budowlane). W ocenie organu odwoławczego zgłoszone wiaty nie są wolno stojące, nie spełniają zatem wszystkich określonych w prawie budowlanym wymagań, które określa art. 29 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane, aby można je było budować na podstawie zgłoszenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zważył co następuje.
Skarga zasługuje na uwzględnienie choć z innych przyczyn niż podnoszą to skarżący.
Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne kontrolują wykonywanie administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, przy czym nie są związane zarzutami i wnioskami skargi w granicach danej sprawy - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej: ustawą ppsa.
Sąd ma obowiązek zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu biorąc pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, nawet jeżeli nie zostały podniesione w skardze. Wzruszenie decyzji następuje w razie, gdy kontrola wykaże, że decyzja narusza przepisy prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy ppsa).
Przeprowadzona w takim zakresie kontrola zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji wykazała, że nie odpowiadają one wymogom prawa, przy czym rozstrzygnięcia te naruszają prawo w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.
Przedmiotem skargi w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Wojewody z dnia "[...]" utrzymująca w mocy decyzję Starosty z dnia "[...]" w przedmiocie wniesienia sprzeciwu w sprawie budowy dwóch parterowych wiat o konstrukcji drewnianej przy budynku gastronomiczno-usługowym. Materialnoprawną podstawę decyzji stanowi art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz.U.z 2006r. Nr 156, poz. 1118, ze zm.), zgodnie z którym właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Wprawdzie organ odwoławczy w skarżonej decyzji nie przywołuje wprost tego przepisu prawa, jednakże przepis ten jako podstawa prawna został powołany przez organ I instancji, a skoro Wojewoda rozstrzygnięcie to utrzymał w mocy, wobec czego podzielił wskazaną przez organ tym przepisem podstawę prawą jako właściwą do orzekania w tym przedmiocie przez organy architektoniczno -budowlane.
Na wstępie należy jednakże wyjaśnić, że przepisy ustawy Prawo budowlane nie definiują pojęcia wiaty, natomiast zawierają definicję legalną budynku. Zgodnie z treścią art. 3 pkt 2 tej ustawy budynkiem jest tylko taki obiekt budowlany, który łącznie spełnia następujące warunki: jest trwale związany z gruntem, jest wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, a także posiada fundamenty i dach. Powyższe prowadzi do wniosku, iż a contrario obiekt budowlany zaprojektowany (wykonany) bez przegród zewnętrznych, fundamentów bądź bez dachu lub niezwiązany trwale z gruntem, nie odpowiada określonym w komentowanym przepisie warunkom i w związku z tym nie może być uznawany za budynek. Taki też pogląd prezentowany jest w literaturze przedmiotu - por. Z. Niewiadomski. Prawo budowlane. Komentarz. Wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 2007, str. 42, a także w orzecznictwie sądów administracyjnych - por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 5 lutego 2008r. sygn. akt II SA/Ol 1123/07, niepublikowany, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 23 października 2008r. sygn. akt II SA/Bk 243/08, niepublikowany.
Skoro zatem ustawodawca nie definiuje pojęcia wiaty, to należy posłużyć się jej definicją słownikową, a ta określa, że wiata to lekka budowla w postaci dachu wspartego na słupach, niekiedy ze ściankami z boku, wzniesiona np. nad peronem kolejowym, parkingiem, hangarem czy przystankiem tramwajowym. Wiata garażowa, magazynowa. Wiata nad przystankiem autobusowym. (Uniwersalny słownik języka polskiego pod redakcją prof. S. Dubisza, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2003, Tom 4, str. 404).
Wskazać ponadto należy, iż rozpoczęcie procesu inwestycyjnego polegającego na budowie budynku powinno być co do zasady poprzedzone uzyskaniem pozwolenia na budowę. Zasadę tę wyraża art. 28 ustawy Prawo budowlane stanowiąc, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Wyjątkiem od tej zasady jest art. 29 omawianej ustawy zawierający katalog budów oraz robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę. Zgodnie z ust. 1 pkt 2 tego przepisu pozwolenia na budowę nie wymaga budowa: wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki.
Wyjątkowość tej regulacji prawnej polega w istocie na tym, że pozwolenie na budowę zastępowane jest mniej formalistycznym zgłoszeniem. Ta łagodniejsza forma reglamentacji dotyczy przedsięwzięć drobnych, nieskomplikowanych i technicznie łatwych w realizacji. Skoro zatem ustawodawca uzależnia możliwość rozpoczęcia procesu inwestycyjnego polegającego na budowie budynku od uprzedniego uzyskania decyzji zezwalającej na budowę, przy czym jednocześnie dla rozpoczęcia budowy wiaty przewiduje jedynie formę zgłoszenia (zawiadomienia właściwego organu), to prowadzi to do wniosku, iż "rozróżnia" te obiekty już na etapie zamierzenia inwestycyjnego. Różnicując tryb uzyskania zgody organu administracji na rozpoczęcie budowy, ustawodawca lokalizuje wiatę i budynek do innych kategorii, co bezsprzecznie świadczy o tym, iż nie utożsamia tych obiektów ze sobą.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, iż będąca przedmiotem zgłoszenia skarżących planowana lokalizacja wiaty pozbawiona jest cech charakteryzujących obiekt budowlany jakim jest budynek. Z analizy zgłoszenia budowy i robót budowlanych, przedłożonego przez skarżących wynika, że zamierzona inwestycja polegać ma na postawieniu obok siebie dwóch wiat drewnianych z dachem niskim jednospadowym, które mają stanowić podcień dla istniejącego budynku gastronomiczno - usługowego. Podano, że powierzchnia zabudowy każdego z obiektów ma wynosić ok. 4,00 m x 5,25 m (co stanowi łącznie powierzchnię jednej wiaty - 21 m²) przy czym zostaną one zlokalizowane wzdłuż istniejącej ściany parterowej sali restauracyjnej w kierunku zasadniczej bryły budynku handlowo - usługowego, zgodnie z dołączonym do niniejszego zgłoszenia załącznikiem graficznym.
Poza sporem pozostaje, że zgłoszone przez skarżących do wybudowania obiekty nie spełniają wszystkich warunków, które w świetle art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane pozwalałyby uznać je za budynki. Brak wzmianki w zgłoszeniu o projektowanym fundamencie bądź przegrodach budowlanych, czy też ścianach a wskazanie jedynie na planowaną budowę zadaszenia determinuje charakter takiego obiektu jako wiaty, i prowadzi do konkluzji, że należy ona do kategorii budowli (art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane), a nie budynków.
Skarżący stoją na stanowisku, że objęte zgłoszeniem budowle - wiaty spełniają wymóg obiektów wolno stojących, gdyż są samodzielne i wzajemnie niepołączone ze sobą jakimkolwiek elementem budowlanym, jak też się nie stykają. Natomiast swój sprzeciw organ I instancji, a następnie organ odwoławczy utrzymując to rozstrzygnięcie w mocy, uzasadniły tym, iż projektowane wiaty nie są obiektami wolno stojącymi, ponieważ zlokalizowane są bezpośrednio przy istniejącym budynku i stanowią w istocie jego rozbudowę. Stąd budowę tych obiektów uznano na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego za sprzeczną z art. 29 ust. 1 pkt 2 tej ustawy i wymagającą uzyskania pozwolenia na budowę.
Takie stanowisko organów nie zasługuje na uwzględnienie w realiach niniejszej sprawy. Ustawodawca w art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego nie uzależnił odstępstwa od wymogu uzyskania pozwolenia na budowę wiat i altan, czy też przydomowych oranżerii od uzyskania przez nie charakteru obiektów wolno stojących. Z redakcji tego przepisu wynika, iż narzucony wymóg obiektu wolno stojącego dotyczy jedynie parterowych budynków gospodarczych, które stanowią budynki w rozumieniu prawa budowlanego. Koniecznym wymogiem, jaki powinny spełniać wiaty jest jedynie powierzchnia ich zabudowy, która nie może przekraczać 25 m², a łączna liczba wymienionych w tym przepisie obiektów na działce nie może przekraczać dwóch obiektów na każde 500 m2 powierzchni działki. Pogląd powyższy był już prezentowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym - por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 lutego 2007r. sygn. akt VII SA/Wa 635/06, niepublikowany. Gdyby ustawodawca faktycznie zamierzał tym wymogiem objąć wszystkie obiekty wymienione enumeratywnie w tej jednostce redakcyjnej, to wymóg ten poprzedzony zostałby dwukropkiem, który oznaczałby, iż wszystkie wymienione po nim obiekty będą zmuszone charakteryzować się wskazaną przesłanką. Natomiast takie odniesienie zawarte zostało jedynie w stosunku do parterowych budynków gospodarczych.
Na taką wykładnię gramatyczną tego przepisu wskazuje chociażby chronologia działań ustawodawcy, który wielokrotnie dokonywał zmiany tej jednostki redakcyjnej. W pierwotnym brzmieniu ustawy Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89, poz. 414) przepis art. 29 ust. 1 pkt 2 dotyczył obiektów budowlanych piętrzących wodę i upustów. Dopiero nowelizacja tej ustawy obowiązująca od dnia 11 lipca 2003r. (Dz.U. z 2003r. Nr 80, poz. 718) wprowadziła nowe brzmienie tego przepisu stwierdzając, iż pozwolenia na budowę nie wymaga budowa: budynków gospodarczych, wiat i altan o powierzchni zabudowy do 10 m², przy czym łączna liczba tych obiektów nie może przekraczać dwóch na każde 100 m² powierzchni działki. Zatem od tego momentu z konieczności uzyskania pozwolenia na budowę zostały zwolnione m.in. wiaty o powierzchni do 10 m² bez żadnego ograniczenia w stosunku do ich położenia, nie musiały być obiektami wolno stojącymi. Dopiero kolejna nowelizacja ustawy Prawo budowlane, która weszła w życie z dniem 31 maja 2004r. (Dz.U. z 2004r. Nr 93, poz. 888) wprowadziła dodatkowe obostrzenie, iż pozwolenia na budowę nie wymaga budowa: wolno stojących budynków gospodarczych, wiat i altan o powierzchni zabudowy do 10 m², przy czym łączna liczba tych obiektów nie może przekraczać jeden na każde 500 m² powierzchni działki, a powierzchnia działki nie może być mniejsza niż 500 m². Jak zatem wynika z tej nowelizacji ustawodawca wymóg dotyczący lokalizacji, jako wolno stojącej, odniósł jedynie w stosunku do budynków gospodarczych. Ostateczna wersja tego przepisu obowiązującego do chwili obecnej została wprowadzona kolejną nowelizacją prawa budowlanego obowiązującą od dnia 26 września 2005r. gdzie zapisano, iż pozwolenia na budowę nie wymaga budowa: wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m², przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m² powierzchni działki. Ta ostatnia nowelizacja doprecyzowała jedynie warunki jakie musi spełniać budynek gospodarczy, aby obiekt taki nie wymagał pozwolenia lecz zgłoszenia, natomiast w stosunku do pozostałych obiektów takich jak wiaty, altany i przydomowe oranżerie ustawodawca jedynie dopuścił możliwość ich większej powierzchni. Zatem ustawodawca coraz to bardziej liberalizuje obowiązujące regulacje prawne odnośnie możliwości uzyskiwania zgłoszenia ułatwiając inwestorom zabudowę ich nieruchomości prostymi obiektami. Wobec powyższego nie sposób przyjąć za organami orzekającymi w tej sprawie, iż wymóg wolnego usytuowania dotyczy także wiat, których powierzchnia nie przekracza 25 m², o ile stanowią one fatycznie budowle, nie zaś budynki, na co zwrócono uwagę wcześniej. Stąd wiaty nie muszą spełniać kryterium obiektu wolno stojącego i nie ma znaczenia dla sprawy podnoszona argumentacja skarżących zmierzająca do wykazania, iż planowane budowle faktycznie będą wiatami, zostanie pomiędzy nimi zachowana odległość, jak również brak będzie występowania jakichkolwiek elementów wspólnych.
Mając powyższe na uwadze nie sposób przyjąć argumentacji organów, iż przedmiotowe zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę z tego powodu, że projektowane wiaty nie są obiektami wolno stojącymi.
Odnośnie podniesionego przez organy zarzutu, iż lokalizacja tych budowli bezpośrednio przy istniejącym budynku handlowo-usługowym ma stanowić w istocie jego rozbudowę, nie była przedmiotem kontroli Sądu na tym etapie postępowania, bowiem z przekazanych Sądowi akt administracyjnych tej sprawy nie wynika, aby w tym kierunku było prowadzone jakiekolwiek postępowanie wyjaśniające przez właściwe organy architektoniczno - budowlane. Z samego faktu zaznaczenia lokalizacji obiektów na mapie nie sposób wywieść, iż dochodzi do rozbudowy budynku istniejącego, jak to uczynił organ I instancji, a następnie organ odwoławczy w tej sprawie. Ocena taka została uczyniona bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w tym zakresie, zatem postępowanie poprzedzające wydanie decyzji w sprawie nastąpiło także z naruszeniem zasad postępowania administracyjnego tj. art. 7 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego, zobowiązujących organ do działania na podstawie przepisów prawa oraz podejmowania kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Nadto na gruncie prawa budowlanego taką możliwość przewiduje art. 30 ust. 2 tej ustawy, zgodnie z którym uprawniony organ w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia – wnosi sprzeciw w drodze decyzji.
Ponieważ z tej możliwości organy nie skorzystały w sprawie nie sposób uznać, że przeprowadzono postępowanie, które uprawniałoby do wniosków zawartych w uzasadnieniu decyzji, iż nie chodzi skarżącym o budowę dwóch wiat lecz rozbudowę budynku zwłaszcza, iż samo funkcjonalne powiązanie wiat z budynkiem, w którym jest prowadzona działalność gospodarcza nie może samo przez się uzasadniać wniesienia sprzeciwu bez przeprowadzenia stosownego postępowania w tym zakresie. W zgłoszeniu skarżący określili, iż drewniane i zadaszone wiaty mają stanowić podcień dla istniejącego budynku gastronomiczno-usługowego, jednakże na tej podstawie nie można jeszcze uznać, że zaprojektowane wiaty mają wraz z istniejącym budynkiem stanowić całość pod względem funkcjonalnym i aby ta okoliczność uprawniała do zgaszenia sprzeciwu. Aby uznać objętą zgłoszeniem inwestycję za próbę ominięcia prawa poprzez faktyczną rozbudowę istniejącego budynku, co do której istnieje obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę należy najpierw przeprowadzić stosowne postępowanie w tym zakresie. Nie uczyniono tego a jedynie w sposób arbitralny stwierdzono, że wiaty dostawione do istniejących budynków mają z nimi stanowić całość i będą jego rozbudową.
Ponadto pomimo określenia w zgłoszeniu powierzchni każdej z wiat organy nie wezwały stron do przedłożenia odpowiednich szkiców lub rysunków wiat, które należy dołączyć do zgłoszenia w zależności od potrzeb, zgodnie z art. 30 ust. 3 Prawa budowlanego. Z akt sprawy nie wynika także, jaka jest powierzchnia działki i czy w wyniku postawienia wiat łączna liczba obiektów na działce przekraczać będzie ustanowiony w art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego próg dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Uzupełnienie materiału dowodowego w tym kierunku należy uznać za niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego zgodnie z naczelną zasadą postępowania jaką jest zawarta w art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego zasada prawdy obiektywnej. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy postępowanie winno być uzupełnione również w tym kierunku.
Reasumując, wadliwa wykładnia prawa materialnego wpłynęła na treść rozstrzygnięcia organu II instancji oraz poprzedzającego ją rozstrzygnięcia organu I instancji, jak również stwierdzone uchybienia w przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym. W tej sytuacji, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 134 § 1 ustawy ppsa uchylił zaskarżoną decyzję, zasądzając koszty postępowania stosownie do art. 200 powołanej ustawy. Rozstrzygniecie w kwestii wykonalności zaskarżonej decyzji podjęto zgodnie z art. 152 ustawy ppsa.